Resort # 827.3a

In zijn zwembroek zat de oude man in het zand en knipte met een roestig schaartje zijn teennagels. Hij lachte gniffelend en knikte af en toe. Zijn nagels waren geel en dik en er had zich een hardnekkige, nogal stinkende schimmel onder verzameld, die hij met de punt van het schaartje verwijderde.

Schuin boven zijn hoofd ritselden de uitgedroogde palmbladeren van de parasol in de wind, iets verder kabbelde het zeewater, dat helblauw was en waarin oranje visjes heen en weer schoten. Een grote vlinder zat op een strandstoel en klapte langzaam zijn vleugels in en uit.

De man gniffelde opnieuw. Nu schudde hij zijn hoofd. Ze hadden hem gevraagd mee te gaan op excursie. "Ga nou voor één keer mee, Mathieu," had Mia, zijn vrouw (strohoed, bloemetjesjurk), gezegd, haar ene voet al op het trapje van de touringcar, "het klooster schijnt prachtig te zijn en in het vissersdorpje krijg je echt, authentiek eten. Ik snap niet dat je niet iets van het land wilt zien." Bij de poort van het resort had hij de bus uitgezwaaid.

Hij richtte zijn hoofd op en keek met samengeknepen ogen uit over de zee die blauwer was dan je je kon voorstellen. De zon klom langzaam langs de heldere lucht, het zou weldra te warm zijn om nog op het strand te zijn. Hij pakte het blikje Heineken uit de schaduw van de parasol en nam een slok. "Tsja," zei hij zacht, "tsja, tsja, tsja..."

Op dat moment zag hij vanuit zijn ooghoek iets bewegen.

Hij draaide zich om, het blikje bier nog in zijn hand. Bij het stalen hekwerk, waar het strand van het resort eindigde en overging in een rotsachtige wildernis vol roestige blikjes en verweerde plasticzakken, stond een jongeman. Hij was goudbruin en spiernaakt, op een witte kralenketting na, die om zijn nek hing en een stuk bamboe dat hij in zijn hand had. De jongeman keek naar hem.

Mathieu slikte het bier door. De kampstaf had wel gewaarschuwd voor de inboorlingen. Overal stonden borden die in het engels, frans, duits en spaans, waarschuwden om niet de jungle in te gaan en om zeker geen contact te zoeken met de bosjesmensen en ze hadden een folder ontvangen waarin stond dat prive-tochtjes naar de wildernis niet onder de reisverzekering vielen.

De man wreef door zijn baardje. Hij gniffelde en likte over zijn valse tanden. Toen richtte hij zich met enige moeite op en liep zwalkend door het schone, gezeefde zand naar het hek. Vlak bij de jongeman bleef hij staan.

De inboorling had zwarte kool rond zijn ogen gesmeerd. Op zijn gespierde, bruine arm zat een primitieve tekening. Hij stond met zijn voeten tussen de lege, door de zon verweerde petflesjes die overal tussen de rotsen lagen.

Mathieu knikte ter begroeting.

De inboorling knikte terug.

Hij gniffelde en keek de inboorling in de ogen. Hij haakte zijn vingers in de mazen van het hekwerk en drukte zijn voorhoofd tegen het staal. "Ik weet wel wat jij denkt," zei hij langzaam, ietwat dronken en in het Nederlands, "jij denkt: wat doet die blanke op dat aangelegde, witte strand, met de oranje, gekweekte visjes in het water en de gekweekte vlinders die ze elke dag loslaten? Je vraagt je af waarom ik duizenden kilometers reis om twee weken op mijn kont in het zand te zitten. Dat denk je, is het niet? Zeg dat je het denkt."

De inboorling stootte een keelklank uit.

Hij lachte en likte het zout van zijn lippen. "Zie je wel, ik wist het wel." Hij keek even naar de lelijke bruine rotsen aan de andere kant van het hek, waar dorre, stekelige plantjes groeiden en waartussen krabbetjes rondscharrelden. "Het is mijn vrouw, snap je? Ze wil op vakantie, hoe verder hoe beter. Ze wil foto's laten zien aan haar vriendinnen thuis. Foto's van gelukkige momenten, lachend in de zon... Lachend..." Hij wreef even door zijn baardje en keek hulpeloos op naar de inboorling. "Dat is wat ze wil, begrijp je wel?"

De inboorling stootte opnieuw een klank uit.

"Ja," zei Mathieu, "ja, jij staat daar in de werkelijkheid, in de onbegrijpelijke, ondoordringbare, woeste, harde werkelijkheid, je voeten stevig op de rotsen. En je denkt dat je gelijk hebt, is het niet? Dat je beter bent dan wij. Dat wij blinden zijn, dat wij het niet zien. Dat wij duizenden kilometers reizen voor een godvergeten plastic droom, maar dat is niet waar! Ik zie het wel, godverdomme, ik zie het wel!" Hij hijgde en staarde met bolle ogen naar de inboorling. "Jij bent een god," zei hij langzaam, "en wij zijn maar zwakke stervelingen." Hij snoof en keek even naar zijn voeten in het witte zand. "Mijn vrouw is ziek," zei hij zacht, "ik vergeet dat soms."

De inboorling krabde wat in zijn zij.

Mathieu keek op. "Maar dat begrijp jij toch niet. Je weet niet eens wat kanker is. Krebs, cancer, begrijp je?" Hij wees met een trillende vinger op de krabbetjes, daarna klopte hij op zijn slaap. "Het zit in haar hoofd, het is er nooit meer uit te krijgen." Hij snoof. "Thuis hebben we de muren oranje geverfd."

De inboorling keek hem met schitterende ogen aan. Hij wees op het blikje Heineken.

Mathieu keek naar het blikje. "Wil je dit hebben?"

De inboorling knikte.

Over het hek heen gaf Mathieu hem het halfvolle blikje. "Godverdomme, mompelde hij, je bent al net als wij." Hij keek de jonge man in de ogen. "Het ga je goed," zei hij. Hij draaide zich af en sjokte terug door het zand. Toen hij weer op zijn plek zat, was de inboorling verdwenen.

12:14 - 5/9/2008 - post comment