Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Le Petit Journal

Nieuwe site

21:28, 28/7/2011 .. 0 comments .. Link
Ik ga door op een nieuwe site. Stilstand is achteruitgang, maar dan andersom zeg maar. Link: http://www.julespasteuning.wordpress.com

Revolutie!

20:02, 26/7/2011 .. 0 comments .. Link
Ik zag op het nieuws een item over het afvalprobleem in Napels. Dat is een Italiaanse stad waar men, net als op de Albert Cuyp, iedere dag het afval gewoon voor de deur zet. Het grote verschil met de Albert Cuyp is echter, dat het afval in Napels níet wordt opgehaald. Al een jaar of 15 niet. Dat stinkt. Net als wanneer je een windei na drie dagen probeert te bakken in chilisaus. Dat stinkt ook. In Napels is nu een groep inwoners gestart met een poging de stad schoner te krijgen. Via Facebook hebben ze mede-inwoners verzameld die plein voor plein, straat voor straat, Napels schoon gaan proberen te krijgen. Een soort "verschoningsrevolutie". De vreedzame en mildere versie van wat men in het Midden Oosten via Facebook bereikt. Daar zijn hele volksopstanden begonnen met één simpele oproep van een persoon via Facebook.

Wat dat betreft is het raar dat niet iedereen deelneemt aan Facebook. Dat is de plek waar tegenwoordig geschiedenis wordt geschreven. Vooral oudere generaties ontzien zichzelf nog van dit soort sociale media. Allicht omdat ze het te druk hebben met hun eigen sociale media genaamd online dating, wellicht omdat het een te puberaal karakter heeft. Een karakter van over-communicatie, net als whatsapp. Binnen dit karakter is zo'n overvloed aan communicatie, dat de communicatie vrijwel geen inhoud meer heeft. Communiceren om het communiceren. Symptomen zijn bijvoorbeeld als iemand voor de vierde keer op één dag vraagt hoe het met je gaat en of je een lekker dagje hebt. In ieder geval is Facebook een goed platform om je ideeën, welke dan ook, te spuien. Of je nou gaat douchen of een volksrevolutie wilt starten, Facebook is "the place to be". Zoals Schiphol dat vaak in de zomervakantie is. Althans, dat is wat iedereen met elkaar deelt, dat ze op Schiphol zijn. Waarom? Ik weet het niet. Misschien is dat belastingvrij shoppen toch voordeliger dan ik dacht.

Enfin, ik wil ook graag een revolutie starten via Facebook. Omdat iets mij ontnomen is sinds gister. Ik zou graag een Tour de France zien die niet stopt. En ik denk velen met mij. Sinds zwarte-maandag, ik denk dat je met recht de dag na de Tour zo mag noemen, loop ik met vragen rond. Dat krijg je als vaste structuren wegvallen. Ik weet niet meer wat ik moet doen overdag. Je rot lachen om de chasse-patat-patat van Herbert en Maarten, het is weg. Er zijn geen wielrenners meer die, de Vlamingen noemen dat "grinta", tonen. Ik wil ook weten wat voor achterlijk overhemd Mart Smeets vanavond aangetrokken heeft en welke overheerlijke rode wijn hij nu weer een hele avond onberoerd laat. Of welke etappe Cavendish nu weer wint. De Tour zou dus non-stop door moeten gaan, het liefst 24/7. Lang leve de revolutie!

Desillusie

17:24, 17/7/2011 .. 0 comments .. Link
de; v -s teleurstelling

De Tour loopt uit steeds meer uit op een desillusie voor wielerminnend Nederland. Vandaag was Niki Terpstra tot in de laatste kilometers in de aanval. Slechts een heel klein moment leek het Terpstra te gaan lukken wat de laatste tijd niemand lukt, vooruit blijven op een ontketend peloton. Terpstra werd opgeslokt en onderging daarmee hetzelfde lot als landgenoot Boom een week eerder. Uiteraard won Cavendish de sprint in het peloton. Daar hoeven andere sprinters zich, zolang er geen bochten of heuvels voor de meet liggen, geen illusies over te maken. Toch zijn het deze stuiptrekkingen van Terpstra en Boom waar wij als Nederlanders het deze Tour mee moeten doen. Het zijn de spaarzame momenten dat we op het puntje van onze stoel zitten, tegen beter weten in. Want wat overheerst deze Tour voor de Nederlanders is een desillusie.

De verwachtingen waren torenhoog voor aanvang van de Tour. Misschien wel de eerste Nederlander in een gele trui sinds Breukink, tegenwoordig ploegleider. Gesink ging minimaal top 5 rijden, maar eigenlijk hoopten we stiekem op een podiumplaats. Ik vind dat het gevaar van een verwachting, dat de teleurstelling des te groter is. Hoe minder verwachtingen er geschapen worden, hoe groter de verrassing uiteindelijk kan zijn. Het kan alleen maar meevallen. Voor Gesink viel het niet mee. Vandaag noemde hij Derksen een slapjanus omdat Derksen datzelfde over Gesink gezegd had. Het zal een allerlaatste poging geweest zijn van RTL om het dramatische Tour du Jour te redden door Derksen er uitlatingen te laten doen, maar het slaat alleen maar een grotere flater. Sinds Derksen verkondigde dat Jack Tuyp de opvolger was van Huntelaar bij Ajax, neem ik de man niet zo serieus meer. Vermakelijk is hij wel. Gesink heeft denk ik gelijk. Over de kop gaan met 65 in het uur is geen pretje en het lichaam moet daar van herstellen, terwijl het de tijd niet krijgt. Het maakte de desillusie er voor de Nederlanders niet kleiner op, Gesink doet niet meer mee voor de prijzen.

Dan hadden we natuurlijk Johnny. Onze Johnny. Johnny is, zoals eerder al geschreven, de sportheld van 2011. Het was een hoogtepunt en dieptepunt tegelijk toen Johnny voor de tweede keer de bollentrui om kreeg. Hij had het gehaald was de primaire reactie en wij waren trots op onze Johnny. Daarnaast wist iedereen dat de echte bergen nog moesten komen en dat de Franse televisie onze Johnny onschadelijk had gemaakt. Johnny kon niet meer mee in de echte bergen over een paar dagen.

Ondertussen breekt de laatste week van de Tour aan en is de Nederlandse inbreng gedecimeerd. Lars Boom is met een achillespees blessure naar huis. Mollema, de andere hoop in bange dagen, werd ziek en kan ook geen potten breken. De enige Raborenner die wel goede klimbenen had, Laurens ten Dam, is gister gevallen en lijkt ook uitgespeeld. Het hopen is op een wonder van Gesink op de Nederlandse berg, de Alpe d'Huez. Hopen kan ook op Rob Ruijgh die goed blijft presteren. Hopen kan altijd. Verwachten moeten we het niet. Ik durf mezelf in ieder geval geen illusies meer te maken.

Heldenstatus

00:20, 12/7/2011 .. 0 comments .. Link
De vakantieperiode is altijd een rare tijd. De helft van de tijd ben je zelf weg, de andere helft je familie en vrienden. Alleen als je met je vrienden op vakantie gaat heb je kans dat je ongeveer gelijktijdig weg bent. Zelfs dan komt het regelmatig voor dat je elkaar toch een aantal weken niet tegen komt. Voor de mensen die nog thuis wonen klinkt het gemis van vrienden gek. Vergelijk het met je ouders die drie weken op vakantie gaan waardoor je drie weken alleen thuis zit. Op de kat passen ofzo. De eerste week is het leuk, feestje bij jou thuis, het middelpunt van alle aandacht. Na een week begint het te knagen. Het patatje oorlog komt je de neus uit, een ei is alles wat je zelf kan bakken. In huis wordt het ondertussen een rommel want dat ruim je toch wel later op. Presteren onder druk noemen studenten dat, alles op het laatste moment doen. Docenten noemen het uitstel gedrag. Ik twijfel tussen beide. Om de bizarre tijd tijdens de zomervakantie door te komen is er gelukkig altijd nog de Tour de France.

Mijn fascinatie voor de Tour stamt nog uit de tijd van de doping. Toen iedereen nog epo gebruikte. Tegenwoordig moeten we het doen met een presentator die een te hoog ego-gehalte heeft. Mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen. Te veel eigenwaarde in zijn bloed. Ullrich, Pantani en Armstrong zijn van, zoals dat heet, mijn generatie. Ik weet niet waarom ik het interessant vond om naar een stel wielrenners in Frankrijk te kijken. Als ze hetzelfde trucje deden in Spanje of Italië vond ik er geen zak aan. Fietsen deed je in Frankrijk, ik kan er tegenwoordig over meepraten. Was het vroeger een bloedmooie dag dan bleef ik thuis. Lekker de Tour kijken. Voor de bezorgde mensen; Wolfenstein had ik al uitgespeeld.

Misschien kwam mijn liefde voor de Tour vroeger al onbewust door het commentaar wat er bij een etappe gegeven werd. Ik geef het je te doen, vier tot zes uur aan elkaar lullen over vaak saaie gebeurtenissen. Zelfs mijn oud docent Duits kon dat niet, die hield het hoogstens twee uur vol. Daarna ging een bevrijdende bel. Het commentaar van de Tour is ondertussen iets wat mij fascineert. Zo erg fascineert dat ik drie jaar geleden met een I Love Herbert shirt op de Alpe d'Huez stond. Hij zal het niet gezien hebben. Als er tijdens de wedstrijd nog iets gebeurt is het mooi meegenomen, het commentaar maakt het af. Vooral de eindeloze stroom aan clichés zijn geniaal. Ik heb er tijdens mijn fietstocht vaak over gedacht hoe ik treintjes in de poep kon laten lopen. Hoe ik mijn vader gek kon maken door constant te linkeballen. Oké, door mijn knie zat ik wel een paar dagen aan het elastiek maar ik was een karaktermens. Met een mijnwerkers gezicht. Fietsend naast een kasteeltje uit de 14de eeuw waar Napoleon nog wel eens was langs geweest. Een kasteel waar je overigens al kanoënd heen kon. Enfin, het moge duidelijk zijn, ik geniet van Herbert en Maarten. En van de Tour.

De Tour is bikkelhard. Hij wacht op niemand, zelfs niet als er iemand dood gaat. De Tour gaat altijd door. Rijdt één of andere malloot in een auto een kopgroep van de sokken, dan nog gaat de Tour door. Diegene die van de sokken gereden wordt is overigens juist om die reden een nieuwe held. Was hij niet op uiterst discutabele wijze onschadelijk gemaakt dan was hij in die etappe erg heldhaftig geweest, een dag later dacht men er niet meer aan. Zo'n ongeluk is, hoe gek het ook klinkt, een godsgeschenk voor een renner. Ieder criterium wil deze renner een rondje om de kerk laten rijden. Hij is immens populair en juist door dit ongeluk wereldwijd beroemd geworden. Johnny beseft het misschien nog niet helemaal, maar hij is de nieuwste Nederlandse held. Hij volgt Dick van Toorn op, die was dat vorig jaar. Je weet wel, die fysio van Robben. Het is dat Robben die bal er niet in schoot in de finale. Dan was van Toorn de nieuwe minister president geweest. Robben nam niks tastbaars mee voor zijn held. Johnny heeft het in eigen hand. Iedereen herinnert zich een Nederlandse winnaar van het bergklassement. Volgend jaar zijn we honderd schandalen en valpartijen verder. De aanslag is dan vergrijsd en verjaard. Johnny moet iets tastbaars meenemen, dan kunnen Maarten en Herbert de komende jaren nog lang vertellen over die Nederlandse winnaar van de bollentrui met een ongelofelijk leeuwenhart. Met wonden als aangevallen door een leeuw. Een ware held, becommentarieerd door helden.

Amstel

18:41, 30/6/2011 .. 0 comments .. Link
Mooi weer in Nederland. Dat mag nooit lang duren. Maximaal twee dagen, dan moet het onweren. Flink onweren. Dat houdt het wel simpel voor een doorsnee Hollander. Als het mooi weer is heb je twee dagen de tijd om daar van te genieten. Hoe je dat doet mag je zelf weten, als je maar niet gaat klagen als het mooie weer snel is afgelopen. Dat hoort erbij. Had je maar in Spanje moeten gaan wonen.

Ondanks dat Amsterdam alles heeft, biedt het weinig verkoeling tijdens warme dagen. Het Vondelpark is idyllisch, lekker wijntje en een barbecue. Iedereen gaat zijn eigen gang. De wereld zoals het moet zijn. Het biedt echter geen verkoeling. De enige plek waar dat zou kunnen is het pierebadje, maar daar pissen alle kleuters in. Allemaal. Niet ideaal.

Bij warm weer is een plekje langs de Amstel eveneens goed toeven. Ik zat er de avond voor de WK-finale. We hebben toen een meeuw twee stukjes pizza laten eten. Één stuk was Nederland, het andere stuk Spanje. De meeuw koos voor Nederland. Een meeuw is een extreem slecht huisdier. Zeker in vergelijking met octopussen. Voor je het weet ligt een meeuw met je vrouw in bed. Zou een octopus nooit doen. Of heeft hij het boodschappengeld gestolen. Meeuwen zijn erg onbetrouwbaar. Ze hebben ook niks in Amsterdam te zoeken. Kut beesten.

Toen het laatst weer mooi weer was zat ik weer langs de Amstel. Pizza eten met de voetjes in het water. Toch een stukje verkoeling. Voor ons lag een bootje aangemeerd, voor zover er nog gesproken mocht worden van een bootje. Als de belangrijkste eigenschap van een bootje is dat het drijft, was dit geen bootje. De contouren van een bootje waren nog wel duidelijk zichtbaar. De motor was nog volledig intact en het had nog een soort van zeil.

Een gezonken bootje trekt mensen aan. Sinds men ooit over een bootje heeft geroepen dat het niet kon zinken waarna het vrijwel direct toch zonk, zijn boten bijzonder onbetrouwbaar geworden. Net meeuwen. Ga je naar Terschelling, kijk je eerst of er wel genoeg reddingssloepen aanwezig zijn. Daarna haal je pas een lauwe kroket in de kantine. Veiligheid voor alles. Toch fascineert zo'n gezonken schip. De automatische vraag die gesteld wordt is, wat is hier gebeurd. Alleen de kapitein weet waarschijnlijk wat er gebeurd is. Tenzij het een goede kapitein was, dan is hij mee gegaan met zijn bootje. Dat doen goede kapiteinen. Sommige meeuwen weten ook wat er gebeurd is, maar die zijn niet te vertrouwen. Een gezonken bootje is en blijft een bron van mysterie.

Fotolijst

21:10, 19/6/2011 .. 0 comments .. Link
Gister schrok ik. Bij een uitzending van het sportjournaal schoot een meisje een hockeybal op de camera af. Op zich niet gevaarlijk, ware het niet dat ik deze maand hd televisie kan ontvangen. Dat was dus net echt. Als ik één sport eng vind, is het hockey. Een sport waarbij je elkaar niet opzettelijk wilt slaan en je toch een bitje in moet, mij te gevaarlijk. Ik doe niet meer mee. De high definition televisie is de volgende stap in een medium dat bijna nog echter is dan de werkelijkheid. Vroeger, toen shampoo nog prikte en droog haar niet bestond, had je nog zwart wit beeld. Zwart wit doet mij altijd wat. Ik vind het mooier, puurder. Zonder kleur is alles gelijk. Geen grijs, geen middenweg, keuzes maken. Of zwart of wit.

In Frankrijk zag ik een zwart wit foto in een café. Rechtsonder stond, net als bij een schilderij, de naam van de fotograaf. Omdat de foto me interesseerde, heb ik die naam opgeschreven. Eigenlijk ging ik er vanuit dat het een foto van een plaatselijke fotograaf was, die je in Nederland nooit kon kopen. Dat bleek een misvatting. Het ging om een bekende fotograaf, voornamelijk door die ene foto die daar hing. Gezien het feit dat de muur in mijn huis nogal leeg is, heb ik de foto besteld. Één en één is twee. Eigenlijk vier, want ik heb er gelijk nog maar twee foto's bij besteld. Ruimte zat.

Zonder fotolijst zien foto's er eigenlijk niet uit. Net zo als een dvd bij een dvdspeler hoort. Daar begon het geëtter. Wij houden er een verstandshuwelijk op na, de fotolijst en ik. Bij mijn vorige project met een fotolijst brak het glas van de lijst. Toch moest ik er wel een hebben. Ik had de foto immers al gekocht. Slechts een goed voorbereid iemand zou tegelijkertijd ook een lijst hebben gekocht. Ik doe dat soort dingen in fases. Eerst het één, dan het ander. Lekker mannelijk.

Dus op stap. Op zoek naar een fotolijst. Het ideale verjaardagscadeau als je iemand niet kent, of die persoon je helemaal geen reet interesseert. Dan geef je een fotolijstje cadeau. Lekker neutraal. Kan dus niet moeilijk te vinden zijn, zou je denken. Echter is 30 bij 24cm een oude zwart wit maat. Hebben ze nergens meer. Misschien dat de expo het voor u op maat wil snijden. Ik zou er niet vanuit gaan. Zeventig bij vijftig centimeter is gelukkig geen antieke zwart wit maat. Die lijst past alleen niet in een tasje. Fietst erg lastig kan ik zeggen, zo'n ding onder je arm. De fotolijst is toch veilig aangekomen. Op de antieke lijsten moet ik nog wachten, die komen een dezer dagen uit Brussel.

Meisje (4) vast in snoepautomaat

06:49, 11/6/2011 .. 0 comments .. Link
Het moest een keer gebeuren. Net als met neuspeuteren. Daar gaat het ook gebeuren dat iemand vast komt te zitten. Nu is het dus gebeurd, notabene een kind van vier. Vroeger woonde ik tegenover een standbeeld. Wat het standbeeld voorstelde weet nog steeds niemand, maar dat is kunst. In het standbeeld werd vaak geklommen, ook door mij. Dick is er een keer in vast komen te zitten, in het standbeeld. Hij moest door de brandweer worden bevrijd. Dit meisje van van vier ook.

Het artikel zet het meisje neer als een onschuldig meisje dat per ongeluk vast is komen te zitten in een snoepautomaat. Daar klopt iets niet. Er zit geen onschuld aan. Kinderen liegen niet, ze kennen nog geen nuance. Ze zijn een weerspiegeling van hoe mensen eigenlijk zijn. Pas later begrijpen ze dat je bepaalde dingen beter niet hardop kan zeggen, dat je daar problemen van krijgt. Dit kind doet wat iedereen doet bij een automaat. Eerst kijken of er iets gratis te halen is. Misschien is er wel een snickers die er al bijna uitvalt. Die aan één duwtje genoeg heeft. Anders neem je de snickers die er achter zit, heb je er twee. Zo dacht dit kind. Het was een daad met voorbedachte rade.

Uiteindelijk is ze met veel machtsvertoon door de brandweer bevrijd uit haar benarde positie. Met een betonschaar. Ik hoop dat ze niet te snel is bevrijd. Dat ze nog even na heeft kunnen denken over wat ze gedaan had. Een moment van bezinning. Dat dit niet de bedoeling is. Nadat het kind bevrijd was kreeg ze van de brandweer een knuffeltje. Een beertje. Want dat had ze verdiend. Niet omdat ze braaf was geweest, verre van. Omdat ze slechts vier jaar was. Als klap op de vuurpijl gaf de supermarkt waar de automaat van was, haar ook nog een bal uit de automaat. Als beloning. De volgende keer schijnt ze de hele automaat mee te mogen nemen.

Strand

06:33, 11/6/2011 .. 0 comments .. Link
Op vakantie lees ik altijd veel. Je hebt er dan tijd voor. Tijdens een vakantie wordt het niets doen tot een kunst verheven, maar ik moet iets te doen hebben. Ik kan niet, als het weer het al toe laat, zever uur liggen zonnen. Ik moet iets te doen hebben. Dat is altijd zo geweest.

Vroeger kon ik me op het strand altijd erg goed vermaken. Ik maakte als kind prachtige knikkerbanen van zand. Daar heb je hard zand voor nodig, net als bij een zandkasteel. Knikkers gingen graag van mijn knikkerbanen af. Het is veel leuker dan suf in het gaatje van een stoeptegel geduwd worden. Een knikkerbaan is voor een knikker wat voor ons een achtbaan is. Het ultieme genot voor een knikker, lekker naar beneden rollen. Ze zijn ook erg goed voor de integratie van de knikkers. Geen onderscheid tussen grote en kleine knikkers, iedereen mocht er van af. Je moest alleen wel door de tunnels kunnen. Die waren vaak vuistbreed. Dat was voor de meeste knikkers geen probleem.

Als er geen hard zand was, ging ik vissen. Met een net op jacht naar garnaaltjes en krabjes. Het zijn weinig intelligente dieren, garnaaltjes en krabjes. Ze zitten altijd op dezelfde plek. Het meertje dat overblijft als het eb wordt. Dat meertje wat pislauw aanvoelt als je net de zee uit komt. Daar zitten ze. Garnaaltjes en krabjes leven van pislauw water. Dooit het niet, vriest het niet. Dat is hun motto. Nikszeggendheid ten top. Global warming vinden garnaaltjes en krabjes te gek. Voor een extra wasje op negentig graden draaien ze zich niet om. Even met de auto naar de buurtsuper, dan moet je bij hun zijn. Het zijn enorme vervuilers.

Op het einde van de middag had ik altijd minder garnaaltjes in mijn emmer dan ik gevangen had. Waren ze uit de emmer gesprongen. Of opgegeten door de krabjes. Krabjes eten namelijk ook garnaaltjes, net als mensen. Gister heb ik nog garnaaltjes gegeten. Gebakken, met knoflook en stokbrood. Heerlijk. Het doet je denken aan vroeger, toen gooide ik ze nog terug in het pislauwe water. Daar is nu geen denken aan. Mensen veranderen, garnaaltjes niet.

Markt

20:28, 10/6/2011 .. 0 comments .. Link
Ik woon op de markt. Een markt is een plaats voor de gewone mens. Henk en Ingrid. Als een tv-programma een mening wil weten van de gewone mens, stuurt het steevast een cameraploeg naar de markt. Ik zie ze dagelijks. Zoekend naar de mening van de gewone mens. Bij mij voor de deur is het dan ook iedere dag markt. In Frankrijk is dat anders. Daar staat zo af en toe een markt in een, anders totaal verlaten, dorp.

Vroeger gingen wij er met het gezin ook altijd wel een dagje heen. Een dagje naar de markt. Het probleem van een rommelmarkt is alleen dat je er niet vindt wat je zoekt. De verkoopwaar, het zit al een beetje in de naam, is immers rommel. Spullen die voor de eigenaar zelfs geen enkele emotionele waarde hebben om het te behouden. Als je iets zoekt, vind je het hoe dan ook niet op de markt.

Laatst was ik in Amsterdam met een vriendin op zoek naar een Canadees meisje. Kende ze van haar stage. De Canadeze was net geland op Schiphol en nu ergens in Amsterdam. In ieder geval niet in haar hostel en in ieder geval zonder telefoon. Ik vond het een mooi streven haar te vinden in Amsterdam. Vooral erg ambitieus. Iemand zonder telefoon zoeken in Amsterdam. We moesten denken als een toerist in Amsterdam. Dat doen mensen uit Amsterdam vaker. De toerist spelen in hun eigen stad. Gewoon Engels tegen elkaar praten en vragen of iemand je op de foto wil zetten terwijl je om een letter van "i Amsterdam" heen hangt. Toerist in eigen stad heet dat. Zo moesten wij ook handelen. Langs de diverse pleinen en het Anne Frankhuis, want dat doen toeristen. We hebben haar niet gevonden. Te gretig gezocht.

Gisteren waren we naar de markt in een dorp hier om de hoek. Niet echt naar iets specifiek op zoek. Voornamelijk om iets te doen te hebben. We hebben er groentes gekocht. Geen taugé natuurlijk, ook geen komkommer. Schuldig of niet, de komkommer blijft argwaan opwekken. Daar moet je geen risico mee nemen. Uiteindelijk gingen we naar het plaatselijke café om koffie te drinken. In het café waren vrijwel alleen Nederlanders. Tot mijn grote verbazing kwam ik iemand tegen in dit café die ik kende van een stage. Een bekende tegen het lijf lopen in niemandsland. Het doet je beseffen hoe klein de wereld is. Als je niet weet wat je zoekt, weet je ook niet wie je tegen gaat komen.

Broodjes - St. Lary Boujean - 1758km

14:55, 6/6/2011 .. 0 comments .. Link
Donderdag zijn we aangekomen. De laatste etappe was verreweg de zwaarste dag van de gehele tocht. Alsof we het niet mochten halen. Regen, veel regen. En veel heuvels. Buitencategorie. Toch is het fietsen met een doel voor ogen makkelijker. Als je weet waar je 's avonds terecht komt. Als je weet dat het in ieder geval goed zit. Dan maakt de regen minder uit, een heuvel over betekent dat je er weer dichterbij de plaats van aankomst bent gekomen. De fietstocht zit er, na 1758 kilometers, op.

Na drie weken fietsen voelt het de volgende dagen raar aan als je niet meer om acht uur op hoeft om weer te gaan fietsen. Jezelf weer honderd kilometer voor uit te duwen. Het voelde hetzelfde als na het afstuderen. Het moet ongeveer hetzelfde voelen als nadat je met pensioen gaat. Je valt toch in een gat. De regelmaat van de afgelopen tijd valt weg en het is tijd voor niets.

Je ziet vaak dat mensen die ergens klaar mee zijn toch erg betrokken blijven met dat wat ze net hebben afgerond. Een oud-voetballer gaat training geven of in het bestuur van een voetbalclub. Een wijnverkoper blijft op particuliere basis wijn verkopen. Continuïteit, het is belangrijk voor mensen. Vandaag heb ik dus heerlijke broodjes gemaakt. Er was geen groep kinderen om voetbaltraining te geven, dus dan maar broodjes maken moet ik hebben gedacht. Uiteindelijk krijg je toch honger.

Broodjes maken heeft iets moois. Het vervult een primaire behoefte van de mens. Mensen kopen graag broodjes dus is het leuk om het te verkopen. Zeker als het ook nog lekkere broodjes zijn. Het is iets heel anders dan mensen op straat lid maken van een goed doel. Met mensen bedoel ik vrouwen, zo werkt het namelijk. Mannen schrijven vrouwen in voor het goede doel en vice versa. De enige man die ik ooit heb ingeschreven liep naast een vrouw die ik aansprak. Zo zit het nou eenmaal in elkaar, je bent zwakker voor de andere sekse. Goede doelen maken daar misbruik van. Uiteindelijk ga je je bezwaart voelen om mensen, vrouwen, te blijven inschrijven voor iets waar ze niet voor naar de Bijenkorf kwamen. Nog nooit kwam er iemand naar me toe: "Daar sta je, ik heb je overal gezocht, mag ik alsjeblieft lid worden?", nooit. Broodjes verkopen is het tegenovergestelde, het is lullig dat het meisje dat brood van thuis heeft meegekregen geen broodje meer kan kopen. Ze weet niet wat ze mist.

De broodjes vielen erg in de smaak. Dat mag ook wel, ik had het lekkerste broodje dat wij verkopen gemaakt. Daarnaast nog broodjes met mozzarella voor de vegetariërs. Het maken van broodjes was een goede bezigheid om mijn fietspensioen door te komen. Je moet in beweging blijven om niet van je fiets te vallen.

Muziek - Luxey

10:45, 2/6/2011 .. 0 comments .. Link
Vandaag kwamen we er weer één tegen. Zo'n knaap van een jaar of veertien die hardop zijn muziek afspeelt. Midden op straat. Vaak vanuit de telefoon. Ongevraagd. Eerder kwamen we dit soort maatschappelijk onaangepaste personen al tegen aan de kade bij Dordrecht en in Saintes. Pauperjeugd noem ik het. Doe lekker een koptelefoon op. Het liefst een goede koptelefoon. Val mij niet lastig met jouw muziek.

Tijdens de dagetappes hebben we een paar standaard pauzes. De koffiepauze is er daar na ongeveer een uur fietsen één van. De verstrekker van de koffie is vaak een uitgestorven café. De enige manier om die cafés nog enigszins gezellig te maken is door muziek. Tot nu verrassend vaak nog leuke muziek ook. Waar ik vooraf muziek had gekozen als fietsmuziek hebben de  cafébezoeken een nieuwe top drie gecreëerd. Voor de liefhebbers:
1. The Eagles - Hotel California
2. Nina Simone - Sinnerman
3. Dire Straits - Sultans of Swing

De lange rechte fietspaden langs de kust en verder landinwaarts lenen zich uitstekend voor het luisteren van muziek op de fiets. Met koptelefoon natuurlijk. Sterke wind in de rug, uiteraard nog steeds geen druppel regen en Dance Department in de oren. Gemiddeld 25km per uur zonder enige moeite.  Het klinkt bijna leuk waar we mee bezig zijn. Op deze manier legden we de afgelopen twee dagen meer dan 200km af. Zodoende zitten we nu op het laatste stuk van de route. De zelfgedoopte Route des Roeland. Nog twee van dit soort dagen en we zijn er. Het klinkt als muziek in de oren. 

Nieuws - Porge - 1436km

22:30, 30/5/2011 .. 0 comments .. Link
Na een oversteek bij Royan over de monding van de Gironne, wachtte vandaag een lange etappe recht toe recht aan langs de Atlantische Oceaan, Golf van Biskaje. Het aloude kilometers vreten. Sleuren van kustplaats naar kustplaats door de duinen en de bossen. De bossen waar iedere vorm van wild zich lachend schuil houdt als wij langsrijden. In het spot-het-hertklassement staat het een schamele 1-0. Een troosteloze tussenstand.

In de Golf van Biskaje is vrijwel iedere kustplek een bedevaartsoord voor de surfer. Deze zijn makkelijk te herkennen aan hun wetsuits met ontbloot en gebruind bovenlijf. Vaak ook met surfplank en dan al helemaal niet meer te missen. Ik generaliseer niet vaak, maar alle surfers zijn hetzelfde. Geen uitzonderingen. Stoer, luisterend naar muziek met een akoestische gitaar - het liefst van ubersurfer Jack Johnson - en vooral erg nonchalant ogend. Hoe nonchalanter hoe beter. Wetsuit tot het middel. Het is een cliché. Bovenal is een surfer iemand die iets kan wat ik niet kan. De zee bedwingen met alleen een plank. Lukt mij niet. 

Dus surf ik bij aankomst in het hotel maar veilig op de golven van het internet. Want dat is onmisbaar en kan vrijwel in ieder zelfrespecterend hotel. Zonder wifi doe je in Frankrijk als restaurant of hotel gewoon niet mee. En je bent zo diep in Frankrijk toch benieuwd of Theo al met een peuk is gespot. Wie de zoveelste Topper wordt. Of er wel of geen wc's komen in stoptreinen en of je morgen in Nederland wel of niet tropisch mag noemen. Het is essentiële informatie. Moet je gewoon weten. Gelukkig kan het, dus vindt internet gretig aftrek. Kan er af en toe nog is een verhaaltje gedeeld worden. Is wel zo leuk, dat internet.  

le Boeuf - Melle

10:31, 27/5/2011 .. 0 comments .. Link
Uiteten. Het is dagelijkse prik. Te gast bij Fransen of in een restaurant. Soms niet te eten en dan weer overheerlijk. Het verschilt per dag en dat is eigenlijk wel leuk. Nooit weten wat er komt. Waar de dag ons brengt, we weten het pas een paar uur van te voren. Vandaag bracht het ons bij hotel l'Argentiëre in Melle. Dat is een stadje op het traject langs de Atlantische oceaan. Lijkt ons leuk.

Bij het simplistische hotel aan de grote weg zit een restaurantje, toevallig met dezelfde naam als het hotel. Daar ga ik dus de fout in. Als een restaurant dezelfde naam heeft als een simpel hotelletje en die naam lijkt op Argentinië, dan ga ik automatisch uit van een Argentijnse grillbar. Met veel vlees alstublieft. Op zulke restaurants kleed je je ook. In een Argentijnse grillbar kom je casual gekleed. Slippers en een korte broek, helemaal top. 

In een veel te chique restaurant, met een naam dat iets zal betekenen met zilver - argent is, zo bleek later, zilver in het Frans - is de korte broek not done. Om over slippers maar niet te beginnen. Het kan niet. Toch doen. In het restaurant werden we in een hoekje weggestopt. Of ik mijn benen onder het kleed kon houden s'il-vous-plait. Daar zit je dan Pasteuning, met je korte broekje in een of andere chique poppenkast. Stoïcijns blijven. Ondanks dat je totally underdressed aan het dineren bent. Het is de enige remedie, doen alsof het in ons land heel normaal is om zo bij "le Garage" binnen te lopen.  Weten zij veel. 

Het restaurant maakte echter een inschattingsfout. Ondanks dat we totaal niet aan de etiketten voldeden was er in ons gezelschap wel een wijnkenner. Die kan je dus geen kutwijn serveren. En we kregen kutwijn. Zoals Cruijff kan uithalen over de jeugdopleiding, zo kan mijn vader dat als de wijn bagger is. "Dit zouden wij bij een proeverij door de gootsteen spoelen." Je hoort een hoog opgeleide wijnproever praten en je kan alleen ja knikken. Het flesje wijn dus deftig geretourneerd - zo word jij geen topchef! -.  Morgen zijn we weer heel ergens anders en kunnen we iets anders onverwachts verwachten. 

Bijkomen - Tours - 1000+ km

17:52, 23/5/2011 .. 0 comments .. Link
Op internet las ik het verhaal van Kim. Kim was, of is, een jaar of vijftien en deelde het volgende verhaal op een medische forum: "Ik wordt egt gek van de kniepijn. Die heb ik doordat ik iedere ochtend ver en hart naar sgool fiets. Soms heb ik zoveel pijn dat ik de eerste lesuren mis. Terwijl andere veel harder fietsen als mij en geen pijn hebben. Hoe kan dat?" Het ontroert. Kim heeft pijn, kan hard fietsen en mist in haar eerste uren Nederlands. Kim en ik hebben iets gemeen, ook ik heb pijn aan mijn knie en het komt door het fietsen.

Ik stuitte op het relaas van Kim tijdens de rustdag. Op internet zelf op zoek naar de oorzaak en een remedie. Het kan allemaal tegenwoordig. Het zoeken betrof vooral het googlen op kniepijn door wielrennen. Is het puur en alleen een keiharde afstraffing voor te weinig trainen? De betweters zullen eensgezind ja knikken. Het eigen schuld, dikke bult verhaal. Boontje komt om zijn loontje. Je kent het wel. Kniepijn bij wielrenners komt schijnbaar erg vaak voor. De beste remedie is rust, veel rust. Ik noem het de huisartsen remedie, die zeggen ook altijd rust nemen en afwachten. Rust is nu even geen optie. Sinds twee dagen fiets ik met een andere zadelhoogte, kniebandage en onder invloed van mijn nieuwe beste vriend ibuprofen. En anti-hooikoorts pillen natuurlijk. Totaal verdoofd op de fiets. Doping in optima forma.

Gister werd ik bovendien gestoken door een bij. Of een hommel. Voor woordspelingen is een bij leuker, dus het was een bij. Bijen zijn de meest ongeduldige dieren ter wereld. Als het ze niet snel genoeg gaat dan steken ze. Dan maar dood. Zo ook deze bij. Ik wist niet eens dat hij op mijn arm zat maar schijnbaar kwam hij in de verdrukking. Steken dus en dood gaan. Enige oplossing. Niks afwachten. Bijen houden dan ook totaal niet van het openbaar vervoer. Veel te lang wachten. Het is of zelf vliegen, of dood. Altijd hun eigen lot in handen, het heeft wel wat. De bijensteek viel overigens qua pijn wel mee, hij stak op het moment dat mijn beste vriend iedere vorm van pijn weg aan het nemen was. Het kon er dus ook nog wel bij.

Geloof

15:48, 22/5/2011 .. 0 comments .. Link
Zondag. Rustdag. Afkomstig uit het katholieke geloof. God schiep de wereld in zes dagen en de zevende nam hij even pauze en hij zag dat het goed was. Dus heeft iedereen vrij en wij dus ook. In Chartres dus. Vooral bekend van de immense kathedraal die met veel machtsvertoon van kilometers afstand zichtbaar is. Vandaag zijn er veel Sri Lankezen in de kathedraal, want ze houden een of andere processie. Mooi woord voor optocht. Bussenvol Sri Lankezen hier in Chartres. Een gek gezicht. En twee verdwaalde Nederlanders die al vloekend door de kerk lopen omdat ze hun teen gestoten hebben. Het is een merkwaardig verschil met de zingende en biddende Sri Lankezen.

Tijdens de wandeling door de kerk blijf ik me afvragen waarom die mensen toch zo sterk geloven in iets waarvan ik denk dat het nonsens is. Met alle respect natuurlijk. Dat zijn mooie woorden, met alle respect. Het maakt niet uit wat je zegt, je komt er mee weg. Heerlijk. Ik denk, no offence, dat geloven iets simpels is. Alles afschuiven op een grotere macht. Het maakt het leven makkelijk. Mij iets te makkelijk. De wetenschap heeft ondertussen het hele scheppingsverhaal onderuit gehaald en de evolutietheorie aangetoond. In Zwitserland maken ze tegenwoordig in een kilometers lange buis kleine oerknallen. Schitterend.

In de kathedraal van Chartres hangt sinds kort een defribillator. Zo'n wetenschappelijk ding waarmee je iemand die tot de heer wordt geroepen nog even terug kan halen naar het aardse bestaan. Een soort omgekeerde Jezus. Ik vraag me af wie hem opgehangen heeft, het is een gedurfde stap. Gedurfd dus leuk. Een beetje god pesten. Dat is pas vloeken in de kerk, geloof ik.

Bijnamen - Chartres - 800km

23:25, 21/5/2011 .. 0 comments .. Link
Er stond een column in de Volkskrant. Het ging over het feit dat Nederlanders in het profvoetbal tegenwoordig geen bijnamen meer krijgen. Als zij ze wel krijgen is het in het buitenland. Van Gol, Das Phantom, The Non-Flying Dutchman. De binnenlandse bijnaam sterft uit. Vroeger had je de Kromme en IJzeren Rinus. Het roept verbeelding op. Een Van der Vaart heeft in Nederland geen echte bijnaam. Hij krijgt hoogstens zijn eigen afkorting. Als het maar makkelijk is en we weten om wie het gaat.

Vandaag kwamen wij voor de vijfde dag op rij 'de groep Zundert', zoals hun bijnaam luidt, tegen. De groep Zundert zijn twee dames uit Zundert die vaker fout dan goed rijden. Iets met kaartlezen. Iedereen die we tegenkomen krijgt een bijnaam. Maakt het makkelijker onthouden wie wie is. Zo is er de Majoor. Stond eerder bekend als 'het'. We wisten niet of het een man of vrouw was, maar hij - zo bleek de volgende dag - leek sprekend Majoor Boshardt. Die van dat leger. Onze majoor is in zijn eentje, op zijn 67ste, met kunstknie én klotefiets op weg naar Spanje. Iedere serieuze heuvel doet hij te voet. Toch drie dagen op rij tegen het lijf gelopen, maar ondertussen definitief afgeschud.

Twee dagen geleden fietsten we op met Praagse Piet. Dat allitereert en klink dus per definitie goed. Net als dekselse doelman. Het bekt lekker. Praagse Piet is een doorgewinterde fietser die iedere dag toch wel 120km wil rijden. Heeft alles al een keer meegemaakt. Sinds hij met een kaart en omschrijving naar Praag is geweest, wat niet geheel vlekkeloos ging, rijdt hij met GPS. Praagse Piet vindt overige Compostella-gangers oponthoud. Praten vertraagt is zijn devies.

De bijnaam is bij ons dus nog wel degelijk in trek. Getuige ook het feit dat Team Willemse, Groep Hermans en de Broertjes Lamers in dit artikel niet eens genoemd zijn. Wat dat betreft is het jammer dat Jhonny van Burgerking het niet gemaakt heeft bij Feyenoord, hij had vergane glorie weer kunnen doen leven.

Eend - 631km

20:54, 19/5/2011 .. 1 comments .. Link
Vandaag overnachten we in een kasteeltje iets voorbij Compiegne. Dit dachten we vanmiddag te hebben gereserveerd maar dat bleek bij aankomst niet zo te zijn. We hadden het nummer van een chambre d'hotes, dat onder dit kasteeltje stond, gebeld. 20km verderop. Foutje. Gelukkig had ook het kasteeltje nog plek, dus na het afbellen van het teleurgestelde andere plekje, konden we hier overnachten. En dineren. Als je dineert in een kasteeltje, dan eet je "canard". Canard is gewoon eend, maar het klinkt op zijn Frans mooier. Canard gegeten, heerlijk.

Tijdens de reis komen we sowieso erg veel gevogelte tegen. Meestal levend. Vooral de reeds genoemde eend komen we vaak tegen. De eindeloze weggetjes langs het water bieden een welkome afwisseling als er weer eens een vrouwtjeseend langs zwemt met haar kroost. Aandoenlijk is dat. Een vrouwtje dat zorgt voor de kleintjes, het beschermt tegen gevaar. De puurste vorm van het vrouwendom me dunkt. Eenden doen niet aan emancipatie. Het vrouwtje zorgt voor de kleintjes, het mannetje doet maar wat. Zo hoort het.

Een vrouwtjeseend zou niet snel een pokke eind gaan fietsen. Ze is liever passant op zo'n tocht. Een vrouwtjesmens doet dit echter wel. Het grote probleem van een langeafstandstocht is alleen dat je kaart moet lezen om de route te kunnen volgen. Het spijt me, maar vrouwen kunnen dit niet. Waar mogelijk nog minder goed dan achteruit inparkeren. Het zijn van die vooroordelen die uiteindelijk gewoon waarheid blijken te zijn. Zelfs als een vrouw met een pinkaart wil betalen, bijvoorbeeld voor een overheerlijk broodje, volgt vaak een leesfout. Ondanks dat we in Nederland niet aan vrouwelijke en mannelijke woorden doen, zoals in Frankrijk aangeduid met le en la, is kaart echt een mannelijk woord.

Eergisteren kwamen we voor het eerst medereizigers tegen op onze reis. Dezelfde route volgend. We raakten met deze twee vrouwen aan de praat. Na slechts 2km ging het al fout. Door het praten volgden we de vrouwen en lazen we niet meer zelf de kaart. Fout. We reden verkeerd. 800 meter duurde het eer ik er achter kwam. Die moesten we dus ook nog terug. Tien minuten van mijn leven kwijt, omdat we een tweetal vrouwen volgden die kaart aan het lezen waren. Zonde.

Vandaag kwamen we deze vrouwen weer tegen en stopten ze vlakbij een kerkhof iets van de route. Ze gingen er heen. Vast een bewust uitje van de route. Niet hetzelfde lot tegemoet als de heerlijke eend zojuist op mijn bord.

Fietsen - 446km - Somain

17:22, 17/5/2011 .. 1 comments .. Link
Gister had ik flinke ruzie met mijn fiets. Ik wilde namelijk 'de Muur van Geraardsbergen' op, mijn fiets niet. Een fiets houdt nou eenmaal niet van omhoog fietsen. Laat staan de Muur. Fietsen haten de Muur. Te steil omhoog, moet een fiets niks van hebben. Een mens daarentegen is gek op omhoog fietsen. Daar ontstaan problemen. Na een flinke discussie hebben we het toch gedaan, flink afzien kan ik je zeggen. Ik begreep helemaal waar de fiets zich druk om maakte.

Fietsen zijn het liefst een bakfiets. Een bakfiets in Amsterdam wel te verstaan. Minimaal één keer in de week naar Artis en altijd gezellig kinderen in de buurt. Fietsen houden van kinderen. Het liefst zijn ze ook een kinderfiets. De enige keer dat een bakfiets in Amsterdam omhoog moet, mag hij bijna gelijktijdig weer omlaag. Dat vindt een fiets prima, als hij ook omlaag mag. Wat zeg ik, daar zijn fietsen gek op, afdalen. Het liefst gaat een fiets dan ook naar het Tikibad. Een weekje op de camping. Iedere dag lekker naar beneden van de glijbaan. Vinden ze prachtig. Alpe d'Huzes daarentegen staat zwart omrand in de fietsagenda, dan nemen ze liever een dagje vrij, goede doel of niet. Puur en alleen omhoog rijden daar hebben fietsen een hekel aan.

Vandaag ging het alweer beter tussen mij en de fiets. In het heuvellandschap (zieke autocorrect bij dit woord btw) van Wallonië mocht hij minstens net zo vaak naar beneden als dat ik hem omhoog had geduwd. Pittig was dat. Gelukkig zijn we in een dag heel Wallonië doorgestoken, wat ons automatisch in Frankrijk bracht. Daar spreken ze tenminste echt Frans, geen Waals. Gek voelt het wel om al twee grenzen over te zijn gegaan en in het land van bestemming te zijn, terwijl de eindbestemming nog heel ver weg is. Na het bereiken van de eindbestemming wacht trouwens een beklimming van de Tourmalet, is kijken of mijn fiets tegen die tijd wel graag omhoog gaat.

België - 266 gefietst

21:43, 14/5/2011 .. 0 comments .. Link
België bereikt. Een mijlpaal. Het mooie aan het oversteken van de grens per fiets is dat het sober is. Geen borden dat je niet harder dan 45km/h mag fietsen op de grote fietspaden en 20km/h in de bebouwde kom. Gewoon een paal met een getal erop, een grenspaal, niks meer niks minder.

België komt meestal niet zo best in het nieuws in Nederland. Het wereldrecord bestuurloos zijn zal niet iets zijn waar ze trots op zijn. Desondanks doen ze het zonder leiding alsnog beter dan InHolland mét, maar dat terzijde. Laatst hebben ze bij onze Zuiderburen de vrouw, of ex-vrouw, ik weet niet hoe dat zit, van verkrachter en kindermoordenaar Dutroux vrijgelaten. Vijftien van de dertig jaar wegens goed gedrag. Ging dat op school maar zo, minder jaar wegens goed gedrag. Het soort verkrachting dat in mijn omgeving het meest voorkomt is die van je Facebook-status. Het moedwillig opschrijven van iets bijzonder treurigs op iemand anders zijn Facebook is helemaal hot. "Wie gaat er vanavond mee naar de TD? Al mijn vrienden willen niet mee :-(." Is één van de vele voorbeelden die ik zo uit de mouw kan schudden. Vooral de ongelukkige smiley aan het eind van de zin volmaakt de treurigheid. Had ik vanavond mijn telefoon laten slingeren dan had er kunnen staan dat ik keek naar het Eurovisie Songfestival, hup Estland!

De werkelijkheid gebied mij te zeggen dat het nog waar is ook. Niet dat ik mijn telefoon heb laten slingeren maar het Songfestival gedeelte. Een compromis om Ajax te kunnen kijken morgen tijdens de rustdag. Het Eurovisie Songfestival. Al jarenlang steevast te hoog gegrepen voor het Nederlandse artiesten-gilde. Voor het Belgische trouwens ook heb ik begrepen. De laatste keer dat wij daar nog iets betekenden kwam er opeens iemand onder een jurk vandaan. Toen Nederland - België nog een echte voetbalwedstrijd was. Toen Staelens Kluivert nog uitmaakte voor iets wat tegenwoordig met de Facebook-status wordt gedaan. Ver vervlogen tijden dus.

Ik vraag me wel eens af hoe zo'n stemming gaat bij het Songfestival. Dat het vriendjespolitiek is, is een publiek geheim. Maar hoe werkt dat? Zou Rutte faxen naar Merkel? Zou hij bellen met België? Lastig. Die zullen of in gesprek zijn of het nummer is buiten gebruik. Hopeloos. Doorgaan met waar we wel goed in zijn. Wielrennen bijvoorbeeld, Weening in het roze! Maandag dus gewoon weer door met fietsen, 266km gedaan nog een hoop te gaan.

Standaard - 104km gereden

21:35, 12/5/2011 .. 0 comments .. Link
104km gereden naar Gouda, dat is überhaupt al knap voor een afstand die hemelsbreed 39km is. Toch is het gedaan. Zo'n fiets met bagage is toch anders dan zonder, het ding krijgt gewicht. Natuurlijk nooit eerlijk verdeeld, dus valt hij bij stilstand om. Gelukkig zitten we niet met ons voeten vast aan het pedaal anders was het helemaal comedy-capers geweest. Zo'n fiets op zijn standaard zetten is een hele opgave. Althans het niet laten vallen van de fiets, op zijn standaard, is een hele opgave. Het helt toch over. De fiets van mijn vader is al dikwijls bijna gevallen. Na 104km heeft hij hem in een Gouds (als dat het woord in Gouda is voor wat wij Amsterdams zouden noemen in Amsterdam) park dan ook maar gewoon tegen een boom gezet. Lekker dicht bij de natuur, lekker mannelijk. Niks geen standaard. Klote ding.

Wat mij betreft geeft de standaard enige druk. Veel lovende kritieken over iets eerders geven toch enig verwachtingspatroon voor het volgende verhaal. Dit verhaal dus. Toen ik nog stage liep bij Ajax is mij een wijze les geleerd. Een jeugdspeler van Ajax krijgt bij zijn debuut bijzonder veel krediet van het publiek. Ook bij zijn volgende wedstrijd ziet het publiek een foutje door de ogen. Een jeugdspeler kan bijna niet fout doen. Tot zijn eerste topwedstrijd. Vanaf dat moment is zijn standaard gezet. Speelt hij minder dan die wedstrijd waarin hij excelleerde, dan was het kut. Doet hij ongeveer hetzelfde, is het een redelijke wedstrijd. Het zal voor hem bijzonder moeilijk zijn om weer lof te oogsten, men verwacht altijd meer en beter. Boilesen heeft wat dat betreft een dramatisch debuut gehad. Slechter kan het bijna niet.

Diezelfde druk voel ik nu ook, het debuut was prima, maar hoe ga ik ooit het vorige verhaal evenaren? Laat staan overtreffen. Lastig zat. Laat ik maar beginnen met te zeggen dat het vandaag super weer was. We hebben het heel erg leuk gehad, fantastisch geluncht en gedineerd en we hebben het daarna ook heel erg gezellig gehad. Gefietst van Amstelveen naar Haarlem, Zandvoort, Noordwijk, Voorhout, Leiden, Zoeterwoude, Benthuizen en Waddinxveen. Op de commerciële vraag waar ben jij nu? Gouda.

{ Last Page } { Page 1 of 2 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Nieuwe site
Revolutie!
Desillusie
Heldenstatus
Amstel

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer