Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Genieten, ook met MS

Goed nieuws

{ 20:40, 20/8/2012 } { 0 comments } { Link }
Het is alweer half elf, maar slaap heb ik nog niet. Morgen ga ik naar het revalidatiecentrum De Overtoom in Amsterdam. Ik kreeg het vanmiddag te horen, iedereen hier ging er vanuit dat ik nog zeker twee weken hier zou blijven. Maar er is vandaag een plekje vrijgekomen en morgen mag ik er al naar toe. Ik ben nog steeds een beetje in shock. Het gaat ineens wel erg snel en, nu al naar het revalidatiecentrum betekent: Twee weken minder ziekenhuis en twee weken eerder bij mijn lieve dochter.

Maar eigenlijk is mijn hele dag ook zo lekker verlopen. Het begon vanochtend al toen ik uitgeslapen wakker werd en verbaasd was dat ik nog niet wakker gemaakt was. Toen ik op de klok keek zag ik dat het 'al' half zeven was, Zo zie je maar hoe je aan zo'n ritme gewend raakt.

Later op de dag heb ik genoten van de stagair van de fysiotherapeute. Samen met hun had opnieuw een rondje gelopen, waar ik nog steeds heel trots op ben. Uiteraard was mijn vraag aan de fysio of ik dit ook alleen mag oefenen. De fysio speelde de vraag door naar haar stagiar en die vond het toch niet zo'n goed idee, vanwege de obstakels. Maar de fysio was het daar niet mee eens. Ze vond dat ik weer veilig liep en dus mag ik rondjes oefenen. Hoera!!

Dus, alleen maar goed nieuws vandaag.


Weltrusten


Een middag thuis in het ziekenhuis

{ 20:29, 19/8/2012 } { 0 comments } { Link }
Wat was dit een geweldige dag!
Het begon vanochtend al goed. Na 3 weken ben ik nu toch echt wel gewend aan het ziekenhuisritme. Zelfs het katheteriseren heb ik er eigenlijk moeiteloos ingepast. Dus ik werd om kwart over zes eigenlijk wel gezellig wakker. Jammer van die vreselijke pijn toen ik me wilde bewegen. Maar goed, ik had dan ook al zeven uur geen oxynorm meer gehad. Dit is een snel, maar kort werkende morfinepil, die de ergste pijnpieken moet dempen. Maar na het innemen van mijn medicatie en het katheteriseren zakte de pijn al snel en kon ik nog even lekker doezelen tot het ontbijt kwam om kwart voor zeven.
Dat je geen aandrang meer hebt om te plassen heeft trouwens wel een heel groot voordeel. Terwijl je zo ligt te doezelen, als je net wakker bent geworden moet je meestal ineens, heel snel naar de wc. Nou ja, ik wel in ieder geval. En daar heb ik nu geen last meer van.

Na het ontbijten was de pijn weer goed te dragen en kon ik dus lekker genieten van een uitgebreide douche. Daarna heb ik een rondje gelopen over de afdeling met mijn rollator en ik ben zo blij dat ik dat weer kan. En ja, het is maar 30 meter en ja, ik mag het nog niet alleen. Maar....Het lukt wel. Een paar dagen terug kon ik net aan naar de wc lopen en dat is hooguit een meter of 8. De rest van de ochtend heb ik lekker op bed doorgebracht, genietend van het feit dat het buiten al meer dan 30 graden was en ik tenminste op een afdeling lig waar de airco goed werkt.

Na de lunch kwamen er twee vrienden van me en zijn we verhuisd  naar de huiskamer, vlak bij de afdeling. We hebben de hele middag Dungeons & Dragons gespeeld. Ik heb een heerlijke middag gehad, voor het eerst in drie weken voelde ik me even niet in het ziekenhuis. Ze hadden drinken, chips en zelfs vers gebakken appeltaart bij zich, waardoor de tafel al snel een gezellige zooi werd. Maar dat was het niet alleen. Het was het sarcasme, de geintjes, de humor, het was de hele sfeer waardoor ik echt even weg uit het ziekenhuis was. 's Avonds hebben we met zijn drietjes in het personeelsrestaurant gegeten en nog even gekletst op een bankje op de parkeerplaats. Om half 8 hebben de mannen me naar boven gebracht en mijn tranen in mijn ogen heb ik afscheid van ze genomen. Toen ik vanuit de rolstoel mijn bed in stapte merkte ik pas hoeveel pijn ik had. Maar dat interesseerde me helemaal niets. Wat was dit een geweldige dag!


Alle begin is moeilijk

{ 20:13, 18/8/2012 } { 0 comments } { Link }
"Je zou eens moeten schrijven hoe je hier in staat, je bent zo positief." Dat werd mij eergisteren verteld toen ik samen met een vrijwilliger van het huiskamerproject een sigaretje rookte in de ziekenhuistuin. Maar dat is moeilijk. In het leven staan is iets wat je doet, iets waar je lang met vrienden over praat, maar niet iets wat je in boekjes leest. Tenminste, dat is mijn mening. Dus, laat staan dat je het op schrijft. Vandaar het idee om een dagboek te beginnen. En misschien kan ik dan aan de hand van voorbeelden laten zien hoe ik  in het leven sta en met deze waardeloze ziekte omga.

Voor ik aan dagboekverhalen begin zal ik eerst eens vertellen hoe dit hele verhaal begonnen is. Daarvoor moet ik teruggaan naar even voor ik de diagnose MS kreeg. In oktober 2010 nam ik twee radicale beslissingen. Ik wilde definitief iets aan mijn overgewicht doen en ik maakte een einde aan de relatie met de vader van mijn dochter. Een week nadat ik mijn ex, met wie ik bijna 10 jaar samen ben geweest, vertelde dat het over was had ik een intake gesprek voor een gastric bypass.


Na de relatiebreuk woonden we nog steeds samen, maar na een paar maanden ging dat steeds lastiger. Dus in februari 2011 verhuisden mijn dochter en ik naar een stacaravan, waar mijn dochter heerlijk buiten kon spelen en we heel wat avondjes rond het vuur gezeten hebben.

In maart werd ik geopereerd in Brugge. De operatie ging ontzettend goed en ook met het eten daarna heb ik geen last gehad. Ik kan nu zo goed als alles eten, alleen nog steeds in kleine porties. Maar het allermooiste , ik heb ook geen trek meer in veel eten....Heerlijk. Toen ik geopereerd werd woog ik 154 kg. Vandaag ben ik 107 kg. Nog 8 kg te gaan en ik ben onder de magische grens van 100 kg.

Na een maand zou ik volledig herstelt zijn, dus ondanks dat ik nog steeds hondsmoe was ging ik voorzichtig weer aan het werk. Nog geen twee weken later kreeg ik pijn in mijn nek en tintelingen in mijn linkerhand. Nog een paar dagen later kon ik bijna niet meer schrijven en liep ik soms alsof ik dronken was. Mijn huisarts stuurde me door naar de neuroloog op verdenking van een carpaal tunnelsyndroom. Dit sloot de neuroloog al snel uit en ze wilde een MRIscan maken van mijn hoofd en nek. Een dag na de scan kreeg ik de diagnose al: M.S.

Mijn wereld stortte in op dat moment en ik wist niet wat ik moest. In de gang van het ziekenhuis belde ik huilend mijn ouders en twee vrienden die ik beloofd had te bellen als ik de uitslag had. Een van hen is naar me toe gekomen. Die avond heb ik met hem gehuild, gepraat en nog meer gehuild, maar ook besloten dat ik het wel zou redden. Wat die M.S. ook op mijn pad zou brengen. In het jaar dat volgde is hij mijn grote broer geworden.

Echt tijd om te wennen kreeg ik niet, want twee dagen later werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Er waren ook actieve ontstekingen gevonden en dus kreeg ik een mythylprednisolon kuur van 3 dagen. Na die kuur krabbelde ik langzaam op en herstelde ik voor een groot deel. En door de steun van een groep hele lieve vrienden leerde ik omgaan met de diagnose. In juli raakte ik mijn baan kwijt, maar in september kreeg ik een huurhuis, dus na de verhuizing keerde de rust terug.

Tot februari dit jaar. Ik kreeg een nieuwe terugval, weer naar het ziekenhuis, weer een prednisolonkuur en weer opkrabbelen. Daarna ging het 6 weken goed. Toen weer een nieuwe terugval, dus het hele circus begon opnieuw. En zo is het gegaan tot deze opname.

Er moeten eigenlijk minimaal drie maanden tussen de kuren zitten vanwege de bijwerkingen en aangezien ik nu binnen  vijf maanden drie kuren gehad heb kunnen ze me nu geen kuur geven. Daarom lig ik nu al drie weken in het ziekenhuis aan de morfine.

Dan de schade van het afgelopen half jaar, de achteruitgang is best hard gegaan. Begin februari liep ik nog zonder stok. Nu loop ik zelfs achter de rollator niet heel stabiel en als het verder is als 20 a 30 meter gebruik ik een rolstoel. De pijn is nu ook niet leuk meer, elke dag voelen mijn benen en voeten verkrampt aan en daarbij alsof ze in de brandnetels gelegen hebben. En dan het meest genante, ik voel geen aandrang meer om te plassen. Dus moet ik vijf keer per dag gekatheteriseerd worden. Al ben ik hard op weg om dat ook zelf te leren.

Zo, en daar sta ik nu. Aan het begin van een nieuwe opkrabbelperiode en mijn tweede revalidatietraject En het gaat iets heel moois worden. Want ik geloof dat als ik hier mee klaar ben dat ik weer zelfstandig door het leven kan met mijn lieve dochter en mijn twee poezen.


About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

Links


Categories


Recent Entries

Goed nieuws
Een middag thuis in het ziekenhuis
Alle begin is moeilijk

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer