Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

kanisha knoeibloei

Tot slot. 5 juni, 22.55

{ 22:17, 5/6/2010 } { 0 comments } { Link }
De wens om mijn nieuwe jaar, over een uur ben ik jarig, (jaah, fock dat profiel) fris te beginnen, kan me hierbij helpen. Ik breek daarom nog maar ns een belofte, voor het goede doel, namelijk om niet op een tijdstip in te loggen dat jij daar ook kan zijn. Want ik wil deze teksten van vandaag nog kwijt, en dit alles nu ook wissen van mijn computer. 't Heb nog 'n weekie geduurd, nu even diep ademhalen en weer door. Tot slot nog een gedicht van Hanny Michaelis dan maar, want stijlvol afronden blijft nog altijd een vereiste. Met de jaren moet er veel worden weggegooid. De gedachte bijvoorbeeld dat geluk mild is en duurzaam iets als een zuidelijk klimaat in plaats van een blikseminslag die levenslang gekoesterde littekens achterlaat.

Zwembad, en de rest.

{ 22:16, 5/6/2010 } { 0 comments } { Link }
Zaterdagmiddag, zo rond een uur of drie, is daar dan een niet verwacht moment van zorgeloos genieten. Ga ik het omboomde zwembadterrein nog met tegenzin op het winderige terras van plastic stoeltjes aan de drukke straat voor de ingang trekt me meer aan, roken wil ik daar, liefst ketting, tussen de uitlaatgassen en t lawaai, om zo mijn jou-zitten-missen een passend kader te geven eenmaal het bad vind ik daar toch weer die milde onderwaterstilte die me al zo vaak tot rust bracht. Tussen de kinderbeentjes laverend besluit ik dat ook deze dag draaglijk is. Dat is n. Maar daar blijft het niet bij. Op mijn weg terug naar de kleedhokjes doe ik iets nieuws; ik ga even tegen t zonnige muurtje zitten waarlangs alles in en uit het water rent. Of loopt, of sloft, al naar gelang de leeftijd. Wat een uitzicht! Kindertjes, zwart (veel), bruin (meeste) en wit (n paar) in alle vormen en maten, de ouders daarbij, en dat wat ze nhebben. De zwemmende medemens kan me licht ontroeren, maar vandaag is het werkelijk feest. De peutermeisjes natuurlijk met bikinietjes onder hun oksels, de van enkel tot pols bedekte islamitische moeders in de schaduw, de getatoueerde mannetjes (het stoere loopje krijgt dankzij het buikje een onbedoeld waggeltje mee), en daartussen de badmeesters en juffen in smetteloos wit. Een jochie wiens mond en halve gezicht even blauw is als zijn broekje (hij heeft zijn smurfenijsje net op), met naast zich, ik zweer het je, zijn zusje met een bekertje schaafijs in precies dezelfde kleur fluoriscerend roze als haar badpakje. De oudere jongens moeten deze zomer lange boxers dragen, liefst tot over de knie en met bloemen-motief, in n of twee kleuren geprint. Onder die zwemboxer vanzelfsprekend de Bjrn Borg onderbroek, waarvan 7 centimeter zichtbaar. Achter een aldus geniformeerd clubje zwarte en bruine jongens aan hobbelt een Marokkaantje. Hij demonstreert beeldend hoe het naleven van deze kledingcode nog geen coolheid garandeert. Laat staan acceptatie. Het zal zijn buikje zijn, dat over het hele broekgebeuren heen puilt. Of de kleur van zijn bloem-motief, bruin met oranje: jammer. Of anders wel het zakje friet dat hij zijn alsjeblieft-wees-mijn-vrienden onder de neus blijft duwen. Nee, ze willen geen frietje. En hem willen ze er eigenlijk ook niet bij. Later loopt hij alleen. Nu met een blauw ijsje. Ik zit daar ondertussen zo goed dat ik besluit mezelf ook op een frietje te trakteren. Met een blikje bier erbij. En nadat ik me dat heb laten smaken spreek k nog dat erg dunne vrouwtje aan, wiens rook ik net mee-inhaleerde en dat nu haar kinderwagen net niet over mijn tenen rijdt. Mevrouw, begin ik, mag ik U wat vragen? Ja? Zag ik U net roken? Als me wantrouwend opneemt vermoed ik dat ze zich schrap zet de n of andere aanval rokende moeder hier tussen dit grut, schaamt U zich niet? dus stel ik mijn vraag maar snel, of ik misschien een sigaret van haar mag kopen. (De armoe straalt af van haar doorgelopen slippers, haar vlassige paardenstaart-met-elastiekje en het verbleekte bikinietje van haar dochter.) Ze lacht haar bruine tanden bloot, diept haar sigaretten op en er ontspint zich nog een kort Amsterdammertje: Ech nie!. Ech wel!, terwijl ik mijn portemonee pak, Ech nie! Ik kan wel n peukie missen hoor! En nadat ze me nog een vuurtje geeft inhaleer ik mijn eerste in dagen, en is mijn zwembadgeluk wel compleet. Tja. Waarom zit ik nu wl dat leuke stukkie voor je te tikken waar je, toen je het nog kon lezen, zo vaak om hebt gevraagd? Het eerste antwoord ligt voor de hand. Afscheid nemen was een farce. Een noodgreep die in mij niets oploste. Mijn passie voor jou is sindsdien opgelaaid. Hum. Ik heb even wat eten gekookt voor ik een tweede antwoord vind. Wat nogmaals demonstreert dat ik toch weer de hele dag met je bezig ben. Met mijn fantoomliefde. Want mijn antwoord ws, bij het beginnen van dit blog: ik zal in dit droogschrijven aan jou mijn verlangen naar je laagje voor laagje bestuderen, en op een dag hopelijk ontmaskeren als het fantoom dat ze hoogstwaarschijnlijk is. Maar wat gebeurt er? Ik kom heel reeele dingen tegen die stuk voor stuk aantonen dat tenminste een gedeelte van die liefde allesbahalve fantomerig is. Gewoon goede redenen om van iemand te houden. Het feit dat jij als mij als enige ziet zoals ik mezelf zie: Je bent niet Zen, maar een verweesd, lief, achtendertig jaar oud katholiek meisje. Je danst nog je onhandige dansje in een wit communiejurkje En later nog ns: Boel gedoe aan de hypergevoelige oppervlakte, maar dan? Die ene mens die mij doorziet, waarom wil ik daar afscheid van nemen? En inmiddels heb ik je een gedeeltelijk antwoord gegeven op mijn geslotenheid, namelijk dat ik daar een goede reden voor had omdat alles wat ik jou te schrijven had maar 1 subtext had: Vind mij de leukste, meneer, bemin mij! Een ongepast verlangen. Maar, kolere, wat kan er ongepast zijn aan zo een wezenlijk contact?! Ik denk dat ik even ga janken. Goed. Uitgejankt en afstand gedaan van dat fantoomliefde idee, mij door mijn broer aangepraat, ten slotte. Soms heeft ie me goed door, maar in dezen zat hij er naast. Dat woord deed een stevige bel rinkelen omdat we ons dat zelf vertelden in ons begin; Ka, wij jagen een fantoom na, vrees ik, probeerde jij de boot die toen nog maar in aantocht was, ooit af te houden, maar we wilden er maar al te graag op, die boot. Het fantoom was echter niet onze liefde, maar het idee dat we die konden omzeilen. De liefde is er, punt uit. En terecht. Maar het met jou bezig zijn doet me geen goed meer, en zal ons niets dan golven van oplevend verlangen brengen, en dat alles gaat in ieder geval aan mijn kant ten koste van mijn relatie! Stop dus hier, ka, stop nu nog met dit blog. Het heeft je de eerste week doorgeholpen, heel goed, je hebt hem niet gebeld. Nu nog stoppen met hem toch nog je tijd te blijven geven. Wat er net met dat gemiste smsje gebeurde, dat is het hele zakie in een notendop. Kap ermee. Nu. Of zo snel je kan. Bij het afsluiten voor vandaag, en voor dit weekend, leg ik mezelf een stelling voor, ter overweging. P. heeft zijn werk in mijn leven gedaan. Hij heeft me aan mezelf laten zien, en het is nu aan mij daar mijn voordeel mee te doen. Daar heb ik hem, hoe jammer we dat ook vinden, niet meer bij nodig. Integendeel. In het contact met hem heb je veel kwijtgekund, maar aan je kern ben je niet toegekomen, EN DAT WAS OOK NIET VOOR NIKS. Stop dus met dit blog, stop ermee je op hem te richten, en maak die brief aan De Theatermaakster af. Daarin ligt een nieuw begin. (Als dit niet lukt, als je perse aan hem door wilt schrijven, denk daar dan maar ns over na. Wat kon je bij hem niet verwoorden. Maar beter is het om dat meteen maar wel te verwoorden aan De Theatermaakster. Want daar koos je haar voor.) Zo. Meissie. Denk daar maar ns over na. Fijn weekend allemaal.

Dit blog helpt me enorm.

{ 22:13, 5/6/2010 } { 0 comments } { Link }
Dat kan ik je wel vertellen. Om mijn gedachten aan jou zo door de dag heen tot zinnetjes te kunnen destileren, dat geeft wel wat verlichting. Ik vind dat ik het hartstikke goed doe, deze eerste week. Ik zie al vorderingen. Vanochtend bijvoorbeeld, toen M. onder de douche stond en jij op de rand van mijn bed kwam zitten en zachtjes met mijn hand speelde, toen dus, boog je je nog wel voorover om me te kussen, maar zodra t me warm werd tussen de benen (en oke, dat is dan vrijwel meteen) was je ook weer zo verdwenen. En dat is wel ns anders geweest. Dus. Ga zo door meissie, ga zo door. Er is dus lust, en er is liefde. Die lust laat zich verder wel raden (ja er zijn nog wat details die ik op n ander moment ns zal beschrijven). Maar die liefde, die verrast me weer. Die neemt in de huidige omstandigheden nieuwe vormen aan. Ten eerste is er mijn kennismaking met het Grote Missen. Dat soort van missen dat altijd bij ndere mensen hoorde: kinderen van overleden vaders, moeders van weggelopen kinderen, de zus van de te vroeg gestorven broer. Want nee, je bent niet dood en onze scheiding is zelfgekozen, maar toch: er is opeens een besef van het Voortaan Zonder Jou te moeten doen. En daar vlak naast: de gedachte het Voor Jou te zullen doen. Voor jou zal ik mijn best doen met M. Voor jou zal ik zorgen dat we het gezellig hebben. Voor jou houd ik de moed erin. Het is niet minder dan dat, meneertje. Dit is de lading achter je stille aanwezigheid die ik al beschreef, tevreden of meelevend. Oeps en nu stop ik met schrijven, want hij smst me net vanuit n lange zware werkdag oh kut, het is opeens al kwart voor. Dit ging even fout. Terwijl ik hier aan jou zat te schrijven liet ik zijn pauze voorbijgaan, waarin hj van mj een lief smsje had moeten krijgen, in plaats van andersom, zoals nu. Kutje. Doegie. Goed, nog even door op die nieuwe vormen waarin mijn liefde voor jou zich nu manifesteert. Er kwam nog een ten tweede, en dat is het weten dat je een blijvende inspiratie voor me bent. Meer dan ooit besef ik dat het huwelijks geluk begint met mijn inbreng in het kleine moment. En daarin heb ik van jou wat geleerd, en nog veel te leren. Geen ander liet me ooit z zien hoe je van ieder moment, of dat nou in geplande gezelligheid is, of in zomaar een moment om door te komen (is daar verschil tussen dan?), iets vrolijks kunt maken. En natuurlijk zal ik jou nooit kunnen evenaren in je kunst om altijd een grap of gespreksonderwerpje paraat te hebben, maar jouw voorbeeld daarin, die richting alleen al, helpt me mijn peinzen met iets kleins te doorbreken.

En o ja,

{ 08:00, 4/6/2010 } { 0 comments } { Link }
wat ik je nog zo graag had willen zeggen, is dat je me kracht hebt gegeven. Door keer op keer zo pijnlijk te benoemen waar het aan schort bij mij, mijn onmacht om iets wezenlijks met je te delen, heb je wel degelijk iets in me blootgelegd. En het lijkt of ons scheiden daar het laatste vel vanaf heeft getrokken. Ik ben vandaag een brief begonnen aan een theatermaakster waar ik je wel eens over verteld heb. Of ze me wil begeleiden in het uitwerken van een nieuw project. Dat moet gaan over mijn hoop en mijn poging tot geloof. Iets wat ik met jou niet had kunnen maken. In een van haar voorstellingen vertelt ze over een therapeutische sessie die ze ooit deed. Die was zo erg, zo fout, dat ze alleen meedeelde dat ze daar geen grap over wou maken, omdat dat te gemakkelijk was. Te gemakkelijk om de zoekenden belachelijk te maken. Te groot haar respect voor hen die toch maar blijven proberen een spirituele invulling te geven aan het leven. Met haar kan ik het doen, denk ik dan. Wat zij zelf doet is op een even grappige als genadeloze manier een publiek deelgenoot maken van al haar eigen denkkronkels. Het resultaat is een menselijk, herkenbaar relaas. Zoiets wil ik ook, en dat kan ik, weet ik. Als die voorstelling er komt, vind ik dat ik je uit mag nodigen. En daarmee heb ik een enorme stimulans om daar te komen. Ik dank je daarvoor. Ik dank je voor alles wat je me gegeven hebt. Ik dank je dat je bestaat.

Nu, over mijn aanwezigheid hier.

{ 07:56, 4/6/2010 } { 0 comments } { Link }
Die eerste twee dagen na mijn besluit waren kortweg ondraaglijk. Ja, jij kikte af van de morphine dus lacht hier nu om, maar voor mij was het boven mijn kunnen. Ik dacht hier toen een manier te vinden om anoniem in je buurt te zijn, en met dit stiekeme ventiel de druk in mijn hoofd en hart iets te verlichten. Nadat ik zag dat mijn login-naam me vroeg of laat zou verraden, heb ik nog geprobeerd die te wijzigen, maar dat kon niet. Nu had ik me alsnog terug kunnen trekken, maar ik dacht: wat als ik nou alleen s ochtends voor negenen inlog, dan zijn we hier nooit samen, en vind je me niet, daar onderaan die eerste pagina. Tot je ooit, toevallig, op een dag... Dus daar breng ik ons nu. Als je dit leest is dat gebeurd. Mea culpa.

Met me vrijen wil hij nog niet.

{ 07:46, 4/6/2010 } { 0 comments } { Link }
Ook wat ik hem niet vertelde heeft hij maar al te goed begrepen en dient te worden verwerkt. Ik gun hem zijn tijd. Heb die zelf ook nodig want die uit te drijven demon weert zich heftig. Platte porno spookt door mijn hoofd. Jij en ik op de keukentafel, jij en ik onder de douche. Nieuw deze dagen is een milder, decenter beeld: dat je ons gadeslaat. Hoe we samen rommelen, kletsen, wandelen. Gaan we goed, dan glimlach je me tevreden toe. Geef je me af en toe een knipoog. Loopt het stroef, is er verwijdering, dan sta je daar medelijdend en onmachtig. Soms houd je dan even mijn hand vast.

we hebben het overleefd

{ 07:45, 3/6/2010 } { 0 comments } { Link }
wil ik alleen maar even melden. hij ligt weer naast me. ik zal tegen hem zeggen, dat als ik hem nog 'ns doe voelen dat hij niet goed genoeg voor me is, hij maar moet zeggen: he Ka, doe maar niet zo lullig tegen me want jij bent nergens zonder mij.

ik sprong met al mijn kracht bij je vandaan, maar landde weer pal naast je. beenlengte bedriegt soms.

{ 16:28, 1/6/2010 } { 0 comments } { Link }
Troost, vandaag, is liggen en wachten, en dat het gelukkig buiten grauw is. Er is ook opstaan en lopen, en dan weer liggen en wachten, tot dit hopelijk overgaat. Ik had je naam op mijn hand geschreven om er nooit meer af te wassen, maar nu heeft de inkt, gemengd met tranen, wat op mn laken gevlekt. Dat is dan weer jammer.

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

Links


Categories


Recent Entries

Tot slot. 5 juni, 22.55
Zwembad, en de rest.
Dit blog helpt me enorm.
En o ja,
Nu, over mijn aanwezigheid hier.

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer