Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Hoe overleef ik...Fontys

Home - Profile - Archives - Friends

Ik wil dit in 1 keer..

Posted on 1/12/2008 at 10:36 - 0 Comments - Post Comment - Link

mensen die de nederlandse vertaling van de musical FAME! kennen, weten dat deze zin komt uit het nummer ' kijk naar mij' en het nummer gaat over streven naar het beste, weten wat je wil en daar alles voor willen doen. Nou kan het natuurlijk niet anders dan dat het bij dit nummer om een acteer/dans/zangcarriere gaat. Ik zou natuurlijk hierbij nog een poging kunnen doen tot het bereiken daarvan, maar toch gaat het in dit geval om iets anders.

Afgelopen maandag is bij de opleiding geschiedenis de herkansingscarrousel ingegaan. Hoe geweldig vrolijk woord het ook is, het is verre van dat. Het betekent heel cru 'haal je deze hertentamens niet, dan begin maar te vrezen voor je P, en mag je alvast iets anders uit gaan zoeken'
Okee, het is iets genuanceerder, haal je je P vakken deze week niet, dan heb je nog 1 kans om ze te halen en dan pas mag je iets anders uit gaan zoeken, mocht het weer niet lukken.

In mijn geval is deze week dus een grote stressperiode want docenten die tweedejaars vakken geven weten wel dat het deze week stressen is, maar daar houden ze vooral geen rekening mee. Stapels leeswerk vormen zich op mijn bureau tot een toren waar Madurodam U tegen zegt. Ik weet dat het vrijwel onmogelijk is alles af te hebben van mijn tweedejaars vakken, alle hertentamens glorieus te halen, in leven te blijven door te eten en te slapen en ook nog communiceren met de buitenwereld..Maar het is het proberen waard..

Met als gevolg dat ik nu 2 hertentamens er op heb zitten, momenteel bezig ben het lees/maakwerk van de tweedejaars bij te werken en te leren voor mijn digitoets van morgen, en ondertussen nog aan de lijn te hangen met het studentenuitzendbureau en mijn moeder (aangezien die ook wil weten waar ze collegegeld aan uitgeven).

Mensen die horen hoe druk ik het heb momenteel roepen vaak genoeg 'kap er dan mee!' en toch kan ik het niet. Misschien is het veel, en misschien is het wat hooggegrepen. Maar soms tussen al die bergen boeken en het stressen tijdens het ontbijt komt er altijd wel een huisgenote of een studiegenootje naar je toe met de mededeling dat het helemaal nog niet zo erg is en dat ze je echt niet van school trappen als ze zien hoe hard ik er voor werk. Dat helpt..voor even..

Ik weet dat ik de hertentamens die ik nu heb gemaakt niet glorieus zal halen. En momenteel neem ik genoegen met een 5.5...okee een 6. Want de gedachte dat ik volgende week me weer (voor de 4e keer) mag gaan orienteren op een nieuwe studie..dat kan ik niet aan. Ik zou niet weten wat ik zou moeten gaan doen, de inspiratie is op en ik denk dat ik gevonden heb wat ik wil.
Okee, naast mijn geweldige carriere als free-lancer voor welke theaterproductie of muzikaal intermezzo dan ook. Maar dat beperkt zich tot aparte taferelen in weekenden en op repetities en podia door het god ganze land op meest vreemde tijdstippen.

Maar voor nu kan ik alleen maar zeggen dat ik de laatste week steeds meer besef dat onderwijs eigenlijk best leuk is, en dat het gezellig is hier, maar vooral dat ik dit wil. Alles gaat Voorbij en Tijd Genoeg, Maar ze moeten die dingen toch onderhand wel nagekeken hebben!

Als ik boven op de dom sta..

Posted on 1/12/2008 at 10:34 - 0 Comments - Post Comment - Link

De eerste zin van een liedje dat gaat over Utrecht. En ook al kom ik officieel niet uit Utrecht, nooit gewoond en volgens de IB-groep nooit gestudeerd (blijkbaar telt het niet als je voor 1 oktober je uitschrijft..)toch op het moment dat de conducteur met een limburgs accent mededeelt dat 'we over enkele minuten station Utrecht Centraal binnenrijden' merk ik dat ik wat rustiger wordt. wat raar klinkt. Zo'n drukke stad, zo'n druk station en ik word er rustig van. Ik kan er niks aan doen, maar die 2 maanden dat ik gestudeerd heb in Utrecht hebben mij doen inzien dat het een prachtige stad is.
In college heb ik inmiddels een soort status als vertegenwoordiger van de stad Utrecht verworven en ik zit er niet mee.
bijna 2 jaar geleden liep ik elke dag van het perron naar de opstapplaats voor lijn 11 naar de uithof. uitstappen op halte Heidelberglaan (zit ineens me te bedenken of het niet anders was..maar ach het was de afdeling FMR) om vervolgens nog maar 2 minuten te lopen tot de ingang van het gebouw waar ik als kersverse 1e jaars SJD mijn geweldige colleges volgde. en wat vond ik ze geweldig, Inleiding Rechten, Communicatie, Beroepsvaardigheden en bovenal Psychologie. Ik kan me het rooster nog zo goed herinneren, ik weet nog hoelaat en waar alles was en ik vond het geweldig. totdat in de laatste week van september besefte dat het geen nut had. Ik wilde dit niet, de studie niet en vooral het beroep niet. Ik kon me niet eens voorstellen hoe het 2e jaar zou zijn. Op donderdag 28 september stond ik op het perron in Eindhoven. De maandag ervoor had ik besloten te stoppen, dinsdag had ik het er thuis over gehad en woensdag was de knoop doorgehakt en ben ik me gaan orienteren op iets anders. Die donderdag op het perron is memorabel geworden. Ik heb op die dag 15 keer gehuild waarvan het merendeel op de heen en terug weg van Eindhoven naar Utrecht. Het staat in mijn geheugen gegrift als een dag die ik nooit meer mee wil maken. Maar nooit spijt gehad. Van die hele week niet.
Want nu, 2 jaar later weet ik dat ik toen de goede keuze heb gemaakt. in de tussentijd veel geleerd, maar dat vertel ik een andere keer wel. het is namelijk zo dat, ookal kon ik er in die 2 jaar niet altijd zijn, Utrecht mijn stad was. En ik weet dat het heel flauw klinkt, en de meeste mensen die uit Utrecht komen die denken dat ik een gek mens ben (wat deels klopt maar okee), maar nu heb ik het eindelijk voor elkaar dat ik hier vanuit Tilburg een project mag doen over Utrecht.
kort de opdracht: maak een excursie voor het voortgezet onderwijs (onderbouw) die te maken moet hebben met sociaal-economische aspecten. Ik zag mijn kans. Nu het project in volle gang is ben ik blij te zien dat ik 2 andere studiegenoten in mijn enthousiasme heb weten te overtuigen om Utrecht als onderwerp te nemen. specificatie; Domkerk, Domplein en Domtoren. Nu kan ik wel gaan vertellen wat ik er allemaal al van weet enz. maar voor degene die geinteresseerd zijn kunnen onze excursie wel een keer bekijken. Met de grootste lol ben ik dus ook afgelopen woensdag (weer) de Domtoren op geweest. Met mijn fotograferende studiegenoot naast me hebben we een hele hoop lol gehad. Het verbaasde mij dat de gids zo kalm bleef over het feit dat ik mijn studiegenoot de hele domtoren door liet rennen om overal waar ik naar wees een foto van te maken. En toen ik weer helemaal bovenop de dom stond op 95 meter en ik compleet in de slappe lach als een dolle in de mist de Amsterdam Arena aan het zoeken was, kwam ineens die ene zin in me op 'Als ik boven op de Dom sta..' en ja ik stond er (zoals zo veel toeristen) en ik voelde me weer thuis. en nu, weer in Tilburg, bezig met het project ben ik alleen maar blij dat het nog even mag. Even legaal de toerist uithangen, me bezighouden met dingen die ik eigenlijk niet nodig heb, en genieten van het feit dat iemand ooit het woord 'ladderzat' heeft bedacht. de planning is om over 2 jaar mijn minor te doen in Utrecht en tot die tijd moet ik maar een andere reden gaan vinden om regelmatig die kant op te gaan.
En misschien had Claudia de Breij wel gelijk toen ze ooit over Utrecht zong 'Utrecht is het brabants meisje dat hier nooit meer weg wil' ...

Fontys Lerarenopleiding: 'Let me dance for you'

Posted on 1/12/2008 at 10:31 - 0 Comments - Post Comment - Link

Hoewel de titel doet vermoeden dat dit een soort nieuwe campagne van Fontys is, is het helaas de ervaring die ik de afgelopen weken heb gehad met betrekking tot de voormalige eerstejaars die nogsteeds in de o zo vrolijk doordraaiende herkansingscarrousel zitten.

De musicalliefhebbers onder ons zien in de titel meteen een zin uit de musical 'A Chorus Line'. Het nummer, en vooral de tekst ervan, drukt de wanhoop uit die een danser eigenlijk heeft om de droom te verwezelijken, de baan te krijgen, wat dan ook. Maar in ieder geval te laten zien dat ze dit wil. En om te laten zien danst ze tot ze er haast bij neervalt, alleen maar om de 'jury' te overtuigen.

Om even deze metafoor om te zetten in klare taal..
In de afgelopen weken is er op de lerarenopleiding afdeling Geschiedenis, (door de meeste) kei en keihard gewerkt. Er zijn er nogal wat door een dal gegaan waarin ze het even niet meer zagen zitten, het nut van de opleiding niet meer in zagen en zelfs mensen die al gesolliciteerd hadden bij Veolia als buschauffeur op Lijn 1 richting Goirle. Afgelopen week begon de zwanenzang en heeft iedereen het achterste van de tong laten zien, om er zeker van te zijn dat ze een plekje verdiende tussen de rest van de 2e jaars. Een soort 'Ticket to Berlin' (in maart gaan de 2e jaars die nog over zijn naar Berlijn).
En ook al is er vreselijk hard gewerkt, het lijkt alsof niet elke docent dat door heeft. Dat er in de docentenkamer al uitgebreid werd gespeculeerd over wie er door zou gaan en wie er uit zou vliegen, was bij iedereen al bekend.
Maar wat voor mij nieuw was, was dat docenten onder elkaar zich blijkbaar zo kinderachtig kunnen opstellen dat het net lijkt alsof je op een basisschool rondloopt en je een 8-tal docenten als een groep 4 moet gaan behandelen.
'Wie is belangrijker?' is hierbij de rode draad. Docent A voelt zich in zijn welzijn aangetast door een kleine interpretatiefout bij het lezen van een mail van ondergetekende. Meteen vliegt die docent A, docent B in de haren, met de beschuldiging dat docent B mij aan heeft gezet tot een keuze die hier weinig mee te maken had. (volgt u het nog..)
Met als gevolg dat docent A zijn vak ondergewaardeerd vindt, Docent B er niets meer van snapt, boos is en het hele verhaal aan mij verteld en ik me dus ongelooflijk kl*** voel om het feit dat ik de oorzaak zou zijn.
En om het hele verhaal nog ingewikkelder te maken is deze hele discussie tussen docent A en B gehouden in de docentenkamer toen vrijwel elke docent achter zijn bureau zat.
Heerlijk tactisch.

Nou kan je je afvragen wat dat allemaal met mij en mijn P te maken heeft..nou..
Woensdag wordt er besproken of ik mag aanblijven of niet. En drie keer raden wie dat beslissen..juist die docenten.
Er zijn zoveel redenen te noemen om mij te laten blijven, of me er juist vanaf te kicken en ik zit niet echt op het laatste te wachten.

Het is zo'n vreemd gevoel om iets niet in handen te hebben (controlfreak die ik ben) en de gedachte om de beslissing in handen te leggen van mensen die mijn vertrouwen compleet kwijt zijn maakt me misselijk.

Dus ik blijf, net als meer van mijn medestudenten, dansen alsof mijn leven er van af hangt. Hopend de Jury te overtuigen van mijn kunnen.
Ik weet dat er docenten zijn die via via deze blog lezen, dus mocht dat deze keer weer het geval zijn, nodig ik ze uit om een keer de rode college zaal te reserveren, plaats te nemen in de banken en zich te laten vermaken door mij.
Ik zal spreken, dansen en spelen alsof mijn leven er van af hangt.
En als toegift zal ik ze laten zien dat kinderachtig zijn bij kinderen hoort en niet bij kleuters van minimaal 35 jaar.

Ik zal er staan en ik zal zingen
'Let me dance for you'

Hosting door HQ ICT Systeembeheer