Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Just Jusd Home | Profile | Archives | Friends
Jusd vertelt...

Een droom29/5/2011
De wekker gaat. Eén been, mijn linkerbeen mijn bed uit zoekend naar mijn slippers. Moeizaam volgt mijn rechterbeen, die vindt sneller dan het linkerbeen een slipper. Met mijn tenen werk ik de slipper iets dichterbij en probeer deze aan mijn voet te krijgen. Jammer, past niet, moet de linkerslipper zijn… ‘Tijd om mijn ogen open te doen’, denk ik… Nu gaat het beter, de linkerslipper aan mijn linkervoet, de rechter aan mijn rechtervoet… Ik slof naar de badkamer en probeer met water, een beetje water….wakker worden moet niet te heftig zijn, de slaap uit mijn hoofd te krijgen. Het lijkt te lukken. De mist in mijn hoofd vermindert zich tot een lichte nevel. Achter mij, achter de badkamerdeur hoor ik mijn vrouw de trap aflopen. Ik pak mijn tandenborstel, poets en spoel de onaangename nachtelijke drab samen met de sprankelende frisheid van de tandpasta mijn mond uit. Terug naar de slaapkamer en aankleden. Dankzij de opgetrokken mist in mijn hoofd is een poging om twee benen in één broekspijp te krijgen snel herkenbaar, kan ik net nog staande blijven en ben ik snel gereed voor een nieuwe dag. Net zoals elke andere dag loop ik de trap af waar twee kwispelende honden, Barry en Mexx mij al opwachten. Anders dan anders is het deze keer mistig op de trap. Een mist die naar beneden toe steeds dikker wordt. Beneden staan mijn honden mij op te wachten. Ik voel hun natte neuzen op mijn arm en hand. Ik hoor de staarten, vooral die lange van Mexx heen en weer zwiepen maar ik zie mijn duo niet. Nu is de lichte nevel werkelijk uit mijn hoofd, mijn hele lichaam verdwenen. ‘Wat is dit nu, brand? En waar is mijn vrouw?’ denk ik.. Het is geen brand, geen brandlucht. Er is meer ruimte om mij heen, meer ruimte dan anders in de nauwe gang. Ik voel met mijn linkerhand achter mij naar de trap die ik zo even afdaalde. Ik voel geen trap meer alleen, geen trede, alleen maar loze ruimte. Ik voel dat Barry voor mij uit loopt en dat Mexx mij volgt richting kamerdeur. Richting kamerdeur, richting kamerdeur…waar is de kamerdeur? Op de plaats waar de deur zit voel ik geen deur ik zie alleen een lichte vlek in de mist met in de vlek Barry die mij al kwispelend aankijkt. Barry draait zich om, loopt langzaam weg maar blijft mij aankijken alsof hij wil zeggen: ‘Volg mij maar’. Dat doe ik dan ook maar, hij en Mexx weten blijkbaar de weg in deze rare droom. Dit moet toch een droom zijn? Door deze ruimte lopen we naar de plaats waar voor deze dag, voor deze droom de achterdeur zat. Nu zie ik weer een lichte vlek in de mist die mij in staat stelt Barry te blijven volgen. Ik wil niet naar buiten, stap opzij en zoek een stoel, een bank…Even zitten en nadenken over wat hier gebeurt. Meteen voel ik het hondenlichaam van Mexx tegen mij aan die mij in de richting van Barry stuurt. Alsof ik door twee honden wordt geleid. De ene die mij wijst waar ik moet zijn, de ander zorgt ervoor dat ik op de aangegeven weg blijf. Langzaam word ik naar buiten gedirigeerd. Buiten ruik ik groen, gras, bomen, kruiden…andere geuren dan altijd. Geen ‘mensen’ geuren, auto’s, uitlaatgassen, stank… Ik hoor niet veel, geen gepraat, geen geruis, geen verkeer…alleen mijn zachte voetstappen, het zachte getrippel van de honden en het geritsel van gras. Voort gaat het terwijl heel, heel langzaam de mist optrekt en ik zie dat we door een glooiende grasvlakte lopen. Hier, nu is het gras kort. Daar verder wordt het gras hoger met in de verte, nog verder een bos, een woud met gigantische bomen. Waar ben ik, waar zijn we? Er verschijnt een stralende zon aan een onbekende hemel. Dit nieuwe licht verdrijft de nevel en mist volledig en maakt dat ik kan zien en details van deze omgeving in mij op kan nemen. Deze omgeving, deze wereld is anders dan de wereld die ik ken. Het licht is sprankelend, het groen is groener, het bos in de verte lijkt door de omvang van de bomen indrukwekkender, de lucht is frisser, energieker. In de verte hoor ik nu wel geluid, het vrolijke geluid van vogels die de zon en het begin van een nieuwe dag begroeten. Barry en Mexx lopen nu naast mij, vrolijk en alert. Af en toe holt er één van de twee vrolijk een rondje om mij en de andere hond heen. Zij lijken deze omgeving te kennen en leiden mij samen door het gras richting woud. Hoe hoger het gras wordt, hoe dichter ik bij het woud kom en hoe imposanter de bomen worden. Hier aan de rand van dit bos staan bomen die eeuwen oud moeten zijn. De omvang van deze stammen is gigantisch. De kronen zijn zo omvangrijk dat zij halve voetbalvelden van schaduw zouden kunnen voorzien. Toch is dit geen sinister bos, geen donker oerbos, geen oerwoud waar je met moeite door het kreupelhout en stammen heen worstelt. Deze bomen hebben ruimte om te groeien, geven elkaar ruimte om te bestaan en mij de ruimte ze te bekijken, te verwonderen en te bewonderen. Wij vervolgen onze weg naar een beekje waar de honden hun dorst lessen. Ik ga zitten en bekijk de omgeving. In de grond naast het beekje zie ik wat afdrukken van poten. Andere poten dan die van Barry en Mexx. Grote en kleine afdrukken over en door elkaar heen. Ik kan bij geen enkele afdruk een dier plaatsen maar zie geen afdrukken van al of niet geschoeide mensenvoeten. Ik begin zelf honger te krijgen en vraag mij af of mijn honden geen trek hebben. Normaal hebben ze rond deze tijd in de ochtend allang gegeten. Ze hebben hun dorst gelest, komen overeind en naar mij toe. Meteen maken zij aanstalten om door te gaan en controleren of ik begrijp dat ik weer moet volgen. Zoals het een hondenbaas in een voor hem vreemde wereld betaamt volg ik de leider en zeg zachtjes tegen mijzelf: ’wroeff, volg’. Twee vriendelijke hondenkoppen draaien mijn richting op en lijken mij lachend aan te kijken. Ik lach terug en zeg: ‘Ja,ja, jongens…..wroeff…ik volg jullie…en heb honger’. Hoe langer ik mijn twee honden volg, hoe verder ik van huis ga, hoe vreemder ik alles begin te vinden. Voor een droom is deze wereld, deze werkelijkheid te reëel. Voor een droom is de snelheid waarmee ik door dit landschap wandel te laag. Dromen vliegen voorbij. In mijn dromen heb ik geen honger, geen dorst. Nu wel. Het maakt mij onrustig.. Hier lopen, hier zijn, samen met Barry en Mexx kan geen werkelijkheid zijn… Dit kan niet, of wel? Verward kijk ik op mijn horloge en zie dat het volledig tot stilstand is gekomen. Niet weten waar ik ben, niet weten hoe laat het is, niet weten hoe ik aan eten kom, niets weten, helemaal niets weten. Barry en Mexx lijken mijn onrust te voelen. Ze stoppen en komen naar mij toe en tegen mij aan staan. Hun warme lichamen voel ik door mijn broek heen. Dat vertrouwde, bekende gevoel, de warmte die van deze twee uitstraalt brengt mij tot rust en ik besluit mijzelf niet meer in verwarring te brengen. Niet na denken over hoe en wat, over reëel en irreëel. Is dit een droom dan word ik ooit wakker. Is het geen droom dan is het een uitdaging, een avontuur, één groot avontuur…
0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer