Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Dat geluid dat je maakt als je met je vinger langs je lippen gaat en dan bromt, of... bellenblazen..

zalmgroen

01:03, 9/2/2013 .. 0 comments .. Link
Normal people scare me. Zonder ook maar de geringste notie van de feiten te hebben oordelen 'normale' mensen. Op iedereen hebben 'normale' mensen commentaar. Zit je erbij zijn ze poeplief en ga je ff pissen, staat hun blik op roddel. Tenminste zo zie ik 'normale' mensen.
Altijd zeiken achter je rug maar nooit eens in je gezicht zeggen wat er werkelijk speelt. Tegen jou miepen over een ander, en dan ook tegen een ander over jou.
Heel lang heb ik tegen normale mensen opgekeken. Of misschien was ik eerder bang voor hun afwijzing (sudden realisation face)

Vroeger op bezoek naar oma, pa met een zwaar sjekkie in de auto en alle ramen dicht. Ik kotsend omdat ik zo 'wagenziek' was. Ma kocht tabletjes, pa plakte een magneetstrip aan de auto, hielp geen zak. Op stoppen met roken kwam hij niet . Ik dwaal af. Op weg terug naar huis iedere keer hetzelfde, pa die blaat over wat iedereen voor vreselijks gezegd of gedaan had, Ome die dit, broer zus zo, achernicht achterlijk bladibladibla. Altijd achteraf en nooit eens rechtuit. Ik dacht dat, dat normaal was, dat iedereen dat deed. Mijn reactie was om me altijd super hyper ultra bewust te zijn van mijzelf maar niet op een positieve manier. Ik was me zeer bewust van alles wat ik fout kon doen, alles wat een ander stom kon vinden aan mij en waar ze later over zouden praten.
Ik ging zelf ook zo met mensen om, nooit rechtuit zeggen wat ik voelde. Ik was me zelfs niet bewust van wat ik voelde tot veel later. Als ik alles nog eens overdacht wat er gebeurt was op een feestje, uitje, vergadering etc dan werd ik uitgesteld, boos, verdrietig, onzeker, teleurgesteld in mezelf.
Ik was super op mijn hoede en dacht dat iedereen dat was.

Totdat ik de huiskamer inliep bij mijn ouders thuis op de dag dat mijn moeder stierf. Ik voelde letterlijk een shift. Moeilijk te omschrijven maar de echte grote verandering gebeurde daar in een miliseconde. NU NIET MEER.
Ik kan nooit geen woord meer met haar wisselen, nooit meer vragen, mam hoe zat dat ook al weer?

En ik ben boos omdat al heel lang behoefte heb aan haar steun maar die nooit kreeg, mede omdat ik niet wist hoe ik daar om moest vragen.
Ik voel een diep verdriet omdat ik behoefte heb aan intimiteit aan oprechtheid, leven op gevoel.
Ik wil ZIJN.

Ik zit een stuk beter in mijn vel of in de wedstrijd. Nu ben ik alleen bang voor enge ziektes. Gotta love te matrix. Maar ik ben al mijn ele leven bang voor enge ziektes, nu kom het alleen op de voorgrond omdat ik aan het verwerken ben. Eerst kwam trauma na trauma maar nu in deze tijd van versnelling, kom trauma op trauma op trauma. Zo voel ik dat tenminste. Hoe ga ik daar mee om? Geen fokkin idee. Ik blijf in mijn hart zoveel dat lukt, doe mijn stinkende best om aanwezig te zijn in alles wat ik doe en ik blaas bellen. Heel belangrijk bellen blazen.
 

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

zalmgroen

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer