Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

The Big Game


Het leven is niet leuk, je moet het leuk maken. Dit is een dagelijkse poging om alles wat op mijn netvlies komt, te omschrijven...

Home | My Profile | Archives | Friends

'Zo die rockt niet meer zo hard'

Posted at 12:38 on 29/4/2007

Ondanks zijn twaalf jaren is onze kater nog steeds een blitse stapper. Erg geliefd in de buurt, vooral bij de jongeren. Ik kan me nog herinneren dat de toen nog enthousiaste puber altijd 's avonds tegen half elf te kennen gaf naar buiten te willen. Niks mis mee dacht ik toen nog naief. Het leek mij heel logisch dat een kater die overdag zich al slapende koest placht te houden, 's nachts op avontuur gaat. Tot ik (en de buren) elke morgen om half zes wakker schrokken van het vreselijke gekrijs van vechtende katten onder het raam. Natuurlijk zat de mijne erbij, de puber werd volwassen. Om te voorkomen dat dit ritueel zich dagelijks zou herhalen, nam ik straffe maatregelen. Voortaan werd er 's nachts niet meer gestapt, maar geslapen.

Het besluit was makkelijker genomen dan uitgevoerd. Want hoe breng je een kat aan zijn verstand dat hij om half elf binnen moet zijn? In de meeste gevallen zat er niets anders op dan de buurt in te gaan met brokjes en de lokroep poespoespoes...

Bij één van deze pogingen zag ik mijn lieveling bij een groepje jongeren staan die ik zo op het eerste gezicht herkende als de hangjongeren waarover in de buurt nogal geklaagd werd. Mijn pogingen om de kat naar me toe te lokken, werd belangstellend gade geslagen. 'Hoe heet die mevrouw,' vroeg één van hen in een poging vriendelijk te doen. 'Officieel Dave Mustaine', zei ik, 'maar we noemen hem Davy'. Plotsklaps schoof een schaduw die tot die tijd verveeld tegen de muur had gehangen, in mijn richting. 'Bedoelt u Dave Mustaine, de hardrocker?' Ik knikte, en legde uit dat mijn zoon die naam had bedacht en ik hem liever ook gewoon Felix of Floris had genoemd. Zijn naam had er zelfs toe geleid dat, de over het algemeen serieuze dierenarts die hem 'onderhanden' moest nemen, zich grappig liet ontvallen: 'zo die rockt niet meer zo hard.' De belangstelling voor de kleine snuiter was gewekt. Ze dachten al dat het een hele aparte was, want hij was niet bang uitgevallen. En ja als je goed keek, was zijn haar net zo rood als dat van Mustaine himself. Kortom: in negen van de tien gevallen wist ik waar ik Davy kon vinden. Mijn onschuldige kleine katertje was een stevige hangkat geworden. Maar wel één die 's nachts gewoon op tijd binnen moest komen.         

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Typisch weer zo'n actie van een wakker dier

Posted at 01:31 on 28/4/2007

Ja hoor, het is weer zover. Het ronkende geluid van de geautomatiseerde vuilophaaldienst dringt tot mijn nog slapende hersens door op vrijwel hetzelfde moment dat de wekker zijn irritant piepende geluid laat horen. En even automatisch als de grijparm van de vuilniswagen de bakken optilt, uitschudt en weer op de stoep terugzet, schakelt mijn hand met een feilloze precisie de uitknop van de mini-alarmcentrale uit. 

Aah, de zalige stilte die dan daarop volgt.... Innig tevreden  - ik hoef er vandaag niet vroeg uit - wil ik weer wegzakken in dromenland.

Maar dan heb ik toch buiten de waard gerekend! Want net zo vastbesloten als ik van plan ben om van mijn uitslaaprecht gebruik te maken, zet mijn pluizige huisgenoot zich schrap om mij met zachte dwang uit m'n bed te krijgen. 'Kom op, het is mooi weer, de vogeltjes fluiten en het voederbakje is leeg', lijkt hij te vertellen. Dat de kleine viervoeter een geavanceerde wekcentrale is die zich niet laat dimmen door een druk op de knop, besef ik wanneer ik uiteindelijk slaapdronken voor mijn bed sta.

Het ritueel begint altijd met een onschuldig geronk tegen mijn oor, waarop een zacht gemiauw op geruime afstand van mijn bed volgt. Tegen de tijd dat ik nog steeds vechtend tegen de slaap en schuldbewust naar een pantoffel reik, staat de dwingeland al beneden aan de trap. Het zachte miauwen is overgaan in een klagelijk diep keelgeluid dat doet vermoeden dat de nood zéér hoog is. Als ik inmiddels klaarwakker de trap afstommel en het nachtslot van de deur haal, blijkt dat de grappenmaker helemaal niet naar buiten wil. Met een soepele beweging draait hij zich om en stevent regelrecht op zijn voederbak af. Gelaten geef ik hem zijn hap uit blik en zet, ik ben nou toch wakker, een kopje onder de koffiemachine. Als ik even later nippend aan mijn koffie, hem met de oren gespitst en staart in de lucht het tuinpad zie afwandelen, besef ik dat dit typisch weer zo'n actie was van een wakker dier...  

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Reclame

Posted at 01:19 on 26/4/2007

Reclame teveel van invloed op ons dagelijks leven?

Meestal valt het niet op. Toch word je in het leven van alle dag beïnvloed door allerlei reclameboodschappen. De jingles die de reclamebobo's de ether in sturen, blijven onbewust als een achtergrondmuziekje in je hoofd rondzoemen. Het is doorslaggevend voor de keuze die je in de supermarkt maakt, of bij de aankoop van apparaten zodra je de drempel bij de witboer overstapt. Het hoeft gelukkig niet altijd tot negatieve aankopen te leiden. Want de vraag 'verbruikt die veel energie' wordt tegenwoordig net zo makkelijk gesteld als 'zitten er chemische middelen in?' Vlak voor de paasdagen was het opnieuw raak: kilo's papieren reclameboodschappen werden via fietstassen rondgesjouwd om uiteindelijk in de daarvoor bestemde kliko's te belanden. Zelf betrapte ik me erop dat ik de aanbiedingen op plant- en tuinbenodigdheden met meer belangstelling dan normaal doornam, en vast keuzes maakte qua kleuren die na de IJsheiligen de plantenbakken aantrekkelijk moeten maken. Het leek me het juiste moment om het onkruid te lijf te gaan en wat hout te snoeien. Om de weg vrij maken voor nieuw ontspruitend groen. Mijn gepruts in de tuin bleef niet onopgemerkt: tal van vogelparen stak de koppen uit conifeer of dakgoot. Voor zover ik nu kan nagaan stond geboorteplanning niet hoog op hun prioriteitenlijstje. Ik bleek trouwens niet de enige die aan het werk was; om me heen werden omgewaaide schuttingen vastgezet, en de hogedrukspuit (ook zo'n reclameproduct) draaide overuren. Een aantal buurtgenoten had kennelijk de folders van Gamma, Big Boss en Karwei geïnterpreteerd als betrof het een bijbelboek. Het 'Gij zult niet laten staan wat weg kan' werd met devote toewijding in praktijk gebracht. De bomen in de voortuinen sneuvelden alsof het een tropisch oerwoud betrof, inplaats daarvan verrezen glanzende plateau's met ingebouwde verlichting: een startbaan in Madurodam waardig. Eén buurman wilde blijkbaar zijn verscheiden niet geheel aan zijn nageslacht overlaten, voor zijn voordeur ligt nu een imposant mausoleum uitgevoerd in verschillende soorten steen, alleen de tekst ontbreekt nog. Het toppunt van al die bedrijvigheid moest ik echter van de week incasseren. Ook mijn regelrechte (nieuwe) buren zijn kennelijk gelovig. De zo zorgvuldig verzorgde hortensiastruiken in de voortuin zijn gerooid, er rest slechts een kleine woestijnvlakte van wit zand. Klaar om uitgerust te worden met mooie witte tegels en een houten afscheiding. De zoveelste 'Gamma-afwerkplek'!             

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer