Het meisje in de roeiboot

Het meisje in de roeibootIn haar boot peddelde het meisje over de wereldoceaan. Het was een oude, houten roeiboot, de planken kraakten en de zware roeispanen piepten in de scharnieren. Maar het was een goede en stevige boot en hij was van het meisje en het meisje was van hem.

Het is niet bekend of het meisje gelukkig was of niet, dat soort vragen kwamen niet in haar hoofd op: ze was, meer valt daar niet over te zeggen.

Was er dan iets anders met het meisje? Wist ze misschien waar ze naartoe peddelde? Aangezien ze elke dag weer aan de roeispanen trok, leek dit inderdaad zo te zijn. Maar het meisje wist dit niet.Het enige dat zij ooit gezien had, was het water. En het water was overal hetzelfde; overal even nat en even diep. Nee, zij roeide slechts omdat ze roeide en omdat ze het gewoon was om te roeien en ze kwam langzaam vooruit, maar elke plek waar zij kwam was hetzelfde als de plek waar zij vandaan kwam.

Als zij dorst had, dan dronk ze van het regenwater dat zij opving in de conservenblikken die op de rand van een van de banken stonden. En als zij honger had, dan probeerde zij een vis te vangen in haar oude, gerafelde visnet. En als zij geen vis ving, dan nam zij genoegen met wat zeewier, dat rond de boeg van de boot dreef, of met een van de schaaldieren, mosselen en kokkels, die aan de boeg groeiden.

Af en toe stormde of regende het en dan leed het meisje kou. Dan kroop zij weg onder het dekzeil en zat soms dagen lang ineengedoken te bibberen. Op zulke dagen voelde zij zich ellendig natuurlijk, dat mag gerust gezegd worden, het was heus geen pretje op die roeiboot. Maar op andere dagen scheen de zon en was de zee rustig en dan weerklonk alleen het kalme geplons van haar roeispanen in het water en het kabbelen van de golven tegen de boot.

Op een mooie dag in de zomer toen er alleen maar wat schapenwolkjes aan de hemel dreven en de zee loom golfde, had het meisje juist een oester leeggeslurpt, die zij bij uitzondering gevonden had, toen er in de verte een diep gebrom weerklonk. Zij keek op en staarde met een hand boven haar ogen naar de horizon, waar een groot motorjacht zichtbaar werd dat met hoge snelheid over de zee raasde. Een witte boeggolf spatte op bij de voorplecht.

Toen het jacht haar genaderd was, minderde het vaart en kwam tot stilstand. Het was werkelijk een gigantisch schip, zo groot dat de schaduw over haar heen viel en het meisje staarde haar ogen uit. Op het achterdek stonden jonge vrouwen in bikini's, met glimmende zonnebrillen op hun hoofden en glazen champagne in hun handen naar haar te lachen. "Ahoi!" zei een van hen, een vrouw in een knalroze bikini, "wat doe jij daar in die boot?"

"Wie ik?" zei het meisje en ze keek om zich heen.

"Ja, jij," lachte de vrouw.

"Kijk die kleren," zeiden de anderen en men wees op de conservenblikken met regenwater. "Wat een armoede."

"Wat doe je daar in die boot, meisje?" herhaalde de vrouw in de roze bikini.

Ze haalde haar schouders op. "Niets."

"Niets? Maar je doet toch wel iets?"

"Ik roei."

Er werd gelachen en gegniffeld. "Je roeit?" zei de vrouw, "dat is toch niks voor een jongedame. Waarom kom je niet bij ons aan boord? Dan krijg je champagne en een bikini en een zonnebril."

"Bij jullie?"

"Hmhm, bij ons! Wij hebben alles hier, een zwembad en een jacuzzi, we hebben gouden sieraden en het lekkerste eten van de hele wereld!"

"Roeien jullie dan niet?"

Het gelach werd nu nog luider en er klonk: "Roeien! Roeien wij niet?" De vrouwen keken elkaar aan en proestten het uit. "Nee, natuurlijk roeien wij niet! Waarom zouden wij roeien, als we kunnen cruisen, meisje? Wij varen de hele wereld rond."

"De hele wereld? Waar varen jullie dan heen?"

"Nergens heen! Wij varen de wereld rond! Ons schip is zó snel, we zijn al tien keer rond geweest. Kom, klim aan boord, dan cruisen we over de zeeën!"

Het meisje zoog op haar lip en keek naar haar dierbare bootje dat zacht krakend op de golven lag. Een leeg conservenblik rolde over de bodem. Ze dacht aan alle jachten en speedboten die aan haar bootje voorbij waren gekomen en die haar allemaal hadden verteld hoeveel paardenkrachten hun motoren hadden, hoe snel zij waren en hoeveel luxe zij aan boord hadden. Ze keek op naar de vrouw in de roze bikini. "Nee," zei ze, "dankjewel, maar dat wil ik niet."

Champagne klotste over de rand van het glas. "Wat?"

"Ik wil het niet."

"Maar meisje toch. Kom op! Waarom wil je niet mee?"

"Ik weet het niet, ik wil gewoon niet. Dat is alles."

"Echt? Zeker weten? We hebben maar weinig tijd, dat begrijp je toch. Nu kan je nog aan boord, maar we moeten al bijna door. We hebben geen tijd, begrijp je?"

Het meisje knikte. "Zeker weten."

Opgewonden gemurmel ging door de groep en allen staarden haar verbouwereerd aan. De vrouw zei: "Je zult er spijt van krijgen, meisje, let op mijn woorden. Als het stormt en als het regent, zul je aan ons denken. Aan onze jacuzzi, aan onze warme bedden en onze kamers met tapijt."

"Ik weet het," zei ze.

"Zeker weten?"

"Ik denk het wel."

"Goed dan." De vrouw gebaarde naar een van de matrozen. De motoren van het jacht zwollen aan en wervelingen werden zichtbaar bij de schroef en toen kwam het gevaarte in beweging.

Het meisje zwaaide nog even, maar de vrouwen waren haar al weer vergeten. Toen het schip uit het zicht was, liet ze zich op de bank zakken en pakte de roeispanen. Ze peddelde langzaam voort, niet wetend waar zij heen ging, noch waarom. Het lege conservenblik rammelde over de planken en de golven kabbelden loom tegen de boeg. De zon zakte naar de einder.

Idee: I.C.

12:24 - 3/2/2009 - post comment