Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Manisch depressief Home | Profile | Archives | Friends
Leven met manisch depressiviteit.

Fuck the duck26/2/2010

Vanmorgen was ik weer bij mijn SPV-er. We hadden het over het accepteren van mijn ziekte. Moeilijk, moeilijk, moeilijk!! Ik lijk het niet echt voor elkaar te krijgen. De lat minder hoog leggen, mezelf niet overvragen, regelmaat en structuur aanbrengen, contragedrag toepassen, die praktische dingen. Ik zie/merk/ervaar dat het op die manier aanpassen van mijn levensstijl werkt, op de momenten dat het me lukt. Dus dat probeer ik zoveel mogelijk in praktijk te brengen en te accepteren dat ik op die manier toch echt beter af ben, ondanks het feit dat ik het niet leuk vind. De acceptatie daarvan gaat best aardig. Maar, zoals ik volgens mij al in een eerdere blog schreef, de gedachte; "Kut, ik kom hier dus nooit meer vanaf!..." , die blijft sterk aanwezig, samen met alle gevoelens die dat oproept.

 

Het is nodig dat ik weer beter word. Het is nodig dat ik weer op mijn oude niveau terugkom. Ik kan het me, voor mijn gevoel, niet permitteren me neer te leggen bij het feit dat dat niet meer kan. Althans, nu nog niet, niet zolang de maatschappij gewoon dingen van me blijft vragen. Ik word geacht gewoon te werken. Ik word geacht gewoon mee te draaien en te functioneren. Op zich niets mis mee natuurlijk. Maar dat kan ik allemaal niet meer, althans, niet in die mate die van me gevraagd en verwacht wordt en zeker niet nu. Voor mezelf kan ik de lat een stuk lager leggen en daar ook mee omgaan. Dat stukje acceptatie is er wel. Maar mijn functioneren in de maatschappij, dat is een ander verhaal.

 

Mijn werkgever betaalt me om te werken, een bepaalde prestatie voor hem te leveren. Iets dat me dus niet echt lukt, eigenlijk al jaren niet meer. En doordat hij me betaalt mag hij dat wel van me verlangen, en terecht!. Ik kan niet eeuwig in de ziektewet blijven, dat houdt een keer op. Als ik echter kijk hoeveel moeite functioneren op minimaal niveau me kost, kan ik me nu niet voorstellen ooit weer volledig en volop in het werkproces mee te kunnen draaien. Misschien een beetje voorbarig, maar absoluut niet negatief bedoeld en hopelijk zit ik ernaast. Maar ik probeer te relativeren en maak me hier oprecht zorgen over, want afgekeurd wordt je ook niet zomaar. De afgelopen 12 jaar ben ik mezelf constant voorbijgelopen, om maar te voldoen aan die verwachtingen. En ik weet dat het ook nu nog een valkuil is. Mijn kwaliteit van leven laat ik snel ondergeschikt zijn aan mijn plichtsbesef. Want ik vind eigenlijk, inmiddels gelukkig wel tegen beter weten in, nog steeds dat ik gewoon weer moet werken en functioneren. In elk geval zolang ik ervoor betaald word!  

 

Gelukkig heb ik mensen om me heen die er een beetje op letten dat ik mezelf niet weer voorbij ga lopen. Maar of die me helemaal tegen kunnen houden? In mei zit ik, voor een deel van mijn uren, een jaar in de ziektewet. Dit heeft financiële gevolgen. Onontkoombaar, want ik ga het niet redden om dan alweer volledig hersteld te zijn. Maar ik zie er nu al tegenop dat ik dan toeslagen aan moet gaan vragen. Niet zozeer om de toeslagen zelf, maar wel om het, in mijn beleving met mijn huidige mentale draagkracht,  vele werk dat het met zich meebrengt. Formulieren invullen, gegevens overleggen. En dat met een financiële administratie die niet bepaald op orde is.....

 

Een positief punt is wel dat ik niet van plan ben me er beter om te gaan melden. Voorheen heb ik dat wel gedaan, met alle gevolgen vandien. Nu weet ik (ja, ik moet altijd eerst een paar keer keihard op mijn bek gaan) dat het niet goed is voor mijn herstel. En dat is dan nog zacht uitgedrukt. Na een ziektewetperiode ging ik bijna altijd te vroeg weer aan het werk, soms vanwege financiële consequenties en de daarbij behorende mentale belasting, maar meestal uit plichtsbesef.  En dan vond ik dat ik dus ook gelijk weer volledig moest functioneren, ik werd uiteindelijk ook weer volledig betaald. Dus vroeg ik weer het uiterste van mezelf, ging praktisch al mijn energie op aan mijn werk en ging ik weer over al mijn grenzen heen. (Over)leven om te werken, want dat "hoort". Met als gevolg dat ik na een tijdje weer een enorme terugval kreeg. Dit wil ik nu eindelijk gaan voorkomen. Een goed streven, al zeg ik het zelf. Nu wil ik het waar gaan maken!

 

Gelukkig krijg ik op mijn werk voldoende ruimte en goede begeleiding van de bedrijfsarts en mijn verzuimmanager hierbij. Mijn bedrijfsarts heeft ervaring met het ziektebeeld, wat maakt dat hij naar mijn idee iets meer kijk op de situatie heeft. Mijn verzuimmanager is een echt mens, iemand met inlevingsvermogen en compassie. Ik heb het getroffen!

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Zucht...16/2/2010

Vandaag was ik weer bij mijn SPV-er (sociaal psychiatrisch verpleegkundige). Het was heftig! We hadden het over het verschil in stemming en functioneren. Ik voel me namelijk best oké op het moment. Scoor 45. Ik zal dat even uitleggen. Mensen met een bipolaire stoornis wordt aangeraden om een life chart bij te houden. Dit is een boekje met daarin een aantal tabellen waarop je scores in moet vullen. Één van die scores betreft je stemming. Je kunt scoren van 0 tot 100. Op 50 ben je stabiel, zoals het moet zijn. Eronder ga je naar de depressieve kant, erboven naar de (hypo)manische kant. Ik scoor meestal minder dan 50. Ik weet nog dat ik van de zomer een paar dagen 50 scoorde, wow! Voor mij een ongekend iets. Maar goed, daarover een andere keer meer.

 

Het gesprek begon dus met mijn mededeling dat het best goed gaat en ik voor mijn gevoel 45 scoor. Over het algemeen wordt er vanuit gegaan dat de score van je stemming en de score van je functioneren ongeveer gelijk zijn. Dit functioneren geef je aan in een grafiek. Mijn probleem met de life chart was altijd dat het voor mijn gevoel totaal niet overeen kwam, mijn stemming en mijn functioneren. Op functioneren scoorde ik meestal erg laag, terwijl mijn stemming dan best hoger kon zijn. En als ik op functioneren hoger scoorde, dan was dat meestal omdat ik hypomaan was. De afgelopen dagen heb ik hier heel erg over nagedacht. Mijn conclusie is dat ik vrees dat mijn functioneren is blijven hangen op het niveau van een depressie. Het is, zeg maar, een soort van gewoonte geworden. Op zich niet zo gek natuurlijk als je meestal toch wel enigszins depressief bent en de tijden dat je het niet bent maar kort zijn. Ik ben behoorlijk depressief geweest  (het stuk hierover volgt nog) en dat uit zich natuurlijk ook in disfunctionaliteit. In het kort komt het er op neer dat ik me nergens toe kon zetten, dat alles me ontzettend veel energie kostte en dat ik overal tegenop zag. Nu ik me over het algemeen beter voel zou je denken dat ik ook weer meer dingen zou ondernemen, dat ik niet meer overal tegenop zou zien, enzovoorts. Niets is echter minder waar. Meestal blijf ik toch hangen in het me nergens toe kunnen zetten, in het passieve gedrag dat ik vertoonde tijdens mijn depressieve periodes. En ik zie nog steeds bijna overal tegenop. Oké, het is minder dan het is tijdens een depressie maar echt veel hoger ligt het niet.

 

Eén van de aanleidingen om over bovenstaande na te gaan denken was het volgende.

De laatste drie weken heb ik eindelijk iets gedaan waar ik al 3,5 jaar tegen aan zit te hikken. Het opknappen van de huiskamer. Ik heb mijn broer ingeschakeld om het plafond te witten en heb daarna, in fases, mijn muren gesaust. Niet een hele dag, niet elke dag, niet dagen achter elkaar, maar met tussenpozen één muur. Op een andere manier lukt het me niet. Maar het is een overwinning, dat kan ik je wel vertellen!! Het is nog niet klaar, de kozijnen en de deur moeten nog geschilderd worden, er moeten nog gaten geboord worden, dingen opgehangen...maar het begin is er. Ik ben begonnen! Wel riep het in eerste instantie gelijk achterdocht bij mij op. Oh jee, komt er een hypomane episode aan? Ga ik weer van hoog naar laag? Dat soort vragen. Een pijnlijke gewaarwording... durf  ik nog wel te genieten van mijn oplevingen of roepen die nu alleen maar wantrouwen op? Na één dag vol overgave gewerkt te hebben en er dan achter te komen dat een tweede dag al niet gaat lukken, maakte het in dit geval wel duidelijk dat het geen hypomanie inluidde. Maar de volgende keer...?

 

Maar goed, het idee dat mijn passieve gedrag een gewoonte kan zijn geworden, was voor mij een pijnlijke conclusie. Althans, aan de ene kant, bedenk ik me nu ik dit typ. Een gewoonte is, voor mij in elk geval, moeilijk te doorbreken. Dat wordt knokken, knokken en nog eens knokken. En ik knok al zolang. Plus het feit dat de periodes dat ik überhaupt de energie heb om te knokken sporadisch voorkomen..Daarnaast is het wel zo dat het mogelijkheden biedt als het inderdaad zo is dat mijn gedrag voortkomt uit gewoonte. Ik kan er dan toch iets mee. Eerder voelde ik me machteloos en niet in staat er iets tegen te doen. Ik weet het ook alleen aan mijn ziekte. Nu ziet het er toch anders uit. Halleluja, waar van je af schrijven al niet goed voor is. Je ontdekt nog eens wat. Dit inzicht en het feit dat ik aan mijn kamer begonnen ben biedt perspectief.

 

Een ander onderwerp van vandaag was werken. Ik wil weer werken. "Normaal" functioneren is eigenlijk wat ik wil en daar valt werken uiteindelijk ook onder. Althans, in mijn beleving. Ik werk sinds juni de helft van mijn uren en sinds november loop ik geheel in de ziektewet. Nu ben ik op het punt dat ik denk weer wat te kunnen gaan werken. Ik moet toegeven dat het voor mij heel dubbel voelt. Aan de ene kant wil ik graag, zo snel mogelijk en zoveel mogelijk, want "niet kunnen" komt nog steeds maar zelden in mijn woordenboek voor. Aan de andere kant schept het weer verplichtingen en dat is iets waar ik nog steeds moeilijk mee om kan gaan, allergisch voor ben en vraag ik me af of het me gaat lukken. Vorige week had ik afgesproken dat ik voor vandaag een opbouwschema voor het werk zou maken en meenemen. Dat was mijn eigen idee, maar op het moment dat ik dat in mijn agenda noteerde vloog het me alweer naar de keel. O jee, ik heb me ergens toe verplicht. Maar ik heb het aangepakt en een schema gemaakt. Het was een schema geworden voor de eerste 10 weken, oplopend van 1x4 uur tot 4x4 uur. Dan zit ik weer op de helft van mijn uren. Ik liet dit zien en werd eigenlijk gelijk ontnuchterd. Een opbouwschema van 10 weken met mijn wisselende stemmingen was wel erg optimistisch en niet bepaald verstandig. En gelijk heeft hij, helaas. Ondanks dat ik weet dat hij gelijk heeft, was het wel erg pijnlijk. Shit, shit, shit!

 

Als ik bovenstaand stuk terug lees denk ik bij mezelf...

Ik ben op de goede weg, maar heb ook nog een lange weg te gaan. Acceptatie van mijn ziekte, en dus ook mijn beperkingen, vind ik erg moeilijk.  Het ene moment gaat het beter dan het andere. Wel weet ik dat ik goed bezig ben en al veel geleerd heb de afgelopen tijd. En ik denk zelfs dat er wel mee te leven valt..ooit.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Hypomaan13/2/2010

Mijn psychiatrisch verpleegkundige, bij wie ik elke week of om de week kom, heeft toch wel een favoriet voor wat betreft mijn acties tijdens hypomane episodes. Ik vertelde hem op een gegeven moment dat ik in de achtertuin bezig was geweest en dat het al aardig laat in de avond was, 24.00 uur en dus hartstikke donker, toen ik nog planten aan het zetten was. Vooral het feit dat ik toen dacht; Hm, ik moet morgen als het licht is maar even kijken of ze wel op de goede plek staan, vindt hij toch wel erg vermakelijk. En dat is het natuurlijk ook als je het nuchter bekijkt...al moet ik bekennen dat ik de meeste van mijn hypomane acties vrij normaal vond. Maar ik wist ook niet beter.. ik deed het al jaren zo.

 

Mijn huis bijvoorbeeld... In elk huis waar ik gewoond heb, en dan heb ik het over alleen al 10 huizen in de afgelopen 11 jaar, hebben alle meubels elke plek in huis wel gehad. Nou zullen er meer mensen zijn die regelmatig hun inrichting veranderen, maar doen ze dat ook midden in de nacht en soms elke maand? Dat durf ik te betwijfelen. Het was bij mij altijd afwachten hoe de indeling  en stijl deze keer weer was als je op bezoek kwam. Ook boven hadden de kamers regelmatig een andere functie. Mijn toenmalige echtgenoot dacht wel eens de slaapkamer binnen te lopen maar dat bleek dan ineens mijn werkkamer te zijn geworden. Als ik hypomaan ben, ben ik overactief, onrustig, slaap maar een paar uurtjes per nacht en heb de grootste plannen. Ik denk alles aan te kunnen, klets iedereen de oren van de kop en vlieg met mijn gedachten soms alle kanten op. En dan is de opsomming echt nog lang niet compleet.

 

Toen ik in het westen op een flat woonde miste ik heel erg een tuin. Ik besloot een volkstuin te huren, niet zozeer om groente te kweken maar gewoon om er lekker te kunnen zitten en genieten. De volkstuinen waren 250m2 per stuk, best groot dus. In mijn hypomane bui nam ik maar gelijk een dubbele, vol met onkruid. Iedereen verklaarde me voor gek ,maar ik zei dat ik daar wel even (!) eigenhandig een mooie tuin van zou maken. Zolang ik hypomaan was, zag ik het wel zitten. Er moest natuurlijk een mooi en vooral groot tuinhuis op komen, een grote vijver en nog veel meer. Ik werkte er dagen achtereen, van vroeg tot laat. Helaas volgde daarna weer een periode van depressie en was die abnormaal grote tuin een blok aan mijn been en natuurlijk nog lang niet klaar.

 

De keren dat ik plannen heb gemaakt voor een eigen bedrijf, een universitaire studie wilde gaan volgen,  geweldige ideeën had voor het schrijven van een boek en noem het maar op, zijn niet op één hand te tellen. Ik heb offertes aangevraagd voor logo's die ik ontworpen had voor, onder andere, mijn eigen tassenlijn, diverse cursusprogramma's opgesteld, advertenties  geschreven, enzovoorts. Normaal ben ik helemaal niet zo ambitieus, maar tijdens zulke periodes is niets me te gek. En ik kan het natuurlijk ook allemaal! En dan nog alle hobby's... Ik kan wel een winkeltje beginnen met hobbymaterialen. Als ik weer iets bedacht had kocht ik ook gelijk alle benodigdheden hiervoor. Niks klein beginnen, gelijk professioneel aanpakken. En natuurlijk niet van alles maar één exemplaar... Bakken met geld zijn er doorheen gegaan aan de meest onzinnige dingen, terwijl ik maar een klein bakje met geld krijg elke maand. Je raadt het al...dat maakt schulden.

 

Op zich kan zo'n hypomane periode ook heel prettig zijn. Je doet nog eens wat. Aangezien ik toch overwegend naar de depressieve kant nijg kon ik soms een inhaalslag maken met achterstallige zaken die zich hadden opgestapeld tijdens de mindere periodes. Maar meestal waren het toch nieuwe dingen, nieuwe uitdagingen die mij meer trokken. Mijn stemmingen wisselden nogal vaak, regelmatig meerdere keren per maand. Helaas bleven de depressies langer hangen.

 

Waar ik altijd blij mee was was dat ik me zo energiek voelde als ik hypomaan was. On top of the world. Zo in tegenstelling tot hoe ik me voel als ik depressief ben. Het nadeel ervan is dat je dat niet echt heel erg lang vol kunt houden. Op een gegeven moment slaat de uitputting toe. En aangezien de hypomane periodes bijna altijd gevolgd werden door depressieve, kwamen die dan extra hard aan. 

Ik kan me de periode rond mijn scheiding nog goed herinneren. Tjonge, wat een energie had ik! Ik sportte elke dag zo'n 2 uur (ik ben helemaal geen sporter), ging op dieet en viel in 3 maanden 12 kilo af. Ik voelde me echt geweldig, vond mezelf ook geweldig. Toen dacht ik nog dat het de opluchting was dat ik eindelijk de knoop door had durven hakken. Nu weet ik beter... Ik denk dat, op het moment dat ik de beslissing nam om te gaan scheiden, ik al hypomaan was. Ik weet nog dat ik een nieuw leven wilde gaan leiden, reizen, cultuur snuiven, ontdekken, LEVEN! Het besluit om te scheiden was de juiste, dat vind ik nog steeds, maar de motivatie van dat moment niet, denk ik achteraf.

 

Echt manisch ben ik nooit geweest, wel heb ik regelmatig op de grens gebalanceerd. Nu ik weet wat er aan de hand is herken ik het ook meestal. Ik probeer zo alert mogelijk te zijn op de voortekenen en dwing mezelf direct tot contra-gedrag. Op zulke momenten moet ik streng zijn voor mezelf. Tijdslimieten stellen, mezelf dingen verbieden en hulp inschakelen. Moeilijk, vooral ook omdat de verleiding erg groot is om er aan toe te geven, maar niet onmogelijk. Ik zie het belang er van in, dus dat is een extra motivatie om er mijn best voor te doen. Want echt manisch worden..ik hoop dat dat me bespaard blijft.

 

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Hoe het balletje ging rollen...12/2/2010

Hoi,

Welkom op mijn blog. Voor het eerst dat ik zoiets doe. Vanmorgen bedacht ik me dat ik weer eens moest gaan schrijven, dus op Google gezocht naar blogmogelijkheden en hier terecht gekomen. De bedoeling is dat ik hier lekker van me af ga schrijven over mijn leven met manisch depressiviteit. Ik ben gister in het boek "De onrustige geest" van Kay Redfield Jamison begonnen en herkende zo ontzettend veel. Dit was eigenlijk de aanleiding om dit blog te starten. Mijn doel is vooral om dingen voor mezelf op een rijtje te krijgen. Een stukje inzicht in mijn leven. Daarnaast is het leuk als lezers er ook iets aan hebben, hierdoor een beetje inzicht krijgen, maar (sorry, lezers) dat is niet het belangrijkste.

 

Geen idee hoe vaak ik hier zal schrijven, dat is, denk ik, ook een beetje afhankelijk van mijn stemming. Ik ga hier niet uitwijden over het ziektebeeld manisch depressiviteit, oftewel bipolaire stoornis. Daar is genoeg over te vinden op internet. Hier gaat het over mij en mijn leven met deze ziekte. Ieks! Wat zeg ik nu? Je zou eens moeten weten wat een overwinning het is om die zin te schrijven. Bekennen dat ik ziek ben...

 

Ongeveer een maand of 9 geleden werd de diagnose bevestigd. Een diagnose die ik zelf gesteld heb, by the way. Ik liep al een poos bij een psycholoog omdat ik mijn leven maar niet op de rit leek te krijgen, maar deze heeft het nooit onderkend..foutje! Op een gegeven moment ben ik zelf maar weer gaan googlen op stemmingswisselingen, want het ging er bij mij niet in dat dit nog steeds gevolgen waren van overbelasting, zoals het benoemd was door meerdere psychologen en bedrijfsartsen. Ik kwam uit op bipolaire stoornis. Het stukje dat ik hierover las gaf zoveel herkenning, dat ging over mij!! Dit voorgelegd aan de psycholoog, waarop ik een vragenlijst onder mijn neus kreeg om in te vullen. 13 vragen die met ja of nee beantwoordt moesten worden. Hm, ik had er 12 van de 13 goed, niet zo goed dus..Hierop volgde een doorverwijzing naar een psychiater, gespecialiseerd in stemmingsstoornissen.

 

Toen ik daar naartoe ging was ik nog in de naïeve/optimistische veronderstelling dat ik een cyclothyme stoornis had, de mildste vorm van manisch depressiviteit. Na een intakegesprek met een arts in opleiding waarbij ik talloze vragen moest beantwoorden volgde direct het gesprek met de psychiater. Zij ontnuchterde me na nog wat vragen gesteld te hebben. Van een cyclothyme stoornis was geen sprake. Huh?! Ik had mezelf daar toch echt in herkend. Het bleek echter nog een graadje zwaarder te zijn. Manisch depressief, bipolair II, luidde de diagnose. Ik kon haar niet wijsmaken dat ik niet depressief geweest was. Puntje voor haar. Mezelf heb ik het al die jaren wel wijsgemaakt en ook hard naar mijn omgeving geroepen. "Ik ben niet depressief, want ik zie altijd nog wel een lichtje". Nou, zo werkt het dus niet. Fijn dat ik dat lichtje zie, maar tot twee keer toe een jaar uit de running zijn en de gedragingen in die tijd en erna wezen toch echt wel op depressie. Lichtje of geen lichtje. Wat een k*twoord zeg, depressie. Voor mij synoniem aan zwakte. Fout, fout, fout! Fout om zo te denken, maar het is mijn eerste reactie. Ik weet ook wel dat het niet klopt. Zwak is iets wat ik dus juist niet ben. Ik ben zo sterk als wat, anders was ik er allang aan onderdoor gegaan. Mijn vechtlust en mijn humor zijn altijd mijn redding geweest.

 

Na die gesprekken stapte ik, na een paar uur, weer naar buiten. Aangeslagen, verbijsterd, verdrietig, boos. Ik ben op de stoep aan de overkant gaan zitten om het allemaal te laten bezinken. Daar zat ik dan, voorzien van een handboek, folders en een postertje met de titel: "Manisch depressief, zo gek nog niet". Yeah sure! Het voelde alsof ik mijn vonnis te horen had gekregen. Dit is iets dat nooit meer over gaat! En nu?

 

En toch was ik ook wel blij! Raar, maar waar. Eindelijk, na 11 jaar vechten met en tegen mezelf, wist ik wat er aan de hand was. De demonen waren ontmaskerd! Het is makkelijker als je de vijand kent, dat schept meer mogelijkheden. Je kunt hem zelfs als bondgenoot gaan beschouwen.

 

In de periode die volgde vielen er ontzettend veel stukjes op hun plek. Zoveel (h)erkenning van hypomane en depressieve periodes en bijbehorende acties. Zoveel antwoorden op vragen die me bezighielden. Alsof ik met een andere bril mijn verleden kon bekijken. Veel dingen bleken ineens verklaarbaar. Mijn talloze verhuizingen, mijn wispelturige gedrag, mijn gemaakte schulden, mijn vele hobby's, mijn uitspattingen, mijn wilde plannen. Maar vooral ook  mijn energiebeperking, het ontbreken van initiatief, de zwarte wolken boven mijn hoofd. Zoveel inzicht, zoveel opheldering. Niet dat ik ineens geen last meer had van het verleden, maar het er anders naar kunnen kijken hielp me wel.

 

Maar ja, dat is het verleden.. en ik leef in het nu. En het nu roept ook weer de nodige vragen op. Op het eerste gezicht misschien simpele vragen als "wie vertel ik wat?". Maar alleen al zo'n vraag heeft me de nodige hoofdbrekens gekost en nog steeds ben ik er niet helemaal uit. Aan de ene kant zou ik het iedereen willen vertellen, ik ben nogal open van mezelf en heb daar op zich niet zo'n moeite mee. Nou ja, dat zeg ik nou wel... Het voelt dubbel.

 

Als ik het aan iemand vertel die dichtbij me staat en me (redelijk) goed kent, is het niet zo moeilijk. Zij weten al wie ik ben, hoe ik ben. Een aantal van hen was ook niet verbaasd of geschokt toen ik het vertelde. Ook voor hen maakte het het plaatje compleet. Eén van de meest fijne reacties die ik kreeg was van een vriendin die zei; "Ach, jij bent wie je bent en dat etiketje maakt je niet anders". Dat klopt natuurlijk ook wel. Ik blijf de persoon die ik altijd al was. Met haar nukken en grillen, haar onvoorspelbaarheid, maar ook met haar warmte, vriendelijkheid, geduld en humor. Ik ben en blijf een leuk wijf. Tot hier klinkt het makkelijk. Maar dan komen de mensen die mij minder goed kennen, kennissen, collega's. Hoe ga ik dat doen?

 

Ik heb besloten voor een deel open kaart te spelen op mijn werk. De bedrijfsarts, mijn leidinggevende en mijn directe collega's zijn op de hoogte. Dit leek me toch wel noodzakelijk, al was het alleen maar zodat ik er ook over kon praten en begrip kon krijgen. En het zou een groot deel van mijn gedrag verklaren. Mijn collega's moeten toch elke dag met me omgaan en verwachten mijn bijdrage in het werk dat we samen doen. Het komt de verstandhouding niet ten goede als ik onder de maat presteer en zij niet weten waarom. Gelukkig heb ik een aantal geweldige collega's. Ze doen er alles aan om het me makkelijk te maken en houden veel rekening met me.

 

Tja, en dan nog de mensen waar ik niet zoveel mee heb. Mensen met wie ik spreek, niet zo nauw samenwerk, enzovoorts. Wat doe ik daarmee? Dat blijf ik lastig vinden. Nieuwe contacten die ik maak, vertel ik het?, wanneer vertel ik het? De maatschappij is toch wel zo dat er vaak een (voor)oordeel over je wordt geveld als je een "etiketje" hebt. Zelf maak ik er wel eens een grapje over, zoiets van; ik ben nu officieel gestoord. Deels om het niet te zwaar te maken (ook voor mezelf niet) of om me groot te houden, deels omdat ik gewoon van zwarte humor houd en nuchter probeer te blijven. En vooral ook om geen medelijden op te wekken. Want dat is iets waar ik niet naar op zoek ben. Begrip, ja graag...medelijden, nee, dank je!

 

Zo, ik hou er even mee op voor nu. Volgende keer meer van mijn hersenspinsels.

 

 

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer