Hij zat er kalm en zelfverzekerd, op het randje van de hoge kruk. Zijn arm bewoog rustig op en neer langs de gitaar en zo nu en dan keek hij op. Er stond nergens een microfoon, waardoor iedereen muisstil was en naar zijn stem luisterde. Hij had een warme, lage stem en er zat een bepaalde rust in zijn stem, waardoor het voelde alsof er oneindig veel tijd was, maar ook een omheinde, kleine wereld, namelijk alleen deze zaal. Meer niet. Zelfs het gevoel van oneindig veel ruimte, in die kleine, volle zaal, had ik. Het was raar om het gevoel te hebben dat ik er alleen was, dat alleen hij en ik in deze ruimte waren. Dat hij alleen mij kon zien, omdat er niemand anders was. En ik wist, dat dat gevoel niet klopte, maar toch voelde het zo en omdat het idee zo prettig was, bleef ik het voelen. Misschien voelde iedereen die hier was hetzelfde als ik, we waren met zo veel, maar misschien hadden we allemaal wel het idee dat we hier alleen waren. Zijn woorden kwamen op me af, langzaam en sloten zich om mij heen. Het was alsof ik wist hoe het zou zijn als hij me streelde bij zonsondergang op het strand. Zo moest het haast wel voelen. Teder, maar toch ook verlangend naar meer. Zijn gezicht werd fel belicht door een spot die van boven kwam. Met zijn ogen heel licht dichtgeknepen, keek hij er recht in, of net langs, ik kon het niet goed zien. Zijn baard en snor bewogen mee als hij zijn mond opende. In bepaald licht leek zijn haarkleur iets weg te hebben van rood, roodachtig, tenminste, maar dat was alleen in bepaald licht en ik wist niet welk licht het was. Ik had er ook nooit bewust bij stil gestaan, maar toch was het me soms opgevallen. De muts die hij droeg, was ver naar achteren geschoven, waardoor grote plukken van zijn haar langs zijn gezicht vielen. Zijn haar was niet krullend, maar ook niet stijl, iets daartussen in. Net als zijn muts niet op zijn hoofd zat, maar ook niet ernaast. Iets ertussen in. Hij had geen buitenproportioneel grote handen, maar wel had hij lange vingers. Ik had handen altijd iets moois gevonden, mannenhanden, als ze lange vingers hadden. Hij was er handig mee, hij speelde moeiteloos gitaar. Moeiteloos en toch niet slordig. Kundig als hij was, speelde hij, in de spot kijkend en af en toe zijn eigen hand beweging volgend. Wat ging er door hem heen als hij zong? Dacht hij elk woord dat hij zong? Of dacht hij na over iets heel anders, over een fijne vakantie op een wit strand aan de andere kant van de wereld? Kon dat? Ik keek hem indringend aan, alsof ik zo precies door zijn schedel kon kijken en kon zien wat hij dacht. Hij haalde uit, een prachtige, zuivere toon, waar ik kippenvel van kreeg en er zelfs een rilling van over mijn rug liep. Plotseling bekroop mij een teleurstellend gevoel, het gevoel dat hier een einde aan ging komen, dat ik niet meer de enige was. Ik zou niet opvallen, tussen iedereen die misschien wel hetzelfde dacht. Ik zou niet opvallen en de ruimte zou geen kleine, omheinde wereld zijn. De wereld zou ineens weer immens groot zijn, de rust zou in chaos veranderen, zodra iedereen een weg naar de uitgang baande. Ik bedacht me hoe hij het zou beleven. Hij zou vast het omgekeerde gevoel hebben. Op het moment dat iedereen wegging, zou hij past rust voelen en het gevoel dat hij echt opviel, als zichzelf. Ik vocht tegen deze gedachtes, ik wilde gewoon nog even genieten van dat fijne gevoel, voor zolang het nog zou duren. Alleen wij samen.

Vandaag breng ik een ode aan mijn dier, Omdat ik het gisteren niet gedaan heb Vandaag breng ik aan haar een ode, Omdat het morgen misschien niet meer kan

Ik denk best heel veel over dingen na, prachtige eigenschap die ik deel met Anna. Wij zijn denkers, over alles waar over na te denken valt. Bijna alles. Het enige waar ik niet over na denk, is de zin van het leven. Dat is een vraag waar naar mijn idee geen theoriën over zijn. Niemand kan mij overtuigen met zijn of haar versie over de zin van het leven. Maar bijna niemand heeft een theorie, want de vraag is niet te beantwoorden. Wat is de zin van het leven behoort tot de top tien van de meest vage vragen ooit. Ik zou zelf de vraag heel letterlijk beantwoorden, als deze mij gevraagd werd. “Sam, wat is nou de zin van het leven?” “Vandaag naar het strand gaan en morgen feesten, later!” In deze contekst ben ik ook bereid om antwoord te geven, want dan is het een duidelijke vraag. Maar niemand bedoelt de vraag letterlijk. Iedereen wil een vaag antwoord, waardoor alles nog onduidelijker wordt en dat snap ik niet. Opheldering is fijn. Er zijn niet voor niets mensen die dingen ‘op een rijtje moeten zetten’, maar filosoferen over de zin van het leven is heel prettig… dat is meer een paradox. Ik hou het meest van de simpele vragen als: ‘moet jij niet naar school?’ Dan kan ik antwoorden ja of nee. Of op ‘wil je koffie of thee?’ kan ik koffie of thee antwoorden. Maar ook diepere vragen kunnen te beantwoorden zijn. Mensen hebben het vaak over filosoferen over het leven na de dood. Men noemt het filosoferen en ‘is er leven na de dood?’ een vraag waar veel antwoorden op mogelijk zijn. Ik ben ervan overtuigd dat er maar een antwoord mogelijk is: nee, want als je dood bent, leef je niet meer. We hebben het één keer meegemaakt, dat het wel mogelijk is, nooit echt bewezen, maar Jezus die is weer tot leven gekomen. Hij zou ‘ja’ antwoorden. Ik moet zeggen dat ik Jezus best een onsympathieke en suffe vent vind. Mensen genezen van dodelijke ziektes, heeft hij met zijn handen op een afstandje gedaan, maar hij laat wel iedereen achter zonder dezelfde gave als hij. Dat is natuurlijk met opzet geweest, want als hij niet de enige zou zijn, zou hij niet de geschiedenis boeken ingegaan zijn en niet zo veel belachelijk veel aanhangers hebben die hem aanbidden. Ik had in zijn positie hetzelfde gedaan, denk ik. Maar waar ‘gelijkheid’ dan weer vandaan komt… het is allemaal zo tegenstrijdig. Nadenken over de zin van het leven, dat blijft toch zonde van mijn tijd. Men vraagt zich af wat de zin van het leven is, maar waarom moet er een zin zijn? Er is geen ‘zin’ van het leven. Men leeft gewoon en gaat dood. Dat men verlangt naar een waarom, terwijl daar nooit een antwoord op komt vind ik best verdrietig. Mensen geloven dat we hier ‘met een reden’ zijn neergezet. Voor zover ik weet, zijn we hier allemaal ongevraagd een keer geboren. De planeet is er niet voor ons, wij zijn hier omdat we hier kunnen leven en omdat er ooit een beestje tot een mens is geevalueerd. Op mars leven we niet, omdat we daar doodgaan van de hitte, maar elk stofje of diertje dat daar te vinden is, is daar omdat het daar kán zijn. Er is geen reden. Ik denk dat de mensen niet meer zonder reden kunnen, men wil verklaringen voor alles. Want als ergens geen verklaring voor is, wordt men onzeker en daar houdt met niet van. Onzekerheid. Dus komt men met eigen theoriën, om wél die zekerheid te hebben. Zoals religie, of geloven in een bepaalde zin van het leven. Ik vind het raar dat mensen verlangen naar een antwoord dat niet bestaat. Anna en ik denken na en praten. Over politiek bijvoorbeeld, een onderwerp waar over te denken en te praten valt. We vinden onze gedachten zo prettig en wijs, dat we geloven dat we zelf een politieke partij op kunnen richten en het beter zouden doen dan elke andere regering tot nu toe. Volgens mij heeft Nederland zich nog nooit in zo een slechte staat verkeerd als nu. Door die zogenaamde crisis staan er duizenden mensen op straat en dan kiest men voor een regering die behoorlijk wil gaan bezuinigen. Het is natuurlijk ook dan een beetje eigen schuld, dikke bult voor de kiezers van dit kabinet, maar niet iedereen heeft op haar gestemd. Er zijn ook veel mensen die helemaal niet hebben gekozen voor dit kabinet en toch hun baan op moeten geven, omdat er mensen zijn die zonnodig bezuinigingen boven aan hun lijstje hebben staan. Maar die mensen zullen ook een keer gaan klagen, als één van hun naasten in het ziekenhuis ligt, bijvoorbeeld, en door niemand geholpen kan worden. Lullig. Politiek is een relevant onderwerp, voor iedereen en ook duidelijk. Daar gaat het om, wat nadenken betreft, vind ik. Dat het om relevante onderwerpen gaat. Er moet iets mee te doen zijn, het moet iets opleveren, waar is het anders goed voor? Filosoferen over onmogelijke onderwerpen hangt niet samen met wijsheid. Men koppelt die twee dingen graag, maar ik zie geen verband. Wijsheid is weer totaal iets anders. Wijsheid is inzicht en verstand, volgens het woordenboek. Iemand die inzicht heeft en verstand, vraagt zich relevante dingen af, concludeert op basis van ervaring of stelt een logische hypothese op. Toch moet ik bekennen dat niet alles relevant is, waar ik over nadenk. Ik vraag me op de wc wel eens af, als ik mijn darmen leeg, hoe het zou zijn om in water te poepen. Volgens mij hebben heel veel mensen wel eens in water gepoept, in bad of in de zee, dus zo gek is het niet. Het moet vast een heel grappig gevoel zijn, maar niet zo relevant. Nee.

Een geordende tiener, het komt nauwelijks voor. Dan reken ik de dwangmatige mensen met stoornissen niet mee. En wie wil er op een tienerleeftijd geordend zijn? De tienertijd is er om chaotisch te zijn. Een heerlijk idee en al helemaal omdat alle tieners het hebben. Toch word ik afgerekend op mijn slordigheid en chaos, door tieners! Ik vind dat vervelend en ik voel daarom geen saamhorigheid met medetieners. Ik weet niet waar ik bij hoor. Maar dat is misschien weer een heel andere kwestie. In mijn gezin is niemand van elkaar te onderscheiden, wat chaos betreft. Mijn broer, mijn zus en ik zijn de ergste. We zijn altijd buskaarten kwijt, kleren, bankpasjes, slippers, ringen, klipjes, schoenen, brillen, losgeld, oorbellen, mobieltjes, notitieboekjes en onze rust. We zijn het kwijt, maar vinden het weer terug. Zodra dingen opgeruimd zijn, vinden we ze nooit meer terug en daarom krijgt Cees altijd de wind van voren als hij een poging doet om het veld te ruimen. Wij leven met en in chaos. Chaos is voor ons leven in het nu, denken in het nu en niet in het verleden of in de toekomst. Dus als wij iets plannen, dan gaan er dingen gebeuren vanaf het moment dat we plannen. Niet eerder –dat is ook moeilijk- en niet later. Zo was mijn broer laatst onderweg met de trein- hij woont niet meer thuis- en belde mij op. Hij was onderweg omdat we de dag erop, met pasen, bij familie zouden gaan eten. Bij de broer van mijn moeder, die geweldig kon koken en altijd heel erg zijn best deed op zijn vier gangen menu’s. Mijn broer was sinds een paar maanden vegetariër geworden en niet zomaar. Hij vond het hypocriet om wel varkensvlees te eten, maar geen varkentje te kunnen doden. Duidelijk en logisch. Maar hij belde me dus op om te vertellen dat hij tegen onze oom was vergeten te zeggen dat hij geen vlees meer at. Of mijn moeder een idee had. Nee, die had ze niet. Of ik dan een idee had. Eten meenemen, dacht ik. Of ik even naar de supermarkt kon om sojaburgers te halen en wat vegetarisch gehakt, want hij was zelf voorlopig nog niet in het gehucht. En dan ook nog even dit, want hij was vergeten een cadeautje te kopen voor een vriend waar hij dezelfde avond nog een verjaardag van had. Twee pilsjes en een glas. Maar de slijterij bestond niet meer. O, dat wist hij niet. Ik ook niet. Daar verzon hij zelf dan wel wat op. Ik ging uiteindelijk naar de supermarkt om sojaburgers en gehakt te kopen en vroeg me meteen af: waarom ziet alles er uit als echt vlees, als mensen juist géén vlees willen eten? Toen ik weer thuis kwam, was Nathan ook thuis. Cees was hem zijn zorgen aan het duidelijk maken. Maar mijn broer zag de zorgen niet zo… Waarom dit allemaal op het laatste moment moest. Omdat hij het eerder was vergeten en het later niet meer kon. De volgende dag aten we allemaal ons vier gangen menu en Nathan zijn soja burgers, niets aan de hand. Nathan en ik hebben geen moment wakker gelegen. Maar Cees wijst ons er nog wel eens op dat we gewoon dingen op tijd moeten doen, zodat we al dat gedoe kunnen voorkomen. Ik vraag me af welk gedoe en hij bedoelt waarschijnlijk het regelen van dingen op het laatste moment. Maar de enige die dat als een probleem ziet is hij. Nathan en ik hebben niet het gevoel dat we gedoe hebben gehad, maar Cees spreekt over slechte voorbereidingen. Ik ben persoonlijk niet zo van de voorbereidingen, maar toch ben ik met bepaalde vrienden altijd goed voorbereid en met anderen nauwelijks voorbereid. Caitlin, mijn vriendin met een Amsterdams accent, hondenogen en prachtig haar, zorgt er altijd voor dat we samen voorbereid weggaan. Ze is een checker: “Sam, heb je geld bij je?” “Vergeet je kaartje niet,” “hoelaat gaat de bus terug?” “Vergeet je ID kaart niet,” ze kan er wat van. Na een vragenlijstje van Caitlin, weet ik zeker dat ik alles bij me heb en op de hoogte ben van alle informatie die op die avond van toepassing is. Met haar mis is geen bus, met haar kom ik geen geld te kort, met haar weet ik waar ik moet zijn. Alles gaat volgens een soort plan en dat is best handig, dan hoef ik verder nergens over na te denken. Zij is mijn brein op bepaalde avonden, de motor van onze plannen. Als ik met Anna wegga, is niemand mijn brein of het hare. Dan zijn we breinloos. Anna en ik hebben een idee, uitvoerbaar daar gaan we van uit. De problemen beginnen al bij het vragenlijstje, want die is er niet. Dus we gaan de deur uit, zonder te weten of we alles bij ons hebben. We pakken een bus, zonder te weten waar we precies moeten zijn. Wij komen er pas op het feest zelf achter dat we helemaal geen drankje kunnen kopen en net een euro te kort komen voor op de terugweg. Wij vergeten tijdens onze dansjes waar we precies weer moeten opstappen en waar we eigenlijk precies zijn. Achteraf lachen we erom, maar het is genant, op de momenten dat het gebeurt. Het voelt lullig als je in de nachttram 3.50 moet betalen en maar 2.50 in je zak hebt zitten. En het voelt ook lullig als je een beetje zenuwachtig vraagt of je eerst een prijslijst mag zien, voordat je wat bestelt. Nog genanter als je achter de barman aanloopt om te vragen of de bestelling wel echt 5 euro is en niet meer. Dat doe ik niet, dat doet Anna. Onvoorbereid zijn zorgt voor genante momenten, die achteraf weer ontzettend grappig zijn. Voorbereidingen zorgen voor voorspelbaarheid en onvoorbereid zijn zorgt voor onvoorspelbaarheid. En het ligt ook aan de mensen wat voor invloed voorbereidingen hebben. Met Caitlin is het niet leuk om niet voorbereid te zijn. Ik ben ooit eens met haar weggeweest en heb toen mijn pinpas thuis gelaten. Ik kwam er vlak voor het busstation achter dat ik niet genoeg geld had voor de terugreis. Gelukkig had zij een pinpas en met moeite liepen we terug naar een overdekt gedeelte waar geld te halen viel. Ze raakte bijna haar pas kwijt, doordat het aparaat halverwege niet meer reageerde. Tien euro, had ze gepind. Met pijnlijke voeten weer terug naar de bussen, we kwamen langs een eettent-de bus die we wilden pakken hadden we uiteraard gemist-, maar konden geen voedsel bestellen omdat er anders weer te weinig was voor op de terugweg. Ik heb het geweten. “O, aangezien we de bus toch hebben gemist, kunnen we misschien nog effe wat eten. Ik zal…O NEE. Dan kunnen we niet meer terug. LAAT MAAR.” “Sorry Cait, sorry.” Pittige dame, Caitlin. Maar als ik met haar onvoorbereid ben, werken dingen op de een of andere manier niet. Dingen die niet lukken, worden vervelend en de sfeer om te snijden. Dat laatste is misschien een beetje overdreven. Met Anna kan ik me niet voorstellen dat iets wel leuk is als het voorbereid is. Als we weten wat we moeten doen, dan is het geen uitdaging meer en dat is voor Anna natuurlijk ontzettend saai. En het is onbewust dat we het prettig vinden als alles rommelig verloopt, want we staan niet juichend in een bus als we geen saldo meer op onze buskaart hebben en daardoor naar huis moeten lopen. Ja, we staan te balen als onze lieve kindersmoeltjes geen effect meer hebben op de buschaffeur. En evengoed geven we elke keer weer de voorkeur aan onvoorbereid weggaan. Om de spanning, de onzekerheid en de genante verhalen waar onze vrienden heel hard om kunnen lachen. Het zijn win-winsituaties. Het is even door de zure appel heen bijten als je rustig in een VIP gedeelte van een luxueze club gaat zitten omdat je denkt dat het dé loungeruimte van het feest is, waar je dan ook weer onmiddellijk voor een behoorlijk grote groep mensen wordt weggestuurd-dat was overigens met Caitlin-, maar het is ook fijn. Toch zijn voorbereidingen wel degelijk van belang, want als de hele wereld, als de dieren in de natuur en de mensen alles onvoorbereid zouden doen… Het zou een ramp zijn. Als leeuwen zich niet voorbereiden op hun jacht op een gazelle, maar gewoon roekeloos in het wild rennen, is de kans dat ze een gazelle te pakken krijgen kleiner dan dat ze bedachtzaam hun prooi besluipen. Als mensen zonder te boeken op vakantie willen en op elk willekeurig moment in een vliegtuig stappen, zouden duizenden vliegtuigen botsen en neerstorten en de mensen nooit hun vakantiebestemming bereiken. Voorbereidingen zijn er niet voor niets, ze zijn er om te overleven. Dus ik ben eigenlijk wel heel blij dat de mens evolutionair gezien niet echt meer vooruit komt, want Anna en ik zouden onmiddellijk afvallen. Wij zijn die domme zebra’s die alleen midden in de steppen en savannes gaan staan en de leeuwen die roekeloos achter gazelles aanrennen. Maar gelukkig zijn er nog altijd mensen die wel voorbereidingen treffen en vragenlijstjes maken. Dat zijn mensen die balans in de samenleving brengen. Van alles een beetje, veel variatie en ook dat zorgt evolutionair gezien voor sterkere nakomelingen. Alhoewel ik daar over twijfel, want ik moet eerlijk bekennen dat ik elke generatie dommer en zwakker vind worden. Uitspraken van politici die ons land vertegenwoordigen worden met de dag genanter. Plaatsvervangende schaamte. Dat ik persoonlijk niet zo van voorbereidingen ben, wil niet zeggen dat ik er tegen ben. Politici kunnen niet zonder, maar het komt veel voor. Die gooien zichzelf voor de leeuwen en terecht. En men die denkt dat voorbereidingen samenhangen met het IQ zijn ook weer een illusie armer. Politici bewijzen het tegendeel. Anna en ik trouwens ook. Twee slimme, eeuwig onvoorbereide meisjes.

Ik vind Anna aantrekkelijk, anders dan homoseksuele vrouwen of heteroseksuele mannen, maar ik vind haar aantrekkelijk. Ze heeft een mooi vol gezichtje, blauwe ogen en blonde krullen. Een cupmaat net zo klein als mijn cupmaat, maar elk shirt in haar kledingkast geeft het aanzien van een behoorlijke boezem. Haar karakter is zoet, ze is heel lief. Voor iedereen. Een meisje waar elke jongen verliefd op wordt of waar elke geile man seks mee wil. Over dat tweede heeft zij nooit zo nagedacht, maar dat doe ik voor haar. Elk meisje droomt van aandacht tijdens het uitgaan en Anna krijgt het. Rijen zelfs. Rijen jongens en mannen. Van alle soorten en maten en ook met verschillende achtergronden, geboortelanden of talen. Niemand is gek genoeg voor in de rij van Anna. Meiden onder elkaar kennen dan vaak jaloezie, maar ik niet. Ik vind het bijna jammer dat ik vrouw ben en niet op vrouwen val… Maar het lot heeft besloten dat het echt zo is, dus ik zal het met mannen moeten doen. Letterlijk en figuurlijk. Anna is ooit een keer tegen een leuke, vlotte, buitenlandse jongeman aangelopen en vrijwel meteen ten huwelijk gevraagd. Op haar eerste afspraakje! Gekker kan het niet. Dat men haar leuk vindt verbaast me niets, maar mijn verbazing kent grenzen en een huwelijksaanzoek ligt toch wel ver over die grens. Zij denkt dan dat die gozer streng religieus is, ik denk dan dat die vent kneiterleip is. Ik vind dat religie niets meer is dan hypocrisie, maar op een eerste date iemand ten huwelijk vragen, is toch wel heel gek voor een persoon die in allerlei heiligheid gelooft. Ik vind het ergens ook best knap van hem. Hij heeft moed, absoluut, kan niet anders. En het is creatief, want ik denk er niet aan om tijdens een eerste date een jongen ten huwelijk te vragen. Zo ver gaan mijn gedachten niet. Het is origineel, dat ook. En toch zou ik me vrij ongemakkelijk voelen op zo een moment. Zij heeft er nog lange tijd over gedacht, omdat ze het heel speciaal vond. Ik zou de huwelijksaanzoeker in de eerste instantie keihard uitlachen, omdat het haast wel een grap moet zijn. Wat mij direct is opgevallen, is dat hij in mooie woorden tegen haar heeft gezegd dat hij geen seks wil voor het huwelijk. Deze twee opmerkelijke opvattingen in één gesprek betekenen voor mij niets anders dan: trouw met me anders kan ik niet legaal neuken. Ik geloof ook wel dat hij met haar wil trouwen voor de seks. Het wil niet zeggen dat hij geen andere meisjes neukt, want zodra hij met Anna trouwt is seks legaal, dus kan hij bij iedereen langsgaan. Trouwen omdat hij van haar houdt, lijkt me stug. Er wordt wel eens gesproken over liefde op het eerste gezicht, maar ik geloof meer in verliefdheid op het eerste gezicht. Houden van iemand op het moment dat je iemand ziet, vind ik knap. Maar wie weet, is het een heel knappe jongen. Ik heb hem natuurlijk nooit ontmoet, dus kan geen uitspraak doen. Alhoewel…een eerste indruk is heel bepalend. Ik durf hem bijna niet te ontmoeten om een huwelijksaanzoek te vermijden. Anna weet precies hoe ze om moet gaan met zulke situaties, alsof ze ze dagelijks meemaakt. Ze is er bekend mee. Ze heeft ook ooit eens een jongeman op een feest ontmoet, die zij later nog eens in de stad tegenkwam. De gek is vrolijk mee naar zijn huis gelopen. Niet alleen naar zijn huis, ze is naar binnen geweest. De vreugde, die ik echt wel voor haar voelde op dat moment, heeft toch eerst even ruimte moeten maken voor huivering, walging en bezorgdheid. “Die man had je wel kunnen verkrachten!” Heb ik geroepen. Meteen teleurstelling op haar gezicht. “Ik wist dat je dit zou zeggen.” Ja, denk ik dan, VIND JE HET GEK?! En ik heb deze kerel, in tegenstelling tot die andere, wel ontmoet en ik walgde meteen van hem. Zijn uitstraling heeft me nooit aangestaan en die blik in zijn ogen al helemaal niet. Maar omdat ik al niet vaak een top tien sexy mannen met haar deel, heb ik echt geprobeerd om blij voor haar te zijn. Het is duidelijk geworden dat de man haar maar om één reden binnen heeft gelaten en dat is seks. Komt voor haar als een klap in haar gezicht, voor mij een inkoppertje. Als men niet weet wanneer een man zulke bedoelingen heeft, weet men het wel op het moment dat men vertelt nog niet aan seks toe te zijn en vervolgens niets meer hoort. Duidelijker kan niet. Kwade intenties kan ik niets mee, maar mannelijke instincten des te meer. Ik heb ooit zelf een jongen ontmoet die hetzelfde over mij dacht. Ik was toen op een feest na me een lange tijd ellendig te hebben gevoeld en ineens weer zin had om iets leuks te doen. Ik ben gaan dansen voor mijn leven en ineens was hij daar. Een flinke jongen, met kuiltjes in zijn wangen en slag in zijn haar. Een hoofd om bij weg te kwijlen, naar mijn idee. Hij was een beetje de jongen die ‘erbij hing’. Hij toonde niet al te veel interesse en deed een beetje zijn eigen ding, net als ik. Mijn vriendinnen Anna en Marinke zaten allebei vast aan een danspartner. De jonge God bleef over en ineens danste ik met hem. Ik stelde me voor. “Ik ben Sam.” “Oké.” Iets waar ik meteen door gefascineerd raakte en elk ander meisje hoogstwaarschijnlijk een afknapper zou vinden. Ik raakte in trans en kreeg ergens heel erg zin in. Ik beet in zijn overhemd en kneep in zijn rug. Toen hij achter me danste dwong ik hem bijna om overal aan te zitten. –Tijd van zijn leven- Anna en Marinke hadden ondertussen al met hun danspartners gezoend. Ik en mijn God niet, wij dansten alleen maar, heel gepassioneerd. Toen het voor hem even te veel werd en langs de kant ging staan, kon ik het niet laten om als een hond tegen hem op te rijden, waarop hij zei: “wil je seks of zo?” Precies het omgekeerde van wat ik altijd denk over de lovers van Anna, dacht hij over mij. Hij gaf me die avond nog een watertje, zijn nummer en een lieve glimlach, maar toen ik in de auto zat werd ik toch gebombardeerd met smsjes waarin hij vroeg of ik bij hem kwam slapen. Dieptepunt en een ware teleurstelling. Ik ging niet, natuurlijk, want als het om seks ging konden we het heus wel allebei dichter bij de deur krijgen. Ik ben redelijk goed gelovig en toch wantrouw ik mannen op bepaalde gebieden. Anna kent dat dus niet, wantrouw. Zij vertrouwt alles, iedereen. Ze is te makkelijk, een open boek en stelt zich daarmee kwetsbaar op tegenover anderen. Een houding die, natuurlijk gezien, niet de slimste is. Een zebra moet ook niet in zijn upje midden in de savannes of de steppen gaan staan. Een zebra die dat niet weet, mag wat mij betreft, dom worden genoemd. Nu zit de mens wel iets anders in elkaar, maar kwetsbaarheid is nog altijd kwetsbaar. Maar wat Anna allemaal meemaakt door zich kwetsbaar op te stellen, dat mis ik allemaal. Als het om daten gaat, scoort Anna in de top 100, 100 plaatsen hoger dan ik. Nu klinkt dat misschien zielig, ik heb heus wel dates gehad. Genoeg. Maar ik heb er altijd eerst over nagedacht. Mijn potentiële dates liggen dus veel hoger, want van al dat nadenken haken natuurlijk jonge mannen af. Haar top 100 is waarschijnlijk ook veel spannender, omdát ze er minder goed over nadenkt dan ik. Zij leert de gekste mensen kennen en ik gewone burgerventjes. Soms vergelijk ik Anna met een blinde. Een blinde met een blindengeleidehond. Ik zou het leuk vinden als ze echt zo een hond had, maar ik die hond stelt dan haar blindelinge vertrouwen voor. Soms vind ik haar naïef, maar ik heb ook wel respect voor hoe ze met haar hond omgaat. Het is nog nooit fout gegaan, nooit goed fout. Ze neemt stappen en risico’s, die een beetje stom kunnen zijn, maar ook heel veel kunnen opleveren. Ze is niet bang om uitdagingen aan te gaan en dat vind ik knap van haar, want het leven is te kort om uitdagingen te laten schieten. En het is ook goed dat Anna op haar blindengeleidehond kán vertrouwen, dat is ook belangrijk. Als een blinde zijn eigen hond niet kan vertrouwen, heeft hij er niets aan. Wat Anna doet is haar hond, haar gevoel blindelings vertrouwen. Respect.

Mijn ouders zijn gescheiden en wat ik niet snap is dat mijn ouders bij elkaar geweest zijn. Maar twee mensen die ooit voor elkaar gekozen hebben en dan ineens beseffen dat ze niet bij elkaar passen, besluiten dat vaak te laat. Beter laat dan nooit vind ik ook zo een vreselijke uitdrukking. Beter vroeg dan nooit. En met laat bedoel ik dat er al kinderen in het spel zijn. In het geval van mijn ouders vier. En met een opgeheven hoofd hobbelt mijn vader verder met als levensmotto voortplanten, wat me drie halfzusjes oplevert. Gelukkig is zijn huidige vrouw ‘helemaal compleet’ en proknoop-in-zaadleiders. Ik vind het bijna beschamend om te zeggen, maar mijn vader heeft dus zeven kinderen. Zeven! Maar voor hem is het geen opgave, want hij heeft eerst de ene helft opgevoed in Nederland en voedt nu de andere helft op in Amerika. Ik vind hem wat voortplantingsgedrag betreft wat fanatiek, maar ik vind hem daarom niet stom. En ook afstand zorgt ervoor dat ik niet dagelijks geconfronteerd word met mijn vaders kindergekte. Brooke, Utah en Rosie. Brooke is de oudste en ik probeer haar af te leren om Sem te zeggen in plaats van Sam. “Try to repeat Brooke, SAM.” En het is een wijsneusje, want soms dan hakkelt ze zo lang dat ze vraagt wat het uitmaakt, ze weet hoe ze het moet schrijven. “Do you hear a difference between Broek and Brooke?” Dan knikt ze meestal. “If I call you Broek here, my dad would know I am actually calling you pants…” Dan begint ze te gniffelen. “That’s not funny,’ probeer ik dan een beetje verontwaardigd. “It is funny! Does Sem mean something in Dutch?” Ik schud vrijwel meteen nee en zij haalt dan meteen haar schouders op. “Then, what’s your problem?” Ik moet bekennen dat ik mezelf dan betrap op enig trots gevoel, omdat ze nu al scherper is dan elk ander volwassen persoon, maar daarna hervat ik mezelf en bedenk me dat ik gewoon Sam heet en niet Sem. Mijn broer en ik zien voortplanten als vrije keuze, als een optie. Daarom noemen wij het liever geen voortplanten, want dat klinkt alsof het moet. Kinderen krijgen, liever. En dat is een vrije keuze. De norm van de hedendaagse maatschappij is kinderen hebben, dus als men geen kinderen heeft vindt men dat raar. Ik vind dat het andersom moet zijn, want niemand wordt geboren met een kind. Elk mens begint als kind, groeit op, wordt volwassen, nog altijd zonder kind en dus snap ik niet dat de norm kinderen hebben is. Het zit zo in de maatschappij gestampt dat men kinderlozen raar aankijkt, verafschuwt of erger nog, niet kinderloos dúrft te blijven. En dit zeg ik, als voorstander van kinderloosheid. Ik heb niets met kinderen. Mijn obsessie voor honden doet me meer. Waar ik me vaak aan erger zijn uitspraken als ‘mensen zonder kinderen zijn egoïstisch’. Ik vind mensen mét kinderen egoïstischer, want zíj willen kinderen, kinderen kiezen er niet voor om geboren te worden. Al om die reden wil ik geen kinderen. Ik ben ongevraagd op de wereld gezet met een levensduur die nauwelijks iets voorstelt. Ik lijk wel gek mijn geringe tijd te besteden aan het opvoeden van kinderen. En mensen die zeuren over abortus? Stellen, beseffen niet dat elke keer als zij seks hebben, miljoenen zaadcellen laten sterven, voor puur genot. Waar trekken zij die lijn? Afijn, abortus, gevoelig onderwerp. Ik hoor ook wel eens over oerdrang, mijn zus zegt dat bijvoorbeeld wel eens. Oerdrang…als ik daar echt even bij stilsta, dan weet ik dat seks mijn oerdrang is, maar seks is niets meer dan seks, dan wat wij ons erbij voorstellen. Men zou kunnen spreken van enig verband tussen seks en voortplanten. Want als men zich wil voortplanten, moet men seks hebben. Maar, als men seks heeft hoeft men zich niet voort te planten. Dus er is een verband tussen voortplanten en seks, maar niet tussen seks en voortplanten. En eigenlijk gaat het eerste verband voor sommige organismen maar gedeeltelijk op. Een regenworm bijvoorbeeld plant zich geslachtelijk voort-ze liggen daarbij met hun vochtige lijfjes om elkaar heen gewikkeld en het mannetje spuit dan uiteindelijk uit een gat zijn sperma in het gat van het vrouwtje- en op het moment dat moordlustig kind het wormpje gierend door midden hakt, kunnen beide delen gewoon verder leven. Hoezo oerdrang? Oerdrang? De mensheid is klaar om te sterven. Hoewel mijn vader het daar niet mee eens is en daarom protesteert tegen het uitsterven van onze soort. Alsof we er trots op moeten zijn, op ‘onze soort’. Ik denk dat de wereld beter af is zonder de mens. Als de aardbol kon verlangen… Verlangen is een van onze lievelings woorden, van mij en Anna. Als twee mensen kunnen verlangen zijn wij het wel. Verlangen naar seks, lentekriebels, vrijheid, zon, liefde, vakanties, feesten, weekenden, sigaretten, patat, verleden, familie en vrienden, strand, kerst, wereldreizen, winkelen, slapen, huis, vlees, lezen en schrijven. Anna en ik zijn onophoudelijk aan het verlangen. Anna is best een dromertje, ze ziet alles wel gebeuren en wat gebeurt is mooi en ideaal. Ik ben eerder nuchter, maar laat me wel eens meeslepen. Ik kan het als fijn ervaren, maar soms is het zo teleurstellend als blijkt dat het slechts een verbeelding is. Hoe Anna en ik precies vrienden zijn geworden blijft een raadsel, de kern van onze vriendschap is een raadsel en dan is het gek dat die vriendschap dik in orde is. Ik ken haar van school, maar als ik aan school denk, denk ik nooit aan haar. Ik heb samen met haar frans gehad, maar goede gesprekken nooit gevoerd. En toch heeft het zich ontwikkeld tot iets speciaals, want ik noem niet iedereen mijn gedachtezuster. Zo omschrijf ik Anna in één woord; gedachtezuster. En dat is veel specialer dan iemand omschrijven in de vijf standaard woorden als; lief, grappig, knap, zorgzaam en zweverig, want gedachtezuster bevat alles. Gedachtezuster bevat al deze woorden en nog zo veel meer. Iemand die mijn gedachtezuster is, daar houd ik van, die vind ik leuk en lief. Een gedachtezuster is een ongedwongen familielid, ik beslis zelf onze relatie en de kracht daarvan. Een gedachtezuster heeft niets te maken met uiterlijk of identieke karakters, want wij lijken in de verste verte niet op elkaar. Zij is het meisje, van wie ik vind dat elke jongen verliefd op haar kan worden. En daarmee bedoel ik dat voorkeursloze jongens op haar vallen, maar ook jongens die beweren dat ze op bruin vallen, op Aziatisch, op groene ogen of lange benen. Zij is iemand waar standvastige, voorkeurhebbende jongens op kunnen vallen. Niet dat ze allemaal doen, maar zo is zij. Wat uiterlijk betreft…want als het om innerlijk gaat vind ik haar weer niet het type waar iedereen op valt. En dat komt omdat zij van gek houdt, van niet-normaal, van uitdagend, van buitenlands, creatief en het liefst religieus. Dat laatste overigens niet bewust. Het is ook gek hoe een buitenlands uiterlijk haar kan doen opwinden, niet normaal. Dat heeft ze alleen bij buitenlanders. Hoe hard zij mij durft te beweren dat ze ook open staat voor Hollandse boeren, ik geloof er niets van. Ze zijn te nuchter. Ik geloof dat er heel lief, knap Nederlands glorie rondloopt, dat haar ontzettend gelukkig wil maken. Maar dat is voor haar niet genoeg, denk ik, zij wil niet iets dat op rolletjes loopt. Zij wil dus iets uitdagends. En buitenlanders zijn dat, hoe dan ook. Andere achtergrond, andere opvoeding, religie, ideologie, manieren. Allemaal potentiële relatie stukmakers, maar het is een uitdaging. Daar verschillen we in, want zij blijkt toch redelijk voorkeurhebbend. Want buitenlanders vallen haar op, mij niet. Ik voel geen voorkeur, behalve voor het mannelijk geslacht. Ik val op iets van iemand. Ik kan op witte tanden vallen, op een kapsel, op kuiltjes in de wangen, op baarden en armhaar, op een bepaalde glimlach of op ogen. Dat zijn dingen die mij het eerste opvallen, van iedereen, niet van een bepaald type, van een bepaalde kleur, of met een bepaalde kledingstijl. Wat we wel gemeen hebben op dat gebied is dat we allebei snel verliefd kunnen worden en ook allebei gek zijn op behaarde mannen. Beharing is mannelijk. Hoewel tegenwoordig trendy om alles te scheren, beharing scoort nog steeds hoog op de seksmeter van mij en Anna…dat klinkt als oerdrang.