De watermeloentijger

De watermeloentijger

Zij lagen op hun buik in het lange gras aan de rand van het veldje, zodat hun hoofden maar net boven de toppen van de halmen uitstaken. Vliegen snorden door de lucht en krekels tjirpten om het hardst in de felle zon.

De jonge man had zich al enkele dagen niet geschoren, zodat zijn kin en wangen grijzig waren. Zijn huid blonk van het zweet. Hij had een politie- of misschien een brugwachterspet op die uit een speelgoedkist leek te komen met een goudkleurig insigne en een donkere klep.

Het kind dat naast hem lag had blonde haren die warrig rond zijn hoofd zaten alsof hij zich die morgen niet gekamd had. Zijn overhemdje was keurig gestreken.

Samen tuurden zij gespannen naar het midden van het veldje waar een net op de grond lag dat met drie touwen aan een krom getrokken boompje vast zat. Een vierde touw, dat de boom krom hield, leidde naar hun schuilplaats in het hoge gras. In het midden van het net lag een grote watermeloen.

De jongen zuchtte. "Denk je dat hij vandaag zal komen?"

"Ik weet het niet zeker," zei de man. Hij krabde onder de pet.

"Gisteren is hij ook niet gekomen. We hebben de hele dag liggen wachten."

"Tsja, je weet nooit wanneer hij zal komen, het zijn heel zeldzame dieren. Nog bijna nooit heeft iemand er een gezien. Er is zelfs nog nooit een foto van genomen."

"Hoe weten we dan dat we er een zullen vinden?" zei de jongen met zijn hoge piepstem.

"Kijk," zei de vader en hij wees op de meloen, "zie je die watermeloen? Het is voor een watermeloentijger absoluut onmogelijk om een frisse, sappige watermeloen onaangeroerd te laten liggen. Die beesten zijn gék op watermeloen en ze zullen alles doen om er een te bemachtigen. Er is er eens een gevonden die op zijn zij lag in een verlaten meloenenveldje. Hij had er zoveel gegeten dat hij niet meer kon bewegen."

"Echt waar?"

"Hmhm, echt waar. Hij kon alleen nog machteloos grommen."

Ze bleven een tijdje stil naar hun val turen. Boven hun hoofden buitelden gierzwaluwen luid tjilpend langs de toppen van de bomen. Een geur van rijp fruit en uitgelopen hars hing in de lucht.

"Papa?" zei de jongen, "Thijs' vader zegt dat er geen watermeloentijgers bestaan."

"Zei hij dat?"

"Hmhm..."

"Wat raar, ik hoorde hem laatst nog opscheppen dat zijn opa eens bijna een been was kwijtgeraakt toen hij in het bos opeens op een watermeloentijger stuitte. En nu zegt hij dat ze niet bestaan. Dat is toch echt heel vreemd."

"Heeft hij dat echt gezegd?"

"Ja, echt..."

De jongen was even stil. "Waarom hebben we er dan nog steeds geen een gezien?"

"Weet je," zei de vader, "ik heb eens gehoord dat de watermeloentijger alleen te vangen is, als je er niet aan denkt er een te vangen."

De jongen keek opzij. "Als je er niet aan denkt?"

"Ja, als je het niet probeert. Het schijnt dat de watermeloentijger het voelt als er op hem gejaagd wordt en zich dan verborgen houdt in het bos. Hoe harder je probeert er een te vangen, hoe slechter het lukt. Maar als je het niet langer probeert, als er niemand op hem let, dan sluipt hij stiekem uit het bos en peuzelt een lekkere watermeloen op. En juist dán moet je hem pakken."

"Hoe moeten we dat dan doen?"

De vader haalde zijn schouders op. "We moeten zo hard mogelijk proberen níet aan een watermeloentijger te denken en misschien moeten we ook iets anders doen dan altijd maar naar de meloen te turen."

"Wat moeten we dan doen?"

"We kunnen onze nagels knippen, bijvoorbeeld." Hij haalde een nagelschaartje tevoorschijn.

"Komt hij dan uit het bos?"

"Misschien. Zal ik je nagels knippen?"

Zij kwamen overeind. De jongen trok zijn schoenen en sokken uit en legde een blote voet in zijn vaders schoot. De vader schoof zijn pet iets naar achteren en voelde de zachte huid van de jongensvoet in zijn hand. Zorgvuldig knipte hij toen de nagels. "Niet naar de meloen kijken, he?"

"Nee," zei de jongen en hij keek strak naar zijn vaders bezigheden.

"En er ook niet aan denken," zei de vader.

De jongen perste zijn lippen op elkaar en fronste zijn wenkbrauwen. Het was duidelijk dat hij zo hard mogelijk probeerde niet aan watermeloentijgers te denken. Na een tijdje zuchtte hij. "Het lukt niet."

De man aaide de kindervoet en leek het niet te horen.

"Papa, het lukt niet."

De man keek verstrooid op. "Wat lukt niet?"

"Niet aan tijgers denken," piepte de jongen, "ik kan alleen maar aan tijgers denken. Zo lukt het nooit."

De man glimlachte. "Nee," zei hij zacht, "dat is het probleem met watermeloentijgers. Je kunt er bijna nooit eentje vangen."

's Avonds liepen zij over het tuinpad naar het huis. De man had het net over zijn schouder geslagen en hield de meloen onder zijn arm.

In de deuropening stond een jonge vrouw. Haar gezicht stond ernstig, haar haar zat in een knotje achterop haar hoofd. In haar hand hield zij een pollepel en ze had een schort om. Ze keek toe hoe de man en de jongen door de zacht wiegende bloemenzee naderbij kwamen.

Toen ze bij haar waren, bleef de man staan. Hij trok een wenkbrauw op.

"De dokter heeft gebeld," zei de vrouw zacht.

In een oogwenk werd het magere gezicht van de man asgrauw, het leek alsof het leven uit hem gezogen werd. "Ik wil het niet weten," bromde hij en hij stapte langs haar de keuken binnen.

De vrouw keek naar haar tenen. Ze zuchtte.

11:37 - 28/8/2008 - post comment