Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Ademblog

Klaar!

10:35, 25/11/2013 .. 0 comments .. Link

En toen was het opeens toch klaar. Negen weken in de tank en nu afkicken. Vreemd, zoveel tijd voor mezelf. Ik heb tijd om te slapen, met de kindjes bezig te zijn, te slapen, vriendinnen te bezoeken, te slapen, mijn huishouden te doen en tijd om te slapen. Heerlijk. Even ruimte in mijn hoofd maken om weer volop aan het werk te kunnen. Ook wel weer zin in.

Van mijnheer F. heb ik niets meer vernomen. Hij is opgenomen in het VU, maar hoe het verder is gegaan met mijn maatje, mocht de arts niet zeggen.

Mijnheer G. is nog wel terug gekomen in de tank. Hij weet nog steeds niet of hij zijn been laat amputeren of niet. Het goede nieuws voor hem is wel dat de chirurg heel enthousiast is over de resultaten van de tank (de beste arts had voorheen nog nooit van de behandeling vernomen). Hij kan dus ook nog even wachten met zijn beslissing.

Mijnheer N. hoef ik gelukkig nooit meer te zien. Hij gaf me een afscheidskado waar ik niet op zat te wachten en ook nog eens drie zoenen, die ik heel erg hard heb geprobeerd te ontwijken. Ik had de neiging om zijn kado te 'vergeten' in mijn kluisje, maar ik was bang dat hij dan mijn adres zou weten te ontfutselen en hem persoonlijk zou komen brengen. Waaaaaaaaaaaaaaaaah! Nachtmerriescenario! Ik heb hem vriendelijk bedankt, zo afstandelijk mogelijk.

Mijnheer W. werd nog even onwel tijdens mijn laatste tanksessie, maar wist daar snel van te herstellen. Hij zit in all inclusive hotel Radboud, waar ze hem vast verder oplappen. 

De drie dames die nu óók in de tank zaten, gaan het zeker redden. Girlpower! De artsen vonden het wel jammer dat ik vertrok, want ik haalde de gemiddelde leeftijd zo lekker naar beneden. Tja, sorry!

Gek dat ik niet hoef op te schieten om vervolgens heel erg moe te worden gemaakt. Sterker nog, ik kan gewoon alle tijd nemen om uit te rusten. Misschien dat ik dan vanavond niet bijna boven mijn bord avondeten in slaap val? Wat een luxe!



sprakeloos

09:14, 12/11/2013 .. 0 comments .. Link

Sinds een week zit mijnheer F. bij ons in de tank. Hij heeft keelkanker gehad en heeft daarom een buisje in zijn keel. Dat houdt in dat hij moet ademen door het buisje, maar ook moet hoesten en niezen door datzelfde ding. Het levert de meest bijzondere geluiden op in onze tank. Tegelijkertijd is het ongeveer het enige geluid dat hij maakt, want door het buisje kan hij ook niet praten. Als hij het buisje met zijn vinger dichtdoet, kan hij een paar klanken uitstoten, maar daar kan ik meestal geen woorden van maken. 
Mijnheer F. kan dus ook geen zuurstofkapje op. Het heeft weinig zin namelijk om een kapje op je neus en mond te zetten, als je door je keel adem haalt. Hij krijgt daarom een 'hoed' op. Dat is een heel gevaarte dat luchtdicht op zijn lijf geplakt zit, maar waar wel een deel, met wat moeite, van op- en afgezet kan worden. 

Mijnheer F. zit tegenover mij in de tank en inmiddels heb ik het gevoel dat we, geluidloos, een bijzondere band aan het opbouwen zijn. Ik ben de enige die iets zegt in deze relatie en hij knikt of schudt zijn hoofd. Schrijven doet hij ook niet. Daar houdt hij niet van vertelde zijn vrouw. We kijken elkaar dus zwijgend aan en af en toe stel ik een vraag. Hij is een man van rond de zestig, zijn exacte leeftijd heb ik nog niet kunnen achterhalen. Maar ondanks zijn zwijgen weet ik al wel dat hij drie kinderen heeft en zes kleinkinderen. Daar is hij buitengewoon trots op. Om dat te weten te komen hoeft hij niet te praten, niet eens te knikken. Dat zie je in zijn ogen als je er over begint. Ik ben er ook al achter dat hij maar liefst acht broers heeft, waar ik er zelfs twee van ken. Hij heeft bij een neef van me in de klas heeft gezeten. Mijn tante heeft hem ooit nog les gegeven. En hij woont bij ons in de buurt. 

Bijzonder om zonder gesprek, toch zoveel van iemand te weten te komen. Volgens zijn vrouw was het voor zijn operatie ook niet zo'n prater. Maar zo in de tank, kletst hij mij de oren van de kop. Zonder geluid dan. 

Lastiger vind ik het als hij het benauwd krijgt. Door de hoed, kan hij niet bij zijn buisje, en kan dus ook niet goed hoesten. Ik gebaar dan naar hem of het nog wel goed gaat. Als hij terug gebaart dat het niet goed gaat, roep ik voor hem de verpleging naar binnen. Maar het duurt minimaal vijf minuten, voordat er iemand binnen is en hem van zijn gevaarte kan bevrijden. In die vijf minuten staar ik hem bezorgd aan, hij staart wanhopig terug. Ik zie hem benauwd zijn en kan niks voor hem doen. Afschuwelijk! 

Op mijn aandringen heb ik Inmiddels van de arts groen licht gekregen om zijn hoed af te zetten als hij het té benauwd krijgt. Compleet met de bijbehorende uitleg over kraantjes die dan eerst dichtgedraaid moeten worden en randjes die wel of juist niet ingedrukt moeten worden. Gisteren heb ik hem daarom kunnen bevrijden van zijn hoed, zodat hij even rustig kon hoesten. Het mocht niet baten. Hij bleeft benauwd en heeft uiteindelijk de tank verlaten na een half uur. Ik ben heel benieuwd hoe het nu met hem is en of hij vandaag weer in zijn hoed kruipt...

 



Rare wereld

13:56, 5/11/2013 .. 2 comments .. Link

Het is maar een rare wereld, waar ik nu al zes weken in verblijf. Je krijgt ook rare mensen en moeilijke dilemma's voor ogen. Mensen moeten keuzes maken, waar we in het dagelijks leven niet bij stil staan. 

Zo zit bij mij in de tank een oudere mijnheer. Hij is 77 jaar en heeft suikerziekte. Hij is eerder voorbij gekomen in mijn blog. Je moet je voorstellen dat ik deze mijnheer in eerste instantie leerde kennen, als een vrolijke, ondernemende mijnheer. Hij mocht graag vissen en koken. En dan het liefst een combinatie van beiden, een visje vangen, zelf roken en daarna lekker oppeuzelen. Omdat het water ons allen in de mond liep als hij daar over vertelde, nam hij zelfs op een gegeven moment een zelf-gerookte forel mee naar het instituut, met toastjes. Heerlijk, we konden er allemaal niet genoeg van krijgen.

Hij zat aanvankelijk in de tank, omdat er bij één van zijn voeten, twee tenen afgezet waren. Tussendoor is hij een aantal dagen weg geweest,  omdat ook de rest van de tenen aan die voet afgezet moesten worden. Een tegenvaller voor hem natuurlijk. Maar de zuurstoftank had baat en alles heelde redelijk wel. Bij de eerste sessies dan. Nadat al zijn tenen verwijderd waren niet meer. Vorige week kreeg hij van zijn behandelend arts te horen, dat zijn onderbeen er helemaal af zal moeten. Iets waarvan hij al een paar keer had geroepen; "als dat moet, dan ga ik dat niet doen. Dan ga ik liever dood".

Ik dacht dat hij daar wel anders over zou gaan denken, als het inderdaad zover zou komen, maar hoopte vooral voor hem, dat hij die beslissing nooit hoefde te nemen. Wel dus. De afgelopen dagen was in zijn ogen te zien, dat hij geen zin meer had in het leven. Hij bleef ook maar zeggen, dat hij het niet ging doen. Liever dood aan koudvuur dan gehandicapt. Zijn vrouw en kinderen stonden achter zijn beslissing, wat die ook zou zijn. 

Vandaag was hij voor het laatst in de tank. Morgen heeft hij een gesprek met een revalidatie-arts over wat de gevolgen zouden zijn als hij kiest voor de amputatie. Daar laat hij zijn beslissing van af hangen. Maar alles in hem protesteert. Ik kan me er geen voorstelling bij maken; liever dood dan een onderbeen moeten missen. Maar blijkbaar is een dergelijk besluit niet zo makkelijk als ik me zou voorstellen. In ieder geval niet voor een ooit levenslustige 77-jarige man. 

Het rare is, dat ik heel veel met mijnheer heb gesproken over zijn dilemma, maar waarschijnlijk nooit zal weten, wat zijn beslissing uiteindelijk is geworden. Na vandaag komt hij niet meer terug in de tank, dus dit was het. Gegevens uitwisselen, zitten we volgens mij allebei niet op te wachten. Ik zal nog regelmatig even aan hem terugdenken. In ieder geval bij het eten van een gerookte forel. Succes met uw keuze mijnheer G.!



Nét het echte leven

08:06, 1/11/2013 .. 2 comments .. Link

Door de kiezen heb ik uiteindelijk twee sessies moeten missen. Dat betekent dat het hele traject twee dagen langer gaat duren. Komende woensdag zit de officiele periode van zes weken er op. Dan ben ik dertig keer de tank in geweest. Maar ik ga er maar even vanuit dat daar nog tien sessies bijkomen. Dat hoor ik dinsdag, het hangt af van het herstel. 

Ondertussen spelen zich aparte dingen af in de tank. De verhoudingen verscherpen zich. Het wordt steeds duidelijker wie je wél en niet om je heen wilt hebben. Het probleem is alleen dat je de mensen die je níet om je heen wilt hebben, toch binnen een meter omtrek moet dulden. Ik doe mijn uiterste best om ze te negeren, maar het wordt alsmaar lastiger. Waar ik me het meest aan erger, is het feit dat deze mensen denken dat we automatisch beste vrienden zijn, omdat we toevallig hetzelfde meemaken. Een van hen zegt bij alles wat je vertelt "Ik snap wat je bedoelt hoor. Ik begrijp je helemaal. Ja we zitten in hetzelfde schuitje." Hij komt ook standaard te dichtbij, in mijn comfort zone. Niet alleen bij mij, maar bij ons allemaal. Troost ons, terwijl we niet getroost hoeven te worden. Ik probeer er maar bij te bedenken, dat deze mijnheer (alleenstaand, niet meer werkend en naar ik geloof bitter eenzaam) zélf vooral veel behoefte heeft aan troost. Maar ik ga het hem toch echt niet bieden, want ik geloof dat ik dan nooit meer van hem af kom. Geef hem een vinger...

Een andere dame in de tank, kan hem beter om zich heen hebben. Ze lijkt wel een soulmate gevonden te hebben in hem. Ze hebben inmiddels veelvuldig mail- en facebookcontact met elkaar. Fijn voor ze. Natuurlijk hebben ze mij ook om mijn facebook gevraagd, maar die heb ik ze niet gegeven.

Lastig hoor, mensen die je het liefs volledig uit je leven wilt verbannen, maar waar je toch nog even aardig tegen moet blijven omdat je tot elkaar veroordeeld bent. Steeds op het randje balanceren van aardig blijven en afstand bewaren. Het is net het echte leven. 



Even op de kiezen bijten

17:31, 28/10/2013 .. 1 comments .. Link

Vandaag heb ik voor het eerst een sessie overgeslagen. Andere zaken kregen voorrang. Afgelopen weekeinde heb ik, zowel op zaterdag als op zondag bij de tandarts gezeten. Vandaag opnieuw. Conclusie; Een kaakontsteking, die niet bevorderd wordt door het continu wisselen van druk. 

Morgen wordt er door de kaakchirurg een kies verwijderd, met als bijkomende wens dat de ontsteking daarna vanzelf verdwijnt. Als er op dat moment een gat in mijn kaakholte ontstaat, zal ik de komende dagen de tank niet in kunnen. Als er geen gat ontstaat, blijft de ontsteking zitten. Dan mag ik wel in de tank, maar dan gaat het wel heel zeer doen. 

Morgenochtend ga ik vooraf gewoon de tank in. Als het echt niet gaat, kan ik me altijd laten 'uitsluizen'. Ik heb veel pijnstillers gekregen en als ik die vooraf in neem, zal het vast niet zo erg worden als afgelopen weekeinde...



Afscheid

14:11, 22/10/2013 .. 1 comments .. Link

Vandaag namen twee tankgenoten afscheid. Ze hadden er allebei veertig keer opzitten. Allebei ondergaan ze over een tijdje nog een operatie en allebei komen ze daarna nog tien keer terug in de tank. Overeenkomsten genoeg, maar ook veel verschillen tussen de beide dames. Bijvoorbeeld over de manier waarop ze omgingen met dit afscheid. 

Een van de dames is 77 jaar. Ze heeft én kanker in haar kaak, én suikerziekte. Dus ze is bestraald, maar haar wonden helen sowieso al moeilijk door de suikerziekte. Ze heeft het heel zwaar en zal dat ook zeker aan iedereen laten weten. Verpakt in vergoeilijkende termen als; het kan altijd erger, we mogen niet klagen en ach we gaan gewoon door he. Als afscheidskado voor haar vrouwelijk tankcollega's had ze een waxine-lichtje meegenomen, waarop ze een engeltje had gemaakt. Aan het kaarsje hing een kaartje, met hetzelfde (overigens foeilelijke) engeltje. Daarop wenste ze ons veel gezondheid en voorspoed. Voor de mannen had ze niks, want daar vond ze zo'n kaarsje te stom voor.
 Ze was heel erg blij dat ze volgende week niet meer dagelijks in de tank hoefde. Ze vond het verschikkelijk zwaar en vermoeiend iedere dag. 

De andere mevrouw is net een paar maanden ouder dan ik. Ook veertig dus. Blaaskanker, maar na bestraling en een operatie incontinent geraakt. Nu hoopt ze, na de tanksessies, dat er een succesvolle nieuwe operatie gedaan kan worden, waardoor ze niet meer incontinent zal zijn. Ze heeft vijf procent kans op genezing, dus ze grijpt, zo zegt ze zelf, iedere mogelijkheid aan. In alle sessies heb ik haar niet horen klagen. Ze wilde dolgraag iedere sessie door laten gaan, omdat ze anders bang was, niet bij die vijf procent te horen. Eigenlijk had ze het liefst nog meer sessies gekregen, maar ze zit aan haar maximum. Als ze er nog meer krijgt, kan ze staar krijgen. Lijkt me toch ook niet de bedoeling. Maar écht zin om ons te verlaten had ze niet. "Wat moet ik nu? Een jaar lang, heb ik bijna dagelijks, in ieder geval wekelijks een arts gezien. Nu moet ik wachten tot januari, voordat er weer iemand naar me kijkt. Ik vind dat doodeng! Er kan natuurlijk weinig gebeuren, maar gewoon het idee dat ik niet meer in de gaten gehouden word, vind ik maar niks. En wat moet ik met mijn tijd tot januari? Al mijn vriendinnen werken gewoon, dus even een kopje koffie bij iemand doen ligt ook niet zo voor de hand als het lijkt.." We hebben geprobeerd haar ervan te overtuigen, dat die tijd vanzelf weer gevuld werd en dat, als ze zich teveel zorgen maakte, ze gewoon aan de bel moest trekken bij een arts. 


Ze had een doos chocolaatjes meegenomen om ons op te trakteren. Celebrations. Maar zo voelde het dus niet voor haarzelf. 



Parkeerkosten

13:08, 17/10/2013 .. 1 comments .. Link

Dat zorgverzekeraars raar werken, wist ik wel. Maar bij deze behandeling kwam ik daar opnieuw achter. 
Iemand adviseerde mij te bellen met Menzis, om te kijken of de parkeerkosten die ik zou hebben, vergoed kunnen worden. Dat zou mij goed uitkomen, want 30 keer zes euro, is toch 180 euro. Met een beetje pech komen er nog twintig behandelingen bij en dan ben je zomaar 300 euro lichter.


De mevrouw van de verzekering wist mij te vertellen, dat dit soort kosten wél vergoed worden bij bestraling, maar niet bij hyperbare zuurstoftherapie. Wat bijzonder vreemd is. Mijn bestralingsinstituut ARTI en het Instituut voor hyperbare geneeskunde, zitten naast elkaar, aan hetzelfde parkeerterrein. Het parkeerterrein van de ARTI. Bij de ARTI kun je gratis parkeren, als je er ook daadwerkelijk moet zijn. Kortom, ik hád geen parkeerkosten bij mijn bestralingen. Nu wel, want de vrienden van de ARTI vinden het niet goed als er collegapatienten van de zuurstoftherapie op hun terrein parkeren. Sterker nog, taxichauffeurs mogen er niet eens patienten voor een andere instelling afleveren. In de sessie voor mij zit één persoon die met eigen vervoer komt. De rest komt met een taxi. In de sessie na mij, zit óók één persoon die zelf rijdt. Ik ben in onze sessie ook de enige die met een eigen auto komt. Het zou er dus op neer komen, dat er de hele dag één extra parkeerplek bezet is bij de ARTI. Maar dat willen ze blijkbaar toch écht niet hebben. 
De bestralingen verliepen in een vergelijkbaar traject als mijn huidige therapie. Ik moest er 25, dagelijks, vijf dagen per week. Ik kon volgens Menzis wel een kilometervergoeding krijgen voor de bestralingen. Dan moest ik dat wel binnen een half jaar na de bestralingen declareren. Aangezien ik die al begin 2012 heb gehad, hoef ik daar ook niet meer op te rekenen. Nee, voor een kilometervergoeding voor de hyperbare zuurstoftherapie, woon ik te dichtbij. Ook, als ik straks alsnog met een taxi moet gaan, omdat mijn zicht achteruit gaat, krijg ik die niet vergoed. Ook daarvoor woon ik te dichtbij. 

Inmiddels heb ik er voor gekozen om mijn auto een kwartier lopen verderop te zetten, buiten de betaald parkerenzone. Voor de sessie en na de sessie loop ik dus een kwartier. En dat heeft een aantal voordelen. Ik betaal dús geen parkeerkosten. Ik krijg een beetje beweging. Na de sessie  heb ik even de mogelijkheid om de dufheid en duizeligheid van me af te schudden voor ik de auto instap. Én, omdat de route door het bos loopt, levert het af en toe prachtige plaatjes op. En die wil ik jullie niet onthouden. Deze foto's worden mede mogelijk gemaakt door Menzis:

 



Goed advies?

15:49, 15/10/2013 .. 0 comments .. Link

Goed advies vandaag in de krant. Maar of ik me er aan kan houden?

 

ademen



chaggerijnig

16:06, 14/10/2013 .. 2 comments .. Link

Vandaag, op exact de helft van de therapie, kwam er opeens een soort tank-chaggerijnigheid over me heen. Ik wilde er helemaal niet meer in. Eenmaal in de tank had ik geen zin om met de mensen te praten. Ze zijn mensen voor wie ik niet gekozen heb en vandaag had ik echt geen zin in ze. Gelukkig praat onze docentzieke voor tien, dus het viel totaal niet op dat ik niets zei. De gespreksonderwerpen waren totaal oninteressant en Gooische Vrouwen komt me helemaal de keel uit. De stoelen zaten niet lekker en met die druk op mijn oren was ik ook helemaal klaar. Ik wil gewoon weer mijn eigen tijd indelen en niet laten bepalen door de tank. In de middag een kop koffie doen met een vriendin, in plaats van uitgeput op de bank zitten of op bed liggen.  Over het algemeen is het een therapie die best vol te houden is, maar vandaag was niet mijn dag. Vroeg naar bed vanavond en morgen weer met goed gemoed naar mijn tankcollega's.



Dat kan helemaal niet

14:39, 10/10/2013 .. 2 comments .. Link

Goed nieuws; de therapie lijkt nu al aan te slaan. Er is 2 milimeter nieuw weefsel aangemaakt, na dertien sessies. Meestal gebeurt dat pas na twintig sessies, dus het is wel bijzonder dat dat nu al zo lijkt te zijn. 

Maar ik ben er al wel achter, dat wij allemaal in de tank gevalletjes "dat-gebeurt-bijna-nooit" zijn. Ook wel bekend als "dat-zien-we-vrijwel-niet"-patienten. Of "wat-een-pech-want-de-kans-daarop-is-wel-heel-klein"-zieken. 
Zo zit er iemand bij, die drie dagen heeft rond gelopen met een gebroken nek. Hij is verkeerd gediagnostiseerd in eerste instantie. Volgens zijn arts was het een spierenkwestie. Inmiddels zijn zijn wervels zodanig beschadigd, dat het niet meer aan elkaar groeit. Toen hij zijn arts om excuses vroeg, zei die: "tja, dat is pech, komt wel eens voor, kan gebeuren."

Een mevrouw tegenover mij heeft een zeer zeldzame vorm van kanker (gebeurt bijna nooit). Door de bestralingen is haar huid zo dood, dat er heel erg veel weefsel weg gehaald moet gaan worden, op plaatsen waar je niet wist dat het kon, in een operatie die een hele dag gaat duren. Volgens de specialisten heeft ze wel heel veel pech, want dat "zien ze eigenlijk nooit". 

Dat mijn prothese twee maanden na de operatie, alsnog losliet, was ook al zo raar. Mijn chirurg had het in zijn hele carriere nog maar één keer eerder gezien. "Gebeurt eigenlijk nooit". Het ontbreekt er nog maar aan dat ze zeggen dat het helemaal niet kan. Want daar zie ik ze ook voor aan. "Wat zegt u? Een prothese die twee maanden na een operatie alsnog loslaat? Dat kan helemaal niet mevrouw Klein."
Ik vind het knap dat ze drie tanksessies per dag kunnen vullen, met patienten die iets (bijna) onmogelijks hebben. 

Gelukkig kreeg ik vandaag een positief "dat-gebeurt-bijna-nooit"-bericht te horen. Goede trend, die we nu maar eens gaan volhouden. 



Nieuw!

17:53, 7/10/2013 .. 0 comments .. Link

Vandaag stapten twee nieuwe mensen bij ons aan boord. Er was plek ontstaan, omdat onze zorgzieke is vertrokken naar een andere groep. Ik vrees dat wij niet meelevend genoeg waren. Maar ik hoop wel dat één van de twee groentjes óók een zorgzieke blijkt te zijn. Anders is de balans weg. 

We hebben een man en een vrouw erbij gekregen. De vrouw schat ik iets jonger dan zeventig, de mijnheer rond de vijftig. Zij is een gevalletje kanker, hij een gevalletje suikerziekte.

Zo op het eerste gezicht, kon zij wel eens een zorgzieke zijn. Ze vertelde haar verhaal en verzuchtte na iedere zin dat ze niet mocht klagen. Meestal betekent dat, dat ze juist wél heel veel klagen. En dat mag ook best, als ze van een stuk van je heup een nieuwe kaak hebben gemaakt in een vier uur durende operatie. Heb je pijn in je gezicht én aan je been. Gelukkig was het gezicht rechts en de heup links. Toch nog een beetje in balans.

Van de man weet ik nog niet zo goed, of hij een grap- en grolzieke is, of gewoon een vieze man. Eén van de vrouwen in de tank zei tijdens de drukopbouw dat ze steeds een piep in haar oor kreeg als ze in haar neus kneep. "Ik ben net zo'n piepkuikentje"."Dat heb ik ook, als iemand me in mijn billen knijpt", wist de nieuwe zuurstofzuiger te melden. Mmmm, dubieus op zijn minst. Maar hij oogste succes, want de meeste collega's moesten er om lachen. Hij was overigens ook de enige op blote voeten in de tank. Hij had zijn all inclusive bandje nog om van het ziekenhuis, dus dan doe je alles op je sloffen of op je blote voeten. 

Dag tien zit er op. Nog maar twintig te gaan!



Commotie

21:50, 30/9/2013 .. 1 comments .. Link

Er was vandaag commotie in de tank! Er ontbrak een patient. Eén van de beroepspatienten was vandaag niet aanwezig. Ik vond dat persoonlijk niet zo erg, maar onze docentzieke was daar niet over te spreken. Een blik op het planbord leerde ons, dat hij er vanaf vandaag een paar dagen niet zou zijn. De docentzieke wist daaruit te concluderen dat hij dús geopereerd werd. "Maar daar heeft hij helemaal niks over gezegd! Hoe kan dat nou?" Alle andere keken elkaar aan en bevestigden dat ook zij van niks wisten. 
Blijkbaar keek ik een beetje schaapachtig naar onze docent, want ze verontschuldigde zich direct; "Oh, ja, het is niet zo dat iedereen maar verantwoording hoeft af te leggen over wat ze doen hoor. Maar meestal vertelt iemand zoiets toch wel?" Ik wist niet beter te reageren, dan nog schaapachtiger te kijken en mijn schouders op te halen. De spoorloos verdwenen beroepszieke heb ik de afgelopen week ongeveer 15 woorden horen zeggen. Iedere ochtend "goedemorgen" en iedere middag "tot morgen". Het lijkt mij dus niet de persoon om uitgebreid te vertellen dat hij er een paar dagen tussenuit knijpt. Om wat voor reden dan ook.
Natuurlijk ging onze docent even checken bij de verpleging of alles wel goed ging met onze collega. Ze wisten het bij de verpleging ook niet. Hij had gewoon gemeld dat hij er een paar dagen niet zou zijn voor een medische handeling. "Een operatie dus", verzuchtte de docent, vlak voordat we de tank ingingen.

Het bleef nog lang onrustig achter de maskers. En onze collega heeft heel wat uit te leggen als hij straks terug komt!



Categoriën

00:22, 27/9/2013 .. 3 comments .. Link

Na bijna een week in de tank, ken ik inmiddels de verhalen van mijn mededuikers. Het zijn in totaal vier gevalletjes kanker, 2 keer suikerziekte en 1 gebroken nek. Maar eigenlijk heb je niet zoveel aan die informatie. Ernstig ziek, is ernstig ziek. Na twee jaar serieuse ziekenhuizerij, deel ik de patienten liever onder in categoriën. Er zijn namelijk volgens mij een paar categoriën, waar bijna alle ernstig zieken onder vallen;

- de Beroepszieken
De Beroepszieken zijn gewoon ziek. Het is wat ze de hele dag bezig houdt, het is wat ze zijn. De beroepszieke zal zelden te koop lopen met zijn of haar ziekte en vaak zul je het niet eens aan diegene merken. Maar als je er naar vraagt, kunnen ze je er alles over vertellen. Ze doen zo goed en zo kwaad wat ze kunnen, om de ziekte te doorstaan. Hun dag staat in het teken van herstellen, ziekenhuizen,apotheken en medicijnen, maar ze zullen zoveel mogelijk proberen de ziekte niet mee naar huis te nemen en privé proberen te scheiden van ziekte. Maar als het te gek wordt en je niet anders kunt; ziekte gaat voor het meisje. Dan moet je even overwerken, herstellen dus. Het is de grootste categorie.

- De Docentzieken
De Docentzieken weten heel erg veel over wat hun ziekte. Ze hebben het complete internet afgezocht naar informatie over hun ziekte en delen hun kennis graag met anderen. Ze nemen lotgenoten met liefde bij de hand en begeleiden ze in het ziek zijn. Op die manier proberen ze hun mede-patienten te helpen en hebben ze zelf een duidelijk doel voor ogen. De Docentzieken lijken soms veel op de Beroepszieken, maar je zult ze vaker op congressen, borstenbeurzen of verwendagen tegen komen. Ook praten ze eerder ongevraagd over hun ziekte dan Beroepszieken. Vaak zijn ze wel minder naief dan de Beroepszieken, omdat ze veel beter weten wat er komen gaat en wat hun opties zijn.

- De Grap-en-grolzieken
De Grap-en-grolzieken zijn de mensen die alles afdoen met een lolletje. Ze lachen de hele dag en lijken zich nergens zorgen over te maken. Vaak zijn het gepensioneerde Beroeps- of Docentzieken. Ze hebben al zoveel gezien en zoveel mee gemaakt, dat ze het gewoon niet meer serieus kunnen nemen, al zouden ze het willen. Ze maken het makkelijker voor iedereen, maar verhullen daarmee een hele hoop leed. Alle andere categoriën zijn graag in de buurt van Grap-en-grolzieken.

- De Zorgzieken
De Zorgzieken zijn soms in eerste instantie moeilijk te herkennen. Ze zijn degenen die altijd pech lijken te hebben en veel zorg nodig hebben. Ook als ze exact hetzelfde moeten ondergaan als een ander, zal het voor hen altijd moeilijker zijn. Ze hebben het meeste pijn, de meeste aandacht nodig van verpleging en artsen en huilen ook het meest. Vaak zijn ze in eerste instantie stil en onopvallend, maar als je ze wat nader komt, zullen ze ook jou kunnen vertellen hoe zwaar ze het hebben. Het zijn over het algemeen de zieken die het meeste medelijden krijgen van de andere categoriën en waar de anderen zich ook graag over ontfermen. Het geeft de andere categoriën het gevoel dat het altijd erger kan en dat zij het zo zwaar echt nog niet hebben. Veel anderen zullen proberen de Zorgzieken zo goed mogelijk te helpen. Aan de andere kant worden de Zorgzieken door de andere categoriën niet heel serieus genomen en zijn ze ook vaak het onderwerp van roddel. 

In mijn tank zijn alle categoriën vertegenwoordigd. Er zitten drie Beroepszieken,  twee Zorgzieken, één Docentzieke, en één Grap-en-grolzieke. De Docentzieke en één van de Zorgzieken delen een taxi. Dat maakt dat de Docentzieke iedere ochtend klaagt over de Zorgzieke, als die even buiten gehoorsafstand is. De Zorgzieken zijn de enigen die een krukje willen in de tank, om hun benen op te leggen. Anders krijgen ze last van hun benen.

Alle anderen moeten hun benen in hun nek leggen vanwege die krukjes, maar dat doen ze graag voor iemand die het zoveel zwaarder heeft dan zij. De zorgzieken zijn ook degenen die niet goed tegen de opgevoerde druk kunnen. Dus wordt het hele proces rustig een paar minuten stil gelegd om hen even op adem te laten komen. Ondertussen kijken alle anderen elkaar geërgerd aan. Maar zonder dat de Zorgzieke het ziet, want dan gaat die huilen.

De Grap-en-grolzieke leukt alles op. Ook als het even niet gepast is. Ook dan kijken de andere categoriën elkaar geërgerd aan, maar de Grap-en-grolzieke ziet dat gewoon en heeft er maling aan. De Grap-en-grolzieke in mijn tank zal het zwaar hebben, want met een zuurstofmasker op is het heel erg lastig grapjes maken. Voor de sessie luisteren we graag naar zijn grapjes. Maar naderhand zijn we vaak te moe om er nog op te reageren.

De Beroepszieken in de tank zitten hun tijd zo goed en zo kwaad mogelijk uit. Ze hebben misschien eigenlijk wel hulp nodig, maar zullen daar niet om vragen. Ze hopen dat de artsen en verplegers buiten de tank gedachten kunnen lezen. Is dat niet het geval, dan wordt het vanzelf één uur en mogen ze naar huis. Ze zijn als eerste weg. De Docentzieke zal het liefst als laatste de ruimte verlaten. Als het bord is schoongeveegd en alle kennis is overgebracht. 

Soms, heel soms, kom je iemand tegen, die niet in een van deze categoriën te vangen is. Die heb ik voor het gemak ingedeeld in de categorie Mysterieuzezieken. Moeilijk te peilen. Vaak weet je niet eens wat ze mankeren en hoe lang al. Heb je niks aan dus, maar ze zijn zo intrigerend dat je steeds nieuwsgierig blijft naar hun verhaal. Jammer. Die heb ik niet in mijn tank. 

 

 



Gekrompen

19:16, 25/9/2013 .. 4 comments .. Link

Oké! Deze bijwerking hadden ze me dus niet gemeld van tevoren. Ik ben afgelopen nacht gekrompen. En flink ook. En dat moet wel van de zuurstof komen.

Vanmorgen in de tank, kreeg ik met geen mogelijkheid mijn masker op. Ik plaatste het masker op mijn gezicht en probeerde, net als gisteren, de riempjes achter mijn hoofd vast te gespen. Maar dat ging niet. Wat ik ook probeerde, de riempjes wilden niet zodanig blijven zitten, dat er geen lucht uit het masker ontsnapte. Omdat we inmiddels op druk waren, kon er natuurlijk niet zomaar iemand komen om me te helpen, dus ik prutste een hele tijd voort. Totdat er via de luidsprekertjes soelaas kwam. "We zien dat het niet lukt met uw masker mevrouw Klein, we sturen iemand naar binnen". Fiew, ik werd gered. Geen idee wat er gebeurt als je er te lang zonder zuurstofmasker zit, maar het kan nooit de bedoeling zijn. 

Als er iemand naar binnen moet van de verpleging, dan gaat dat via een sluis. Daar worden ze op druk gebracht, voordat ze door kunnen de tank in. Dat duurt zeker tien minuten. Ik vreesde in die tien minuten, dat zij de tank binnen zou komen en binnen een minuut mijn masker op mijn hoofd zou zetten. Wat een afgang zou dat zijn! Ondertussen hield ik het kapje met mijn hand op mijn mond. Maar toen de verpleegster binnen kwam, bleek dat mijn probleem niet zo makkelijk op te lossen was. Ook zij kreeg de bandjes met geen mogelijkheid vast. 

Na veel gepruts, vroeg ze om een nieuw netje voor aan de achterkant van het masker. Die andere was te groot. Ook het masker zelf was volgens haar veel te groot. Maar gisteren werkte het wel... Iedereen heeft zijn persoonlijke masker, die na iedere sessie wordt gereinigd en weer opgehangen als je aan de beurt bent. Op mijn masker stond keurig mijn naam, dus ook dat kon het probleem niet zijn.

Via een mini-sluisje werd een extra-small netje naar binnen gebracht. Die heeft ze bevestigd en een rubbertje in mijn masker gedaan, zodat hij wat strakker zou blijven zitten. Daarna moest de vriendelijke verpleegster snel de tank verlaten, anders was ze te lang op druk.

Gelukkig, geen afgang. Maar hoe kan het nou, dat hetzelfde masker van gisteren (het kleinste model dat ze hebben) vandaag opeens niet meer past? Ik moet dus wel gekrompen zijn. En aangezien ik nog nooit eerder gekrompen ben in mijn leven, moet dat wel een bijwerking zijn van de zuurstof. Ik ga het doorgeven aan het instituut en zorgen dat ze het melden in hun brochures als bijwerking.



Opgelucht ademhalen

16:47, 24/9/2013 .. 0 comments .. Link

Hij zit er op. Ik ben niet bewusteloos geraakt, mijn trommelvliezen zijn niet gescheurd en ik ben niet gaan hyperventileren. Nou ja, bijna niet dan. Ik moet zeggen dat ik na de eerste twintig minuten met het zuurstofmasker op behoorlijk licht in mijn hoofd raakte. Het voelt dan ook alsof je probeert adem te halen door je neus, terwijl je neus bijna helemaal wordt dicht geknepen. 

Ik zit met vijf andere vrouwen en twee mannen aan boord. De beide mannen zijn de zestig al voorbij. Twee van de vrouwen zijn denk ik de zeventig al voorbij. Maar de andere drie vrouwen zijn denk ik ongeveer van mijn leeftijd. Allemaal werden ze bij het ziekenhuis afgeleverd. Een paar door een kennis, de meesten door een taxi. Ik ben blijkbaar de enige die met eigen vervoer komt. De reden daarvan heb ik nog niet helemaal kunnen achterhalen. Ik heb al wel gezien dat er, met name onder de vrouwen, een bepaalde pikorde heerst. De komende dagen zal ik die proberen te ontrafelen...

Het zitten in de tank, duurt vooral heel erg lang en is best heel saai. Twee uur zitten (en tot overmaat van ramp ook nog Gooische Vrouwen moeten kijken) is best heel lang. Vier keer twintig minuten door een masker ademenen, met alsmaar vijf minuten pauze. In de tank is het een behoorlijk lawaai. Iedereen zit aan zijn zuurstof apparaat, dus je hoort iedereen in zijn eigen ritme sissend adem halen. Daarnaast moet de tank continu op druk gehouden worden, dus wordt er alsmaar lucht in geblazen. En zuurstof maakt hongerig. Zojuist heb ik eerst even vier boterhammen naar binnen gewerkt. 

Maar het aller- aller- allermoeilijkste vond ik nog het feit dat ik niet met mijn benen over elkaar mocht zitten. Probeer dat (als vrouw) maar eens vol te houden. Ik geloof dat de verpleging van buiten de tank wel tien keer door het microfoontje heeft moeten roepen; "niet met uw benen over elkaar mevrouw Klein". Zou het wennen de komende zes weken?

 

 

 



Check!

08:44, 24/9/2013 .. 2 comments .. Link

Ben ik er klaar voor?

Boek? Check!
Katoenen kleding? Check!
Warm vest? Check!
Zie ik er belachelijk uit zonder haarlak? Check!
Zenuwen? Check!
Goede zin? Ver te zoeken!

Ik ben er klaar voor. Kom maar op met die adempauze!



Intake

12:27, 23/9/2013 .. 3 comments .. Link

Vandaag eindelijk mijn intake gekregen bij het Instituut voor Hyperbare Geneeskunde. Vanaf morgen mag ik de druktank in en word ik dagelijks op druk gebracht, alsof ik 15 meter onder water zit. Via een masker krijg ik honderd procent zuurstof toegediend. Samen met maximaal nog acht anderen, zit ik in een soort vliegtuigstoel, twee uur lang te happen naar zuurstof. Met om de twintig minuten vijf minuten pauze. Masker op-masker af spelletje dus. 

Ik ben vandaag beoordeeld door de arts en die vond dat ik er maar mee moest beginnen. Vond ik ook. Dus ik heb uitleg gekregen over wat er wel en niet mag, Eigenlijk kunnen ze beter vertellen wat er wél mag. Dan zijn ze veel sneller klaar. Je mag katoenen kleding dragen en een boek meenemen. Dat is alles. Zo'n intake kan dus gewoon in twee seconden klaar zijn. Geen apparatuur (dus bedankt voor het lenen van je e-book pap, maar die ontploft binnen) geen sieraden (Sorry lief, maar de komende weken gaat de trouwring af) geen haarlak of gel, make up, bodylotion, deodorant (wat zal ik er prachtig bij zitten). 

Verder heb ik een aantal waarschuwingen gekregen. Je houdt er geen blijvende schade aan over, maar kunt wel wat bijwerkingen verwachten. Vrijwel iedereen ervaart het als enorm vermoeiend. Veel mensen gaan slechter zien. En o ja, je kunt een zogeheten kick krijgen. Een zuurstofvergiftiging. Dan raak je bewusteloos en krijg je spasmes. Maar dat is niet zo erg vertelden ze me. Ze helpen je er uit en de volgende dag ga je gewoon weer naar binnen. Niks aan de hand dus. 

Gek idee dat ik vanaf morgen een aantal uren per dag opgesloten zit in dat rare geval. Maar prima, als het werkt is het goed. Dit kleine beetje kan er ook nog wel even bij. Ik heb me bedacht dat dit de laatste benodigde behandeling is voor de rest van mijn leven. Goed vooruitzicht toch?



Ademblog

06:46, 20/9/2013 .. 0 comments .. Link

Vanaf volgende week mag ik beginnen met een nieuwe therapie; Hyperbare zuurstof. Dat houdt in dat ik zes weken lang, iedere (werk)dag in een druktank mag gaan zitten. Ik krijg dan een zuurstofmasker op. Dat moet er voor zorgen, dat de wonden die bij mijn laatste operatie zijn ontstaan, beter helen. Het resultaat zou dus moeten zijn, dat ik geen open wonden meer heb en dus ook geen infectiegevaar meer loop.

Ik kan niet zeggen dat ik er zin in heb. Maar ik zie er ook niet heel erg tegenop.Het lijkt me vooral heel erg saai. En om die saaiheid te doorbreken, zal ik een blog bijhouden. Dat maakt dat je bewuster bent van je omgeving en het directe nut er van in ziet. En jullie krijgen gelijk een inkijkje in de wereld van de hyperbare geneeskunde :-)

 

 

 

 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Klaar!
sprakeloos
Rare wereld
Nét het echte leven
Even op de kiezen bijten

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer