Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Blog to save your life.


Blog to save your life.

Posted at 12:25 on 2/9/2014

Oke, volgens mij is het dan nu eindelijk gelukt en kan ik gaan typen! Volgens mij ben ik niet eens zo'n druif met computers maar toch duurde het even voor ik dit voor elkaar had. Zoals ik ook al in de beschrijving voor mezelf had geschreven doet mijn R in het toetsenbord wat moeilijk, dus mocht je in de lappen tekst die hier hopelijk gaan verschijnen een aantal keer de r missen, i'm sorry! Ik probeer er zo goed mogelijk op te letten maar ik weet ook dat mijn aandacht nog wel eens verslapt af en toe..

Mijn naam is Jolien, ik ben 28 jaar en ik woon dus in het oosten van Nederland, inderdaad daar waar de westerlingen onder ons, ons als de boeren van het land zullen zien ;-) Ik heb inmiddels al zo vaak op het punt gestaan om een blog te gaan schrijven, dat ik het nu maar eens door ben gaan zetten. De reden dat ik graag een blog bij wil gaan houden is eigenlijk vooral voor mezelf, ik hoop dat dat niet al te egoistisch klinkt.. Ik wil graag een soort van (cliche!) uitlaatklep voor mezelf creeeren omdat ik nog wel eens wat moeilijkheden tegenkom. Niet zozeer in het leven, of misschien ook wel, maar vooral moeilijkheden door en voor mijzelf. Ook hoop ik via deze weg mensen te ontmoeten die misschien mijn moeilijkheden wat beter begrijpen of er zelfs (helaas) aan kunnen relateren. 

Ik wil deze eerste blog eigenlijk niet helemaal gebruiken om mijn hele levensverhaal hier op te schrijven, ik kan me namelijk niet indenken dat dat nou zo ontzettend interessant is om te lezen. Ik zal het wel beknopt proberen te beschrijven omdat het misschien toch ook handig is om wat achtergondinformatie te weten. Ik heb best een goede jeugd gehad, op mijn 18e verhuisd naar een wat grotere stad (vanuit een vrij klein dorp), mede omdat ik een wat moeilijke/depressieve broer thuis had waa ik op dat moment gek van werd. Verhuisd naar een studentenhuis waar ik uiteindelijk in totaal zo'n 6 jaar ben blijven wonen. In die tijd mijn hbo-vepleegkunde opleiding afgerond. Een half jaartje stage gelopen in het mooie Suriname en vervolgens na mijn opleiding blijven hangen bij mijn laatste stageplek in de verslavingszorg. Daar heb ik toen bijna een jaar gewerkt tot ik voldoende geld bij elkaar had gesprokkeld om op reis te kunnen gaan. Die eerste keer, alleen, was een wat geplande reis, waarbij ik de meeste tickets van tevoren had vaststaan en dus ook een datum had waarop ik weer thuis zou komen. Nieuw Zeeland vond ik uiteindelijk zo leuk dat ik besloot wat langer te blijven. Thuisgekomen ben ik toen nog wel maar eigenlijk alleen om mijn baan op te zeggen en mijn spullen te verkopen, 3 maand later was ik weer weg, terug richting Melbourne. Uiteindelijk ben ik nog bijna 2 jaar weggebleven. Toen met een kleine omweg via Utrecht (ik was teruggekomen met een Neurotische engelsman, misschien daarover later meer..) was ik ineens weer thuis. Dat is nu zo'n anderhalf jaar geleden. Ik kon weer in de slag bij mijn oude werk en vond al snel een huisje. Dit huisje was trouwens een enorm kruiphol waar ik inmiddels gelukkig niet meer woon. 

Ondanks dat ik in totaal bijna 3 jaar op reis ben geweest, voelt de afgelopen anderhalf jaar voor mij als de meest bizarre ooit. De eerste maanden na thuiskomst waren natuurlijk prachtig, genieten van het iedereen weer zien, tot het punt dat ik zelf weer een goede invulling moest gaan geven aan mijn leven. Ineens werd dat lastig. Ik kan me niet anders herinneren dan dat ik regelmatig kampte met sombere gevoelens, het maakte niet uit waar ik was of met wie ik was. Soms waren ze er ineens, soms een dag, soms langer, maar altijd kwamen ze weer terug. Deze sombere gevoelens werden ruim een jaar geleden echter ineens heftiger. Ik dacht toe te zijn aan vakantie, maar juist toen die vakantie kwam wilde ik niets meer. Ik wilde in bed blijven en vooral hier niet meer zijn, ookal wist ik niet waar ik dan eigenlijk wel wilde zijn. Ik heb hier gehoor aan gegeven door onder andere met vrienden te praten, met familie, zelfs hulp ingeschakeld van een psychologe. Maar er kwam altijd wel weer zo'n moment waarop ik dacht ach weet je het gaat ook eigenlijk best wel goed, het komt wel weer goed, oh en vooral 'ik moet me eens niet zo aanstellen, en normaal doen!' Ik had zelf niet zo in de gaten dat ik mezelf ondertussen naar het werk sleepte, huilend in de auto, en huilend weer terug. Ik had geen zin meer om leuke dingen te ondernemen, met niemand niet. Ik ging niet meer de stad in om een borrel te drinken zoals ik dat eerder toch graag deed.  Wat er wel gebeurde is dat ik mezelf steeds stommer begon te vinden, juist omdat ik ook niks meer wou.

Rond oud&nieuw van afgelopen jaar kon ik de schijn niet langer ophouden. Ik moest wel laten zien hoe slecht het eigenlijk echt ging en zat uiteindelijk als 27jarige vrouw op oudjaarsavond bij mijn moeder op de bank te janken. Janken uit pure onmacht en frustratie omdat ik oprecht niet meer wist wat te doen met mezelf. Met daarbij het constante riedeltje in mijn hoofd dat ik eens nomaal moest doen, maar ook gedachten als 'iedereen is uiteindelijk beter af zonder mij'. Uiteindelijk heb ik samen met mijn lieve moeder vlak na oud&nieuw een afspraak gemaakt bij de huisarts. Waarschijnlijk zag me ook echt als een zielig hompje mens die ook vooral niet meer kon stoppen met huilen en vertelde dat ze eigenlijk zo niet meer verder wilde leven. Ik kan me deze gedachten op mijn goede dagen zo slecht terughalen soms.. Ik mocht er een paar dagen over nadenken maar besloot toen toch om met paroxetine te beginnen (antidepressiva), fuck aan de medicijnen! Datgene waar ik zo lang tegen strijdde, ik deel die pillen verdomme zelf op mijn werk en dan zal ik ze zeker zelf gaan innemen? Feit is wel dat ik ook echt geen andere uitweg meer zag en ook wat sociale druk voelde om het maar te proberen dan. En my god, wat ben ik daar achteraf blij mee geweest. Het duurde even maar de medicatie begon wat te doen. Ik voelde me vlakker, minder bang, minder somber en al die goede dingen die antidepressiva kunnen doen. Inmiddels had ik ook op mijn werk maar verteld hoe goed het eigenlijk echt ging, en merkte ik dat ik het bijna fijn vond dat ik de medicatie nu had, bijna als iets waar ik me achter kon verschuilen weet je wel? zo van kijk maar, het is toch echt wel iets anders zou ik die medicatie niet hebben! Helaas werkte dat alleen naar de buitenwereld toe zo, voor mezelf vond ik vooral nog steeds dat ik me niet zo aan moest stellen.

Inmiddels is het alweer september en heb ik zojuist een van mijn slechtste weken ooit gehad.. Een plek waarvan ik altijd hoopte dat die niet meer terug zou komen. Mijn relatie uitgegaan en schijnbaar duurde het even voordat die gevoelens doordrongen en kwam het anderhalve maand later in alle hevigheid. Ik heb de afgelopen week vooral veel thuisgezeten, eindelijk wat meer openheid gegeven naar familie toe (ouders gingen uiteindelijk met tranen in hun ogen op vakantie toen ze merkten hoe slecht ik me voelde, heerlijk dat schuldgevoel..) Ik heb een aantal vrienden toegelaten en ook eindelijk mijn ex iets meer, in wat er daadwerkelijk in mijn hoofd speelt. Ik heb onder andere benoemd bijvoorbeeld dat ik bij iedere tvserie die ik zag momenteel en waarbij er iemand doodging ik alleen maar kon denken, oh wat fijn, eindelijk rust voor diegene. Niet normaal toch voor een vrouw van 28 met leuk werk, leuke vrienden, een fijn huis, een lieve kat, en als ik mensen om me heen moet geloven niet eens een hele lelijke kop?

Ik ben 3 weken geleden opnieuw begonnen bij een psychologe, een lieve vrouw waarvan ik hoop dat ze me hier een beetje doorheen kan helpen. Ook ga ik morgen terug naar mijn huisarts, gewoon om even te praten en tegelijkertijd sta ik doodsangsten uit dat ze mijn medicatie wil gaan verhogen. Voor nu is dit denk ik wel even genoeg. Ik hoop dat ik gauw weer de energie vind om iets moois, leuks of verdrietigs te schrijven.  Bedankt!

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer