Van uitslapen kwam dus niets terecht. Om 9 uur ben ik maar naar het ontbijtbuffet gegaan want Tanya zou mij om 11 uur komen halen. Ze was er inderdaad om kwart over 11 maar dat is hier volgens mij gebruikelijk. Tsadiek, mijn chauffeur, was er al en we doodden de tijd met een kopje koffie.

Hij is de chauffeur van de eigenaar van het bedrijf en ik denk dat hij geleerd heeft om afstand te houden. Het is een vreselijk leuke en aardige vent met een Mongools uiterlijk. Zijn ogen lachen dus al a priori maar hij is ook gewoon altijd blij. Met een prachtige bondmuts op zijn hoofd brengt hij mij in zijn auto, waar de verwarming altijd op loeihoog staat, overal naar toe waar ik maar wil. Hij rijdt beheerst en houdt zich aan de regels. Nu rijdt iedereen hier zeer beschaafd. Ik heb nog geen enkele aanrijding gezien.
Maar bij mij komen zitten doet hij niet, hij houdt gepaste afstand. Hij gaat niet mee lunchen of ergens mee naar binnen, hij blijft gewoon buiten wachten, hoe lang het ook duurt. Ik dacht dat ik mij daar schuldig over zou gaan voelen maar daar was ik snel overheen.

Vandaag zouden we de bergen in gaan. Volgend jaar zijn in Almaty de Aziatische winterspelen en er wordt hard gewerkt aan de skipiste en de ijsbaan.
De frisse lucht spat in je longen uit elkaar. Heerlijk om niet eens die stinkende stad te ruiken. Tanya en ik nemen de splinternieuwe gondel en we genieten van het prachtige sneeuwarme uitzicht. Geskied wordt er nog niet maar de kriebels om het te doen zijn nadrukkelijk aanwezig. Tanya blijkt niet zo’n wandelaarster te zijn dus moet ik het weer alleen doen. Maar ik geniet met volle teugen van de heerlijke zon en de zuivere lucht.
Op een terrasje drinken we een glühwein voordat we weer naar beneden gaan. Ik doe mijn jas uit en stroop mijn mouwen op om nog even lekker de warmte op mijn armen te voelen.

Beneden aangekomen moeten we even op mijn chauffeur wachten (hè, verdorie, 3 minuten) maar dan brengt hij ons naar de ijsbaan. Honderden mensen zijn op hockeyschaatsen bezig, vallen en opstaan, sierschaatsers en hardschaatsers, alles door elkaar. Het krioelt er maar niemand schaatst iemand in de weg. We zien een paar stoere jongens die met ontblood bovenlijf bij min 5 schaatsen.
Wij zitten op de tribune en genieten van het zonnetje en het plezier dat de honderden mensen op de ijsbaan hebben.

Het is weer tijd voor de lunch. Tsadiek brengt ons naar een sjiek restaurant en wij genieten weer van een heerlijke maaltijd in een prachtige omgeving. Dit restaurant heeft banken in plaats van stoelen. Je kunt dus eigenlijk aanliggen maar dat doen we niet. Het is ruim opgezet en Kazachs ingericht. De menukaart is veel te uitgebreid dus ik kies maar een lamsgerecht. Heerlijk maar uiterst pittig. Ik krijg het dus (weer) niet op en als het toetje komt, een bord vol (en met vol bedoel ik vol) zoetigheden wordt het meeste in een piepschuimen bakje gedaan zodat ik dat thuis in alle rust op kan eten.

Binnen zitten allerlei mensen. De meest opvallenden zijn toch wel de dames die op schoenen met stilettohakken van 12 centimeter lopen, hoe krijgen ze het voor elkaar op de sneeuw en het ijs dat op de stoepen ligt. Ik kijk ze echt na maar ze lopen alsof ze niet anders gewend zijn.
Prachtig opgemaakt, geëpileerde  wenkbrauwen, en waarschijnlijk de rest ook, vol met armbanden en kettingen, zonnebril op en een bontjas of een jas met bont van echt bont aan. Mogelijk is dit een inhaalaktie uit de sowjettijd toen iedereen er hetzelfde uit moest zien.
Mannen zien er niet uit. Niet dat ik er altijd zo goed uit zie maar deze mannen steken meer af dan het woord “steken” zegt.

Ik besluit om ’s avonds niet meer uit eten te gaan en Tanya heeft ook niet meer zo’n honger. We bellen elkaar als we van gedachten veranderen. Dat is dus niet het geval.

Ik koop 5 uur internet maar het uitloggen lukt niet en gaat pas nadat de server herstart is. Dat moest twee keer gebeuren. In de tussentijd ben ik al een paar internetuur kwijt. Ik krijg van de receptie een extra uur aangeboden. Toch wel weer aardig.

Heerlijk geskyped met mijn dochter en kleinzoon en ook met mijn zus. Wat is die techniek van vandaag toch eindeloos, letterlijk en figuurlijk.

Vanavond wil ik ook mijn blog maken en mijn verslag van de besprekingen afhebben. Dat is een hele klus maar het lukt om mijn blogteksten te maken. Rond een uur of elf begin ik met het verslag van de bespreking maar om kwart voor een stop ik ermee. Het is genoeg voor vandaag.

Om 8 uur werd ik ruw in mijn slaap gestoord door de telefoon. Scheren, douchen en aankleden.
Lekker ontbeten in het hotel. Allerlei soorten broodjes, de meeste vleeswaren mag ik niet, kaas, pannenkoeken, eieren, jam, chocoladepasta, allerlei warme happen met vlees en jus, koffie thee en fris, het is er allemaal. En zo netjes en zo’n goede bediening, daar kunnen wij nog wat van leren. Maar nu staat er op elke hoek ook wel iemand. Volgens mij kosten die mensen ook bijna niets dus dat maakt het ook wel weer makkelijker.

Om half tien rijdt mijn chauffeur mij naar de synagoge.
Ik zie eigenlijk voor het eerst de stad bij daglicht. Een grauwe stad, brede wegen, oud-russische bouwstijl met flatblokken van een eentonigheid waar je treurig van wordt. Het was weliswaar mooi weer en de zon scheen maar van het aanzicht van de stad met daar bovenop de luchtvervuiling wordt je niet blij. Dit in tegenstelling tot de mensen, de mensen die ik tegenkom zijn allemaal blij en vrolijk en sommigen, misschien wel velen, verlangen terug naar de tijd dat Rusland nog de baas was.

Een echte Lubawitcher omgeving, een beetje rommelig met allemaal spullen die eigenlijk niet bij elkaar passen maar ook hier werd ik weer allervriendelijkst welkom geheten. Ik kreeg een siddoer met Engelstalige vertaling, een tallied uit de kast en ik werd als vierde opgeroepen.
Of ik ook bleef voor de kiddoesj? Nee dus. Want om 2 uur had ik met de dames afgesproken om verder te praten. Misschien volgende week. Ik kom in ieder geval op een doordeweekse dag terug om foto’s te maken.

Mijn chauffeur stond al te wachten terwijl ik had afgesproken hem te bellen wanneer ik weer buiten zou staan. Hij bracht mij naar Tanya en zij en ik hebben geluncht in Tanya’s favoriete restaurant. Ik ben al geen grote eter maar ook hier heb ik weer de helft laten staan. Twee pannenkoeken met vruchten als toetje, hoe verzin je het.

Om 2 uur hielden we het tweede gesprek maar niet nadat er thee en koffie was geserveerd en de tafel vol stond met nootjes, chocoladen (chocolaatjes geeft niet goed weer wat het was), krenten, rozijnen, gedroogde en abrikozen. Ook nu weer een goed gesprek en Dilbara toonde mij mijn kamer waar ik vanaf maandag in mag werken.

Rond zes uur bracht mijn chauffeur mij naar een ander hotel alwaar ik afgesproken had met een Nederlandse mevrouw die ik in het vliegtuig had ontmoet. Zij moest 2 dagen les geven en wij hadden afgesproken om samen een hapje te gaan eten. Dat hebben we gedaan in een Kazachs restaurant met optredens van muziek, zang, dans en buikdansen en om een uur of tien kwam mijn chauffeur ons ophalen en werd eerst zij naar haar, en ik naar mijn hotel gebracht.

Omdat de lucht in deze stand ernstig vervuild is heb ik veel last van mijn longen en moet ik veel hoesten. Daarom heb ik wederom slecht geslapen en moest ik er uit om een codeïnetabletje te nemen die ik gelukkig bij mij had.

 De landing was prima, de rolband voor de koffers was kort en dus dringen geblazen maar ik stond in een half uur buiten. Dilbara en Tanya hielden een bordje omhoog met mijn naam en onze chauffeur, Tsadiek, stond buiten ons op te wachten. Ze brachten mij naar het hotel Kazzhol, een prima hotel, schoon, ruim, goed verlicht, mooie kamers en uiterst vriendelijk personeel. Als ik een vrouw wilde hoefde ik dat alleen maar even te vragen zei een bellboy tegen mij.

De dames hadden een plastic zakje bij zich en daar bleken watertjes en bier in te zitten. Ze vulden de koelkast ermee en ik hoef alleen maar de indruk te wekken dat het op zou kunnen raken en het wordt weer aangevuld.

Alles netjes uitgepakt en opgehangen en even de ogen dicht gedaan. Maar om 2 uur had ik mijn eerste gesprek met beide dames. Tanya werkt voor de PUM en is tevens mijn begeleidster en vertaalster en Dilbara is de baas van het bedrijf waar ik voor ga werken.

Mijn chauffeur kwam mij bij het hotel ophalen en eenmaal aangekomen bij Satori, het bedrijf, gingen we eerst lunchen in het bedrijfsrestaurant. Nee, geen broodje met iets erop, een hele maaltijd want ze eten in Kazakhstan ’s middags warm. Kip met rijst en een drankje waarvan ik niet weet wat het was maar het was wel lekker.

Lekker doorgewerkt en we waren alle drie tevreden over het resultaat. Ook nog even met de eigenaar, Nourollah, gesproken.
Maar ik was wel erg moe en de concentratie verdween uit mijn lijf als het water uit een tuinslang.

Tanya en ik hebben gegeten in haar favoriete restaurant. We zijn lopend naar het hotel gegaan. Het werd niet zo laat voor ik naar bed ging.

Midden in de nacht, Nederlandse tijd 9 uur ’s avonds, werd ik wakker en kon even een tijdje niet in slaap komen. Maar de volgende dag zou ik door de receptie om 8 uur worden wakker gemaakt.

De dag daarvoor had ik al alles ingepakt, heel geconcentreerd want ik mocht niets vergeten. Alleen bleek ik ruim 23 kilo bij me te hebben en dat waren er 3 te veel. Dus vlak voor het slapen gaan heb ik de koffer weer uitgepakt en een groot deel van mijn sokken, truien en onderbroeken eruit gehaald.

De volgende morgen kwam daarvoor in de plaats weer een paar schoenen waardoor de koffer weer 23 kilo was. Ja, waarom moest dat dan? Nou, Tony had gezegd dat je in die glibberige straten beter bergschoenen kunt dragen en ik was van plan om die niet mee te nemen. Dus toch maar gedaan en hij had gelijk. De straten zijn hier oneffen en glad. Dus nu maar hopen dat ik niet bij hoef te betalen. Mijn handbagage weegt ook nog eens een kilo of 5 en volgens Lea wordt dat bij elkaar geteld.

Pas om een uur of 1 was ik gepakt en bezakt en was het wachten op Thalia Taxi die mij naar Schiphol zou brengen. Ik zat nog niet in de auto of ik kreeg een sms van Lizette dat er een vertraging van 2 uur was. Maar ja ik was al onderweg en nu had ik meer tijd voor Lizette en heimelijk hoopte ik dat Yme er ook zou zijn. De chauffeur was op 6 missies geweest als militair en hij sprak erover vanaf de Hoge Gouwe tot aan Hal 2 waar ik uit moest stappen.

Inchecken had ik thuis al gedaan, alleen de koffer afgeven en dat leverde gelukkig geen enkel probleem op. Het vliegtuig bleek ook maar half vol te zitten dus dan doen ze niet zo moeilijk.

Wachtend op Lizette in een café met uitzicht op de ingang, camera gereed voor het moment dat ze binnen kwam(en), kwamen ze, ja inderdaad, Yme was er ook, van de andere kant.
Het bleek 4 ½ uur vertraging te worden en pas toen we gegeten hadden werd er omgeroepen dat ik een bon voor een gratis maaltijd kon halen.
Het werd te laat voor Yme dus heb ik ze allebei op de bus gezet. En ja, na nog eens 2 ½ uur wachten - slapen, dropjes, lezen, slapen, dropjes, lezen - mochten we eindelijk instappen. Maar niet nadat ik Jose had gebeld voor haar verjaardag en mijn gratis etensbon (en kortingsbon van € 50,- voor mijn volgende vlucht) had omgezet naar een gevulde koek met koffie en slagroom.

De vlucht verliep gesmeerd en ik had drie stoelen waarop ik, weliswaar niet comfortabel, maar toch kon liggen. Ik heb zowaar nog een uur of 3 geslapen.