"Waarom doe jij dat eigenlijk niet?" Mijn moeder kijkt op van haar krantje.

"Wat precies, mam?" Vraag ik ietwat aftastend; meestal is dit het moment waarop grootse plannen gesmeed worden waar ik niet bepaald de vatbaarheid van inzie.

"Een blog schrijven." Het valt dit keer mee. 

Waarom zou ik. Ik heb niks te melden. Moet ik dan net als al die andere kansloze mensen (ik hoop dat het feit dat ik me daar nu inderdaad onder heb gemengd mag gelden als excuus voor deze belediging) mijn leven op straat gooien? Ik denk niet dat men daar op zit te wachten. Moet ik dan ook mijn mening over van alles en nog wat geven ondanks dat ik er eigenlijk niet zoveel verstand van heb? Waarover zou ik uberhaupt moeten schrijven. Studie? Politiek? Mode? Over de eerste wordt mij altijd verteld dat ik daar nu toch eens over op moet houden, over de tweede heb ik vrijwel geen mening (ja heel slecht) en over de derde...ik denk dat ik dat toch echt beter aan andere mensen kan overlaten.

Dus: "Nee, mam, daar heb ik geen zin in."

"Maar je schrijft altijd zo leuk."

Een compliment wat mij al jaren wordt nageroepen door mamalief, maar ondertussen heeft ze ook al in geen jaren een stukje van mij gelezen. Daarnaast is mij ooit verteld, op een schrijfcursus zowaar, dat complimenten van mensen met wie men bloed of bed deelt toch niet al te serieus genomen moeten worden. Zodoende, geen reden om een blog te schrijven.

Waarom dan toch? Omdat half Nederland het doet, dus waarom ik niet. Omdat ik het toch wel leuk vind om te schrijven en omdat ik toch ook wel weer zo arrogant ben om te denken dat als zoveel mensen het doen er altijd zullen zijn die minder te melden hebben dan ik (en zo niet dan moet toch iemand zich opwerpen de minste te zijn).

En zo, bij deze meng ik mij onder de schare der bloggers.