De deur stond blijkbaar open want de zon scheen aangenaam warm op zijn blote voeten. Van buiten, op het plaatsje, klonk gelach van de wasvrouwen, binnen pruttelde Maria's bonensoep zacht op het gasfornuis.

Bevend gingen zijn handen over het ruwhouten tafeltje dat zoals altijd naast hem stond. Hij voelde langs de bekende spleten en gaten en knoesten tot hij de homp klei vond. Hij nam hem in zijn hand en kneedde hem voorzichtig. De vorige keer hadden ze er een naald in gestopt en had hij zich lelijk bezeerd. Ze hadden gelachen. Maria had geschreeuwd van woede.

Er zat geen naald in deze keer. Hij werd rustiger en kneedde en rolde langzaam, maar met trillende vingers. Ze dachten dat hij een oude man was. Dat hij geen verstand meer had. Maar hij wist best dat ze hem keer op keer dezelfde klei gaven, dat zijn zoon geluidloos smalend zijn beelden kapot drukte zodra hij ze uit handen gaf en hem de vormeloze hompen teruggaf.

"Het houdt hem bezig," zei hij altijd, "wat moet hij anders?"

Zijn zoon was een beroemdheid in de buurt, een jonge god. Zijn vrienden kwamen avond aan avond langs en dan lachten zij en dronken tot ze er bij neervielen. Hoe vaak had hij niet vanonder de deken geluisterd naar hun gelal?

Hij kneedde met langzame slagen.

"Ik kan er niet meer tegen," zei Maria bij het fornuis, haar gezicht was blijkbaar naar hem toegekeerd. Keek ze naar hem? Hij zou graag nog eens haar mooie ogen zien.

Aan de andere kant van de kamer klonk geknisper van bankbiljetten. Een pistool werd op tafel gelegd. "Het is zijn eigen schuld," bromde Pedro, "hij heeft nooit iets begrepen van de wereld. Zie het als een soort straf... Zoals die man die die steen omhoog moest rollen tegen de berg... Hoe heet ie ook weer?"

Iemand met de onmiskenbare hijgerige ademhaling van een zware drugsgebruiker, kwam de kamer binnen, er klonk gefluister en meer geknisper van bankbiljetten. De persoon verdween weer.

"Maar het is toch niet eerlijk?" zei Maria.

"Wat moet hij anders?"

Ze praatten over hem alsof hij er niet bij was. Hij kneedde langzaam de klei tot deze de vorm kreeg van een mensenhoofd. Trillend wreef hij over het voorhoofd, maakte zijn handen nat in het bakje dat naast hem op de grond stond en kneep er een neus in.

Toen hij het beeld klaar had, hield hij het kreunend omhoog. Waterdruppels gleden koud langs zijn pols.

"Goed zo papa," zei Pedro, "die zullen we verkopen in de winkel. Er is veel vraag naar." En hij hoorde de vette, zweterige glimlach er tussendoor. Zijn zoon liep op hem toe. Het beeld werd uit zijn handen genomen. De klei zompte toen hij terug in elkaar werd gedrukt.

Hij zat stil op de stoel en ademde langzaam in en uit. Het deed altijd pijn als het gebeurde, hij zou er nooit aan wennen. Maar hij móest het doen. Het moest.

Eén dag zouden ze het misschien begrijpen. Ooit, als ze volwassen genoeg waren, dan zouden ze begrijpen wat hij hier voor ze maakte. Want wat, wát was eigenlijk het kunstwerk waar hij aan werkte? Een beeld voor Herostratos!

De homp klei werd terug op het tafeltje gesmakt. De handen van zijn zoon. In dezelfde klei. Zou hij dat ooit begrijpen? Pedro liep naar zijn stoel.

Ergens buiten klonken schoten. Hij hoorde de klik van de veiligheidspal van Pedro's pistool. Pedro's stoel kraakte en zijn voeten stapten voorzichtig door het zand op de vloer.

Nee, misschien niet, misschien nooit. Niet als hij zo doorging. Bevend gingen zijn handen over de knoesten van het tafeltje tot zij de homp klei, het beeld dat zijn zoon zojuist van zichzelf gemaakt had, terugvonden.