Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Mijn persoonlijk dagboek

Twee jaar geleden moest jij mij verlaten

Posted on 25/1/2013 at 20:28
Lieve mama, Afgelopen woensdag was het twee jaar geleden dat ik de gehele dag aan jouw ziekenhuis bed gezeten heb. Twee jaar geleden dat jij in die drie uurtjes dat ik weg was, besloten hebt er tussenuit te knijpen. Twee jaar geleden dat ik met mijn 19 jaar mijn moeder moest verlaten, omdat haar lichaam op was. Nadat je je borstkanker had overwonnen, kreeg je enkele maanden later de diagnose maagkanker. Je ging snel achteruit en in november 2010 zeiden ze n jaar. En jaar bleek twee maanden te worden. De pijn werd ondraagbaar en alles wat de artsen je gaven bleek niet te helpen. 31 december 2010 werd je pijn zo erg dat je naar het ziekenhuis werd gebracht, de pijn was maar niet onder controle te krijgen. Het was je laatste jaarwisseling en die heb je alleen in een ziekenhuis moeten doorbrengen. Wat heb jij je alleen gevoeld moeten hebben. Ik wilde er voor je zijn, maar jij was uitgeput en wilde alleen zijn en slapen. Die laatste 23 dagen heb je daar doorgebracht. Je vriend Jan en broer Paul zijn niet van je zijde geweken. Ik wilde dat ik dat voor je had kunnen doen. Sorry dat ik er niet altijd voor je was. Donderdag 20 januari was ik voor het laatst echt bij je. Je was vermoeid. Je viel midden in een gesprek in slaap. Je was er gewoon niet echt meer bij. Je einde naderde, maar dat zag ik toen echt nog niet. Of wilde ik dat niet zien? Zondag 23 januari wilde ik weer naar jou toegaan, niet wetende dat ik de avond ervoor een telefoontje zou krijgen die mijn hard deed overslaan. Het was je broer Paul. Het ging slecht met je en mogelijk zou ik de komende nacht gebeld worden, omdat jij overleden zou zijn. Ik kon niet huilen.. Mijn emoties had ik al enkele maanden weggestopt en niet meer in mijn leven toegelaten. Ik moest tenslotte sterk zijn voor jou! Gelukkig was mijn telefoon die nacht niet overgegaan. Jij was er nog! Zondag zijn Barry en ik naar jou toegegaan en zijn we de hele dag bij je gebleven. Ik hoop dat je dit geweten hebt, want zelf was je er niet meer bewust bij. Je kreeg zware medicijnen die jou in slaap hebben gebracht. Je ademhaling was zwaar, maar hij was er. Vanaf dat moment kon het nog enkele uren, tot enkele dagen duren voor jij deze wereld zou verlaten. Desondanks was dat besef er bij mij nog niet. Ik denk dat ik het niet wilde geloven. De hele dag zijn wij bij je gebleven. Jan, Paul, Barry, Oma, Margaritha, iedereen was er! Rond 6 uur zouden Bart en Yvette langskomen, maar zij stonden in de file. Wij zouden rond die tijd naar huis gaan om ons even op te frissen en wat te eten. Oma bleef bij je. Rond 18:12 uur ging mijn telefoon. Je was er niet meer. Je hebt gewacht tot iedereen weg was en je alleen met je moeder was. Ik geloof dat je zelf je moment gekozen hebt. Je wist dat het oma veel pijn had gedaan dat zij niet bij het overlijden van je broer was geweest. Nu heb je het haar wel gegund. Toen je geboren werd, waren haar armen en handen de eerste die jou vast hadden. Nu jij, 47 jaar later, overleed, waren haar armen en handen de laatste die je vast hadden. Na mijn telefoontje heb ik Barry gebeld. We hadden afgesproken om samen naar het ziekenhuis te rijden. Daar aangekomen, samen met Lester, Samantha, Papa en Paula (en Giovanni), zijn we je kamer ingelopen. Iedereen was er al. Barry barste in tranen uit. Ik kon nog steeds niet huilen. Ik ben direct naar je toegelopen en heb je een kus op je voorhoofd gegeven. Het was goed zo. Hoewel jij nog een heel leven voor je had, was je lichaam wel op. De pijn die niet meer te verdragen was, was nu verdwenen. Het kon niet meer anders.. Graag wilde ik betrokken worden bij je crematie. Zelf had je al een hele hoop geregeld, daar was ik blij mee! Het lijkt mij moeilijk om zelf je uitvaart te regelen, maar je hebt er ons een plezier mee gedaan. Nu wisten we in ieder geval welke richting het uit moest gaan en we wisten ook wat jij mooi zou vinden. Die vijf dagen heb ik niet willen, maar vooral ook niet kunnen huilen. Geloof mij, ik hou enorm van je en had nooit gewild dat jij deze wereld zo vroeg moest verlaten, maar het besef was er gewoon echt nog niet. Enkele dagen na jouw overlijden kwam je naar huis, daar werd je opgebaard. Annemarie en Pebbles hebben je aangekleed en opgemaakt. Super knap van ze en ik ben ze daar ook heel dankbaar voor! Ik kon het namelijk niet, sorry daarvoor. Je was thuis, daar waar je je het prettigst voelde. Er kwamen heel wat mensen alvast wat afscheid van je nemen, dat was heel moeilijk om te zien. Jij, roerloos in je bed, en je dierbaren heel verdrietig om je heen. Zelfs na je overlijden was je schoonheid nog te zien, dat liet men ook weten. Je was een prachtige vrouw! Zelfs toen je daar lag! Ik zou mij schuldig voelen als ik op je uitvaart niets zou zeggen. Daarnaast zou ik daar enorm veel spijt van krijgen. Ondanks dat ik het enorm eng zou vinden heb ik op de ochtend voor je uitvaart laten weten ook iets te zeggen. Een zelf geschreven gedichtje, ik wilde het kwijt. Aan het eind van de ochtend of begin van de middag kwamen de rouwauto's. Ik ben naar buiten gegaan. Ik wilde niet zien hou jij in een kist gelegd werd. Buiten kwam onze Surinaamse buurman net thuis. Die gezellige vent die het wel heel gezellig vond dat jij op zijn moeder zijn verjaardag was twee zomers geleden. Hij wist dat je ziek was, maar blijkbaar nog niet hoe erg het was. Barry vertelde hem dat jij overleden was en hij schrok zich rot. Hij wist het echt niet.. Met de gehele familie hebben we buiten staan wachten, terwijl jij uit huis gedragen werd en in de auto werd gelegd. We reden weg, op naar Crematorium Westerveld, te Driehuis. Tot daar heb ik mij best goed gehouden, de weg naar boven ging ook nog. Helaas.. Zodra ik de zaal binnenliep, jouw open kist zag liggen in een zee van witte bloemen, jouw foto's op de wand geprojecteerd en jouw muziek hoorde draaien. Ik brak. Jouw overlijden kwam in ene zo hard bij mij binnen. Je was er niet meer. Ik kon je nooit meer een knuffel geven, nooit meer wat tegen je zeggen, je nooit meer wat vragen, je nooit meer zien, of horen. Je was er niet meer.. je bent er nooit meer. Jan en Oma vertelde hele mooie verhalen, tegen de tijd dat ik mijn zegje mocht doen was het mij gelukt te kalmeren en mijn tranen te drogen. Echter.. De eerste twee woorden van mijn stukje, ''lieve mama'' waren er nog niet uit of de tranen stroomde mijn ogen uit. Ik kon mij niet snel meer hervatten. Jan kwam bij mij staan en stelde mij gerust. Het lukte mij om het verder voor te lezen. Ik wist niet hoe snel ik daarna weer terug naar mijn stoel moest gaan. Het besef was er toen weer echt. Nog steeds heb ik geen idee hoe de zaal er vanaf die plek uitgezien moet hebben. Ik keek enkel naar mijn blaadje en al wilde ik de zaal inkijken, had dat nooit gelukt. Mijn zicht was enorm beperkt door de hoeveelheid zoute tranen die door en uit mijn ogen stroomden. Er volgden nog enkele liederen en er werden door de uitvaartverzorger nog wat dingen verteld. Toen was daar het einde. Iedereen mocht lang jouw open kist lopen en je een laatste groet wensen. Het was moeilijk om te zien hoe moeilijk anderen het ermee hadden. Toen iedereen de zaal had verlaten was het de beurt aan ons. Wij mochten langs jouw lopen en jouw onze laatste groet wensen. Ik liep naar je toe, ik kwam steeds dichterbij, ik zag je en ben direct, al jankend, doorgelopen. Het was een klap in mijn gezicht. Je was al bijna zeven dagen overleden, maar nu werd het definitief. Je lag in een kist en dit was mijn laatste blik op jou. Omdat ik dit niet aankon was deze maar zeer kort. Voor nu laat ik het hier even bij. Weet dat ik mijn hele leven lang aan jou blijf denken, van je blijf houden en je blijf missen. Dag lieve mama,

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer