Johans brievenbus

Geen woorden

Genieten

"Rome brandt" zei hij, terwijl hij zijn glas opnieuw vulde met te dure wijn, terwijl hij toch echt genoeg gedronken had. "Daar heb je hem ook weer" dacht zij. "Weer een zelfingenomen schertsvertoning, een onnodige meningsuiting over hoe geweldig het vroeger wel niet allemaal was en dat we te laat geboren waren om the Rolling Stones te zien optreden of mee te rijden met de zee die vrije liefde heette".

Het ergste was dat ze het met hem eens was. Deze generatie, onze generatie, had een kans gemist. We hadden alles gemist, alles wat het leven de moeite waard maakte voor onze ouders. Vroeger was het allemaal duidelijk: verliefd, verloofd, levenslang getrouwd. Kinderen geboren, opvoeden, eruit knikkeren. Leren, werken en doodgaan. Niemand klaagde. Genoot zelfs. Geluk was gewoon.

"Hier staan we dan" dacht ze, "in het midden van ons leven, een lange weg afgelegd, een lange weg te gaan"

Allemaal proberen we wanhopig iets te voelen. Ons verleden, heden en toekomst. We proberen te voelen, zoekend naar iets dat ons voor altijd bij elkaar houdt en ons laat genieten tot het einde der tijden.

Ik hou jou

Ik hou jou

Soms te gemakkelijk gezegd:

Ik hou van jou

Vier woorden met de diepste betekenis:

Ik hou van jou

Universeel en toch heel persoonlijk:

Ik hou van jou

Soms iets meer, soms iets minder, maar altijd:

Ik hou van jou

Dat wil ik horen:

Ik hou van jou

Zo anders dan één woord minder:

Ik hou jou

Het tegenovergestelde:

Ik hou jou

Uit medelijden of gemak:

Ik hou jou

Nooit wil ik horen of voelen:

Ik hou jou

Nooit zal ik zeggen:

Ik hou jou

Ik hou van jou