Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Things in life

Home - Profile - Archives - Friends

Criminelen

Posted on 5/12/2012 at 13:30 - 0 Comments - Post Comment - Link

Criminelen Afgelopen maandag was het weer eens zover, ik ging me lekker installeren op de bank met het voornemen vooral niet teveel te ondernemen die dag, aangezien ik een weekje vrij ben. 

Blijkbaar was er een of andere wraakzuchtige ziel hier ook van op de hoogte, en besloot deze mij te gaan bestoken met telefoontjes over mooie aanbiedingen. De telefoon blééf maar gaan, en ik, naïef als ik ben, neem gewoon vol goede moed op. Het bleek allemaal niet op te kunnen die dag, ik werd geselecteerd uit dúizenden mensen, ik maakte kans op een luxe cruise of droomreis naar keuze, een prachtige lingerieset, voor 500 euro shoppen bij de H&M, en last but not least, ik had een sudokuboekje gewonnen bij een quiz waar ik nooit aan mee heb gedaan! Ik hoefde alleen maar de verzendkosten te betalen, van €7,95. Nu zal het vast en zeker een prachtig boekje geweest zijn, met hele speciale sudoku’s, maar voor 3 euro koop ik die gewoon bij het boekhandeltje hier in het dorp. 

 Máár zei de mevrouw, als u nou die sudoku ontvangt, en u tekent even een nader toe te lichten contract, met nader toe te lichten voorwaarden, waarbij u altijd binnen een nader toe te lichten termijn kunt afzeggen, dan hoeft u maar een nader toe te lichten bedrag te betalen per maand, wat u een nader toe te lichten bedrag bespaart op jaarbasis! Met natuurlijk kans op die nieuwe ford Ka. 

 Wat ik nu zo moeilijk te begrijpen vind is ten eerste dat al deze bedrijven gewoon kunnen, en mógen bestaan. Niet alleen lijkt het me dat mensen hier gewoon niet intrappen, maar het lijkt me ook gewoon crimineel. En dan bedoel ik, verboden, illegaal. Waarom voelen zoveel bedrijven de behoefte om mensen voor de gek te houden, overal omheen te draaien, zo niet op te lichten. Waarom bieden autogarages die nieuwe auto aan voor €19.995 euro, terwijl als ik dit bij elkaar gespaard heb, ik NOG geen auto meekrijg? Waarom vertellen reisbureaus mij dat ik voor €13 euro naar Barcelona kan vliegen, als voor dat bedrag mijn droomreis al ophoudt bij schiphol? Waarom maken ze reclame dat ik in Tilburg voor 1 euro kan gaan karten, terwijl ik dit pas krijg als ik mijn eerste keer gewoon betaal? 

Ik word er echt dood en doodmoe van, ik kan het niet uitstaan. Dús voor de volgende die probeert mij iets aan te smeren; laat maar. Ik hoef geen; groene stroom, goedkoper bellen, een leuke begrafenis, een pensioenplan, een aantrekkelijkere verzekering, groener gras, platter dak, mooiere vloer, lagere premies, cruises, ford KA’s, lingeriesets of sudokuboekjes. Ik wil geen krant, ben niet geïnteresseerd in een spaarplan, en al helemaal geen 24 talen cd-roms voor maar 77 euro per maand, en ik doe niet mee aan enquêtes, omdat ik daar simpelweg geen VERTROUWEN meer in heb. 
Als ik iets wil, dan ga ik daar voortaan zelf wel achteraan. Want IK heb namelijk IN-TER-NET. En JA ik ben tevreden over mijn provider.

Zinloos geweld

Posted on 5/12/2012 at 13:29 - 0 Comments - Post Comment - Link

Zinloos geweld. Wanneer je de titel ziet van dit verhaal schieten je waarschijnlijk al direct de meest vreselijke beelden door het hoofd. Homo’s die in elkaar geslagen worden omdat ze homo zijn, Afrikanen die in elkaar geslagen worden omdat ze Afrikanen zijn, politieagenten die in elkaar geslagen worden omdat ze politieagenten zijn – kortom; mensen die mensen in elkaar slaan omdat ze mensen zijn. De hedendaagse logica, je volgt me. Precies de reden dat ik dat uitgekauwde onderwerp eens anders wil belichten. Waar ik het nu eens over wil hebben is de meer geniepige vormen van zinloos geweld. Het type zinloos geweld dat volledig legaal plaatsvindt op menig HBO-opleiding. Omdat gemiddeld HB0-leerling net iets te slim wordt geacht om iedere twee weken een werkstuk in te leveren, en net iets te dom wordt ingeschat om de controle volledig te laten gaan, is er een ‘nieuw’ fenomeen in het leven geroepen; LOGBOEKEN. Tevens waren de leraren aan *anonieme hogeschool*, (ik heb m’n diploma nog niet op zak), hard op zoek naar een manier om te bewijzen dat hun lessen niet, zoals boze tongen beweren, volslagen, compleet en totaal nutteloos, inhoudloos, demotiverend, en ieders tijd verspillend zijn, dus dat kwam mooi uit. LOGBOEKEN it is. Voor de mensen die niet bekend zijn met dit verschijnsel zal ik het even kort toelichten zodat mijn verhaal niet compleet zinloos, nutteloos, inhoudloos, en ieders tijd verspillend is. Een logboek is een boekwerk, waarin je de opdrachten plakt die je in en buiten de les doet, plus nog wat extra opdrachtjes – gewoon voor de fun. Al met al komt er dan een boekwerk tot stand dat tussen de 50 en 300 pagina’s telt, afhankelijk van de leerkracht. Die lever je in, de leraar besteedt aan elk logboek gemiddeld een minuut of 2 – afhankelijk van weersomstandigheden, eventuele relatieproblemen, cafeinegehalte in het bloed, en daarmee gemoedstoestand van betreffende leerkracht – schrijft met een, jawel, rode pen een letter of cijfer op de voorkant – vult dit in op de online leeromgeving en tieft het dan in een krat om vervolgens af te leveren bij een bureau dat er weer voor zorgt dat jij het terugkrijgt. Dit allemaal om te bewijzen dat je ‘competent’ bent. Op welk gebied ? Geen flauw idee. Wanneer je een HBO-diploma op zak hebt in Nederland, stel je heel wat voor. Nu vraag ik me toch af waar dat waanidee vandaan komt. Als ik kijk naar mijn opleiding heb ik hooguit blijk gegeven van alfabetisme, het vermogen om mentaal stabiel te blijven, en het oneindig respect en geduld tonen voor leraren. Het gebruik van printer en electronische leeromgevingen staat voor altijd in mijn geheugen gegrift, en het ‘nee’ zeggen in sociale context is ook zo geleerd. Die logboeken dus. Het merendeel van de inhoud van je logboeken moet buiten de les om worden gemaakt. Geen probleem, we doen HBO en zijn superzelfstandig. Zo zelfstandig zelfs dat je zelf mag bepalen of je hem inlevert of niet. Als je het logboek 6 maanden na dato nog niet ingeleverd hebt, komt er een onvoldoende op je lijst te staan, en mag je het nog een keertje proberen. De boeken die je moet kopen aan het begin van elk semester word je geacht zelfstandig, buiten de lessen om, te bestuderen. Naar de lessen gaan doe je vooral om niet onderuit te gaan op je tentamens – of nee, wacht, toetsstof bestudeer je ook zelfstandig. Nu moet ik even diep in mijn geheugen graven om te bedenken wat ik dan wel in die lessen doe. Och, ik weet het al! Bij muziek zingen we liedjes, bij beeldende vorming mogen we knutselen naar keuze – en bij gym gaan we, je raadt het al, gymmen. Bij rekenen, ehm, ohja dan nemen we de breuken ¼ en ½ nog even fijntjes door, en bij Nederlands proberen we de persoonsvorm op te speuren in een zin met 2 werkwoorden. Bij het andere Nederlands, ja we hebben 2 verschillende, kijken we naar de stappen die kinderen doormaken in het proces naar het leren lezen. Nuttig, zou je zeggen, als je niet weet dat je dit vorig jaar ook al allemaal hebt gedaan. Verder mogen we heel vaak in groepjes op de gang een toneelstukje maken, een woordweb maken, of klassikaal een viering voorbereiden. Ja mensen, dat is de waarheid over HBO. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan als ik terugdenk aan de tijd dat ik twijfelde of ik er wel aan moest beginnen. Was het niet te moeilijk? Zou ik het wel aankunnen? Ik maakte mezelf gek. En kijk nu. Gelukkig heb ik de fijnste HBO-opleiding van het land getroffen. In de lessen geven ze je het gevoel dat je het allemaal makkelijk kunt, we doen het in rustige stapjes. We kijken eerst of het uitrekenen van ½ van 100 lukt, dan kijken we daarna of je toe bent aan het uitrekenen van ¼ van 100. We maken gewoon een stappenplan waardoor jij aan het eind van het jaar zelfs breuken als 1/25 van 50 kunt uitrekenen. Gelukkig zijn ze ook heel relaxt over logboeken. Je levert het in, of je levert het niet in, en is het fout, dan geven ze me nog 134 kansen, echt tof. De lessen zijn vooral ontspanningsmomenten, die zijn ingebouwd om je sociale contacten via facebook, hyves of ander netwerk te onderhouden, en de roosters maken ze precies zo dat je altijd op tijd uit je bed bent en exact op tijd thuis bent voor het eten, geweldig. Waarom ik me dan toch zo ongelooflijk pissig, kwaad en gefrustreerd voel? Geen idee. Misschien is het omdat ik me de hele zomer kapot werk om 2000 euro aan schoolgeld en boeken te betalen, terwijl ik er geen zak voor terugkrijg? Of omdat er in heel die hogeschool gewoon een kutmentaliteit heerst? Begrijp me niet verkeerd, er zijn heus wel leraren die werken voor hun geld. Maar sommigen maken me gek. Ze moeten welgeteld 10 lessen voorbereiden per leerjaar voor een heel semester, verdelen dit onder de sectie van hun vakgebied, doorgaans een leerkracht of 4. Logboeken waar 200 leerlingen uren en uren aan hebben besteed worden nauwelijks bekeken en toch beoordeeld met dezelfde achteloosheid waarmee ik na een lange dag mee op de bank plof. Toch vinden ze het over het algemeen te moeilijk om tijd te maken voor een individueel gesprek, het beantwoorden van een mailtje, of het verplaatsen in een leerling. Hou toch op. Stress ? Hoezo ? Wat doen jullie dan behalve vergaderen, koffie drinken, rondlummelen en hier en daar een logboek bekrassen. Wat doen jullie dan behalve 10 lessen voorbereiden die je al 5 jaar op dezelfde manier geeft, allang in jullie computer hebben opgeslagen en op een usb-stick meeneemt naar het lokaal waar je het in het digibord pleurt en waar je powerpointpresentatie meteen van start gaat? Wat doen jullie dan voor al dat geld waarmee je die echt-niet-goedkope auto’s betaald? Wat doen jullie dan waar je lessen 100 keer per week voor moeten worden verzet? Waarom zijn jullie altijd gestresst? Op al die vragen heb ik geen antwoord, maar wel een idee. Iedereen op die school is gestresst. Volgens mij komt dat omdat er veel te veel gepraat wordt. Er zijn inmiddels al zoveel regels en afspraken dat niemand het meer bijhoudt. Er wordt gewijzigd en verdraaid, gekonkeld en gekruld, gepraat en gepraat. Doe nou eens iets aan het geklaag van pakweg 600 leerlingen, want er is geen mens dat er nog plezier aan beleefd. Hoe vaak moet iedereen het nou nog zeggen? Ga voor de lol eens googlen op het woord; ‘effectief’. Als dat niet lukt kun je ook nog ‘efficient’ proberen, en raak je de draad kwijt probeer dan eens een boek – want we HEBBEN een fucking bibliotheek. Dat die elke dag om 4 uur dichtgaat en je 90 % van de boeken niet mee mag nemen dat is jullie probleem. Net als dat dat altijd ons probleem wordt gemaakt. Misschien kunnen jullie eens vragen of het personeel van de kapper middenin de hogeschool, want we zijn echt wel vooruitstrevend, de bibliotheek open wilt houden in de avonden. Afijn. Jullie kijken maar. Voor de lol heb ik nog eens opgezocht, want ja dat kan ik –zelfstandig iets opzoeken, hoe zinloos geweld wordt omschreven. En daar komt hij dames en heren; alle vormen van geweld, behalve geweld om de eigen persoon of iemand anders te redden uit levensbedreigende situaties. Als ik mijn hartslag opneem op dit moment dan denk ik dat ik best wel eens gerechtigd zou kunnen zijn om uit m’n plaat te gaan. Toch doe ik het niet, want de competenties geduld en verdraagzaamheid heb ik inmiddels wel bewezen.

Ja-cultuur

Posted on 5/12/2012 at 13:28 - 0 Comments - Post Comment - Link

“Ja” is een kort woord. Een woord met één lettergreep. Net als “nee” overigens. Waarom ik het dan toch presteer daar een heel A-4tje over te schrijven? Lees, en huiver . 

Het is een doodnormale maandagmiddag, en ik loop in de supermarkt. Ik hoor een vader tegen zijn zoontje zeggen dat er vandaag niet gezeurd wordt om een bounty. Deze zin brengt in de hersens van dit kleine mannetje zo’n enorme explosie teweeg dat ik maar snel doorloop. 10 minuten later loop ik de supermarkt uit. Het jongentje loopt triomfantelijk naast mij te knabbelen op een bounty, en zie tot mijn verbazing nog een exemplaar uit zijn zak steken. 

 Wat een ontzettend typisch voorbeeld van de ja-cultuur waarin we tegenwoordig leven. Een 16-jarig meisje dat na lang zeuren tóch op vakantie mag zonder ouders, omdat al haar vrienden dat ook mogen. Een 10-jarige die tóch die i-phone krijgt, omdat iedereen het mag. Al die compromissen, regels, afspraken die ouders met hun kinderen maken, de bochten waarin ouders zich moeten wringen, om hun kinderen hun zin te geven. Terwijl je je er niet prettig bij voelt, terwijl je wilt kunnen zeggen: ‘nee’. Maar dat is nergens voor nodig, als we de reclames mogen geloven. Slogans als; “je bent het waard” , “gun het jezelf”, en niet te vergeten; “verwen je gezin”, vliegen ons om de oren. We willen onszelf en onze kinderen gelukkig zien, en dat verdienen we ook. 

Maar de statistieken leren ons dat steeds meer jongeren, steeds hogere schulden hebben. Andere statistieken vertellen ons dat jongeren, ooit kinderen, met schulden doorgaans niet erg gelukkig zijn. En dan rijzen de vragen. Waar gaat het fout? Waarom zijn we met steeds minder tevreden? Waarom is het zó moeilijk geworden om vermaak te zoeken dat geen geld kost? De euro? De crisis? De tijden veranderen? En anders de overheid. We wassen onze handen in onschuld, om dan vervolgens diezelfde handen te gebruiken om naar iemand anders te wijzen. Maar misschien kunnen we zelf iets doen. Hoe moeten kinderen die nooit in hun levens hebben geleerd hun behoeften te beheersen, het redden wanneer zij het huis ooit verlaten? 

 Natuurlijk is een ‘ja’ zo nu en dan helemaal op zijn plaats. Maar het zou gewoon fijn zijn, wanneer ouders een keuze hebben, zodat ouders keuzes kunnen maken waar ze zich prettig bij voelen. Het enige jongentje van de groep dat géén nikes heeft, is niet zielig. Het meisje dat als enige niet mee mag op vakantie ook niet. Beiden hebben een heel waardevolle les gekregen; je kunt niet altijd krijgen wat je wilt. 

Voor iedereen die mij verkeerd begrijpt, laat mij het land alsjeblieft niet leiden. Ik heb op duizenden vragen geen antwoord, en geen oplossingen voor alle problemen. Ik ben gewoon iemand met ideeën. Ik constateer, analyseer, en schrijf vervolgens een verhaal. Omdat ik dat leuk vind. Omdat dat een onbeheersbare behoefte van mij is.

Burgeroorlog in de AH

Posted on 5/12/2012 at 13:27 - 0 Comments - Post Comment - Link

24 december. Ik kan niet zeggen dat er geen signalen waren. Dat ik eind december wakker zou worden van fluitende vogeltjes, daar was ik heus niet vanuit gegaan. Dat ik wakker zou worden van een kotsende hond en de daarbij horende geluiden en geur is weer het andere uiterste. Buiten gekomen maande ik mezelf tot een positievere instelling. De lucht is blauw, de zon schijnt, het is wel donderskoud- maar dat hoort, en het is bijna kerst. Kerst! Net als (ik zal voorzichtig zijn) 50% van de bevolking heb ik ernstige twijfels aangaande het heilige boek, toch vier ik kerst. Ik doe mee aan een kerstdiner met het hele gezin, ik ga stappen/werken op kerstavond, en ik geef en ontvang met liefde kadootjes. Allemaal veel te commercieel natuurlijk en helemaal niet waar het kerstfeest eigenlijk om draait, maar dat is gewoon onze huidige verpeste samenleving dus laten we daar maar gelijk over ophouden. Om het kerstdiner ook dit jaar tot een succes te laten uitgroeien en niet mijn moeder te belasten met het gehele 7-gangen menu is er besloten dat ieder kind zich waagt aan een gang. Mijn gang is, godzijdank, het voorgerecht. Als mensen het niet lusten, is er altijd nog genoeg, en eten ze het uit beleefdheid dan toch nog op, zijn er genoeg volgende gangen om de smaak weg te ‘spoelen’. Bovendien ben ik vrijwel gelijk klaar met koken en kan ik daarna de schaamte wegspoelen met een glaasje port, of, zo u wilt, wijn. Ik ben happy. Maar voor dit allemaal in gang gezet kan worden moet er natuurlijk een uitstapje worden gemaakt naar de supermarkt. Al gauw valt mijn keuze op de Albert Heijn in Vlissingen, want die heeft de titel ‘XL’ en daar hebben ze dus ALLES, en van alles genoeg. Perfect. Bij mijn auto aangekomen zie ik dat de vogels de kleur van mijn auto niet mooi vonden, de bomen het wit van de vogels weer niet mooi vonden en dat ik mijn raam op een kiertje heb laten staan waardoor m’n stoel kletsnat is geworden. Ik verwijs u, geachte lezer, nogmaals naar de zin die het begin van dit verhaal inluidde. Eenmaal bij de AH-XL aangekomen manouvreer ik mijn auto met enige finesse in een veel te klein parkeervak en wandel de AH in. Schok. Hartkloppingen. Koude rilling. Ik ben beland in een heuse Zeeuwse burgeroorlog. De eerste drie mensen laat ik met een ‘oh, pardon’ MIJN mandje afpakken. De vierde keer ben ik er klaar mee. Ik kan ook oorlog voeren. Ik meet me een gemene grijns aan en stap de jungle in op jacht naar vlees. Zo’n 5 meter voor me zie ik iets groens opdoemen, het komt steeds dichterbij, toch ben ik me er niet van bewust dat ik loop. Ik word vooruit geduwd, steeds dichter nadert het grote groene vierkant. Ik wil terug maar dat gaat niet meer, de hele kerstvierende bevolking heeft haar handen in mijn rug gezet en duwt me met volle kracht richting het onbekende groen. Net op tijd kom ik bij mijn positieven, het is SLA. En laat dat nou op mijn lijstje staan. Veel tijd om te beslissen is er niet, ik duik en graai en met een enigzins verfomfaaid kapsel richt ik me op. Een gevoel van overwinning bekruipt me, ik heb een zak sla weten te bemachtigen. Niemand houdt mij nog tegen. Ik weet wat ik wil en ik ga recht op mijn doel af. Pijnboompitten dit keer. Met enig ellenboog-werk en hier en daar een gemene kneep krijg ik ze te pakken. Er valt een soort stilte om me heen, ik let niet meer op het gekibbel, gegil en gesnauw van andere mensen. Nu op jacht naar dressing. Dit gaat niet zo soepel. Ik laat per ongeluk een kind struikelen dat al een half uur voor m’n voeten drentelt en zie een vrouw die het geheid van mij gaat winnen in welk gevecht dan ook mij een duivelse blik toewerpen. Ik moet nu echt weg, en snel ook, het overlevingsinstinct neemt over. Net voordat ik mijn vluchtopties doorneem zie ik in mijn linkerooghoek de dressing staan. Ik gris het uit het schap en maak me uit de voeten. Ik ben haar kwijt. Dacht ik. Het gegrom en gehijg welt weer op en ik besluit het tempo op te voeren. Richting vlees. Carpaccio welteverstaan. Ik beweeg me als water, vlug en flexibel. Niemand kan me nog tegenhouden. Ik zie het, ik ruik het, ik moet naar rechts. Ik ben er bijna, ik ben zo dichtbij dat ik het al proef. Ik steek mijn hand uit naar het allerlaatste pakje carpaccio, elke vezel in mijn lichaam wilt dit pakje hebben. Een knal. Alles wordt even zwart. Beduusd en duizelig probeer ik op adem te komen terwijl ik ingeklemd zit tussen een winkelwagentje en een deur. Ik open mijn ogen en zie moeder-van-etter staan. ‘Oh pardon mevrouw’ klinkt het met een stem die niets te raden overlaat. Ze meent er geen moer van. Met verrassend weinig verbazing zie ik hoe ze triomfantelijk de carpaccio, MIJN carpaccio, in haar winkelwagentje laat glijden. Onderweg naar de kassa lijkt het wel of iedereen voor me aan de kant stapt. Dat is jammer want ik had me net voorgenomen iedereen in mijn pad een flinke ‘Oh-sorry-ik-had-u-niet-gezien duw’ te geven. Bij de auto aangekomen merk ik een flinke kras op, onmiskenbaar van een sleutel waarvan ik durf te wedden dat hij past op de voordeur van moeder-van-etter. Even overweeg ik direct naar een sleutelmaker te rijden en te vragen of hij de herkomst van mijn kras kan traceren, maar dan bedaar ik. Het is tenslotte kerst. Laten we elkaar wat vriendelijker behandelen.
Hosting door HQ ICT Systeembeheer