Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
kirsten's blog

Description

over het leven


«  December 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends

Mijn leven

 

Tot een half jaar geleden had ik nooit gedacht dit te hebben bereikt.

 

Dat wil nog niet zeggen dat ik er al ben, maar ben al een heel eind op weg.

 

Leer te genieten van het leven, wat meer lak te hebben aan anderen, het geluk zelf te zoeken en te beleven.

 

Ik, jonge meid van 24, kreeg mijn eerste echte dip zo rond december 2008. In januari 2009 leek er geen end aan te komen en ik werd 'ziek'. De dagen bracht ik door op mijn bank omdat ik door angst niet meer in mijn bed durfde te slapen. Op een gegeven moment durfde ik amper onder de mensen te komen. Inmiddels was ook het maatschappelijk werk ingeschakeld en zat ik bij budgetbeheer omdat ik er financieel een potje van had gemaakt. Sinds juli 2008 had ik een enorm leuke vriend, maar ik kon hem geen geluk meer geven dacht ik, hij had ook zijn eigen zorgen thuis.

 

Op een dag had rond half maart 2009 ging het niet meer, ik kon mijn verleden en mijn geheimen niet meer achterhouden. Ik kon niet meer de schijn ophouden, zelf niet dat het nog een 'beetje' met me ging. Bij maatschappelijk werk ontplofte ik en kon het niet meer aan.

 

Gelijk werd ik doorverwezen naar een soort crisisteam, zij gaan verder als maatschappelijk werkers. Dezelfde middag zat ik daar nog met mijn tante en zij vroeg me; 'je gaat toch niets doen? Het komt allemaal goed met jou hoor! We houden ontzettend van je, ook al heb je wel eens verkeerde keuzes gemaakt.' Deze woorden raken me nu ontzettend, op dat moment boeide het me eigenlijk niets meer, ik dacht dat ik iedereen alleen maar verdriet deed.

 

Elke week en soms 2x per week had ik afspraken bij het crisisteam. Inmiddels had ik ook medicatie die me wat rust moesten geven. Ook in het team kwamen daar moeilijk verder maar ik kon gelukkig wel meer geheimen delen. Ik werd opgegeven voor een soort cursus maar daar stond een wachtlijst voor. Ik vond het ontzettend moeilijk om daar te komen, sowieso naar buiten te gaan onder de mensen, maar ook omdat het in een soort kliniek was.

 

Een paar weken later ging het ook heel slecht in mijn relatie. Mijn vriend kon het niet meer aan om me zo te zien, ik was een lopend wrak, en bovendien hadden we ook al een tijd geen sexueel contact meer op wel front dan ook. Door mijn verleden had ik het al enorm moeilijk met sexuele contacten maar nu kon ik hem helemaal niets meer geven. Op een avond liep hij boos bij me weg, hij kon het niet meer aan.

 

De volgende dag nam een vriendin een haar vriend me even mee naar een terrasje, we dronken een koffie en gingen toch maar aan een wijntje. Ik dronk heel veel, al jaren, vooral als ik me rot voelde. Ik had altijd het gevoel dat het hielp, nouja gevoel, er was dan weinig gevoel en dat vond ik fijn. Door de wijn, die door de medicatie die ik slikte erg snel aansloeg, dacht ik me weer even wat beter te voelen. Maar naar een uurtje of iets ging er wat mis. Ik weet niet precies meer hoe het allemaal ging, maar ik heb ge-sms’t met mijn vriend en gezien hij nog steeds boos was op me ging dat niet van harte.

 

Ik ging naar huis en mijn vriendin wilde mij brengen, maar ik woonde vlakbij en heb haar aanbod toen afgeslagen i.p.v. dat ik aan de bel trok, want op dat moment knapte er iets en was ik alles zat. Waar ik al maanden over nadacht wilde ik nu gaan doen. Ik was op dat moment heel ver heen en ook precieze details weet ik niet meer.

 

Ik ging naar huis om mijn plannen in werking te zetten. Hier wil ik niet te veel over uitwijden want dit ligt erg gevoelig. Op een of andere manier ging het mis en besloot ik toch aan de bel te trekken, op dat moment belde ik mijn moeder, op een of andere manier wist ik dat ze bij mijn zus zal zijn die avond, hier in de stad. Zij woont namelijk zelf ruim 50km verderop. Ik schreeuwde het uit, ik kan niet meer mam, ik kan het niet meer. Op dat moment is het alles een roes gegaan gezien ik ook meer medicatie ophad als voorgeschreven

 

Heel graag wil ik meer schrijven, maar op dit moment is het heel moeilijk en vrij vers.

 

Ik ga morgen weer een poging wagen om mijn verhaal verder te schrijven.


Posted: 22:09, 17/8/2010
Comments (0) | Add Comment | Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer