Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Gastric Bypass Home | Profile | Archives | Friends
Deze vrouw van 40 is in de mallemolen gegaan voor een operatie (gastric bypass). Hier het verloop...

Angst14/12/2013

Ja, nu ben ik al die weken bezig geweest met het halen van de screening. Ik wilde die operatie dus ik wilde ook een JA krijgen van het hele obesitasteam. Ik ben heel erg blij dat ik die Ja heb, ik kreeg eigenlijk te horen dat ik hartstikke gezond ben. Mijn lichaam werkt nog aardig goed, terwijl die toch al jaren al dat gewicht moet dragen en mijn voeding nou niet altijd even gezond te noemen is geweest. Wat dat betreft had ik echt wel iets van "gebreken" verwacht maar die waren er dus niet. Dus ik ben blij, of ik kan het beter euforisch noemen! Geweldig dat ik nog zo gezond ben!!

 

Maar ja nu heb ik die JA.... Dat betekent toch echt dat de operatie er zal gaan komen. Wie weet over week of 8 misschien? Dat zal wel heel snel zijn maar ja wie weet...

Dat betekent ook dat er toch wel een angst naar boven komt. Ik denk de hele dag aan het feit dat mijn leven gaat veranderen, dat is een goed iets en daar ben ik 100% klaar voor. Maar die operatie... Ik zal als een lammetje naar de slachtbank gereden worden. Ik zal bang zijn niet meer wakker te worden... Natuurlijk zijn alle chirurgen heel kundig en ik zou tegen een ander persoon zeggen dat er echt niets mis zal gaan. Dat je zeker weer wakker wordt en een paar uur later al weer praat tegen je naasten. Maar goed nu ben ik het zelf, ik ben een positief ingesteld mens maar dit gaat toch wel wat worden. Ik lig daar... zie op filmpjes en foto's dat ik misschien wel een buis in mijn keel ga krijgen. Die zullen ze er wel indoen als je al "weg" bent (als ik "bij" ben doen ze dat ding er echt niet in!) maar ik krijg het al benauwd bij de gedachte dat dat ding mijn keel in komt. En gewoon iemand frot in je buik, ze gaan dingen snijden, nieten, hechten en nog nooit heeft iemand deze dingen gedaan in MIJN lichaam. Ik moet de controle overgeven aan de chirurg en ik ben nog al een controlefreak die alles zelf wil bepalen. En als ik daar dan lig dan is er geen controle meer, ik ben dan volledig afhankeleijk van de chirurg. Jeetje het is me ook wat zeg...

 

Wat ook steeds meer bij me opkomt is wat als de operatie wel is geslaagd maar mijn maag werkt niet mee? Ik kan geen eten meer verdragen? Wat als ik spijt krijg en ga denken waar ben ik aan begonnen? Wat als....? Ik kan hier nog wel 100 dingen neerzetten hoor. Ik ga ervan uit dat ik binnen paar maanden weer normaal alles kan eten (in mindere porties) maar wat als dat niet lukt? Wat als het bij mij mis gaat en mijn lichaam geen enkel slokje water kan verdragen?

 

Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Niet alleen met die angst hoor want ik heb er ook heel erg veel zin in. Maar het is wel een groot iets, ik denk niet dat ik ooit eerder zoiets heb gedaan wat mijn leven zo zou gaan beinvloeden. Het is voor een goed doel en ik zie ook die slanke ikke volgend jaar. Nou ja slank... in ieder geval een stuk slanker hihi. Bij bijna alle dames gaat de operatie goed en zijn ze blij dit gedaan te hebben, maar wat als ik een uitzondering ga zijn? Ach ja ik heb geen idee hoe het zal zijn na de operatie. Dat is iets wat ik alleen achteraf kan zeggen.

 

Pppfffff wat duurt het nog lang voordat ik begin januari naar de chirurg mag voor voorlichting. maar op deze manier kan ik wel even wennen aan alle dingen die gaan komen.


(Posted in Voor de operatie)
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Een hele dikke vette JAAAAAAAAA10/12/2013

Met knikkende knietjes ging ik gisteren richting het ziekenhuis. Ik zou onderzocht worden door de internist (die vorige keer ziek was) en ook alle uitslagen krijgen van bloed en hartfilmpje enzo... Tja wat nou als daar iets vreselijks uitkomt? En ik zou ook meteen een JA of NEE horen, want de psycholoog en dietiste hadden samen al overlegd. Dus er hing toch wel wat vanaf... dus ik was aardig nerveus.

 

Ik was op tijd vertrokken en was veel te vroeg daar, wat een drukte zeg. Het was bloedprikken van de trombosedienst en die hebben dezelfde wachtruimte en ze waren erg lollig met zijn allen. maar gelukkig mocht ik dus plaatsnemen bij kamer 13 en dan zou ik geroepen worden. Netjes op tijd werd ik naar binnen geroepen, het was een buitenlandse dame en ze was erg aardig. We begonnen met alle uitslagen door te nemen... alles goed! Ja, schildkliermedicijn mag wat meer zijn maar daarvoor moet ik bij de eigen huisarts zijn. Mijn bloedwaardes hadden op sommige dingen een kleine afwijking, maar dat hebben alle mensen met obesitas en zodra het gewicht minder wordt zal dat allemaal ook vanzelf bijtrekken. Mijn hartfilmpje was goed, ook met kleine afwijking maar dat komt doordat de ruimtetussen het apparaat en mijn hart gevuld is met veel vet en dus kan dat net niet goed genoeg opgemeten worden. maar geen probleem dus. En mijn longinhoud was niet 100% (had ik ook niet verwacht) maar wel een stuk boven de minimale 80% die hij moet zijn. Ze had vragen over slaapapneu (heb ik niet) en meer van dat soort dingen. En toen de lichamelijke onderzoeken...

 

Ik ging liggen op het bed en ze voelde mijn buik mijn maagstreek maar ook mijn borsten (kankeronderzoek). Ze luisterde naar mijn darmen en toen moest ik staan, inademen uitademen en ook daar luisterde ze dus naar. Toen nog meer voelen en opmeten en toen zei ze dat het allemaal wel goed was. Ze zei dat ik een afspraak moest maken bij de secretaresse voor het adviesgesprek, want ze ging het overleggen met de rest van het team. Ik zei dat dat team al had overlegd en toen keek ze... inderdaad! Ze zei dat er stond dat zij geen bezwaar hadden en zij zefl ook niet.... zij vertelde verder maar dat was toch wel even een momentje voor mij hoor! Voor haar is het allemaal normaal maar dit is dus een JAAA???? Echt waar????

Eenmaal terug bij de secretaresse moest ik een afspraak maken voor een groepsbijeenkomst van de chirurg waar hij uitleg geeft. Daarna prive gesprek met chirurg en daarna kom ik op de wachtlijst (ongeveer 4 a 5 weken). Tussendoor ook nog een gesprek met psycholoog en dietist zodat ze me klaar kunnen stomen voor de periode na de operatie. maar het is dus in gang gezet... ik heb gewoon een ja!!!!!!!

 

Ik heb een beetje het gevoel dat ik op examen ben geweest en dat ik ben geslaagd, zo'n heerlijk gevoel gaf het me. Ik heb ook wel een traantje moeten laten want de spanning kwam eruit. Maar wie had dat gedacht... zo lang ben ik er nog niet mee bezig maar omdat ik overal vervroegd mocht komen is alles zo snel gegaan. Begin januari alle gesprekken met chirurg enzo, dat betekent dat ik begin februari geopereerd zal worden??? Oh ik begin daar nu al nerveus over te worden ppfff. maar komt goed, dit is wat ik wilde en ik ben zeer blij. Ik weet nu dat 2014 echt mijn jaar gaat worden!!!!!!!!!!!!!

 

 

 


(Posted in Voor de operatie)
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Spanning6/12/2013

Ondertussen ben ik steeds meer mensen aan het vertellen over mijn plannen en waar ik mee bezig ben.

Gisteren bijvoorbeeld mijn moeder... Ik had van de week al gezegd dat ik in 2014 zou gaan lijnen en misschien wel operatie zou overwegen. Ze reageerde met: zo dan gaan ze je helemaal nakijken. Ik zei dat ik dat wist en verder ben ik niet gegaan met vertellen. En toen gisteren begon ik er weer over, ze zei dat ze het fijn vond dat ik eraan dacht en er toch van binnen wel mee bezig was. Toen ik vertelde dat ik al op weg was en mijn screening al had gehad stond ze wel even vreemd te kijken. Ze zei meteen dat ze me kwam helpen na de operatie en dat ze 100% achter me zou staan. Dat doet een mens goed...

 

Het is natuurlijk ook geen geheim dat ik hiermee bezig ben, maar ik heb zo weinig zin in commentaar. Ik weet wat het allemaal inhoud en niemand hoeft te vertellen en te zeggen wat ik wel of niet moet doen. Alleen de mensen die het zelf hebben ondergaan wil ik naar luisteren, de rest maak ik toch zelf uit. Het is misschien ook wel een beetje een zwakte dat ik het dus niet alleen kan, dus ook beetje schaamte zeg maar. Waarom zijn er zoveel mensen die zo goed kunnen lijnen en op gewicht kunnen blijven? Waarom loopt dat bij mij zo uit de hand?

 

In het begin was ik erg druk met de screening, daar maakte ik me zorgen om over wat en hoe dat zou gaan. Maar nu ik daar bijna mee klaar ben en misschien wel snel een JA ga krijgen begin ik toch ook te denken aan de operatie. Misschien moet ik wel weken gaan "shaken" voor de operatie, en als ik dan op dat bed lig en ze moeten infuus prikken dan lukt dat niet? Lijkt me zo eng... het is jezelf helemaal overleveren aan een dokter en voor een controlfreak als ik is dat erg moeilijk. En ook... als je wakker wordt is alles anders, wat als ik complicaties krijg? Vanaf dat moment kun je niet meer "zomaar" eten, maar ik denk ook; wat als ik niet meer wakker wordt? Ja het slaat misschien nergens op maar ik ben nog nooit geopereerd geweest dus ik ga het zo eng vinden. Dat is dus ook mijn grootste probleem, ik wil zelf dat er dingen veranderen dus na de operatie mijn eetpatroon aanpassen zal wel lukken, maar die operatie... god wat vind ik dat eng!!!

Mocht ik van te voren aan de shakes moeten dan denk ik dat mijn gezin beter in die tijd ergens anders kan gaan logeren want ik zal niet te genieten zijn ;-)

 

Ik heb via internet wat mensen gevonden in dezelfde situatie als ik. Eentje woont hier in de buurt en we gaan samen eens koffie drinken, iemand als zij zal de enige zijn die echt begrijpt wat er door me heen gaat. Ik moet maandag voor mijn JA/NEE gesprek en zij moet dinsdag dus dat is wel prettig. We zitten een beetje in dezelfde periode en kunnen dus vergelijken.

 

Maar goed, maandag dus het gesprek, aan de ene kant heel veel zin in en aan de andere kant eng. Wat als ze iets vinden in mijn hartfilmpje? of iets mis is met mijn longen? Of mijn bloed is niet goed? De psycholoog zei al JA maar wat vond de dietiste? Misschien wil ze toch dat ik het zelf probeer, zo onzeker ben ik daar allemaal over.

Laat het maar snel maandag zijn, dan weet ik in ieder geval waar ik aan toe ben.

 


(Posted in Voor de operatie)
2 Comments | Post Comment | Permanent Link

Screening 1 zit erop...1/12/2013

Jeetje wat een heftige dag was het...

Ik begon met bloedprikken en urine inleveren. Ik was aardig nerveus en om 8.15 ging ik me melden bij de secretaresse. Ze was heel aardig, ik krijg mijn complete boekwerk mee (die ik zelf eerder had moeten invullen) en bovenop in de map lag een papiertje met alle tijden van alles wat ik ging doen. Het enige probleem was... dat de internist die dag zich ziek had gemeld :-( heel jammer natuurlijk want de ochtend zou niet compleet zijn. Maar goed de rest ging wel door en dus begon ik bij de dietiste.

 

Het was een aardige vrouw, ze stelde me vragen over mijn eetgewoontes. Eigenlijk heb ik best een regelmatige dag met eten, smorgens smiddags en s'avonds eet ik tegelijk met de kids. Mijn vervelende moment is vooral de avond als GTST begint of als TVOH op tv is. Dan is het toch wel erg gezellig om iets lekkers erbij te hebben, een chippie of eiersalade. Maar natuurlijk ben ik niet voor niets zo zwaar als ik nu ben. Ik eet wel heel regelmatig maar ik hou van vette dingen en ook teveel eten. Ik kreeg de vraag waarom ik ipv 4 boterhammen er niet 2 kon eten. Tja, dat kan wel maar mijn maag is zo groot geworden dat ik na 2 boterhammen alweer na een half uur honger zou hebben. Dus ik moet gezonder eten, minder eten en vooral de avonden niets meer nemen. Ze vroeg ook of ik het verschil wist tussen maaghonger en hoofdhonger. Tja dat weet iedereen wel toch... je hebt echt een hongerige buik of je hebt zin in iets lekkers. Twee hele andere dingen. Maar goed ze maakte me wel onzeker want ik ben dan wel eerlijk geweest, maar vindt deze dame me dan wel geschikt voor een operatie? Misschien vindt ze dat ik het eerst zelf moet proberen. Tja we horen het later wel...

 

Daarna was het tijd voor een hartfilmpje en mijn longinhoud opmeten. Ik moest naar een andere afdeling en daar moest ik mijn bloes uittrekken en op een bed gaan liggen. Ze zette wat dingen op mijn enkels, schouders en onder mijn borsten. Dat zou dus alles opmeten en het zat er net op... en toen mocht het er alweer af. het duurde echt maar seconden en dat is dan een hartfilmpje?? maar goed dat was dus appeltje-eitje. Toen door met de longinhoud. Ik moest rustig ademen door een buis, en dan een paar keer heel diep in en op zijn hardst uitblazen. na drie keer was dat ook gebeurd en in totaal was ik hiermee dus maar 5 minuten kwijt. Dus weer terug naar de obesitas afdeling...

 

Toen was het tijd voor de psycholoog. Ik ben nog nooit bij een psycholoog geweest dus ik had geen idee wat me te wachten stond. het was een jonge meid en ze stelde zich voor en vroeg meteen hoe ik het tot nu toe vond. Tja ik zei eerlijk dat het moeilijk te zeggen was. Ik ben eerlijk geweest maar is het juist wat ik gezegd heb. Zo raakten we aan de praat en ik stelde ook vragen aan haar. Want ik wilde ook weten wat en waarom enzo. Nou het komt er dus op neer dat patienten die zo'n operatie willen er wel klaar voor moeten zijn. Weten ze waar ze aan beginnen? Is hun leven wel zo goed dat ze deze operatie op dit moment aan kunnen? Staan er mensen achter hen om te steunen? Eigenlijk was het best een gezellig gesprek en aan het einde zei ze dat ze een goede indruk van me had en dat ik van haar al een JA zou krijgen. Ze gunde het me van harte. De eerste JA is dus binnen....

 

Toen weer terug naar de secretaresse, deze zei dat ik dus nog een nieuwe afspraak zou krijgen voor de internist. Maar de dietist en psycholoog zouden samen al wel overleggen wat zij ervan vonden. En dan zou ik met die nieuwe afspraak dus ook meteen mijn JA/NEE gesprek gaan krijgen. Oei spannend!!!!!! Nu kreeg ik dus een brief dat ik op 9 december verwacht ga worden. Dan krijg ik de uitslag van het bloed en van het hartfilmpje enzo. Mocht ik lichamelijks niets mankeren dan zou ik zomaar door kunnen gaan voor een echte operatie. Wat spannend allemaal zeg. Maar ik weet ook dat er zomaar wel iets vreemds gevonden kan worden in mijn bloed of longinhoud die niet goed is... dat zou betekenen dat ik (nu nog) een nee ga krijgen. Het is vreemd en allemaal zo onzeker. maar goed ik mocht wel eerder komen, eigenlijk mocht ik pas op 30 december dus het gaat nu wel heel snel allemaal. Is maar goed ook want ik ben niet goed in wachten ;-)

 

Wordt vervolgd.....

 

 

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

Vervroegde afspraak!25/11/2013

Ik zat me vanmorgen te bedenken dat het vandaag nog precies 5 weken is tot de afspraak. Dat duurt nog lang...

Ik ben er nu een paar weken mee bezig en als je zo vastberaden bent dan heb je er ook zin in, ik wel tenminste. En dan moet je dus zoooooo lang wachten.

 

En toen ging net de telefoon. Het was een onzichtbaar nummer dus ik pakte al wat voorzichtig op. Maar het was de verpleegkundige van de obesitas kliniek in waalwijk. Ze vertelde me dat er een uitvaller was en ze wilde die plek vullen want het is zonde van de tijd die dan over zou zijn. Of ik de tijd wilde hebben. En dat is dus... MORGENVROEG!!!!!!!!!!!!

Tja het is wel even kijken hoe ik het doe met de kinderen en school enzo, maar natuurlijk wil ik die plek. Alles is vervroegd!! Ik heb nog geen bloed geprikt maar dat doe ik morgenvroeg ook meteen even. De bloedprikdienst zit toch naast de obesitas afdeling dus komt helemaal mooi uit. Ik ben hier zeer blij mee!

 

Maar het is ook wel even slikken... ik  ben nu niet voorbereid, op deze manier heb ik geen zenuwen gehad van te voren, maar het is ook wel erg plotseling. Even alles omschakelen en even wennen aan het idee dat vanaf morgen alles in werking is gezet. Dan zou ik nog voor de kerst de uitslagen te horen gaan krijgen denk ik. Oh jee wat snel allemaal!

Ik moest dan ook even een traantje laten hoor. Wist niet dat dit zo'n heftig proces zou gaan zijn, dat er zoveel emoties bij komen kijken.

Maar goed ik heb er zin in! Spannend morgen maar oh wat ben ik blij!!!

 

2 Comments | Post Comment | Permanent Link

Papieren screeningslijst17/11/2013

Ja hoor, de papieren zijn binnen.

Ik heb ze gedeeltelijk al ingevuld maar wat veel vragen!!

Van drugsvragen tot hoe je slaapt. Van hoe vaak je moet plassen tot of je iemand hebt om mee te praten. En naar wie ga je het eerste bij problemen tot of je jezelf nog kan wassen.
Sommige vragen moest ik wel om lachen, maar anderen heb ik eigenlijk nooit zo goed over nagedacht. En ook wilden ze weten welke afslankpogingen ik allemaal gedaan heb. Tja dat weet ik toch allemaal niet meer precies. Ik heb dat niet opgeschreven. Het is dus ook een beetje giswerk geweest maar ik heb alles genoteerd. Ik zal tijdens mijn screening op 30 december eerlijk zeggen dat het een beetje op de gok is geweest allemaal.

Op dit moment ben ik wel aan het idee gewend, het duurde even voordat ik de schok boven was dat ik dit ging doen. Maar nu heb ik er vrede mee. Het voelt al of ik begonnen ben want het `toegeven` dat er een probleem is dat is de eerste stap. Voor mijn gevoel zit ik er dan ook al midden in, het is al begonnen en de weg is nog lang maar de eerste stappen op die weg zijn gezet.

Morgenvroeg even bellen voor alle bloeduitslagen die de huisarts van me wilde weten. Ze ging alvast wat testen laten doen voor een goed beeld en die uitslag is morgen dus. ook wilde ze weten hoe het met mijn schildklier was. Aangezien dat al een hele tijd geleden was dat ze me daarop hadden gecheckt werd dat dus wel weer tijd. Dus ik ben benieuwd...

 


(Posted in Voor de operatie)
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Eerste afspraak14/11/2013

Vanmorgen zelf maar eens de stoute schoenen aangetrokken en heb de obesitas afdeling gebeld om zelf een afspraak te maken. Hier bij ons is alles geautomatiseerd en gaat via internet. De verwijsbrief dus ook en dan moet de afdeling zelf naar je bellen om een afspraak te maken. Maar goed ik wacht al sinds maandag en het is vandaag donderdag dus dan bel ik zelf wel even. Ben een afspraak rijker en ook een hoop info...

Mijn eerste afspraak staat dus op 30 december en dan in het twee steden ziekenhuis in waalwijk. Ik moet er al vroeg zijn en dan maken ze een hartfilmpje, bekijken mijn longinhoud en ik heb afspraken met internist, dieetist en psycholoog. Ik krijg nog papieren thuis gestuurd die ik in moet vullen en van te voren moet ik bloed prikken. Gaat allemaal goed komen!

De verpleegkundige die ik sprak vertelde me dat ik dus de 30e moest komen voor al die onderzoeken. En week of 2-3 daarna moet ik weer komen voor alle uitslagen. Dan kan het zo zijn dat ze iets hebben gevonden wat ze verder willen onderzoeken... Maar het kan ook zomaar zijn dat ze dan meteen vertellen of er een operatie gaat komen ja of nee. Heel spannend dus allemaal! Ze vertelde me ook dat er bij de afdeling chirurgie een wachtlijst was van 4 tot 6 weken. In het allerbeste geval zou het dus zomaar Maart kunnen zijn dat ik geopereerd wordt. Dat gaat lekker snel! Maar goed misschien willen ze veel meer onderzoeken en duurt het langer. Ik persoonlijk ben uitgegaan van een jaar tot ik echt eventueel geopereerd wordt dus elke maand dat het korter is dat is meegenomen.

Buiten mijn man en mijn vriendin ben ik het meer mensen gaan vertellen. Ik heb het mijn zus verteld en deze vond het erg goed dat ik deze kant op wil-durf te gaan. Ze is zelf namelijk ook nogal aan de zware kant maar zou zoiets niet zomaar durven. Dus ze kijkt even hoe het allemaal gaat lopen en als het haar dan ook wat lijkt dan kan ze altijd er zelf ook voor gaan.

Mijn dochter van 11 heb ik het ook verteld en daar heb ik een beetje spijt van. Toen ik het vertelde moest ze vreselijk huilen, ze hoefde geen dunne moeder want alle andere mama´s waren al dun en ze wilde gewoon deze moeder houden. Heel lief en mijn hart smolt bijna ;-) Ik zei dat ik het absoluut niet zou laten doen als zij er zo op tegen was. Maar ik vertelde haar ook wat voor gezondsproblemen ik zou kunnen gaan krijgen en later werd ze stil en zei ze opeens: "mam ik vind dat je het toch maar moet laten doen". Ze moest dus aan het idee wennen en nu vindt ze het wel stoer dat er allemaal dingen gaan gebeuren.

En ik? Ik ben HAPPYYYYYYYYYYYYYY!!! Ik ben stoer! Ik ben vastberaden! Er komt een nieuwe ikke!!


(Posted in Voor de operatie)
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Een nieuw begin13/11/2013

Al jaren hoorde ik erover.

Mensen kwamen naar me toe en zeiden dat ze de stap hadden genomen en dus een operatie hadden ondergaan om af te gaan vallen. Sommigen had ik dan een tijdje niet gezien en plots zag ik deze personen en die waren dan ontzettend vermagerd. Jaaaaa dat wil ik ook wel! Maar ja wat een beslissing... Ik ben van mijn leven nog nooit geopereerd dus het is wel een eng iets en nee dat is niets voor mij hoor. Daarbij moet ik zelf ook gewoon kunnen afvallen dacht ik altijd.

Maar ja, ik ben 40 jaar, heb twee kinderen en ben gelukkig getrouwd met een man die van me houdt (ja van ALLE kilo's).
Ik ben altijd al een dik kind geweest, het lekkere eten hoorde altijd bij me en ja dat leer je niet zomaar af.
Elk weekend nam ik me voor om op maandag te starten. Maar voordat het 12 uur in de middag was mijn voornemen alweer weg...

Maar goed, mijn gezondheid komt toch wel in gevaar, het risico op te vroeg overlijden is groter dan bij een ander persoon. Mijn hart moet sneller werken en ik ben veel te jong om al last te gaan krijgen van deze ziektes waar ik extra veel kans op heb. Ook al heb ik deze ziektes (nog) niet, ik heb natuurlijk wel last van de kilo's. Als ik de trap op loop dan ben ik buiten adem als ik boven ben. Een wandeling in het bos... ja een half uur want deze mama is dan echt bekaf. Wat ik eigenlijk wel wil is gewoon een leuke mama zijn, actieve leuke dingen met mijn kinderen kunnen doen.

Dus ja, wederom kwam ik iemand tegen via facebook en deze persoon was ook zoveel afgevallen, een andere gezamelijke kennis was er ook mee bezig en die zei:"is het dan echt niets voor jou???". Tja misschien dan toch wel.

Dus maandag de huisarts gebeld en nog voordat ik naar mijn afspraak ging die middag heb ik een potje zitten huilen. Eigenlijk was dit toch wel de eerste stap, ik heb gewoon gebeld en ga het zeggen. Ik wil er echt iets aan gaan doen. Ik wil beginnen!! Deze stap vond ik zelf heeeeel groot. Bij mijn huisarts aangekomen heb ik mijn probleem verteld en ze zei meteen dat ze me zou doorverwijzen en dat ze het erg goed van me vond. Nu ben ik "aangemeld" bij het obesitascentrum in het twee steden ziekenhuis in Tilburg/Waalwijk. Zij gaan mij binnen 7 dagen bellen voor een afspraak, stiekem belde ik net zelf al even maar ze pakten niet op dus ik wacht even af tot vrijdag.

Dus ja de eerste stap is gezet. Heel spannend allemaal en ook eng, maar god wat heb ik er veel zin in!!
Ik had het maandag alleen tegen mijn man gezegd die volledig achter me staat. Hij vindt het mijn keuze en laat deze beslissing aan mij over. Ik heb het gisteren mijn beste vriendin verteld en gevraagd om nog even stil te houden. De rest van de familie (moeder schoonmoeder en zus) vertel ik het nog wel als de tijd daar rijp voor is. Ik denk dat ik dat ga doen na mijn eerste afspraak. Ze mogen het wel weten maar eigenlijk moet ik nog even zelf aan het idee wennen dat ik dit ga doen, maar ik weet wel dat ik er 100% achter sta en dit echt heel graag wil.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer