Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Laura 2OMC22

Ik

17:22, 3/11/2008 .. 0 comments .. Link

Een verslag schrijven over jezelf… Hoe begin je daar aan?

Hoe ervaar ik mezelf?

 

 Soms vind ik mezelf wel behulpzaam, actief, vriendelijk en lief. Ik kan echt heel lief zijn. Mensen die veel voor mij betekenen worden soms overrompeld door mijn ‘lief-zijn’. Althans dat probeer ik toch.

 

Soms ervaar ik mezelf onaangenaam, onzeker. Dan twijfel ik aan alles en vooral aan mezelf. Reen beslissing nemen, is dan onmogelijk. Ik volg gewoon de rest.

 

Er is een ding dat evenwicht brengt tussen deze twee verschillende Laura’s: Dans. Ik dans al sinds ik een kleine meid ben. Voor de ene of andere reden is mijn lichaam niet in staat zich te bedwingen als er muziek klinkt. Over mijn danstalent kan ik niet veel kwijt. Ik ben niet slecht, dat kan ik wel zeggen. Maar of ik goed ben, geen idee. Wanneer ik dans voel ik me vrij  en krijg ik een intens gevoel van geluk dat door mijn aders stroomt. Vooral dat gevoel van vrijheid, daar doe ik het voor.

 

Hoewel ik gevoelig ben, volg ik bijna nooit mijn hart. Ook al schreeuwt het dat dit niet de juiste keuze is.  Het voelt zo onveilig om mijn hart te volgen. Aangezien ik mezelf graag onder controle wil houden, volg ik vooral mijn verstand dat nooit risico’s neemt.

 

Hoewel, de laatste drie jaar lukt het me meer mezelf los te laten. Op zijn minst naar mijn hart te luisteren. Omdat het stiekem toch gelijk heeft. Omdat ik op die manier meer beleef. Mijn verstand zegt: “Nee, je zal je belachelijk maken. Je zal het niet kunnen. Begin er niet aan.” Terwijl mijn hart me altijd aanmoedigt.

 

Vanbinnen ben ik vaak bang. Nee, dat kan ik niet, durf ik niet, doe ik niet.  Ik probeer mezelf toch te dwingen wél te doen. En het is nog niet zo vaak tegengevallen.

 

Soms ervaar ik mezelf als minder dan ik eigelijk ben. Ik onderschat me namelijk altijd.  Maar het gebeurt meer en meer dat ik denk: “ik mag er wel wezen, ik zie er goed uit.” Of “ dat kan ik wel aan”.  Toch kan ik geen lijst geven van mijn sterke punten, mijn zogenaamde talenten. Ik kan je een volledig gedetailleerde lijst geven van mijn beperkingen, dat wel.

 

 

Ik zou bijvoorbeeld niet kunnen zeggen of ik geschikt ben voor deze ( of een andere) studierichting. Ik vind deze richting ontzettend interessant. Mensen interesseren me.  Ik wil ze al van kleins af aan helpen. Er zit een kracht in mij die ervoor zorgt dat ik voor anderen wil zorgen. Geen idee vanwaar ze komt. Ze is er altijd al geweest. Maar mijn angst weerhoudt me meestal om ergens volledig voor te gaan.

 

dit schrijven was gemakkelijker dan ik had verwacht. Als ik het zo herlees, kom ik vrij negatief over. Ik ben nochtans een vrolijke en gelukkige meid. Niet alles loopt even vlot maar dat is bij iedereen zo. Ik ben dankbaar voor de kansen die ik krijg. Ik durf ze alleen niet snel te grijpen. Ik ben bovenal dankbaar voor de prachtige mensen die ik al heb mogen ontmoeten  en die ik mijn vrienden mag noemen.

 

 



gedicht

17:19, 3/11/2008 .. 0 comments .. Link

Zie je, ik hou van je

Ik vin je zoo lief en zo licht-

Je oogen zijn zo vol licht

Ik hou van je, ik hou van je

 

En je neus en je mond en je haar

En je oogen en je hals  waar

Je kraagje zit en je oor

Met je haar ervoor

Zie je ik wou graag zijn

Jou, maar dat kan niet zijn

Het licht is om je, je bent

Nu toch wat je eenmaal bent

 

O ja, ik hou van je

Ik hou zo vrees’lijk van je,

Ik wou het helemaal zeggen

Maar ik kan het toch niet zeggen

 ( Herman Gorter)

 



dit jaar... ( 2008-2009)

17:17, 3/11/2008 .. 0 comments .. Link

Dit voorbije jaar is echt fantastisch geweest. Ik had nooit verwacht dat het zo goed zou meevallen. Ik ben in een gezellige klas beland die veel harder samenhangt dan de vorige klas waar ik in zat. Dit jaar zitten er echt wel pareltjes van mensen tussen waar ik al veel aan heb gehad. Dankzij deze klas kan ik mezelf zijn, niet alleen op school maar overal. 

Ik ben zoveel nieuwe dingen over mezelf tegengekomen. Ik heb zo lang gedacht dat ik nooit zou te weten komen wie ik ben. Ik had het wel duidelijk mis. 

 

Ik ben meer in mezelf gaan geloven. Stel je voor, er zijn al drie examenperiodes voorbij en ik heb nog geen herexamens!! Ik had niet gedacht dat ik het zo goed zou doen. Niet dat het allemaal vanzelf is gegaan. Ik heb er hard voor gewerkt.

 

Dat is wel het mindere aan dit jaar. Ik ben vooral met school bezig geweest. Het echte ‘studentenleventje’ ken ik nog niet. Dat is dan een werkpunt voor volgend jaar: ‘ hoe studeren en vrienden combineren’.

 

Ook over mijn medestudenten ben ik veel te weten gekomen. Ik heb blijkbaar een degelijke mensenkennis want mijn eerste gevoel dat ik over de meesten had, leek te kloppen. Toch hebben sommigen mij aangenaam verrast. Net zoals ik vroeger, lieten ze hun ‘echte ik’ pas na een lange tijd zien. Geen probleem, als zij daar meer tijd  voor nodig hebben. Ik weet maar al te goed hoe het voelt om je te willen tonen aan de groep, maar gewoon niet weten hoe. Zoveel angst voor de reacties.

 

Maar dat is gelukkig verleden tijd. Ik heb veel minder problemen om mezelf te zijn en wat anderen denken laat me vaker en vaker koud.

Mijn zus zegt me dat ik volwassener geworden ben. Ik had mezelf nochtans beloofd dat nooit te worden. Volwassenen zijn saai en dragen maskers. Ze bedriegen elkaar en durven niet te zeggen wat er op hun maag ligt. Met een scheiding tot gevolg tien jaar later. Dat zal mij dus niet overkomen. Ik zal er alleszins alles aandoen om een dergelijke situatie te voorkomen. Ik probeer de dingen die me niet zinnen meteen te zeggen en uit te praten. Maar ik merk dat de volwassenheid al naar binnen is geslopen, want soms vind ik het toch moeilijk om iets te zeggen. Ik ben bang dat ik de persoon in kwestie kwijt zal raken. Dat mijn probleem niet besproken wordt, weegt daar niet altijd tegen op.

Weer een werkpuntje. Weliswaar een voor de rest van mijn leven. Maar ik weet ten minste al dat het er is (bedankt, Mvr. Portael). Voor mij geen scheiding omdat ik niet durf zeggen wat er scheelt. 

 

Maar om terug te komen op dit jaar. Ik ben tevreden met de keuze die ik heb gemaakt. Ik weet zeker dat dit mijn richting is en heb al een idee welke richting ik wil uitgaan als ik ga werken. Maar zover zijn we gelukkig nog niet. Eerst nog dat studentenleventje ontdekken hé!!

 



Paniek, de laatste examens!

17:17, 3/11/2008 .. 0 comments .. Link

Gisteren sloeg de bliksem mijn donkere hersenkamer binnen. Over een dikke week heb ik examens. De laatste van mijn eerste jaar orthopedagogie aan de hogeschool. Tot hier toe is mijn jaar al geweldig goed gegaan. Ik heb voorlopig nog geen herexamens en ben erin beginnen geloven dat het mij kan lukken om dit jaar zonder herexamens te beëindigen. Maar nu de tijd begint te korten en het besef dat ik geen blokperiode heb me overvalt, sluipt het paniekgevoel langzaam binnen.

 

Ik ben deze vierde module niet erg goed begonnen. Door mijn afwezigheid heb ik veel gemist en heb ik bij de vakken PGO en praktijk ervaren lang het gevoel gehad dat ik niet wist wat ik moest doen.  De lectoren beweren dat er nog niets verloren is, maar het gevoel dat ik achter ben en niet weet hoe ik die achterstand moet inhalen, maakt me bang.

 

De stress wordt nog extra opgebouwd doordat er geen blokperiode is en ik ben bang dat ik die toch nodig heb.

 

Ik ben vandaag dan maar aan een planning begonnen, maar het angstige gevoel wordt alleen maar erger als ik op papier zie staan hoe weinig tijd ik nog heb.

 

Bij de vorige periodes kon ik mezelf nog kalmeren bij de gedachte ‘ dat het de vorige keren toch ook goed gegaan is’. Misschien ben ik mezelf weer aan het onderschatten, terwijl ik mezelf nog zo belooft heb dit niet meer te doen. Ik denk dat dit een verbeterpunt is dat ik nog lang met me zal meedragen.

 

Ik hoop een beetje kalmte te vinden de volgende week of anders hoop ik dat de stress ervoor zorgt dat ik goed doorwerk en dat de druk een positief eddect heeft op mijn studeren.

 



Mijn inleefweek

17:16, 3/11/2008 .. 0 comments .. Link

Mijn inleefweek was top!!

Ik had de eer en het genoegen voor vijf dagen naar het internaat van het Sint-jozef instituut te mogen. Hoewel ik eerst nogal zenuwachtig en onzeker was, voelde ik me er al na de eerste dag thuis. Ik weet nu bijna zeker dat ik later in een leefgroep wil werken.

Ik kwam in de leefgroep ‘ De lantaarn’ terecht. Hier zitten acht jongeren tussen achttien en eenentwintig jaar. Ze gaan allemaal naar school. Twee kunnen stappen, de rest zit in een rolstoel en ze zijn allemaal te gekke mensen. Op deze korte periode heb ik ze leren kennen en we hebben wel lol beleefd.  Het klikte vrij snel en dat had ik niet verwacht. Ik had me voorgenomen om zelf initiatief te nemen want ik weet van mezelf dat ik nogal gauw stilletjes aan de kant ga zitten als ik niet weet hoe ik contact moet leggen.

Ik wist blijkbaar toch wel hoe ik tot actie kon overgaan ( ik onderschatte mezelf dus alweer). Er was vrijwel meteen interactie en ik voelde me al snel kalmer worden. Ik had niet gedacht dat ik in zo weinig tijd al zoveel van mezelf zou tonen. Ik had er geen probleem mee om mezelf te zijn in het bijzijn van deze voor mij nieuwe mensen.

 

Ook met de begeleiding van de lantaarn was super. Al op de eerste dag kreeg ik te horen dat ‘er aan elke begeleider ne slag was’. Toen wist ik dat ik hier meteen ging thuishoren. De sfeer onder de begeleiders was heel ontspannen en ontzettend vrolijk en ik kon altijd terecht bij hen wanneer ik vragen had. Wanneer de gasten naar school waren, heb ik vergaderd ( lees gelachen, in de zon gelegen, mopjes uitgehaald, een poging ondernomen om te vergaderen,…) .

                                  

Ik ben ontzettend blij dat ik deze inleefweek heb gedaan. Ik heb heel veel geleerd en ik weet nu hoe het is om met personen met een handicap te werken en dat bevalt me wel. Ik weet dat het misschien stom is om dit na een week te zeggen, maar ik denk dat ik weet wat ik later ga doen.

 

Maar toch wil ik liever mijn volgende stages op andere plaatsen doen, met andere doelgroepen. Hoewel ik de inleefweek geweldig vond, wil ik nog andere doelgroepen leren kennen en andere werkingen ontdekken. Wie weet kom ik nog iets tegen dat nog geweldiger is. I like to keep my options open…



jawel, Valentijn!

17:14, 3/11/2008 .. 0 comments .. Link

Jawel, de tweede allermooiste dag van het jaar nadert weer ( de eerste allermooiste dag is mijn verjaardag, bien sur), Valentijn. Wat Sint- Valentijn juist met de dag van de liefde te maken heeft, weet ik niet goed. Ik heb ergens opgevangen dat deze geweldige knul onthoofd was wegens niet zo’n fijne daden. Waarom ie dan heilig verklaart is , is me dan ook volledig ontgaan.

 

Maar goed, veertien februari komt angstaanjagend dichtbij en de ene begint reeds te zweven, terwijl de andere begint te zweten bij het idee dat hij/zij nog maar twee dagen heeft voor een geweldig cadeau voor zijn/haar geliefde. Nog een andere groep is zwaar bedroefd omdat hij of zij (ook) dit jaar geen cadeau zal krijgen. Daarnaast heb je als laatste dan nog de groep die Valentijn gewoon commerciële troep vindt.

 

Ik behoor tot die laatste groep. Gedeeltelijk althans want ik sta eigenlijk te popelen om mijn cadeautje te geven. Vroeger was ik altijd hopeloos romantisch, droomde van de prins op het witte paard ( die al een poos mijn vader niet meer is, bah). Ik zou trouwen met de allermooiste man en hopen en bergen kinderen krijgen ( en er daarna nog stralend en slank uitzien, natuurlijk, gheghe). Toen kwam de scheiding van mijn ouders en het sprookje was uit. Ik ben beginnen denken en ben pas sinds kort gestopt. Ik dacht: “ Zou ik wel trouwen, want wat als het dan uiteindelijk toch de ware niet is?” Zou ik wel dat, zou ik wel dit? Het kwam steeds op dezelfde vraag neer: “Gooi ik mezelf in het leven en neem ik risico’s? Of bescherm ik mezelf en sterf als een ongelooflijk eenzame, grijze muis?

 

Dat beeld bleek me niet zo aan te spreken dus kwam ik tot de volgende conclusie: trouwen of niet, kinderen of niet, het kan altijd fout lopen. Maar het kan ook goed lopen, voor een groot deel heb je dat zelf in de hand. Dus besloot ik ervoor te gaan en te genieten met wat ik kreeg. Tot hiertoe heeft me dat al een heleboel leuke dingen opgeleverd. Natuurlijk loopt het af en toe minder goed af, maar dat is het leven. What doesn’t kill you, makes you stronger! Ofzoiets…

 

Ik ben nu nog steeds hopeloos romantisch. Maar toch een beetje anders. Ik geef op veertien februari een cadeautje aan die allerlekkerste man die ik mijn vriendje mag noemen, gewoon omdat ik een beetje de hemel proef als hij glimlacht. Jup, ik doe het uit eigenbelang. Maar ik doe het ook om hem een fijn gevoel te geven. Als ik gelukkig ben, wil ik dat gevoel met iedereen delen. Ik probeer er mijn doel van te maken om zoveel mogelijk mensen gelukkig te maken. Ik vind dat cadeautjes daarbij kunnen helpen. Dus of de winkels er nu iets commercieel van maken of niet, ik zal Valentijn vieren omdat ik van die Stumperd hou en hij zal het geweten hebben.



music for life (2)

17:13, 3/11/2008 .. 0 comments .. Link

Muziek heeft mij altijd al gefascineerd en dan vooral wat het met mensen kan doen. Muziek bestaat uit een bepaalde reeks noten en toch zijn er zoveel soorten muziek. Sommige klanken zijn warm, andere koud. Sommige maken je vrolijk en andere maken je treurig. Hoe je je ook voelt, er bestaat zeker een lied dat je gevoel ondersteunt.

 

Iedereen heeft zijn favoriete muziekgenre. Vroeger dacht ik dat het je keuze van muziek was, die bepaalde in welke subcultuur je hoorde. Je weet wel: de jumpers, de Gothics, de hiphoppers,… Het toont aan dat muziek toch een belangrijk element is in het leven van de mens. Voor velen is het een communicatiemiddel. Zeker voor de schrijvers van de muziek.

 

Als je naar een muziekfestival gaat, zie je maar weinig mensen die niet onder de invloed geraken van de muziek. Iedereen beweegt wel een beetje, al is het maar een kleine teen. Sommige gaan dan weer uitbundig te keer. Het beste van al is, dat dit mag. Bij muziek mag alles: meezingen, dansen,.. en je hoeft er niets voor te kunnen. Muziek is vrijheid en voor vrijheid moet je geen talent bezitten.

 

Voor muziek is iedereen gelijkwaardig en maakt het niet uit hoe je eruit ziet. Je kan jezelf zijn. Iets dat tegenwoordig niet meer mag. Iedereen moet de juiste maat hebben, juiste huidskleur, juiste kledij, juiste woning. Iedereen moet mooi zijn.

 

Men vergeet dat iedereen mooi IS. Op zijn eigen manier heeft iedereen een hele boel schoonheid in zich. De media heeft al heel wat mensen zover gekregen dat ze hun eigen schoonheid niet meer zien.

 

Gelukkig is er de muziek nog en zijn er nog schrijvers die laten horen wat schoonheid is, wat vrijheid is. Mensen die niet kijken met hun ogen, maar met hun hart.



music for life (1)

17:12, 3/11/2008 .. 0 comments .. Link

Ook dit jaar was er weer slaagde studio Brussel erin om duizenden mensen te mobiliseren en beter nog, hun warm hart te tonen. Siska Schoeters, Peter Van de Veire en Tomas De Soete kropen weer als ervaren gekken in een glazen huis om op blijkbaar degoutante sapjes te leven. Natuurlijk ook om dagen en dagen naar het gekletter van munten en het gefluister van bankbiljetten te luisteren die door ‘De Gleuf’ werden gepropt. Peter Van de Veire kon zich weer eens uitleven en mocht elke dag één van zijn favoriete zondagkostuums aantrekken. Een kippenkostuum, een fout badpak het mocht allemaal en Vlaanderen was gelukkig.

 

Na zes dagen gekheid op verschillende stokjes was de pret voorbij, maar Vlaanderen mag fier op zich zijn. We hadden nog geen regering, maar dat wil niet zeggen dat geen anderen kunnen of wilden helpen.

 

Ongelooflijk veel mensen hebben ongelooflijk veel geld geschonken aan mensen waarvan ze het bestaan niet eens wisten. Het spijtige van de zaak is dat mensen pas steun geven wanneer een paar gekken van een populaire radiozender zichzelf in een glazen huis opsluiten en zes dagen lang mopjes maken en leuke muziek draaien. Tussen pot en pint wordt ook nog vermeld dat de wereld schreeuwt om drinkwater ( anders zouden de mensen vergeten waarom ze als een gek naar Leuven hossen om er hun rosse muntjes te deponeren). Pas als er op televisie een reuze show tegen kanker wordt getoond, komt de goedheid in de mensen naar boven.

In dat geval is het maar best dat de media nog eens iets organiseert. Mensen helpen mensen wel op deze manier, maar zou het niet net iets geweldiger zijn als we zelf er zijn voor elkaar. Zonder gigantische show die waarschijnlijk ook teveel geld kost en waarschijnlijk op de een of andere manier nog vervuild ook.

 

Maar goed een hele boel mensen hebben weer een tijd drinkwater en kunnen verder. En de rest van Vlaanderen wacht op de volgende show om hun goedheid te tonen.

 

 

 



examenreeks 2

17:11, 3/11/2008 .. 0 comments .. Link

Nu ik voor de tweede keer voor het begin van de examens sta, had ik verwacht minder zenuwachtig te zijn. Maar aangezien ik twee nieuwe vakken heb deze module en dus ook twee nieuwe lectoren, weet ik nog steeds niet helemaal wat te verwachten. Ik heb ook het gevoel dat het nu moeilijker zal zijn dan vorige keer. Ik heb dus al een behoorlijke dosis stress en houd er rekening mee dat ik een herexamen kan hebben. Gelukkig krijg ik genoeg steun van mijn ouders en vrienden. ‘Als ik mijn best doe, raak ik al een heel eind ver.’ Ik zorg er natuurlijk voor dat, indien de examens niet zo goed verlopen, dit niet komt omdat ik niet genoeg heb gestudeerd.

 

Ik heb de indruk dat ik niet genoeg tijd heb om te studeren na de lessen. Ik ben nooit sterk geweest in studeren tot de vroege uurtjes. Rond acht uur ’s avonds is mijn concentratie ongeveer compleet verdwenen. Maar ik denk toch dat de volgende dagen lange avonden zullen kennen.

 

Ik heb afwisselend mini-angstaanvalletjes en aanmoedigende momenten waaraan ik me dan weer optrek. De vorige keer is het toch goed gelukt, waarom zou het dan nu niet lukken. Daar heb ik dan hopen en hopen antwoorden op. Omdat het nu moeilijker is, omdat ik meer vermoeid ben, omdat ik misschien toch niet zo goed kan studeren,….

 

Angst of geen angst, ik ga er ook deze keer weer voor. Ik kan alleen het resultaat maar afwachten.



verlanglijstjes

17:09, 3/11/2008 .. 0 comments .. Link

Nu de eindejaarsfeesten naderen krijg ik van familieleden de vraag om een verlanglijstje op te stellen. Ik begrijp volledig het idee. Het is gemakkelijker om te weten wat te kopen als je een lijstje hebt. Maar ik ben persoonlijk helemaal tegen 'het verlanglijstje'. Wat heb je nu aan een geschenk als je al weet wat het wordt. Als je weet dat de persoon die het voor je kocht de winkel die jij hem aanrade is binnengelopen, het cadeau uit de rekken nam, aan de kassa aanschoof en het vervolgens mee naar huis nam. Ik besef wel dat in deze maatschappij alles snel moet gaan en liefst met zo weinig mogelijk moeite. Maar ik ben van het idee dat een cadeau pas een cadeau is wanneer de schenker dagenlang is bezig geweest om iets origineels en persoonlijk te zoeken waarvan hij hoopt dat jij het even hylarisch vind als hij.

 

Door het verlanglijstje verdwijnt volgens mij de essentie van een geshenk. Ik kan geen verlanglijstje maken. Dan heb ik het gevoel dat ik iemand verplicht iets voor mij te kopen. Terwijl een geschenk iets vrijwilligs moet zijn. Een persoon geeft jou een cadeau omdat hij jou graag heeft en omdat hij vindt dat jij een cadeau verdient. Je verplicht niemand om een cadeau voor je te kopen. Zoiets doe je gewoon niet.

 

Hoewel ik achter mijn mening sta, moet ik toegeven dat ik vele brieven heb geschreven naar de Sint in de hoop dat deze heilige man mijn favoriete speelgoed zou brengen. Maar meermaals kreeg ik iets totaal anders omdat de Sint ( mijn ouders) het speelgoed 'niet vond' of 'te duur' vond.

Maar brieven naar de Sint zijn nog geen verlanglijstjes. Aan deze brieven hangt nog een mooi verhaal. Verlanglijstjes zijn bijna bevelen.

 

Ik probeer zelf altijd een grappig, origineel en persoonlijk cadeau of cadeautje te geven. Iets waarvan ik hoop dat diegene die het krijgt een half uur over de vloer zal rollen van het lachen als hij het openmaakt. Dat lukt me niet elke keer. Maar mijn inspanningen die ik leverde zijn dan ook een deel van het cadeau en ik merk dat veel mensen dat wel apprecieren. Diegenen die dat niet doen, probeer ik een volgende keer op te vrolijken met een beter cadeau.

 

Dus elke keer wanneer de vraag naar een verlanglijstje weer oprijst, zeg ik eerst: je hoeft mij niets te geven, maar je mag me altijd verrassen.

Dat antwoord is voor velen niet genoeg, dus zeg ik fluisterend dat ik stiekem een nieuwe chirorok nodig heb en dat een centje voor een nieuwe muziekinstallatie ook wel welkom is....

 

 ( december 2007)



Laura in het tweede jaar Ortopedagogie

17:00, 3/11/2008 .. 0 comments .. Link

Heus, het is waar. het is me gelukt om zonder herexamens in het tweede jaar te belanden. en trots dat ik ben op mezelf. ik heb wel met verdriet in het hart moeten ondervinden dat dit niet voor iedereen in mijn klas is gelukt. en dat de snoodaerds van de Plantijn hogeschool, flink hun best hebben gedaan om ervoor te zorgen dat je zeker niet opnieuw met dezelfde mensen in de klas zou zitten. dat zou te aardig van hen geweest zijn. na een jaar hard werken aan de groepscohesie ligt alles weer over hoop en kunnen we opnieuw beginnen. Maar wat als het dit jaar niet zo goed lukt als vorig jaar? het zijn tenslotten andere mensen. Maar dankzij mijn liefde voor mensen begin ik met een open hart en hoofd aan deze taak en aan het nieuwe schooljaar.

 

om even te laten zien wat ik van vorig jaar heb overgehouden, post ik de verslagen die ik nog overgehouden heb. ik ben er spijtig genoeg vijf kwijtgeraakt. maar de overige tien geven ook wel een duidelijk beeld.

 

dames en heren,

ik presenteer u

 

LAURA!!!!

 

 

 



mijn rustpauze in Jette

14:15, 3/11/2008 .. 0 comments .. Link

Het was al vier jaar geleden dat ik hier nog op spoed opgenomen was. Een persoonlijk record. Het voelde dus behoorlijk vreemd toen ik hier weer binnen werd gebracht ( niet alleen door mijn duizeligheid en knallende hoofdpijn). Al vier jaar liep ik rond met het idee dat ik toch niet dat zwakke, gevoelige meisje was. Ik had het dus mis. Voor de zoveelste onbekende reden wil het plastieken pompje in mijn hoofd niet naar behoren werken. Al vier keer raakte het verstopt. Al vier keer werd het vervangen. En dat terwijl die dingen gemaakt worden om levenslang mee te gaan. Mijn verdomde littekenweefsel toch!!

 

Ik lig hier nog maar twee dagen, maar de verveling slaat al ongenadig toe. De dokters doen maar één test per dag. Er volgen er nog zeker twee. Ze zijn weer eens van plan om een naald in mijn schedelpan te planten, geen blij vooruitzicht.

 

Eigenlijk mag ik niet klagen. Ik word goed verzorgd, heb alles wat ik nodig heb. De pijn is bijna te verdragen met de pijnstillers. De duizeligheid neemt wel mijn zelfstandigheid af. Ik heb al blauwe plekken van al het botsen en struikelen. En voor de rest voel ik me miserabel. Pas tegen de avond gaat het beter.

 

Sinds twee dagen komen mijn moeder en ik weer overeen. Ze mag weer de overbezorgde moederrol opnemen en ik kan haar zorg wel goed verdragen. Alleen toen ze me vanmiddag het eten in mijn mond duwde, was haar hulp niet zo handig. 

 

Mijn klasgenoten zijn onverwacht ongerust. Ik weet niet of ze allemaal wel weten wat er net aan de hand is. Maar hun lieve en meestal grappige sms’jes zijn meer dan welkom. Ik hoop dat ik de achterstand op school snel kan inhalen. Maar de allerliefste Marlies en Hanne ( en waarschijnlijk nog anderen) hebben zich al opgeofferd om mijn cursussen bij te houden.

Ik hoop dat er door mijn geen groepswerken in de moeilijkheden komen.

Ik weet dat school niet het eerste van mijn zorgen is, maar ik hoop dat ik snel weer uitgerust mee kan volgen. Ik heb het tot hiertoe al zo goed gedaan. Ik wil niet dat dit voorval alles in de war brengt.

 

Het is de eerste keer dat ik word opgenomen op de dienst neurochirurgie. Een groot verschil met pediatrie. Geen clown op de deur, geen cliniclowns, geen mama die zelfs ’s nachts bij mij blijft. Niet dat ik dat laatste zou willen, maar het is toch wennen. Vroeger was moeder ALTIJD daar. Nu moet ik zelf alle duizend, irritante vragen stellen, die mijn moeder normaal altijd stelde. ‘ waarom die test, wanneer, hoe’. Gelukkig heb ik jarenlang een goed voorbeeld gehad.

 

Het moeilijkste aan weer in het ziekenhuis liggen, vind ik het besef dat ik echt wel altijd een gevoelige griet zal zijn. En dat mijn hersenvliesontsteking niet alleen invloed heeft gehad op mijn jeugd, maar dat zal hebben op de rest van mijn leven.

Het beangstigt mij een beetje. Ik kan niet alles doen wat de meeste anderen wel kunnen, maar eigenlijk vormt dat geen probleem. Iedereen heeft zo zijn beperkingen zeker.

 

 

 

Ik ben nu thuis sinds gisteren. Het is vroeger dan verwacht, dus ik houd me nog rustig. Hoewel ik eigenlijk te springen te sta om weer naar school te gaan, er weer in te vliegen. Mijn zielige dagen zijn voorbij. Iedereen is verrast dat ik zo energiek en enthousiast ben. Moet jij niet ziek zijn, is een zinnetje dat ik al vaak gehoord heb. Nee, ik moet dat niet. Het heeft uiteindelijk een halve week geduurd vooraleer de ooh zo snuggere dokter me wilde geloven dat ik weer overdruk had en dat mijn ‘pompje’ waarschijnlijk niet meer werkte. Ik vertoonde natuurlijk niet de normale symptomen die je bij deze problematiek hoort te tonen. Of beter gezegd ik vertoonde ze niet snel genoeg. Normaal volgen ze elkaar op binnen de twee uur. Ik heb twee maanden de tijd genomen om me compleet miserabel te voelen. Ik slaag er steeds opnieuw in om aandoeningen te ontwikkelen op een manier die dokters niet kennen. Waardoor ze mij niet geloven. Waardoor ze mij niet willen helpen. Waardoor de pijn nog wat langer duurt. Jochei! (voel het sarcasme)

 

Gelukkig was er ook deze keer toch één dokter die zich tegen de professor van de dienst durfde te keren en me wilde helpen en je raadt het nooit. Vanaf het moment dat ik wakker werd na de operatie voelde ik me weer de oude. Nog een beetje moe, maar ik was weer de oude. En ik had dus gelijk gehad.

 

 

Mijn ouders en vooral mijn moeder hebben er weer tienduizend grijze haren bij. Ook zij gaan elke keer weer het gevecht aan om de dokters te overtuigen dat het echt wel nodig is om mij te opereren.

Maar het gevecht is weer voorbij. Ik ben beter en wie weet duurt het nu  wat langer.

 

 

Elke keer ben ik verrast van de steun die ik krijg. Klasgenoten, familie en zelfs collega’s van mijn ouders bellen ongerust om te vragen hoe het gaat.

Die steun helpt heel veel. Maar ik heb eens nagedacht en ik vind dat mijn eigen houding ook veel helpt. Ik weiger zielig in zelfmedelijden weg te kwijnen. Op die manier zou de pijn ondragelijk zijn en het gevecht met de dokters langer. Soms heb ik het gevoel dat ik diegene ben die mijn omgeving gerust probeert te stellen in plaats van andersom. Daar is niets mis mee. Het is mijn manier om met de situatie om te gaan. Ik denk ook dat ik mag zeggen dat ik een behoorlijk sterke meid ben. Een doorzetter zelfs. Mijn leven is niet altijd simpel ( mja oke niemands leven is altijd simpel) maar ik blijf toch maar mooi doorgaan. Jup, ik ben een sterke. Zegt het voort!!



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Ik
gedicht
dit jaar... ( 2008-2009)
Paniek, de laatste examens!
Mijn inleefweek

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer