Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

NOCHT!

Gelukkig, contract niet verlengt!

{ 21:49, 9/1/2008 } { 1 comments } { Link }

Rare titel eigenlijk; wie is er nou blij dat z'n contract niet verlengt wordt?

Ik dus; ik ben blij en ontzettend opgelucht dat ik na 1 april geen werk meer hoef te doen wat ik niet leuk vind; waar ik niet blij van wordt. Dat ik niet elke dag met een steen in m'n maag naar m'n werk rijd. Dat ik niet meer misselijk van de spanning de pas door de toegangsdeur haal en met lood in m'n pumps de trap oploop. Dat ik niet meer apatisch achter m'n 17 inch scherm hoef te zitten. Dat ik nooit meer hoef te luisteren naar rackspace, lan, hosting, colocatie en dedicated servers. Ik zat nog maar 1 week in de ziektewet (50%) toen ik  een paar dagen vrij nam tussen kerst en oud&nieuw. Toen ik op de koude, winderige en regenachtige dag in januari weer m'n pasje door de toegangsdeuren van de zaak haalde, m'n laptop aandeed en m'n inbox bekeek, zag ik tot m'n grote verbazing de bewuste mededeling staan. Onderwerp: Persoonlijk & Vertrouwelijk: beeindiging arbeidscontract. M'n hart sloeg een keer over, ik opende de mail en las daarin dat de mail afkomstig was van mijn baas. Hij wilde die ochtend een gesprek met mij om me mede te delen dat m'n arbeidscontract niet verlegt wordt. (Waarom moet je me dat nog een keer meedelen dan?) Opluchting was m'n eerste reactie, en meteen daarna viel mijn baas van z'n betonnen sokkel. Hij had m'n respect in een stomme email verloren, respect werd direct vervangen door tegenvallen. Om open en eerlijk te zijn maar via de mail. In elk geval, bij het gesprek die ochtend, heb ik hem heel assertief de waarheid verteld, in alle rust en met m'n handen keurig naast me, niet in een verdedigende houding. Rust heerste er in mij; ik stond erboven. Die houding had hij niet verwacht van mij, dat zag ik. Hij bood flink en verlegen bijna z'n excuses aan.

Maar de mededeling werd niet anders; 31 maart heb ik geen baan meer: JOEPIEEEE!

Ik besef me opeens dat ik het m'n ouders nog niet verteld heb; vrijdag zie ik ze, lijkt me een goed moment om open tegen hun te zeggen dat hun dochter weer werkloos wordt....niet via de mail;)



Quarterlife crisis: ik transformeer!

{ 21:34, 9/1/2008 } { 0 comments } { Link }

Veel twintigers en begin dertigers voelen zich somber, onzeker en twijfelen over hun loopbaan, zegt organisatieantropoloog en coach Evelyn Prinsen. Volgens haar zijn dit typische symptomen van een quarterlife crisis. Met haar site quarterlifequest.nl reikt ze deze dolende dertigers de helpende hand. Het kan heel waardevol zijn, als je de crisis ziet als een signaal dat je iets in je leven radicaal moet veranderen. En wie weet kun je daarmee op latere leeftijd een eventuele midlifecrisis voorkomen.

Komt dat even goed uit! Ben ik even blij dat ik in deze crisis beland ben. Ik ben opgewonden, ik ben me erg bewust van de verandering. 'k kan er bijna niet van slapen soms. 't voelt alsof ik in een tijdmachine zit, op naar m'n 31ste jaar. 't Schijnt normaal te zijn, zoals Evelyn Prinsen zegt. Dit is een signaal dat ik het echt moet veranderen. Wat mooi, dat het zo werkt! Is het dan al allemaal bedacht hoe het gaat? Hoe komt het dan dat juist, nu ik 30 jaar ben, in zo'n crisis beland? Of andersom? En toevalligerwijs heb ik net 7 magere jaren qua werk gekend. Is dat toeval? Daar geloof ik niet in. En als klap op de vuurpijl verteld e happinez horoscoop 2008 mij dat dit jaar het roer om gaat qua werk: Bubbels en flitslicht, ik heb reden om op het gebied van werk de magnums champagne open te trekken. Niet het toeval, maar Saturnus is de oorzaak van al dit moois wat gaat komen: de groei en verliescycles van Saturnus staat nu op groen: mijn Finest Hour kan ik ergens in 2008 verwachten; ik zal oogsten wat ik heb gezaait. Dit jaar schijnt VET te worden, in de zin van dik, vol met alles. Vanaf 2009 moet ik wel weer zelf m'n champagne betalen.

 




Zo moet het zijn

{ 21:21, 9/1/2008 } { 0 comments } { Link }
Al 5 jaar denk ik eroverna.... ooit, als het moment daar is, begin ik iets voor mezelf. Toen mijn afdeling opgeheven werd, zo'n 4,5 jaar geleden kwam de gedacht weer bij me op. Maar het moment was niet goed genoeg. Dus solliciteerde ik tussen de mantelpakjes en kostuums in de makelaarswereld. Ik kreeg de baan, geweldig, en het zelfstandige vlindertje in mij werd rustig. Een jaar geleden wist ik, ik ga weg, geen mantelpakjes, taxaties, koopprijzen en verkoopplannen meer; tijdens mijn zwangerschapsverlof heb ik mijn ontslag ingediend, overigens niet leuk voor mijn baas. Maar ja, de vlinder werd onrustig. Ik beviel van een wolk van een dochter, hoera, ze is bijna 1 jaar, maar daarover later meer. Weer de twijfel, is het moment hier? Nu? Iets voor mezelf? Nee, leek me niet. Dus ging ik op het aanbod in wat ik kreeg. Tussen de betonnen muren van een datacenter schrijven over dedicated rackspace, hosting, lijntjes, een heuse atoombunker en kluis en ISCSI's. Mijn derde aanval kondigde zich 's nachts om 1/2 5 aan; manlief weer in de steigers om me te ondersteunen: spuugpakje aangeven, zweet van m'n grijze voorhoofd vegen en proberen te verstaan wat ik zei. Ik kon niet meer praten, halfzijdige uitvalsverschijnselen en meer. Het verhaal van de dokter en de vrouwlijke neuroloog komt later, maar conclusief van dit alles was: STRESS. Mijn lijf protesteert. THIS IS THE MOMENT riep mijn lijf! En nu, 2 maand na de laatste, voelt het zo goed! Ik ga starten! Het moment is er en het is nu ooit! Ik ben blij, opgewonden en alle puzzelstukjes vallen in elkaar. De naam moet nog komen, maar ook daar vertrouw ik op: ik ga mijn kennis en ervaring van communicatie in de brede zin van het woord overbrengen op bedrijven: Ik ga teksten schrijven, sites herschrijven, advies geven en workshops en events organiseren. Ik ben blij!

Uit de lucht gevallen

{ 21:12, 9/1/2008 } { 0 comments } { Link }

2 weken geleden kreeg ik onverwacht van iemand een mailtje; interesse in mijn boek Appelstroop & Tepelkloof. Deze week rolde daar een order uit van 120 boeken. Geweldig, daar was ik erg blij mee natuurlijk als uitgever en schrijver; een kroontje op je werk en een aai over de bol Alsof ik dat nodig heb, ja, da's soms best wel eens fijn. Maar goed, terug naar de 120-boeken-bestelster. Ze had het artikel gelezen in een regionaal dagblad, wat geschreven was naar aanleiding van een interview met mij over het boek. Een beschamend groot artikel; 3/4 dagbladpagina, en toen waren we nog niet op tabloidformaat overgegaan. Hier kwamen inmens veel boekbestellingen uit voort. Maar goed, terug naar de 120-boeen-bestelster. Ze had bewondering voor me hoe ik zoveel free publicity gegenereerd had. Ze wilde voor haar jonge organisatie dit ook graag bereiken maar wist niet hoe. Toevalligerwijs heb ik net besloten dat ik nu echt als zelfstandig onderneemster de wereld over ga, althans, twente en Friesland. En daar viel het zomaar uit de lucht; een afspraak in Friesland met de 120-boeken-bestelster, maar nu in de vorm van potentiele klant voor mijn nieuwe bedrijf!



Vuur op m'n buik

{ 20:49, 9/1/2008 } { 0 comments } { Link }

Als een ware therapeut zit mijn accupuncturist naast me, en luisterd. Ik lig op de behandeltafel, met 2 naalden in m'n enkels, in elk van m'n polsen en 3 in m'n buik, rond m'n navel. Op de onderste naald zit een blokje moxa, een chinees kruid die Bert net met een westerse witte ordinaire aansteker aangestoken heeft. De moxa verwarmd de naald en de naald brengt warmte in m'n buik. Mijn nier-chi wordt weer aangevuld met al deze naalden in m'n lijf. Heerlijk, een uurtje lekker liggen, praten over je gedachten en twijfels en opgewondenheid over je plannen voor het nieuwe jaar. Het vuur wat onder controle gebracht moet worden in mijn lijf (mijn Ying en Yang staan niet in balans) wordt alleen maar aangewakkerd door de chinese moxa en de westerse aansteker. Ik loop blij naar buiten, met twinkelingen in m'n ogen en rode blosjes. Maar niet voordat ik Bert heb verteld wat ik zou doen als ik zijn communicatieadviseur zou zijn: site aanpassen, goede originele mailing en een workshop of lezing midden in het bos, tussen Boekelo en Enschede, links het zandpad op, eerste weg links en doorlopen tot een kale vlakte: een perfect toneel om te vertellen over stressmanagement. Bert lacht en ik hoop op een tweede opdracht!



Claustrofobie in de MRI

{ 21:27, 7/12/2007 } { 0 comments } { Link }
Het is 7.45 uur; donderdagochtend. Ik meld me bij de balie en de mevrouw wijst me door. "Je moet de rode stippen op de grond volgen, dan kom je in de wachtruimte. Daar wordt je opgeroepen". Hij loopt achter me aan, zelfde verhaal is ook tegen hem gehouden. Ik houd de klapdeuren achter me voor hem open, achteraf blijkt dit een goeie zet te zijn.
Als we beide plaatsgenomen hebben in de wachtruimte, vraagtie of ik ook voor een MRI kom. Domme vraag, denk ik, tuurlijk, ik zit hier niet voor m'n lol om 8 uur 's ochtends. Hij ook. Heeft last van angstaanvallen. Even nog denk ik dat ik te maken heb met een eenzamen man die om een praatje verlegen zit. Maar hij is erg nerveus. Wat blijkt, ze vermoeden dat hij prostaatkanker heeft. Daarom moet hij door de MRI scan. Maar meneer heeft last van angstaanvallen en is claustrofobisch. Killing natuurlijk voor in die nauwe tunnel. Het is al de tweede keer dat hij hier is, eerste keer was mislukt omdat hij helemaal flipte. Ik krijg medelijden met hem en hij wordt steeds nerveuzer. Hij zegt tegen mij: "Ga jij maar eerst hoor, ik ga wel als tweede". Een ijsbeer loopt heen en weer, hij erachteraan. Naar het toilet, kan hij niet vinden. En dan komt er een jong meisje in een witte jas. "Meneer Eibers, wilt u meekomen?". HIj moet eerst. Ik probeer een beetje aan hem te denken, dat het gaat lukken vandaag.


3 Jaar geleden

{ 21:27, 3/12/2007 } { 0 comments } { Link }

Vandaag, 3 december, 3 jaar geleden had ik ruzie met Cor.

3 A4-tjes vol met to-do dingen die hij allemaal nog moest doen, hij had nog maximaal 3,5 week daarvoor. Gek werd hij daarvan, logisch achteraf, maar van mij moest het allemaal en het was ook nog eens erg dringen.

De binnenkant voordeur moest nog geschilderd. We moesten nog een zaklamp hebben en extra batterijen. We moesten nog een buitenlamp kopen voor bij de poortdeur. De computer moest nog van beneden naar boven getild en aangesloten, dito printer. En de slaapkamer schoongemaakt en klossen opgehaald. En Cor schoot maar niet op. Waarom moest dit dan allemaal?

Ik was ZWANGER en de hormonen gierden door m'n lijf. Dat verklaard veel, maar praat niks goed.

Dus ruzie in de tent: hij kwaad in de auto naar z'n werk gereden en ik had zoiets van. Dan doe ik het wel zelf, dus in de auto klossen ophalen, drukker bellen voor laatste wijzigingen geboortekaartjes en om 17.00 uur begon ik met boenen en poetsen in de slaapkamer. Toen ik om een uur of 7 klaar was en alles glom en blinkte, tilde ik nog even met m'n dikke buik de computer van beneden naar boven en sloot alles aan. Toen met allerlei verlengsnoeren in de weer om de bedlampjes anders aan te sluiten, want die moesten anders op het bed hangen. En toen.....

BRAKEN M"N VLIEZEN!

Alle werk voor niks, want 3,5 week voor de uitgerekende datum mag je niet thuis bevallen. Om 9 uur waren we in het ziekenhuis (Cor nam argwanend de telefoon op, want 'ze zou wel weer een to do ding voor me hebben') en 's nachts om 3.58 is onze zoon Jelte Cornelis geboren. Dat is dus 3 jaar geleden. Wat vliegt de tijd, de tijd gaat snel en gaat alsmaar sneller.

Vanavond hangen we slingers op en blaas ik balonnen voor onze zoon. En morgen..... is hij jarig en krijgt hij een fiets.



De dikke vrouw met haar drie tekkels

{ 21:17, 3/12/2007 } { Posted in Achter de geraniums } { 0 comments } { Link }
Drie tekkels heeft ze en de riemen zitten altijd in de knoop. De hondjes wandelen met haar, want ze kan niet zo hard. Ze is dik, da's niet erg, maar 't valt op. Ze heeft altijd dezelfde kleren aan. Zwarte jas, zwarte broek. Nu, in de afgelopen maanden en december in elk geval. Donderbruin haar heeft ze, dat vettig over haar hoofd valt. 2 Onderkinnen en donkere kraaloogjes. Heeft ze geen man? Of kinderen? Nee. De hondjes zijn haar leven. Die laat ze dagelijks een paar keer uit. Ze is niet eenzaam, ze kent de mensen in de straat, althans,ik zie haar soms praten met mensen. Waar gaat het over? Ze koopt goed voer voor de drie tekkeltjes. Bij Pronk haalt ze het eten voor de beestjes. Heeft ze geld? Is ze soms stiekum heel rijk en erft iemand als ze er later niet meer is, heel veel geld? Ze kan heel indringend met haar bruine kraaloogjes kijken. Dan kijkt ze strak in je ogen, dwars door je heen. Ziet ze dingen buiten ons om? Ik zie een vrouw lopen, met drie hondjes en heb m'n gedachten over haar, ik veroordeel haar. Wat ziet zij? Ziet ze een moeder met haar twee kinderen lopen of ziet ze gevaar? Is ze bang? Als ik het niet vraag, zal ik altijd blijven raden.

Het mannetje met z'n broek vol

{ 21:08, 3/12/2007 } { Posted in Achter de geraniums } { 0 comments } { Link }
Elke ochtend, middag en avond looptie langs ons huis. Over de stoep, met z'n hondje. Ongeveer eind zestig istie, schat ik. Brilletje op en altijd alleen met z'n  hond. Het allerergste is, hij loopt alsof hij z'n broek vol heeft. Hij loopt met een soort 'hopje' en sleept een beetje met z'n voeten. Elke keer weer moet ik kijken, ik kan m'n ogen niet van hem afhouden. Ik erger me aan die man, waarom? Ik weet het niet. Ooit heb ik 'em es langs zien lopen met een kleuter. Hij is dus ook opa. Dat is lief, een opa die met z'n kleinzoon gaat wandelen. En eer keer kwam ik 'em met z'n vrouw tegen. Ik kon niet goed zien hoe ze eruit zag, ik reed in de auto voorbij. Hij kijkt niet op of om en zegt niks als ik 'em tegenkom op straat.  Maar waarom erger ik me zo aan deze man? Hij heeft me niks misdaan, loopt gewoon met z'n hondje en zorgt goed voor het beestje. 3 keer per dag uit, zelfde rondje. Het is ongetwijfeld een lieve opa, een zorgzame man en goed baasje voor z'n hond. Hij is introvert, kan erg piekeren. Hij is misschien ziek geweest, vandaar z'n rare loopje. Soms komen z'n kleinkinderen, niet zo vaak. Hij loopt in gedachten, houd van structuur. En op een dag, als hij oud is, zal hij z'n rondjes niet meer lopen. Ach, ik moet 'em maar 'es vriendelijk begroeten.

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  November 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 

Links

Appelstroop & Tepelkloof

Categories

Achter de geraniums

Recent Entries

Gelukkig, contract niet verlengt!
Quarterlife crisis: ik transformeer!
Zo moet het zijn
Uit de lucht gevallen
Vuur op m'n buik

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer