De getemde dichters

Door een brandende hoepel springen, zodat je snorharen verschroeien. Opzitten en pootjes geven, als een schoothondje, je ogen gekmakend starend naar de scherpe punt van de zweep, je aars in het zaagsel van de arena, het publiek zo hard joelend dat het piept in je oren. Hij heeft ons allemaal bang gemaakt.

Stil loop ik langs de tralies heen en weer, de kussentjes van mijn poten op de planken vloer. Ik voel het in mijn spieren: dat ik rennen moet, jagen, kruipen door het hoge gras van de savanne, de zure geur van een kudde buffels in mijn neusgaten. In de verte bij de waterplas loeien ze kreunend. En dan: opspringen; sprinten; bloed!

Ik smak met mijn lippen en loop langs de tralies. Het zijn verboden gedachten binnen onze groep.

Aan de overkant van de donkere parkeerplaats staat de woonwagen van de baas. Rook kringelt uit het scheve schoorsteentje. Achter de geelverlichte vitrage in de ramen zie ik hem heen en weer lopen. Hij heeft zijn hand om zijn kin. Waar denkt hij aan?

De anderen liggen te slapen in het hooi. In het bleke licht van een enkele lantaarnpaal zie ik hun ronde, stoffige oren, de brede ongebruikte kaken, de tanden gelig van de pap die ze dagelijks naar binnen slobberen.

En ik zie GG's donkere, glimmende ogen strak op me gericht.

Ik blijf staan. Sommigen zeggen dat hij van de commissie is, dat hij soms geheime gesprekken voert met de baas. Hij zegt dat hij dan naar de dokter is geweest voor de splinter die hij vorig jaar in zijn linkerachterpoot kreeg, maar ik geloof dat niet. De dag dat Daniel verdween was héél toevallig dezelfde dag dat GG voor het eerst naar de dokter ging.

Met zijn kin ligt hij op zijn grote poten. "Is er iets, Sonny?" fluistert hij.

Ik kijk naar de planken vloer. Mijn nagels zijn uitgeschoven, zo erg ben ik geschrokken. "Nee, niets," zeg ik zacht.

"Kan je niet slapen?"

Ik schud mijn hoofd. Daarom zijn wij allemaal zo poeslief voor elkaar. Ze zeggen: als we de geheime commissie niet hadden, dan zouden we elkaar levend opvreten. De hele nacht zouden we tegen elkaar brullen, tot we er dood bij neervallen. Dat zeggen ze.

Maar ik zou graag brullen. Ik zou mijn tanden willen ontbloten, mijn manen schudden, een lam in zijn nek willen bijten en voelen hoe mijn kaken de wervels vermorzelen. Verboden gedachten.

Vandaag zag ik Momo een geit likken. Het beest stond vastgebonden aan een touw, ze had hem zo kunnen pakken. "Je bent zo'n geweldige geit," zei ze. Het was walgelijk.

Toen ik haar er later naar vroeg, zei ze: "we kunnen toch maar beter allemaal vrienden zijn?" Ze stonk uit haar bek naar geitenkwijl.

"Had je dan geen zin om er eens je tanden in te zetten?"

"Nee, Sonny, zeg!" zei ze en ze had zich beschaamd afgekeerd.

"Je bent gewoon bang voor de baas," zei ik.

"Dat moet je niet zeggen," zei ze schichtig om zich heenkijkend, "de baas geeft ons te eten, we moeten hem dankbaar zijn."

"Hij geeft ons alleen pap," zei ik, "onze tanden rotten weg en 's avonds doen we onze debiele kunstjes."

"Dat zijn geen debiele kunstjes, Sonny, wij zijn dichters, dat weet je best."

"Pff, dichters mijn reet. We feliciteren elkaar als we een rondje om onze eigen as draaien."

"Sonny, alsjeblieft!"

En nu sta ik hier in het donker, GG's ogen strak op me gericht. Ik tril op mijn poten. Heeft Momo me soms verraden? Heeft ze gezegd wat ik zei over onze kunstjes?

"Je vind het toch fijn hier, Sonny?" bromt GG.

"Ja GG," zeg ik zacht. Als ik één keer grom, ben ik er geweest, zoals gebeurde met Daniel. Het was niet eens een harde grom. Ik trek mijn staart tussen mijn achterpoten. Ze zeggen dat ze je aan stukken scheuren met een machine, tot er niets meer van je over is en dat ze je dan aan de kippen voeren. Ik weet niet of ik dat moet geloven, want kippen eten volgens mij geen vlees, maar dat zeggen ze. Gisteren had ik een nachtmerrie over hun pikkende snavels in mijn huid. Het is belachelijk: een volwassen leeuw bang voor een kip.

"Je maakte een mooie pirouette vandaag, Sonny."

"Dank je wel, GG," fluister ik.

"Wat zeg je?"

Mijn hart klopt snel en mijn nagels schuiven verder uit. Hij vraagt dat alleen om zijn autoriteit nog eens te bevestigen; om goed duidelijk te maken wie hij is.

De anderen zijn ook wakker geworden. Ze kijken me slaperig aan vanuit het duister.

"Ik vroeg wat je zei, Sonny," zegt GG streng.

De dag nadat Daniel verdween, zag ik een kip rondscharrelen met een gele pluk haar in haar bek. Ik zweer dat ik het zag.

"Sonny?"

Ik buig mijn kop naar de grond, mijn manen in de uitwerpselen, zak iets door mijn poten. "GG," zeg ik, "ik wil je hartelijk danken voor het mooie compliment dat je me zojuist gegeven hebt." Zacht adem ik de strontlucht in.

"Graag gedaan, Sonny," bromt hij, "ga nu maar slapen."

"Goed GG." Laag bij de grond kruip ik naar mijn plek in het hooi. Als ik mijn ogen sluit, zie ik de kippen pikken.

15:26 - 28/8/2008 - post comment