Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Verhalen van Kim

16/12/2008 - Hoofdstuk 1

 

Trots dat zijn vader deze taak aan hem toe vertrouwd marcheert Alex door de velden naar het volgende dorp.

Zijn vader is de beste bakker van hun dorp. Hij bakt elke dag vers brood samen met Alex en verkoopt deze op de markt. Nu heeft zijn vader besloten dat ze het ook gaan proberen om in het volgende dorp hun brood te verkopen.

Vanochtend zijn Alex en zijn vader nog eerder dan normaal opgestaan om meer dan normaal broden te bakken zodat Alex met zijn kar naar het volgende dorp kon gaan om daar zijn geld van vandaag te verdienen.

Het was een grote eer van Alex dat zijn vader hem dit liet doen. Het betekende dat zijn vader meer vertrouwen in hem heeft dan hij dacht.

“...en dan ga jij morgen naar die markt om het daar te proberen. Vergeet vooral niet om onze naam te noemen.”

Alex had geknikt terwijl hij naar het brood op de kar keek. Het was niet zo veel. In hun woonplaats zouden ze daar zo doorheen zijn. Maar omdat ze iets nieuws proberen, kunnen ze niet teveel risico nemen.

Plotseling had zijn vader zijn hand op hem gelegd. “Je bent nu bijna 18 jaar, het wordt tijd dat je nu je eigen gezin begint. Dit is het brood dat jij vanmorgen hebt gebakken, jij gaat dit verkopen en mag het geld houden. Maar je moet er je eigen eten van kopen. Je moeder en ik zorgen daar niet meer voor. Dit gaan we vanaf nu elke dag doen. Je bent oud genoeg en we weten dat je het kan.”

Het was als donderslag bij een heldere hemel dat hij ineens voor zichzelf moest zorgen. Vroeger toen hij tien was en nog geen benul had van hoe de markt werkte wilde hij altijd geld verdienen en voor zichzelf zorgen, net als zijn oudere broer Robert deed. Hij keek altijd tegen zijn broer op. Maar toen hij op zijn dertiende jaar begon mee te helpen in de bakkerij en op de markt besefte hij dat het hard werken is. Het brood dat ze verkopen is niet heel duur, maar de spullen die Alex zou willen kopen wel. En nu moest hij ineens echt voor zichzelf zorgen. Zijn eigen eten kopen.

Hij had over zijn schouders naar zijn zus, Sanne, gekeken. Zij is 2 jaar ouder dan hij is en ze heeft nog steeds geen eigen gezinnetje. Zij maakt de bakkerij schoon en eet nog met vader en moeder mee. Hij zag de tranen in haar blauwe ogen. Ze wil zo graag weg. Maar er is geen man die met haar wil trouwen.

Toen Robert en Sanne klein waren was er brand in de bakkerij geweest en die had een gedeelte van het huis verwoest. Met name de kamer van de kinderen die boven de bakkerij was. Beide kinderen hebben brandwonden opgelopen tijdens die nacht. Robert heeft brandwonden op zijn armen. Maar hij is een sterk iemand en hij heeft er nooit over gezeurd, tenminste niet tegen Alex. Voor een man is het makkelijker om ondanks zijn verwondingen of littekens een vrouw te krijgen, omdat vrouwen afhankelijk zijn van mannen. Robert heeft een leuke vrouw en inmiddels ook een kind, een zoon. Samen met zijn gezinnetje is hij gaan wonen in het volgende dorp om daar slager te worden. Hij vond het maar niks dat brood bakken, hij wilde liever iets met dieren doen. Hij houdt nu koeien en varkens en slacht deze voor zijn slagerij. De slagerij loopt erg goed, dus zijn vader is trots op zijn oudste zoon.

Voor Sanne is het leven allemaal wat moeilijker. Zij heeft de brandwonden niet op haar arm, maar in haar gezicht. Haar wang en neus zijn verminkt door het vuur dat jaren geleden haar slaapkamer binnendrong. Ze is nu 20 jaar en normaal hebben jonge vrouwen van 20 jaar al wel een man die voor hun zorgt, maar niemand heeft zich gemeld voor Sanne. Ze woont dus nog bij vader en moeder en maakt het huis en bakkerij schoon. Ook maakt ze twee dagen in de week het huis van de rijke heer iets verderop schoon. Dat heeft vader voor haar geregeld. Die bezorgt daar elke dag brood en heeft toen geregeld dat ze daar kon werken. Ooit heeft Sanne Alex verteld dat meneer Pel, de rijke heer, ook brandwonden heeft en dat hij nog geen vrouw heeft. Bij dat verhaal lichtte haar ogen op en Alex hoopte voor haar dat de man iets in zijn zus zou zien. Maar helaas trouwde hij met een rijke vrouw vanuit een andere stad. Het leven zit haar niet mee!

Alex versnelt zijn pas een beetje wanneer hij ziet dat hij bijna aan de rand van het dorp is. Bij de poort van het dorp wordt hij aangehouden.

“Wie bent u en wat is uw doel hier?” Een beleeft sprekende, maar brut uitziende man houdt Alex aan en bekijkt zijn kar.

“Ik ben Alex Bakkerzoon, meneer. Mijn doel hier is om het lekkerste brood van de omstreken te verkopen. En ook om mijn broer en zijn familie, Robert Bakkerszoon, te bezoeken.”

De man gaat voor Alex staan en bekijkt hem. “Ben je de broer van de slager?”

“Het broertje meneer,” Alex voelt de ogen van de man over zijn lichaam glijden. Hij voelt zich bekeken en niet op zijn gemak.

“Ze zeggen dat we enigszins op elkaar lijken, meneer.” Hij weet niet wat hij anders moet zeggen. Ook begint hij met zijn handen met de handvaten aan zijn kar te spelen. Straks mag hij niet naar binnen en heeft hij geen eten vanavond.

“Dus dit is echt het lekkerste brood wat er is?” De man loopt weer naar de kar en pakt een stuk brood en bijt er een stuk vanaf. Bang om wat er gaat gebeuren durft Alex niks te zeggen.

“Hmm, is inderdaad erg lekker! Oké, je mag naar binnen, maar ik houd dit stuk.”

“Tuurlijk meneer,” zegt Alex, hij probeert zo vriendelijk mogelijk te klinken maar voelt dat het er toch geïrriteerd uit komt. Dat is weer een aardappel minder vanavond voor het eten.

Terwijl hij met zijn kar door de poort loopt roept de man hem na, “ik zie trouwens ook wel dat je de broer van bent.”

'Geweldig' denkt Alex sarcastisch, na jaren de broer van.. te zijn geweest, had hij eindelijk een eigen naam weten te maken. Hij is nu Alex de jonge bakker. Maar hier is hij weer de broer van.. Geweldig.

Nog steeds een beetje chagrijnig over zijn naam in dit stadje, loopt hij naar het marktplein van het dorp. Het is nog rustig. Van zijn vader heeft hij geleerd waar het beste is om te staan. Op de drukke hoek. Dan sta je niet verstopt tussen anderen en mensen zien je als eerste wanneer ze nog geld hebben. Als je aan het eind staat hebben ze al drie bakkers gezien en dan hoeven ze geen brood meer.

Helaas is de beste plek al bezet, er staat een man met kleren en aan de andere kant staat een man die melk verkoopt. Maar verder is het rustig dus hij zet zijn kar naast de man die kleren verkoopt. Hij zal niet snel naast een man met melk gaan staan, want dat gaat stinken als de zon schijnt en dan hebben mensen minder zin in zijn brood.

Blij met zijn plekje sorteert hij het brood en legt het mooi neer. Dan gaat hij er achter staan en leunt tegen de kar aan.

“Laat mensen maar komen,” zegt de man met de kleren tegen hem.

“Ja, laat ze maar komen, ik heb er zin in!” zegt Alex terug.

De man lacht met zijn vieze tanden vriendelijk naar hem. Alex is ineens blij dat zijn moeder zo irritant hygienisch was. Zijn moeder stond erop dat toen hij klein was elke morgen en avond met zijn vinger over zijn tanden moest vegen.

“Je wilt toch niet zo'n vieze mond als je vader hebben, jongen?” zei ze altijd.

Toen zijn moeder stierf hield iedereen op met het vegen over de tanden. Iedereen vond het onzin, maar was bang voor moeders harde hand. Alleen Alex doet het nog steeds, niet meer elke dag, maar soms denkt hij er aan. Bijvoorbeeld wanneer hij een man als deze koopman tegenkomt, dan is hij blij dat als hij terug lacht dat ze minder bruin zijn dan die van de man.

“Nieuw hier jongen?” vraagt de melkboer.

Alex knikt en draait zijn hoofd richting de melkboer. Zijn vader vertelde hem dat het goed is om met de andere koopmannen contact te maken. Die kennen veel mensen en kunnen hun klanten naar Alex zijn brood sturen.

“Ik ben Alex Bakkerszoon, ik ben hier om mijn brood te verkopen.”

“Ben je de broer van de slager?” vraagt de melkboer terwijl hij al zijn vieze tanden bloot lacht.

“Ja, weet u waar hij woont? Ik wil hem graag opzoeken na de markt.”

“Oh, das helemaal niet nodig mijn jongen. Zie je dat de karren allemaal de ruimte naast mij open houdt?”

Alex kijkt de straat door. Het is inderdaad waar. Er staan nu aan beide kanten van de straat een stuk of 10 karren, maar geen één naast die van de melkboer.

“Wij zijn de vier toppers,” zegt de kleermaker terwijl hij zichzelf een klopje op de borst geeft.

“Ohw, sta ik op iemand anders zijn plek,” gegeneerd gaat hij recht op staan en kijkt naar de kar aan de andere kant van hem. Daar staat een vrouw, ze heeft een grote ton met water op het vuur staan. Ze is bezig met het schoonmaken van een rok. Dit is een gedeelte van de straat waar mensen hun vieze kleren kunnen heen brengen en deze vrouw maakt het dan schoon. Erg handig en vooral de rijkere koopmannen zoals de man waar Sanne voor schoonmaakt, maken daar veel gebruik van, want dan blijven de handen van de vrouwen zachter en fijner en dus beter geschikt voor bijvoorbeeld borduren of het schilderen.

“Nee, jongen, maak je maar niet druk! Zij is inderdaad de vierde topper, maar zij maakt nergens een probleem van.”

Alex leunt opgelucht weer tegen zijn kar aan.

“Denkt u dat ik het brood kan verkopen?” vraagt Alex terwijl hij kijkt naar een kar vol met brood die hun passeert.

“Is het goed brood?” De mannen kijken ook naar de passerende kar, ze lijken een beetje geïrriteerd.

“Hier neem een stukje.” Alex pakt een brood en breekt het in tweeen. Weer minder geld gaat er door zijn hoofd. Maar hij beseft dat als deze 'toppers' hun klanten naar hem brengen omdat ze weten dat het lekker is, zal hij de vijfde topper worden.

De mannen nemen een hap en kijken elkaar blij aan.

“Ja dat moet wel lukken. Wanneer heb je dit gebakken. Het lijkt wel vers.”

Alex kijkt de mannen verbaast aan. “Het is ook vers! Ik heb het vanmorgen gebakken.”

“Zeg dat tegen de mensen en je bent binnen.”

Terwijl de mannen het brood naar binnen werken, komen de eerste mensen het plein op lopen. Ze stoppen eerst bij de melkboer.

“Succes jongen,” zegt de kleermaker terwijl hij het laatste brood doorslikt en zijn eerste klant helpt.

De mensen kijken verbaast naar het nieuwe gezicht op de markt. En niet alleen op de markt hij komt ook niet uit het dorp. Ze kijken een beetje wantrouwend en lopen door.

“Vers brood, koop hier uw verse brood!” Roept Alex naar de mensen. Hij heeft een harde duidelijke stem en het trekt de aandacht van de mensen.

“Is het echt vers?” vraagt een vrouw terwijl ze naar de broden kijkt.

“Jazeker mevrouw, ik heb ze vanmorgen gebakken.”

“Maar je bent niet van hier.” De vrouw kijkt hem doordringend aan en hij wordt bijna bang van haar vraag.

“Nee, mevrouw, dat klopt.”

“Hoe kan het dan vers zijn? Ben je om 4 uur opgestaan.”

“Jawel mevrouw, ik ben gelijk met onze haan opgestaan en heb gebakken en ben daarna hiernaartoe gelopen. Zal ik u een stukje voor laten proeven?”

De vrouw knikt en kijkt toe hoe hij een klein stukje van een brood scheurt om het aan de vrouw te geven.

Gelukkig reageert ze hetzelfde als hoe de koopmannen reageerde.

“Het is echt vers!” roept de vrouw verrukt, ze geeft hem geld en pakt een heel brood.

Doordat de vrouw dat riep komen er snel meer mensen die het verse brood willen kopen.

Al snel is Alex door zijn broden heen. Hij heeft het druk gehad en alle broden zijn op. Hij is blij, volgende keer kan hij nog meer broden bakken en ook nog meer geld verdienen.

“Weet je waar mijn broer is?” vraagt Alex aan de kleermaker wanneer deze het rustig heeft.

“Nee, normaal is hij er net zo vroeg als ons.”

“Weet je waar hij woont?”

De kleermaker knikt en verteld hem hoe hij moet lopen.

Hij pakt de handvaten van zijn kar en trekt de kar richting het huis van zijn broer.


Na een korte wandeling heeft hij het huis van zijn broer bereikt. Het is een klein huisje met een groot weiland erachter, met een paar koeien en een paar varkens.

Hij zet zijn kar voor het huis en klopt aan.

Een grote man doet met een grote zwaai de deur open.

“Alex! Allemachtig wat doe jij hier!”

“Ik ben koopman broeder.”

Het gezicht van Robert versombert. “Ben je nu echt hier om me wat te verkopen?”

“Haha, nee tuurlijk niet. Ik kom net van de markt. Ik heb daar mijn broden verkocht.”

“Zozo, vader zal trots op je zin!”

Alex lacht, het is voor hem belangrijk dat zijn vader trots op hem is en Robert weet dat.

“Kom binnen. Ria! Kijk eens wie er is?!”

Een vrouw met verward bruin haar kijkt op van haar werk in de tobbe. Ze is een stel kleren aan het wassen en heeft het er blijkbaar zwaar mee. Wanneer de vrouw op staat om hem te begroeten ziet hij waarom. Ze is zwanger. Het tweede kind van zijn broer is op komst.

“Hallo, Alex, hoe is het met je?”

“Goed, dank je wel. Ik zie dat mijn tweede neefje of nichtje op komst is?”

Ria knikt met een glimlach en laat haar linkerhand over haar buik glijden.

“Dit wordt natuurlijk een jongetje,” Robert wilde graag een jongetje, maar hun eerste kind was een meisje, Helen.

“Waar is Helen?” vraag Alex opgewekt zonder te reageren op de zoon-wens van zijn broer.

Het gezicht van beide volwassenen in de kamer versombert. Ria krijgt tranen in haar ogen en buigt zich weer over de was.

“Wat is er?” Alex snapt er niks van.

“Helen is erg ziek. Niemand weet wat het is. Ze is erg aan het hoesten en ze krijgt allemaal bultjes overal.” Somber loopt Robert de kamer uit en gebaart dat Alex mee moet komen.

Ze staan in de volgende kamer en kijken naar een klein meisjeslichaam van ongeveer 2 jaar. Ze ligt stil. Alex wil wat zeggen en opent zijn mond. Maar hij sluit hem weer, hij weet niet wat hij moet zeggen. Het meisje heeft op haar armen en benen bultjes. Wanneer ze in haar slaap hoest, gebaart Robert dat Alex mee moet komen naar de vorige kamer.

“Weet niemand wat het is?” vraagt Alex.

“Nee, bij de Kerk zeiden ze dat het een straf van God was en dat we meer moesten bidden, maar dat heeft tot nu toe ook niet geholpen en de dure dokter kwam met allemaal nog duurdere middelen aan, dat kunnen we niet betalen.

“Het spijt me,” is het enige was Alex uit weet te brengen en hij kijkt naar zijn voeten die over elkaar heen bewegen.

“Het is al goed,” Robert slaat zijn broer op de schouder en loopt naar de hoek van de kamer, daar staat een ton met water, hij pakt twee mokken en vult deze met water.

Robert is een enorme vent. Qua postuur lijken de twee broers totaal niet op elkaar. Robert is groot, met sterke armen en een brede rug. Alex is ongeveer een kop kleiner dan Robert, toch heeft hij in verhouding lange dunne benen en zijn armen zijn veel minder gespierd. Dat komt waarschijnlijk door het werken met de dieren, dat kost veel kracht. Het enige wat echt op elkaar lijkt zijn hun gezichten. Ze hebben donker haar en donkere wenkbrauwen, met fel blauwe ogen, hun neus is breed en stomp. Ondanks de brandwonden op zijn armen vonden meisjes en vrouwen Robert altijd wel knap. Dat zag Alex aan hoe ze naar hem keken. Maar bij zichzelf heeft hij dat gevoel niet, iedereen vindt hem altijd te dun. Hij zelf ook. Maar hij kan daar niet te veel mee zitten. Hij eet goed, beweegt goed en heeft meer dingen om zich druk om te maken. Zoals dat het al bijna donker wordt en hij nog terug naar huis moet lopen.

“Broer ik moet gaan! Anders loop ik in het donker,” terwijl hij het zegt ziet hij een rat in de hoek van de kamer lopen.

“Ah, blijf nog even! Weet je wat, je blijft hier gewoon slapen en gaat morgen naar huis.”

“Sorry, maar morgen is er weer een markt en dan moet ik dus weer broden verkopen.”

“Oké, dan blijf je morgen slapen, want op zondag is er geen markt, we hebben nog wel wat dekens over.”


Dus zo gezegd zo gedaan. Nadat Alex nog meer broden op de markt had verkocht klopte hij weer bij zijn broer aan. Van zijn moeder had hij geld gekregen om een stuk vlees te kopen, maar Alex vond het een beetje raar om met een stuk vlees bij een slager aan te komen. Dus hij kocht een warme trui bij de kleermaker naast hem voor zijn nichtje en hij nam een stuk vers brood mee voor hun.

Ria had een heerlijke maal gemaakt, met lekker vlees en aardappelen. Ze waren erg blij met het brood en de trui.

Nadat Robert en Alex lang hebben na getafeld wordt het tijd om te gaan slapen, want de koeien staan morgen weer vroeg te loeien.

Alex rolt zich in de dekens die Robert heeft gegeven. Hij ligt op een plankje net boven de vloer. Veel lager dan zijn eigen bed en dus ook veel kouder. Maar hij vindt het niet erg. De dekens kriebelen hem wel. Hij krabt, maar het helpt niks. Hij wordt er gek van. Het is net of kleine dingetjes hem bijten. Hij rolt zich uit de dekens en ziet dat hij onder hele kleine rode plekjes zit. Hij weet niet wat het is, er zitten vast uitsteeksels in de dekens die zijn huid irriteren.

Alex is moe en ondanks de jeuk valt hij toch in slaap.

Comments (4) :: Post A Comment! :: Permanent Link

14/12/2008 - Hey allemaal

Hey,

Wat leuk dat je naar deze site bent gekomen om mijn verhalen te lezen. Mijn naam is Kim Elvering. Sinds ik klein was wilde ik al schrijfster worden. Omdat ik toch wat meer feedback nodig heb dan alleen van mijn ouders en zusje ben ik van plan elk hoofdstuk op deze site te plaatsen. Dus alle feedback van iedereen is welkom. En zal elke keer één verhaal te zien zijn, anders wordt het te ingewikkeld en gaat alles door elkaar lopen.

Ik heb er dit keer voor gekozen om een deadline voor mezelf te stellen. De deadline die ik mezelf stel is 1 september 2009. Dit omdat ik ook nog studeer e.d. en dus niet fulltime kan schrijven. Ik zal ook proberen mee te doen aan een wedstrijd, maar daar moet ik me nog even in verdiepen.

Veel plezier, en wees vooral kritisch!

Liefs Kim

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Hierop zal ik, Kim, elke keer dat ik een hoofdstuk van mijn verhaal af heb op zetten. Ik ben altijd al bezig geweest met verhalen schrijven, maar nu heb ik een wedstrijd als deadline.

«  November 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 

Recent Posts

Hoofdstuk 1
Hey allemaal

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer