Bloemenvaas in mei

De gordijnen zijn ruw opengetrokken en zonlicht schijnt door de open deuren. Papa spit de tuin om. Mama snijdt verwoed door de bloemstelen. Het koffiezetapparaat pruttelt. Zij zijn hier nog maar zeven minuten, zie ik op de klok. Zij zijn als een wervelstorm.

Ik zit midden in de kamer op een stoel en laat mijn armen langs mijn lichaam hangen. Wat moet ik anders? Ze zeggen dat ik te gevoelig ben, dat ik teveel nadenk. Maar ik kan niet, ik kan niet anders dan: nadenken. Ik kan het niet stoppen. Het is gekmakend, dat wel. Misschien ben ik wel gek. Zij denken dat in ieder geval al lang, dat is zeker.

"Het zal je huis opfleuren," zegt ze vanuit de keuken en propt een roos tussen de andere rozen. De vaas heeft ze zelf meegebracht. Ik heb geen vazen. "Het is hier altijd zo donker en grijs."

"Je weet best dat ik niet van bloemen houdt," zeg ik.

"Stel je niet zo aan... Bloemen houden van mensen."

"Dat is niet waar, bloemen houden helemaal niet van mensen."

"Het brengt wat leven in je huis. Hoe lang is het geleden dat die gordijnen open waren?"

Twee maanden. Ik heb twee maanden in de duisternis gezeten, omdat ik het licht niet kon verdragen en de mensen niet kon zien. Alleen al het naar de supermarkt gaan om boodschappen te doen was een marteling. Op sommige dagen, als het echt heel erg was, at ik helemaal niet en kon 's nachts niet slapen van de honger. "Ik was gewoon nog maar net opgestaan," zeg ik.

"Je bent mager," zegt ze, "eet je wel goed?" Ze drukt de laatste roos tussen de anderen en schikt ze wat. "Kom je wel buiten?"

Ik kijk naar de rozen. Vorige keer had ze chrysanten mee. Ik ben er een week niet goed van geweest en keek dag in dag uit toe hoe ze langzaam verwelkten. Ik had me bijna van kant gemaakt.

Ze zet de vaas op tafel. Schikt ze nog een laatste keer, doet een stap naar achteren en bewondert haar werk. Het is zo barbaars. Het is net zoiets als levende vlinders op een stuk karton prikken en toekijken hoe ze spartelen en langzaam sterven. En dit gebeurt elke dag: bij oude vrouwtjes in huis, bij jonge huismoeders, duizenden en duizenden en duizenden vormen van schitterende marteling.

"Zie je hoe je hele kamer ervan opfleurt?" zegt ze en roept papa dat de koffie klaar is.

Hij stapt over de drempel. Met een netjes opgevouwen en duidelijk gestreken zakdoek veegt hij het zweet van zijn voorhoofd. "Je bent zeker lang niet in die tuin geweest?" lacht hij. Waarom lacht hij daarom? Vindt hij het grappig? Of is het een verontschuldigend lachje, zo van: ik begrijp je wel, jongen en het geeft niets. Maar hij begrijpt mij niet. Ik begrijp mijzelf niet eens.

Ik haal mijn schouders op.

Hij vouwt de zakdoek nog eens extra dubbel en stopt hem terug in zijn zak. Zijn kin is glad geschoren, zijn broek heeft geen gaten of rafels zoals de mijne. Alles is zo perfect bij hen. Ik kan het bijna niet geloven.

"Vind je ook niet dat hij mager is geworden?" zegt mama die terug komt uit de keuken. De kopjes rinkelen op het dienblad.

"Eet je wel goed?" zegt papa.

Ik zal nooit zo kunnen zijn als zij. Zij zijn de generatie van opbouw, van hard werken, van vooruitgang. Maar nu is alles al opgebouwd. Wat kunnen wij nog doen? Wij kunnen alleen maar zwaarmoedig toekijken hoe alles naar de knoppen gaat. En als wij daar iets van zeggen, lachen zij om ons. Wij zijn de zwakkelingen.

"Spek en bonen," zegt hij, "je moet meer spek en bonen eten."

"Ik heb een bakje erwtensoep in de koelkast gezet," zegt mama, "het is genoeg voor twee dagen."

"Ok." Ik zal er niet van kunnen eten. Ik kan al dagen geen vast voedsel verdragen en zeker geen erwtensoep. Eten doet mij kokhalzen. Gisteren stond ik in de supermarkt bij het vlees te kijken. Ik had zo'n honger. Ik kon het niet zien. Ik kocht een fles wijn.

Zwijgend drinken wij van de koffie. Ook zij weten niet wat te zeggen in aanwezigheid van mijn gloom. Soms kijken ze elkaar heimelijk aan, ik zie het wel.

"Tinka is weer zwanger, wist je dat?" zegt mama plotseling.

Ik schrik, verbrand mijn lippen aan de koffie. Tinka, Tinka, Tinka. Ik dacht dat ik haar vergeten was, maar naar zoveel jaar kan ik het nog steeds niet horen. Soms denk ik dat mama het expres doet. Om me te laten voelen: je had haar nooit in de steek moeten laten. Het was een goed meisje voor je.

Papa legt een hand op mijn knie. "Ooit zal er ook voor jou wel een meisje komen. Ik was ook niet zo snel met de meisjes. En zie mij hier nu zitten."

Ik tuur naar het tafelblad. Ze vinden mij een looser. Misschien ben ik dat ook wel. Vroeger was ik nooit zo. Vroeger straalde ik en kon ik dingen als bloemen in een vaas of hamburgers in het koelvak accepteren zoals ze gepresenteerd werden. Onverschillig zijn. Onschuldig. Maar ik kan dat niet langer. Het geluid van de radio is soms al teveel. Ik ben als een weekdier, een mossel of een slak. Slijmerig, koud en teruggetrokken.

"Op ieder potje past een dekseltje," zegt mama, maar het klinkt niet overtuigend. Ze zet de lege kop op tafel en kijkt om zich heen. "Zal ik hier eens stofzuigen? Je hebt toch een stofzuiger?"

Ik knik en wijs op de meterkast. Ze is al lang weer vergeten wat ze net gezegd heeft. Ze merkt de dingen niet op, misschien door een teveel aan eelt. Ikzelf heb helemaal geen eelt, mijn handen zijn zacht en wit en mijn vingers zijn smal. Pianovingers zeiden ze op school. Zal ik hen later, als zij oud zijn wel kunnen verzorgen? Zal mijn huid niet te dun zijn om de paplepel vast te houden? Het denken maakt mij zwak.

Voorzichtig, om mij niet te bruskeren met een hard geluid, zet papa de koffiekop op tafel. "Ik ga nog wat verder in de tuin." Hij staat op.

Terwijl het snoer woest uit de stofzuiger wordt getrokken, en de spade de tuingrond omwoelt en een slachting aanricht onder het onkruid, blijf ik zitten en staar naar de stervende rozen op tafel. Het zal een zware week worden.

12:02 - 4/9/2008 - post comment