Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Daan Kogelmans

De ziel van de stad

Goed, het moet gezegd worden dat hij waarschijnlijk dronken was, maar De Matroos kon je meenemen op reis; meer nog dan een vliegtuig of een auto dat konden, zelfs al bleef je in een straal van tweehonderd meter van je eigen voordeur.

Mijn vriendin en ik wonen nu tweeënhalf jaar in Oud-West, maar het is alsof ons leven zich afspeelt in een steriele cocon. We kennen onze naaste buurman alleen van het stampen op de trap, hebben een hallo-doeg relatie met de onderburen, wisselen soms twee woorden met een steriele cassière van de Albert Heijn of de Hema in de Kinkerstraat. Maar je kan niet zeggen dat wij echte buurtbewoners zijn. Vanuit ons appartement op vier hoog kijk ik wel eens jaloers naar de Marokkanen en Turken die op de straat onder ons druk praten en lachen en elkaar op de schouder slaan.

Toen belde De Matroos op. "Daan, wai gehen naar den kroeg," zei hij met zijn gemengd Duits-Frans Nederlands, "kom mij straks opzoeken."

"De kroeg? Het is elf uur 's ochtends."

"Dat macht toch niets, kom!"

Niet veel later stonden wij voor een kroeg die wij nog nooit opgemerkt hadden, schuin tegenover onze vertrouwde Hema. De kroeg had blijkbaar geen naam of uithangbord en viel geheel weg tussen de schreeuwerig Kruidvat en Wibra. Hoe vaak was ik er al niet langs gelopen zonder hem te zien? Het leek niet eens een kroeg. Het raam was stoffig en er hing een vergeelde vitrage voor. Binnen was het er stikkedonker en de deur zat dicht. Het zag er een beetje akelig uit, moet ik eerlijk zeggen.

"Weet je zeker dat je naar binnen wilt?" vroeg mijn vriendin.

"Ik weet het niet hoor," zei ik en trok haar wat dichter naar mij toe.

"Ja doch," zei de Matroos en met zijn grote hand duwde hij de deur open.

Binnen zaten enkele mannen met geruitte overhemden en grijsgele haren aan een betegelde bar. Zij keken ons bevreemd, met ietwat lodderige ogen aan terwijl wij plaatsnamen.

Het was er doodstil. De gesprekken waren duidelijk verstoord door onze komst, er speelde geen muziek zoals in de kroegen, waar wij kwamen. Boven onze hoofden hingen als versiering tientallen potten en pannen waar stofvlokken aan kleefden. Achter de bar stond een vuile, glazen kruik met een vage drank erin.

"Jij hebt een leuke kroeg," zei de matroos, "ik vind het hier écht leuk."

"Is dat zo?" zei de barman.

"Ja," zei de matroos en hij richtte zich op de mannen, "en jullie vind ik ook leuk. Jullie krijgen ein bier van mij."

De mannen gingen iets rechter op zitten en keken elkaar aan.

"Proost," zei de matroos toen wij allemaal ons bier hadden.

Het was raar om daar in de stille duisternis te zitten bieren, terwijl buiten de zon schitterde in de ruiten van de volle trams en de mensen met volle tassen langs de winkels sjokten. Het was alsof we hier in ons eigen universum zaten.

Het bier viel zwaar op onze nuchtere maag.

De Matroos bleef iedereen trakteren en het duurde dan ook niet lang of de mannen kwamen naast ons zitten en vertelden ons over de vergane glorie van de wijk, over hun kameraad die vorige week gestorven was en over hun problemen met de hallen die veranderd worden in een mega-fun-complex van Harry de Winter waardoor zij het jaar ervoor uit hun woningen gejaagd waren.

De barman vertelde ons over de vage drank achter de bar, die hij blijkbaar zelf gestookt had en waarin wel zeventig kruiden verwerkt waren. Hij liet het ons alledrie proeven en de vaste klanten lachten om onze beleefde woorden dat het lekker was.

Het duurde ook niet lang voordat De Matroos ruzie begon te zoeken met de stamgasten en wij hem de kroeg uit moesten trekken. Van zijn in de haast opgetrommelde en woedende vriendin hoorden we dat De Matroos háár geld gestolen had en ons daarmee getrakteerd had. Zij wankelden samen ruzieënd weg.

Wij bleven nog even zitten op een bankje voor de kroeg en één van de mannen kwam naar buiten om een sigaretje te roken en vroeg of hij bij ons mocht zitten.

"Hoe lang kennen jullie die jongen al?" zei hij.

"Nog niet zo lang," zei ik.

"Het is een bijzondere jongen," zei hij met waterige ogen hem nastarend.

"Ja, zeg dat wel," zei ik.

"Drinken jullie nog een biertje met me?"

"Graag," zeiden wij. En die middag luisterden wij naar de verhalen van de stad, verhalen van vroeger, smartlappen en tragedies. En voor het eerst in twee-en-half jaar begrepen wij dat onze stad een ziel had die verborgen zat in een naamloos café tussen de Wibra en het Kruidvat.

14:55 - 23/2/2009 - comments {3} - post comment

Last Page Next Page
Description
Korte Verhalen

«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

Home
RSS
User Profile
Archives
Friends
NinoQ

Recent Entries
- De ziel van de stad
- Een beeld voor Herostratos
- Het meisje in de roeiboot
- De stratenmaker
- De dromer van het afvoerputje
- Catharsis van een papegaai
- Resort # 827.3a
- Bloemenvaas in mei
- De getemde dichters
- De watermeloentijger

Friends
Please enable JAVATM to use the Mini-AstroViewer night sky map.
counter tracker
counter tracker
Hosting door HQ ICT Systeembeheer