Beste lezers,

De eerste cyclus van gedichten is af. Graag hoor ik uw reacties...

groet,

Chaske

Wat was de zomer mooi.

De duinen, de bossen, de hemels.

Ze vergingen één voor één.

Tijdens herfststormen.

De duinen werden modderpoelen,

De bossen verdronken in een rivier.

De hemels kleurden dagelijks grauwer.

Een twee-eenheid stierf hier.

Op aarde verging een zomer,

verdween wat borsthaar, een buikje, een neus.

En ze ontdekte dat ze zelf

weet wat verlossing brengt.

De punt van je neus
met altijd wat vlekjes
van je moeder geërft.

En dat buikje van jou
net iets te dik
maar daarom zo zacht
om op te liggen.

Je borstharen
om mee te spelen
wat zal ik ze missen.

Zomerfeesten vuren op
aan zonovergoten stranden,
dansen wij samen
op de maat van de muziek
in maanlichtnachten
de duinen in...

Klaterbeekjes monden uit
in slingerende rivieren,
door een woest landschap
van varens, bossen en rotsen
waar wij ons samen
Adam en Eva wanen...'

Wolkenloze hemels
hoge dagdromen
samen doorgebracht,
een zomer lang gehoopt
gedaan, gedanst, gedacht
en niets verloren.

En toch...

Het gladpolijste goud
aan manicurevingers
schijnt als een opgaande zon
in haar leven.

Nooit had ze gedacht
dat eeuwige afhankelijkheid
voor verlossing zou zorgen.

Alsof de circel
nooit doorbroken
worden mag.