Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Love is All 

Waanzinnig trots...

00:34, 6/7/2008  ..  1 comments  ..  Link

Ik ben waanzinnig trots op mijn meis. Altijd al maar vandaag nog even tastbaarder. Zoals iedereen al heeft kunnen lezen wonen al mijn kids elders. Bij hun natuurlijke papa of mama iig. Alhoewel dat gegeven mij niet sterkt in het gevoel van 'genoeg' zijn as a human being ben ik er toch een soort tevreden mee. Een soort van, meer zal het nooit worden, I'll die wondering what went wrong. Maar ik moet wel, wil ook altijd opzij voor hun gevoelens.

Anyway en ff to the point. Sinds een paar weken heeft dochter haar schoolwerk weer opgepakt. Via een omweg misschien maar ze heeft het opgepakt. Ze is daar ook getest, vorige week. En wat ik al tijden gil is nu eindelijk bevestigd, mijn dochter is een slimme meid, ze zou zelfs HAVO kunnen doen. Eindelijk, eindelijk is ze nu ook trots op zichzelf en kan ze alle tests die onder benedengemiddeld aangaven, achter zich laten. En ze straalt het uit, ze voelt zich eindelijk een beetje op waarde geschat door de meute. Wat ik ook gezegd heb, al geeft ze me nu gelijk, het deed er niet toe. Meerderheid telt. Gisteren heeft ze een kaart gekregen van een van de begeleidsters op de school waar ze nu zit. Vol met complimenten. Ze zijn blij met haar.

Niet nieuw voor mij, ik heb ze ook vaak zo geformuleerd. Heb altijd in haar geloofd. En toch deed deze kaart haar meer dan ik haar heb kunnen geven. Omdat het zo duidelijk op papier stond? Ben ik ooit onduidelijk geweest?

Uren gehuild vandaag. Alweer uren alleen. Mijn meisje woont elders. En  ik mis haar. De som van al mijn inbreng mag papa oogsten. En dat doet zo zeer.

Maar trots ben ik op mijn kind, dat zoveel rotgevoelens heeft overwonnen. En dat is het enige dat telt.



Moving on...

00:48, 19/6/2008  ..  0 comments  ..  Link

Inmiddels zijn er bijna 2 weken verstreken sinds dochter's vertrek en ik moet toegeven dat ik aan het bijkomen ben van alles. Eerlijk, het is heerlijk om alleen verantwoordelijk te zijn voor jezelf, en niet elke dag strijd te leveren met een puber die ontspoort is, op welk moment dan ook.

 Ik besef inmiddels des te meer dat ik een wattenschijfje ben. Ik zou sterker moeten kunnen zijn met haar, voor haar, ze heeft het nodig. Maar het is exact zoals een dierbaar iemand mij onlangs vertelde, je maakt haar problemen de jouwe. (En dat verzwakt, 'eigen' conclusie)  Klopt helemaal, ik voel ze ook als zodanig. Waarschijnlijk uit schuldgevoel, terecht of onterecht. Mijn meis lijkt inmiddels tevreden te zijn met  haar keuze om bij haar pa te wonen, dus alleen al uit liefde ben ik het ook en doe ik mijn best het de beste kans te geven.

Morgen ga ik weer werken, letterlijk een nieuwe weg in slaan zonder al teveel zichtbare bagage. Ik kom er wel. En zij ook. ;)



Het leven vanaf vrijdagavond...

00:47, 8/6/2008  ..  0 comments  ..  Link

Toen ik donderdagnacht, na uren, huilend in slaap viel had ik iig één ding voor ogen, dochter zou mijn tranen niet zien. Bewust leeggehuild, bestaat er zoiets? Nou ja, ik redde het de vrijdag. Raar dagje, het 'afscheid' sluimerde de hele dag om me heen, bij alles wat ik deed. Bracht haar naar de deeltijd, beseffend dat het misschien de laatste keer was. Eenmaal thuis zag ik haar volgestopte tassen in haar kamer, de katten die er rusteloos omheen slopen of al knuffelend bij me op schoot kropen. Tsja, katten en gevoelens... Huilde hard, warmte zoekend in hun warme vacht. Rond half 6 haalde ik haar op bij de deeltijd en gingen we naar de flat om haar tassen op te halen. Ze douchte nog even en toen was het zover. We namen haar spullen, inclusief computer monitor, op het c1000 karretje mee naar beneden en ik reed weg met de auto, zij met de fiets. Ex en zoon hielpen met het slepen en terwijl dochter haar nieuwe kamertje eigen maakte, rookte ik een Marlborootje op haar balkon, emoties uitsluitend. 'Sterk zijn nu, sterk zijn,'galmde in mijn hoofd, voor haar, ze wil je zo graag sterk zien. Dus sterk was ik. Ook tijdens het mee/eten en daarna. En ook toen dochter mij achterna liep naar de lift. 'Dag mam, smak, smak' 'Tot snel, meis, love you...´ De lift ging naar beneden, met zoon en hond. Ik moest alle zeilen bijzetten, tranen wegdrukken, totdat. `Dag lieverd, have fun´ zei ik tegen zoon terwijl hij wegrende richting voetbalveldje. Eenmaal in de cocon van mijn autootje mocht ik van mezelf voelen wat ik voelde op dat moment. Overgave, onderspit, liefde, verdriet, alles liep door elkaar heen. Snel startte ik de auto en reed, zwaaiend naar zoon, de straat uit. Huilend, de korte weg naar huis. Mezelf bij elkaar rapend, eenmaal in mijn eigen straat. KUT. Buuf. Zij weet ervan, de enige in mijn  directe omgeving, Tsja, schouder en zo, ff lekker uitgejankt. En dan alleen thuis. Voor het eerst sinds 2000 toen ze weer bij mij kwamen wonen, de kids.

En dan vanmorgen, half 9. Ik word wakker van dochter, die lief en zacht mijn hand streelt totdat ik besef dat zij er is. Ik ben blij en dankbaar. We komen er wel, uit liefde want die staat vast.... :D



Nu nog ff schrijven...

03:11, 1/6/2008  ..  1 comments  ..  Link

Tsja, wat valt er te schrijven. Vanaf a.s. vrijdag ben ik een mama wiens kids alledrie elders wonen. Niet omdat ik nou zo'n kutwijf ben maar omdat........... Ja, waarom eigenlijk? Oudste twee accepteren mijn gezag niet, dat is iig duidelijk. Ik ben een mama op basis van redelijkheid, heb niet meer en kan niet anders. De jongste kan daar prima mee overweg, hij overvraagt me nooit. Logischerwijs brengt hij de meeste tijd door met zijn bio-mama, ik kan mij daar prima in vinden, onze liefde voor elkaar staat vast sinds Day One en zal er altijd zijn. Moeiteloos pas ik mij aan exje's ontwikkeling aan, zo ben ik. De andere twee voelen altijd als Kabouter Nooitgenoeg. Als je het ene probleem onder controle hebt, knallen ze de volgende direct voor je voeten. Muts is moe. Moe van 16 jaar tropentijd. Slaapproblemen, problemen met school, met vriendjes en vriendinnetjes, de scheiding, met eigenlijk alles. Nooit een rustige tijd, er was altijd wel iets dat zorgen baarde. Al jaren hulpverlening over de vloer. Sommigen met enkel schriftelijke ervaring met kids, anderen met een stukje ervaringsdeskundigheid. Maar nog nooit iemand die compleet bevatte hoe mijn leven er al tijden uitziet. Ik ben het zat, ik ben erg moe. Leeggehaald tot op het bot en altijd uit liefde. Ik hou van mijn kids, alledrie. 100%. Maar ik ben er ook nog. Vanaf aankomende vrijdag gaat dochter vrijwillig wonen bij de man waar ze tot voor kort niet eens mee kon praten, geen woord. Wat is veilig zijn, wat is structuur? Ik ben het even kwijt. Maar desondanks hoop ik dat hij haar kan geven wat zij kennelijk bij mij niet vindt. Want het geluk van mijn kids gaat boven alles. Altijd.



Keej, ik ben er...

00:55, 22/5/2008  ..  2 comments  ..  Link


About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Waanzinnig trots...
Moving on...
Het leven vanaf vrijdagavond...
Nu nog ff schrijven...
Keej, ik ben er...

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer