Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Van doof naar slechthorend: belevenissen na een cochleaire implantatie

Description

Een dagboek over mijn ervaringen voor en na de Cochleaire implantatie (CI)


My Links

Home
My Profile
Over CI (info LUMC)
www.MijnLogopedist.nl
Website Geertje Stupin
Artikel Michael Chorost
Pascals zoektocht in CI-land
Weblog Archives

Mei 2008: Moeders, schoonmoeders en magneten

 
Okay, ik geef het toe, het is hier wel erg lang stil geweest maar ik heb niet in stilte geleefd. Dat is het nooit geweest want met de oude hoortoestellen kon ik vroeger ook horen. Alleen dat verstaan ging natuurlijk wel wat beroerd. Tegenwoordig met de CI zie ik ze niet alleen vliegen  maar kan ik de vogels ook horen fluiten  omdat ik de hogere tonen waarneem. Daarvan pluk ik nog steeds de vruchten.

Soms blijkt een vrucht te hoog gegrepen te zijn. Niet alleen voor mij maar soms ook voor anderen. Laat ik mijn moeder een keer bellen op een moment dat het haar niet zo uitkomt, want ze moest net op dat moment een kleine boodschap doen. Normaal kan ik haar goed verstaan door de telefoon, met af en toe een herhaling, maar dit keer ging het wel heel heel erg moeizaam. Zo moeizaam dat de status van die kleine boodschap toch wel zeer dringend werd. Uiteindelijk had ik door wat ze zei en kon boodschappen worden gedaan. Je zou kunnen zeggen dat de "druk" van dat moment van invloed was geweest op mijn spraakverstaan

De les die ik dus leerde dankzij mijn moeder : probeer zo snel mogelijk je moeder (of je vrouw) te verstaan want dan zijn de boodschappen op tijd gedaan!

Over moeders gesproken. Ik heb ook een schoonmoeder, wat dus automatisch inhoudt dat ik een vrouw heb, Sylvia. We waren afgelopen februari 12,5 jaar getrouwd en als IJzerman moesten we natuurlijk de koperen status van ons huwelijk vieren. Wat we dus deden met een etentje in Wateringen, samen met de familie. Compleet met zus en neef uit Engeland wat weer een eervolle vermelding oplevert op deze weblog. De zoveelste alweer, het wordt wel saai. Maar goed, ik wil bij het onderwerp CI blijven. Op het etentje werden Sylvia en ik natuurlijk gefeliciteerd. Zoals alleen schoonmoeders dat kunnen, kreeg ik een flinke knuffel van haar waarbij mijn CI losraakte. Ik had wel vaker ervaren dat de CI los kan raken: de spraak-processor die van de oorschelp afvalt, of de "dop" op de zijkant van mijn hoofd die losraakt.

De les die ik dus leerde dankzij mijn schoonmoeder: verlies je CI niet als je geknuffeld wordt door je schoonmoeder!

De voornoemde dop, oftewel de headpiece, zit ter hoogte van de implantaat aan de zijkant van mijn hoofd en is eigenlijk een magneet die aan mijn hoofd vastzit. Voor de CI-specialisten is natuurlijk geen betere combinatie denkbaar: een IJzerman en een magneet, het LUMC in Leiden kan dus bogen op zeer specifieke kennis op dat gebied . In de anderhalf jaar dat ik een CI heb, heb ik gemerkt dat die combinatie helaas niet altijd even degelijk is: de dop raakt nog wel eens los. Dat is bijvoorbeeld het geval als ik naar de tram moet hollen, dan moet ik er echt aan denken de CI niet te verliezen. Lastige keuze is dat: of de tram halen of de CI verliezen.  Maar ook met mijn hobby van de laatste maanden, golfen, merk ik dat de dop losraakt als ik de bal niet goed afsla en de bodem raak met mijn ijzer (ja daar heb je dat ijzer weer). Hoe ga ik met mijn dop-probleem om? Door te denken in mogelijkheden (DIM) in plaats van in problemen (DIP) waarbij ik tot de volgende mogelijkheden kom:
  1. sterkere magneet gebruiken
  2. naar de kapper gaan omdat er te veel of te kort haar zit tussen de dop en mijn hoofd
  3. het IJzerman-gehalte hoog houden door zilveren, gouden bruiloften etc te vermijden
  4. in geval van bloedarmoede spijkers eten
  5. op de golfbaan mijn swing verbeteren

Leukste manier om mijn dop-probleempje op te lossen is vanzelfsprekend optie 5: de golfbaan. "Sylvia, ik ga naar de golfbaan om mijn dop-probleem op te lossen". Maar ook niet te vaak want we willen allemaal uitzicht houden op een zilveren bruiloft en dus feest! Dus ga ik tot 25 augustus 2020 niet te vaak naar de golfbaan, minstens 1x naar de kapper en pro-actief spijkers eten . Dan hoop ik dat op die datum mijn dopje bestand is tegen jullie ongetwijfeld (?) schoonmoeder-achtige knuffels!

 

PS op 24 april zijn in huize IJzerman te Den Haag vijf bordercollie-pups geboren. Foto's zijn te zien op:

http://www.bordercolliesofthesaintsshepherd.nl

http://www.bordercolliesofthesaintsshepherd.nl/webcam/webcam.html


Posted: 18:03, Friday, May 2, 2008 in CI
Comments (9) | Add Comment | Link

Januari 2008: Peek&Cloppenburg, beltegoed, Vietnam

 

Heeft iedereen vast wel een keer meegemaakt, maar nu kan ik zeggen dat het me ook is overkomen: lopen door de detectiepoortjes van een winkel, in dit geval P&C en dan het alarm horen afgaan. De eerste keer dat dat gebeurde liep ik net naar binnen, gelijk met een andere klant. We keken allebei op met een verbaasde blik van: "Gaat het alarm al af als je naar binnen gaat??" Het winkelpersoneel reageerde echter niet. Naar binnen "smokkelen" is kennelijk niet zo erg als naar buiten "smokkelen" voor deze winkel. Ik ben verder gegaan en een paar minuten later ging ik door dezelfde poortjes naar buiten. Weer ging het alarm af en jahoor, dat was ik. Er kwam een man op mij af om te controleren maar ik had niks bij me, ook geen tas en bovendien had ik ook geen 4 broeken en 7 truien tegelijk aan. Laat staan 3 paar schoenen . Ik heb uitgelegd dat ik een implantaat in mijn hoofd heb en dat deze kennelijk het systeem heeft geactiveerd. Voor hem was dat voldoende en kon ik verder. Wat een herrie maakt dat systeem, zeg ! In bijna anderhalf jaar is het de eerste keer dat mijn CI een detectiesysteem activeert. Bij andere winkels heb ik dat nooit gehad, dus het systeem bij P&C zal wel te gevoelig zijn. Een paar dagen later liep ik met een collega buiten en kwamen we langs dezelfde P&C. Ben ik voor de gein naar binnen gegaan om te testen  en jahoor het circus begon weer van voren af aan! Voortaan maar geen sokken meer kopen bij P&C!

 

 

Laatst belde ik het nummer van mijn oudste zus op om een babbeltje te maken. Ze was niet thuis en ik kreeg haar dochter Petra aan de lijn. Het was de eerste keer dat ik haar aan de telefoon had, meestal chatten we met elkaar via MSN. Het telefoongesprek met haar ging geweldig goed , zeker voor de eerste keer! Petra is gewend om rustig en duidelijk te praten en ik kon bijna alles in een keer verstaan. Af en toe herhaalde ik wat ze zei maar dan bleek ik het al goed te hebben verstaan. Ik moet toch maar eens minder napapegaaien, denk ik. Petra wist nog te vertellen dat het gesprek 8 minuten en 11 seconden heeft geduurd. In december kon ik bij een test 40 woorden per minuut verstaan, met dit in mijn achterhoofd zou ik ongeveer 330 woorden moeten hebben verstaan.... Een prima hoortraining! En we maken er gelijk een spelletje van voor iedereen: wie weet zich het beste verstaanbaar te maken voor mij? Petra staat nu op de eerste plaats met 330 woorden. Wie gaat de uitdaging aan?

 

 

Een "keerzijde" is er ook, besefte ik later. Leuk dat ik met mijn nichtje kan bellen maar uitgerekend net voordat ze een paar maanden naar Vietnam gaat voor haar studie . Als ik terugdenk aan mijn eerste telefoonervaringen en vooral de onverwachte gevolgen ervan voor mijn beltegoed, dan zie ik de bui al hangen..... Maar laat ik het positief bekijken, we kunnen proberen een dubbel aantal woorden in 8 minuten en 11 seconden te bereiken. Een win-win situatie: Petra verdubbelt haar score en mijn beltegoed blijft langer in de plus!

 

 

Later had ik met Petra over dat ik een paar weken eerder ook had gebeld. Ik kreeg toen neef Jos aan de lijn maar dacht dat het mijn zwager was. Jos heeft drie keer geprobeerd duidelijk te maken dat ik niet mijn zwager aan de lijn had maar omdat ik het niet verstond gaf hij het op. Ik dacht dus mijn zwager te spreken en vroeg of het goed was dat ik even langs kwam om koffie te drinken. Nou, Jos zei dat het goed was.... Of zijn vader dat ook vond, was niet belangrijk meer. Want de koffie heb ik toch wel gekregen .  Jos was wel opgelucht dat ik geen "moeilijke" vragen heb gesteld, maar waarom het "moeilijk" zou zijn weet ik eigenlijk niet. En wel om deze twee mogelijkheden: 

 

1) denkt hij dat zijn antwoord zodanig is dat ik het niet kan verstaan? 

2) weet hij eigenlijk wel het antwoord op de vraag?

 

De lezer(es) mag bepalen, eventueel via de "Add comment" rechtsonder, welke optie hij of zij het meest waarschijnlijk acht .


Posted: 01:27, Thursday, January 31, 2008 in CI
Comments (1) | Add Comment | Link

December 2007: 65%, Braun Cruzer en een dakopening.

 

65%. Gelukkig niet mijn belastingtarief maar het resultaat van de woordentest die ik op 14 december onderging om mijn spraakverstaan met de CI te meten. Vergeleken met de halfjaartest in februari een achteruitgang van 6%. Dezelfde test waarbij de woorden wat luider werden aangeboden ging veel beter. Net als de test waarbij de woorden zachter werden aangeboden. Het resultaat:

 

     28-2-2007    14-12-2007

I.      71%             65%       -6%     65 dB (normaal volume, losse woorden)

II.     50%             69%      +19%   75 dB (luider volume, losse woorden)

III.    61%             73%      +12%   55 dB (zachter volume, losse woorden)

 

Conclusie? Er moet harder of zachter tegen mij gepraat worden om mij zo efficient mogelijk te laten verstaan . Normaal praten? Tsja, kost dan wel meer tijd . Dus vanaf nu: rustig en duidelijk praten tegen mij maar wel graag harder of zachter graag  

 

Even serieus: dat ik dit keer 6% lager uitkom is niet zo erg, want de test blijft een momentopname. Een andere keer zou ik misschien wel hoger kunnen uitkomen dan 71%, dus al te veel waarde hecht ik niet aan het resultaat. 65% is voor mij nog steeds boven verwachting en dat hou ik me steeds voor ogen. En natuurlijk hoeft niemand harder of zachter te praten tegen mij, het is zelfs beter omdat de klanken dan niet zo gauw worden vervormd.

 

Trouwens, de volgende dag na de test wandelde ik met Sylvia en onze honden in een park. Onderweg kwamen we een bejaarde vrouw tegen die tegen ons begon te praten. We kenden die vrouw niet. Laat staan dat die vrouw ons kent. Ze had niet in de gaten dat Sylvia en ik niet goed horen. Op dat moment dacht ik terug aan de 65% voor het spraakverstaan, maar op dat moment had ik weinig zin om de overige 35% duidelijk te krijgen, dus ik deed geen moeite. Sorry, mevrouw

 

Behalve de drie testen heb ik ook een woordentest gedaan met hard en zacht ruis op de achtergrond. Resultaat? Nagenoeg hetzelfde als in februari. Ook een zinnentest waarbij ik een verhaaltje over Flevoland en de Zuiderzee kreeg te horen leverde als resultaat dat ik 40 woorden per minuut kan verstaan. In februari was dat nog 48 woorden per minuut. Ter vergelijking: een goedhorende kan 70 tot 100 woorden per minuut verstaan. Maar ook hier geldt: niet al te veel waarde aan hechten. Ik kijk vooral naar wat ik nu wel kan, vergeleken met de periode voordat ik de CI had. En dat is: telefoneren, piepgeluiden (oven, autolichten) horen, mijn collega's makkelijker kunnen verstaan, zelfs af en toe een ander kunnen verstaan zonder te hoeven liplezen. Al met al absoluut een goed resultaat.

 

Ik heb ook genoeg momenten dat ik het gevoel heb weinig opgeschoten te zijn met mijn CI. Vooral in situaties met veel rumoer om me heen. Zoals op de kerstborrel van mijn werk, maar ik kan nog terugvallen op mijn spraakafzien voorzover dat mogelijk was in een iets donkerder Kerst-setting en me beperken tot een-op-een-gesprekken. Het is maar al te waar: in zulke situaties kan ik niet zo goed meekomen met de collega's. Nog niet tenminste....

 

Ook eergisteren bij mijn ouders: in eerste instantie toen de halve familie binnen was was het even lastig een ander te verstaan in het geroezemoes maar later ging het al wat relaxter. Afgezien van sommige momenten dat ik niet weet waar het over ging, zoals de "Braun Cruzer" van Jos die ik verstond als "brown cruise". Ik snapte er niks van en dacht het steeds verkeerd te verstaan  .  Die situatie heb ik eerder gehad: ooit verstond ik "dagopening" als "dakopening". De geschiedenis herhaalt zich en zal zich blijven herhalen. Vast afgewisseld met andere woorden!

 

Het einde van 2007 is in zicht. Ik heb nog steeds geen spijt dat ik heb gekozen voor een CI. Op 14 december hebben de testen mij geleerd dat mijn spraakverstaan zich zo'n beetje stabiliseert. Op het werk heb ik veel profijt van de CI, maar ondervind ik nog altijd de beperkingen van een slechthorende. Een-op-een gesprekken blijven voor mij het meest ideaal. Gesprekken volgen tussen collega's gaat nog heel slecht. In 2008 kom ik in aanmerking voor de vervanging van de CI (niet het implantaat), ik hoop met de Harmony®, de opvolger van de Advanced Bionics HiRes Auria®, erop vooruit te gaan.

 

Rest mij iedereen een zalig uiteinde en een gelukkig 2008 toe te wensen!

 

P.S. Voor de 1021e keer een pluimpje voor mijn naar "eeuwige roem via het internet" vissende zusje uit Engeland die mij andermaal een telefonische hoortraining heeft gegeven. Uiteraard op mijn kosten. Beltegoed hoefte hier niet te worden aangesproken dankzij de ouderwetse vaste telefoonlijnen . De 1022e keer verdient ze een appelcake!


Posted: 22:38, Thursday, December 27, 2007
Comments (6) | Add Comment | Link

Oktober 2007: Stofzuigerzak, omgevingslawaai en T-coil

 

Ooit tot de ontdekking gekomen dat je je hoorapparaat kwijt was en het pas terugvond in de stofzuigerzak van de werkster op het werk? Hoho wacht even, denk niet dat dat mij is overkomen ! Het overkwam een familielid die ik zag op het 50-jarig huwelijksfeest van mijn ouders. Die familielid, die ik voor het gemak G. zal noemen, vertelde mij zijn ervaringen met zijn slechter wordende gehoor en de hoorapparaten die hij sindsdien draagt. Het hoorapparaat dat hij kwijt was is zo eentje dat geheel in de gehoorgang past. Een kleintje dus en daarom voorzien van een -ik weet niet hoe dat heet- ijzeren "trektouwtje" om het uit de gehoorgang te kunnen halen. Wat hem overkwam is dat hij op zijn werk zijn trui uitdeed of zoiets. Daarbij werd het hoorapparaat uit het oor getrokken zonder dat hij het in de gaten had. Er was paniek toen ontdekt werd dat het hoorapparaat zoek was, maar gelukkig voor G. kwam het de volgende dag boven water in een stofzuigerzak.... Gemakshalve heb ik maar aangenomen dat hij niet op het idee kwam het stof af te spoelen onder de kraan..

 

Op het feest van mijn ouders ging het heel goed met het spraakverstaan, maar dat kan niet anders omdat de meesten mij al heel lang kennen en als vanzelfsprekend rustig en duidelijk praten tegen mij. Het is voor hun in de loop der jaren zo'n beetje een tweede natuur geworden. Inmiddels heeft een aardig aantal, met name de ouderen, ook een hoorapparaat. Het lijkt wel alsof ik een trend heb gezet! Nu ben ik voorzien van de nieuwste techniek en lopen ze alweer hopeloos achter de feiten aan met hun "ouderwetse" toestellen  ! Benieuwd hoelang het duurt voordat ik navolging krijg!

 

Zo makkelijk als het gaat met familie en bekenden, zo moeizaam gaat het in de "gewone" wereld. Dit komt vooral omdat ik ondanks de CI heel erg afhankelijk blijf van liplezen (spraakafzien zoals dat officieel heet). In de "gewone" wereld, zoals werk, op straat, winkels etcetera zijn de mensen over het algemeen minder gewend om rustig en duidelijk te praten. Daardoor kost het mij meer moeite om te verstaan. Ook het omgevingslawaai kan erg storend zijn bij het luisteren. Afgelopen juni, op de open dag van het LUMC voor CI-dragers en aanverwanten werd dat ook uitgelegd door Peter-Paul Boermans, de audioloog. Hij vertelde dat uit de testen naar voren kwam dat iemand met een CI onder optimale omstandigheden (geen omgevingslawaai, rustig en duidelijk praten) bijna net zo goed kan verstaan als een horende. Namelijk 96% tegenover 99% bij de horende. Let wel, het gaat hier om de beste resultaten, voor de meesten CI-dragers zullen de percentages veelal lager zijn neem ik aan. 96% tegenover 99% is een verschil van niks en het geeft mooi aan wat een CI kan betekenen. Wat Peter-Paul ook vertelde zijn de testresultaten in een rumoerige omgeving. Daaruit bleek dat CI-dragers vergeleken met horenden veel en veel slechter scoorden. Met andere woorden: een CI-drager heeft meer last van een rumoerige omgeving dan een horende.

 

Het verhaal van Peter-Paul was heel leerzaam voor mij. Het besef dat mijn laatste testscore van 71% een schitterend resultaat is en absoluut een enorme verbetering ten opzichte van vroeger maar ook dat ik in rumoerige omstandigheden wel iets op vooruit ben gegaan, maar lang niet zoveel als in ideale omstandigheden. Toch heb ik geen enkel moment spijt gehad van mijn beslissing een CI te nemen. Als ik kijk hoeveel makkelijker ik sommige collega's in de een-op-een situatie kan verstaan terwijl dat voorheen veel meer moeite kostte, dan is de CI het helemaal waard geweest. En niet te vergeten: ik kan rechtstreeks met mijn familie bellen.

 

Om terug te komen op de anekdote van familielid G. aan het begin van dit stuk. Pas geleden maakte ik ook iets soortgelijks mee. Op mijn CI, de Advanced Bionics HiRes Auria, gebruik ik de T-Mic microfoon voor normale situaties, maar voor situaties waarbij ringleiding beschikbaar is, kan ik de microfoon vervangen door de T-coil. Het vervangen is gewoon een kwestie van de T-Mic erafhalen en de T-coil eropzetten, alleen blijkt de T-coil niet altijd even goed vast te zitten. Net zoals familielid G. zijn hoortoestel verloor, verloor ik deze T-coil. Ik was tv-kijken en maakte een beweging waarbij de T-coil losraakte. De T-coil viel van mijn oor af (ja je zou denken: vast een kleine oorschelp  ). Ik kon het niet meer terugvinden . Op mijn oor niet, niet op de bank niet, of tussen de kussens van de bank. De driezitsbank werd zelfs helemaal opgetild om onder de bank te kijken, maar niks hoor! Verder zoeken, nog een keer de bank omhoog, kussens overhoop en gevoeld of de T-coil niet in mijn blouse was gevallen. Totdat ik wat voelde bij mijn broekriem..... ja hoor daar was ie! Net op tijd voordat ie verder afdaalde .

 


Posted: 21:40, Sunday, October 14, 2007 in CI
Comments (4) | Add Comment | Link

Augustus 2007: scheldwoorden en tongbrekers


De postkoetskoetsier poetst de postkoets met postkoetspoets op een postkoetspoetsdoek.


Een zinnetje die ik een keer tegenkwam op het internet. Ik moest denken aan de spraaklessen die ik vroeger kreeg op Het Rotsoord, een school voor slechthorenden in Utrecht. Ooit kreeg ik een oefening waarbij ik snel meerdere keren achter elkaar "kakelende kippen" moest zeggen. Lijkt simpel maar je tong raakt wel aardig in de knoop .  Het bracht me op het idee om een lijst met oefenzinnen te maken en dan door mijn co-therapeuten voor te laten lezen . En dan vooral laten herhalen, liefst nog een keer, want ik versta niet alles even goed he? Als u zo vriendelijk wilt zijn onderstaande zinnen uit te spreken:

De tekkel tekkelde de tekkel, maar de getekkelde tekkel tekkelde de tekkelende tekkel terug


Als achter vliegensvlug vliegende vliegensvlugge vliegen vliegensvlug vliegende vliegensvlugge vliegen vliegen vliegen vliegensvlug vliegende vliegensvlugge vliegen vliegensvlug vliegende vliegensvlugge vliegen achterna.

Als graven gravengraven graven, graven graven gravengraven voor graven.

Als ik die wolken na tuur beleeft zij zo een nat uur in de natuur.

 

Knaap de kapper knipt en kapt heel knap, maar de knecht van Knaap de kapper knipt en kapt veel knapper, dan Knaap de kapper kappen kan.

Knappe kappers kappen knap, maar de knecht van de knappe kapper kapt nog knapper dan de knappe kapper kappen kan.


Voor onze buitenlandse vrienden:


Three Swiss witches watch three Swiss Swatch watches.
Three Swiss switched witches watch three Swiss Swatch watch switches.


Bovenstaande zinnetjes (tongbrekers) zijn een leuke variant op de oefeningen die ik het afgelopen jaar heb gehad. De uitdaging ligt er niet meer alleen voor mij maar ook voor de co-therapeuten. Of ze het leuk vonden? Nou, het was alsof het niks bijzonders was. De een deed of de neus bloedde en las de zinnen voor, de ander ging eerst de zinnetjes lezen en dan voorlezen. Voor mij was er ook nog de uitdaging om datgene wat ik hoor, uit te spreken zonder een onherstelbare tongbreuk op te lopen (en noodgedwongen terug te keren bij mijn logopediste voor enige herstelwerkzaamheden). Maar bij de tekst  "Als graven gravengraven graven, graven graven gravengraven voor graven." ging ik tellen hoe vaak het woord "graven" werd genoemd en dan ging ik gewoon hetzelfde aantal keren "graven" achter elkaar zeggen. Ja, na een jaar hoortrainingen volgen ben ik wel een gewiekste luisteraar geworden!


 

Een tijdje terug heb ik het gehad over scheldwoorden. Ooit heb ik mijn logopediste Lisette gevraagd om een lijst met scheldwoorden, want als ik scheldwoorden direct kan verstaan kan ik er ook meteen op reageren. Dat was althans mijn enigszins nobele gedachte. Assertiviteitstraining als onderdeel van de CI-gehoorrevalidatie, volgens mij een onbelicht onderdeel en daarom doe ik er een gloeilampje  erbij om het als een idee te lanceren. Helaas, van Lisette kreeg ik geen scheldwoordenlijst. Misschien is haar lijst wel van dien aard dat je oren ervan gaan klapperen of ze is keurig opgevoed. Ik speel maar op safe en zal het daarom op de laatste mogelijkheid houden! Ik heb wel ontdekt dat tussen alle oefeningen die ik allemaal heb gedaan op haar advies, aardig wat scheldwoorden zitten. Aha.....  Wat dat voor scheldwoorden waren? Dat zijn o.a. dwaas, oen, vrek. Je moest eens weten hoe vaak ik die woorden naar mijn kop kreeg geslingerd! Dan vraag ik ook nog eens om een herhaling . Hoe stom kun je zijn met een CI?

 

Van anderen heb ik in de afgelopen tijd een bijdrage gekregen voor mijn persoonlijke assertiviteitstraining. Op grond van hun bijdragen zal ik geen conclusies trekken over de genoten opvoeding!

snotaap
3 x overgehaalde stommerd
sukkel
sufferd in het kwadraat
ezel
Stommeling!
Apekop!
Uilskuiken!
Ezelsveulen!

Bedankt voor deze bijdrage. Behalve dat ik deze woorden leer verstaan is er aandacht besteed aan mijn assertiviteit..... Ja, er is veel veranderd voor mij. Ik hoor meer en zou, als het goed is, assertiever moeten zijn dan voorheen!


Dit wil ik nog vertellen. Ik heb vorige week gebeld met mijn zus Anja, voor het eerst in wat langere tijd. Ik heb haar niet zo heel vaak gebeld maar die keer vond ik het zo makkelijk gaan dat ik er zelf van stond op te kijken. Het lijkt alsof het bellen steeds makkelijker wordt. Fantastisch!  Anja krijgt op deze plek, net als mijn zus Gerda in mijn vorige stukje, een eervolle vermelding! Gerda, ik ben inmiddels zo gewend aan het geven van eervolle vermeldingen dat Anja daar niet eens om hoefte te vragen !


 

Behalve dit heb ik afgelopen week onbedoeld een stapje verder kunnen maken. Ik kreeg een sms van een oud-collega (eentje die niet begrijpt dat ik als Unix-beheerder gebruik maak van MSN) die mijn hulp nodig had. Omdat heen en weer sms-en wat lastig was heb ik hem via de vaste telefoon gebeld en gevraagd wat er aan de hand was. Ik kon hem redelijk tot goed verstaan, ook met de technische termen en namen. Geweldig dat dit goed ging en mooi dat ik een volgende stap heb kunnen maken! Boudewijn, ik hoop dat ik je heb kunnen helpen en bedankt voor je geduld aan de telefoon!

 

Tot slot: Pascal Ursinus heeft een stukje over zijn "zoektocht in CI-land" geschreven op zijn website http://www.doof.nl. Het is interessant om te lezen hoe hij als als progressief slechthorende tegen de CI aankeek, waarom hij de beslissing nam een CI te nemen en hoe hij zijn leven met CI ervaart. Ik zou zeggen, lees het eens!

 

 

 

 


Posted: 21:30, Monday, August 6, 2007
Comments (2) | Add Comment | Link

Juli 2007: Gerda, Gerda en Gerda. En nog een keer Gerda (zucht...)


Vroeger kon ik niet bellen zoals een horende, simpelweg omdat ik voor het verstaan afhankelijk was van liplezen. En zoals we allemaal weten is het tot op heden mij niet gelukt om te liplezen via de telefoon. Je mag van me wel een poging wagen, ik wed dat het niet zal lukken!

Nu ik een CI heb is het liplezen in sommige gevallen geen vereiste meer bij het telefoneren, want ik kan op mijn gehoor afgaan wat er wordt gezegd. Het is wel zo dat de gesprekspartner rustig en duidelijk moet praten en herhalen wat ik niet kan verstaan. Om die reden zal ik, althans op dit moment, niet zo gauw bellen naar een instantie of zo, ik weet nooit wie er aan de lijn komt en hoe die ermee zal omgaan. Ik zou het erg vervelend vinden als ik iemand aan de lijn zou krijgen die de situatie helemaal niet begrijpt en er ook niet naar handelt. Het is een confrontatie met mijn eigen onvermogen die ik gewoon niet leuk vind.

Ik vind het prachtig af en toe te kunnen bellen met familie, vooral met mijn moeder bel ik regelmatig. Een goede oefening voor mij. Ze verdient wel een eervolle vermelding voor haar geduld en toewijding aan de telefoon. Oja, ik "mag" mijn zus Gerda ook niet vergeten. Ik heb haar de laatste tijd een paar keer aan de telefoon gehad. Ze "vindt" dat gelijk een eervolle vermelding waard op deze plaats. Bij deze dan, Gerda
! Ook heeft ze de titel voor dit stukje bedacht: "Gerda, Gerda en nog eens Gerda". Hoef ik geen moeite voor te doen en dat doe ik, liever lui dan moe, dan ook niet. De aanvulling op de titel? Het zal een literaire reden hebben gehad, ontsproten aan mijn simpele brein, zal ik maar zeggen! Gerda, het bellen was top en ik vind het leuk om je te kunnen bellen!

Een poosje terug vertelde ik op deze plaats dat ik het bellen met de mobiel niet zo goedkoop vond. Ik kreeg hierop van Gerda een reactie dat ik er wel bij moet vermelden dat ik probeerde "heel Europa te bellen ZONDER BELTEGOED". Ja dat is waar , ik geef het toe..... Mijn tegenwerping? Er is geen telecombedrijf die bellen zonder beltegoed mogelijk maakt! Maar het is zo, toen het beltegoed tijdens het gesprek opraakte, kon ik niet meer bellen en ik snapte eerst niet hoe dat kon
. Les 1 voor CI-dragers die gaan bellen: Zorg altijd voor voldoende beltegoed als je je zus belt!

Pas geleden heb ik een leuke ervaring gehad. Ik had Pascal, ook een CI-drager, op MSN en die vroeg hoe het met mijn telefoonkunsten ging. Goed, ik kan jongleren met mijn mobiel .... Nee hoor, we hebben wat ervaringen uitgewisseld en hij tipte mij om via MSN te bellen. Kost namelijk niets! Dus geen gedoe met beltegoeden en dat is handig als je af en toe met je zus wilt bellen! Pascal en ik hebben via MSN met elkaar een paar simpele woorden uitgewisseld en dat ging wel aardig voor de eerste keer. Het was een leuke ervaring en een goede tip! Natuurlijk ga ik hiervan gebruik maken: een beetje hoortraining doen via internet en als je het niet verstaat kan het worden ingetypt. Ik moet er wel bij vermelden dat deze vorm geen vervanging is voor de gewone hoortraining. Ik ben geen hoorexpert maar het geluid uit een computer is volgens mij niet te vergelijken met het gesproken woord. Maar dat oordeel laat ik graag over aan de hoorexperts!



Posted: 00:53, Friday, July 13, 2007 in CI
Comments (6) | Add Comment | Link

Juni 2007: Ontslag, Toppers en Kikkers in Concert

 

Ik ben niet naar het concert "Toppers in Concert" geweest waar Rene Froger, zonder de Frogettes neem ik aan, optrad met Gerard Joling en Gordon. Wel hoorde ik van diverse kanten wie het concert zouden gaan bijwonen. Een ervan, al vaker genoemd op deze plek, kondigde vooraf aan om gehoorbescherming mee te nemen. Of de gehoorbescherming nou vanwege een overmaat aan decibellen was of vanwege de muziek, was me niet duidelijk..... Zou het ook kunnen dat de muziek te veel afleidt van het uiterlijke aspect van de toppers  en daarom gehoorbescherming nodig was? Het blijft gissen over de relatie gehoorbescherming en Toppers in Concert, ik ga er van uit dat het voor de persoon in kwestie gewoon een gezellig uitje was!

 

De toppers heb ik niet gemist. Wel maakte ik een concert mee dat moeiteloos de eerder genoemde toppers naar de kroon steekt: "Kikkers in Concert". Zaterdagavond, toen Rene Froggyman zijn al of niet valse noten via de dakopening (niet te verwarren met dagopening) van de Amsterdam Arena de lucht in kwaakte, was ik de honden aan het uitlaten op de dijk achter het huis. Ik dacht weer vogels te horen. Ik kwam buurman Frans tegen en vroeg hem of hij het ook hoorde. Het blijken geen vogels te zijn maar kikkers die aan het kwaken waren. Wat een herrie kunnen ze maken zeg! O, zo klinken dus die frogettes, pardon kikkers....

 

Ik ben ontslagen. Althans, dat kreeg ik te horen van mijn logopediste Lisette. En waarom? Omdat het goed gaat. Beetje vreemd eigenlijk. Als je slecht presteert in het bedrijfsleven dan word je ontslagen. In de gezondheidszorg daarentegen word je, als je goed presteert, ontslagen ..... Geen wonder dat een heleboel mensen de weg kwijt zijn! Maar om terug te komen op mijn ontslag: er is voor mij geen toegevoegde waarde meer door naar hoortraining in Leiderdorp te gaan, het enige wat ik voorlopig nog moet/kan doen is blijven oefenen om mijn spraakverstaan verder te verbeteren. Lisette heeft me wat dat betreft veel nuttige tips en adviezen meegegeven in de afgelopen 9 maanden, tot en met "donderpreken" aan toe. Natuurlijk kan ik Lisette altijd nog mailen of bellen. Uiteraard gaat mijn voorkeur uit naar adviezen en niet naar donderpreken...! Lisette, ik heb het al eerder tegen je gezegd, maar vanaf deze plaats wil ik je ook bedanken voor je begeleiding. Ik heb er veel aan gehad en kijk met heel veel plezier op onze sessies terug!

 

Op mijn werk gaat het over het algemeen goed. Vorige week was wel een week van uitersten. Om te beginnen had ik op dinsdag een afdelingsoverleg. Er was geen agenda, de onderwerpen waren mij en anderen niet bekend. Het resultaat was dat ik het overleg, met nogal wat discussie over en weer, heel slecht kon volgen. Heel jammer maar ik kan er nog aan werken voor de toekomst. 's Avonds had ik hoortraining met Nienke. We deden wat oefeningen waaronder woorden die met SN en SL beginnen, zoals SNoep en SLoep, ik moet dan het verschil proberen te horen. Die oefening ging veel slechter dan anders. Nou weet ik dat ik goede en slechte dagen kan hebben en 's avonds meer fouten maak. Daarom raak ik niet in paniek, maar denk ik dat er morgen weer een dag komt en dat het vast beter zal gaan. Dat bleek ook de volgende morgen. Ik oefen op woensdagochtend met Irma op haar werk en we deden de SN-SL oefening. Jahoor, het ging stukken beter . Alsof het nooit slechter is geweest! Nog mooier werd het de volgende dag. Ik had een cultuursessie van mijn werk ergens in Den Haag bij een theater, waarbij ik met een aantal collega's onder begeleiding van Sjaak en Meindert een aantal spelletjes en oefeningen moest doen om de zogenaamde kernwaarden van mijn werk te leren beleven. Ik zal niet dieper ingaan op de inhoud maar ik vond het geweldig dat ik de begeleiders Sjaak en Meindert heel goed kon verstaan als ze iets uitlegden aan de groep. Ik kon zelfs bij een spelletje waarbij iedereen de ogen gesloten moest houden, de instructies verstaan. Dat was absoluut onmogelijk in mijn pre-CI-tijdperk! Ik kan daarom alleen maar heel blij zijn dat ik de stap heb genomen om een CI te nemen, maar wel met de wetenschap dat slechte dagen of momenten afgewisseld kunnen worden met goede dagen of momenten.

 


Posted: 22:09, Wednesday, June 6, 2007 in CI
Comments (4) | Add Comment | Link

Mei 2007: Gerrie, Riek, valse noten en kwakende eenden

 

Ik doe nog steeds luisteroefeningen met verhalen van Jip en Janneke op cd. Zoals ik de vorige keer al aangaf kan ik alleen flarden verstaan waarvan ik nauwelijks een verhaal kan maken. Ik probeer dit wel te verbeteren want het staat toch wel wat "intelligenter" voor iemand van mijn leeftijd als ik weet waar het over gaat . Ik blijf daarom oefenen met Jip en Janneke om uiteindelijk makkelijker te kunnen verstaan en vooral om het beeld van een schijnbaar laag ontwikkelingsnivo te vermijden.

 

In het rijtje van Jip en Janneke horen niet de namen Gerrie en Riek. Of ze qua ondeugendheid in het rijtje horen, kan ik niet zeggen. Misschien dat familie of bekenden hierop kunnen reageren door een comment toe te voegen? Gerrie is een tante van mij en Riek een kennis van de familie. Ze waren 1e Pinksterdag op bezoek bij mijn ouders. Toen ik mijn moeder aan de telefoon had, vroeg ik of beide dames wilden proberen een gesprekje te voeren met mij. Mijn moeder is er bij dus kan ze bijspringen voor het geval het gesprek vast zou lopen. Ze wilden het zeker proberen. Tante Gerrie kreeg ik aan de telefoon. Het ging redelijk goed maar ik merkte dat ik moest wennen aan haar stem. Datzelfde gold voor tante Riek. Daarna nog even mijn vader aan de lijn, ook voor de eerste keer trouwens, en ook daar gold dat ik moest wennen aan zijn stem. Vreemd, al 45 jaar probeert hij mij wat bij te brengen en ik moet nog aan zijn stem wennen . Of heb ik me al die jaren heel, heel erg doof gehouden????

 

In april had tante Gerrie haar verjaardag gevierd. Het was een gezellige middag en avond in het Koetshuis van kasteel Cannenburg in Vaassen. Het was ook een gelegenheid dat een aantal familieleden en bekenden mij voor het eerst zag na de CI-operatie. Natuurlijk moest Theo, de man van mijn nicht Atty, zijn status in de familie als moppentapper waarmaken. Hij vertelde een mop over een oude man die na lang aandringen door de huisarts een hoorapparaat aanschafte. Toen die man terugkwam bij de huisarts voor een controle, antwoordde hij op een vraag van de arts over zijn ervaringen met het nieuwe hoorapparaat: "U moet het niet verder vertellen aan de neven en nichten maar ik heb al drie keer mijn testament veranderd" . Affijn, dat soort moppen kreeg ik dus te horen. Die mop van Theo kende ik al voordat ik de CI had, daar had ik geen CI voor nodig! Maar leuk dat je het vertelde, Theo!

 

Ter ere van de verjaardag van tante Gerrie hebben de neven en nichten plus aanhang en kinderen een liedje gezongen. Ik had me vooraf afgevraagd hoe het zou gaan met het meezingen. Want ik ken de wijs niet en ik moet tijdens het zingen ook nog opletten waar we zijn met de tekst. We hebben dat liedje gezongen en ik moet zeggen dat het me heel erg meeviel, alsof ik makkelijker mee kan doen met het zingen. Het was niet 100% perfect, maar het was wel veel beter dan ik voor mogelijk hield. Mooi, weer een verbetering dank zij mijn CI! Alleen is de CI niet zo perfect dat het mij een goed beeld kan geven van de zangkwaliteiten van mijn familie .  Valse noten, nachtegalen in de familie, sorry daar kan ik je niets over vertellen!

 

Een nachtegaal zou ik niet herkennen aan het gezang, maar vogels hoor ik tegenwoordig wel volop. Zoveel dat ik me heel vaak afvraag wat voor vogel ik hoor, meestal kom ik niet verder dan een vermoeden. Als ik een vogel hoor dan probeer ik natuurlijk die vogel te ontdekken. Zie ik een vogel, dan weet ik nog niet zeker of het die vogel is of een andere vogel die ik niet heb gezien. Tot afgelopen week. Toen liep ik op de dijk achter het huis en hoorde ik een vogel. Heel hard, het klonk als een gekwaak. Ik keek in de richting van het geluid en ik zag onderaan de dijk een eend staan aan de rand van de sloot. Op het moment dat ik de snavel zag bewegen hoorde ik het gekwaak. Een duidelijk visuele bevestiging van wat ik hoorde! Ik stond daar een poosje te luisteren en te kijken naar de eend totdat ik ineens een nog luider gekwaak hoorde. Dat gekwaak kwam van opzij en van achteren dus ik keek om en ja hoor, een andere eend was ook aan het kwaken en was onderweg naar de eerste eend. Wat een herrie maken die eenden! Maar dat is nog niks, want ik heb me laten vertellen eens een concert van de kikkers te beluisteren! Dat wordt dus een bezoekje aan Rene Froger en de Frogettes (frog is Engels voor kikker)!


Posted: 12:36, Monday, May 28, 2007 in CI
Comments (4) | Add Comment | Link

Mei 2007: Gerda, Gabs, Luca, Jip en Janneke

 

Even een verzoekje afhandelen. Ik heb de afgelopen tijd een aantal keren gebeld, onder andere met mijn zus Gerda in Engeland. Ze vindt het leuk om haar tot nu toe wat beperkte rol als co-therapeute verdere invulling te kunnen geven door mij telefonisch een hoortraining af te nemen. Dat moest even worden vermeld op deze plaats. Waarvan akte! Ben je tevreden, zus ??? Nu nog een bedankje, Gerda, I am waiting.....

 

Het initiatief voor het plegen van telefoontjes met Gerda (en anderen) komt elke keer van mij uit. Dat is wel prettig omdat ik weet wie ik aan de lijn kan verwachten. Kan, want mijn zus was niet altijd bereikbaar en dan krijg ik zoon Luca of dochter Gabriella aan de telefoon. Ook goed en ook erg leuk, maar met een extra moeilijkheidje: de gesprekken gaan in het Engels. Nu kan ik me heel goed redden met het Engels, maar luisteren is altijd wat moeizaam geweest en hoortrainingen in het Engels moeten hier nog worden uitgevonden......  Het korte gesprekje met Luca en Gabriella ging niet zo slecht maar een heel gesprek is op dit moment nog niet haalbaar. Het is wel een aardige uitdaging voor de toekomst en ik zal zeker de telefoontjes met Engeland niet uit de weg gaan!

 

Nu zul je gezien de titel misschien denken dat ik ook gebeld heb met Jip en Janneke. Heel begrijpelijk maar dat is echt niet het geval! Ook ontken ik ten stelligste in het telefoonboek naar hun nummer hebben gezocht.... Zal me trouwens niet meevallen als je dat zou hebben gedacht  . Buurvrouw N., alias "De Schooljuf", heeft mij een luister-cd met Jip en Janneke-verhalen geleend. Er is ook een boek bij om het verhaal een beetje mee te lezen. Ik vond dat ik die stap wel eens kon proberen en heb dit doorgezet na hierover met Lisette te hebben gemaild. Ik moet zeggen dat het niet slecht gaat. Ik versta flarden van de verhaaltjes maar kan er nog geen verhaal, laat staan chocola, van maken. Of dat met mijn ontwikkelingsnivo te maken heeft? Dacht het echt niet .....  

 

Net had ik het over telefoneren en het initiatief daartoe. Laat ik zojuist door mijn andere zus Anja gebeld worden en onderworpen aan een telefonische hoortraining! Het ging geweldig goed, af en toe een hapering maar ach bij deze enigszins roestige IJzerman loopt niet alles even gesmeerd. We hebben leuk bijgepraat, de familiebanden zijn weer wat strakker aangehaald. Toch wel nuttig, zo'n CI! Mooie slogan voor het LUMC: Familiebanden aanhalen? Neem een CI!

 

Ik leer meer geluiden herkennen. Soms sneller dan ik denk. Laatst liep ik op de dijk achter het huis en hoorde ik een vrachtauto achteruit rijden. Ja en, zul je denken. Hoe klinkt een vrachtauto die achteruit rijdt? Toch hetzelfde als vooruit? Dat bedoel ik nou net niet! Tegenwoordig geven de vrachtauto's uit veiligheidsoverwegingen een alarmsignaal bij het achteruitrijden. Dat signaal hoorde ik dus en ik was me er ook meteen van bewust wat ik hoorde. Het mooie hiervan is dat ik een geluid hoor en meteen, zonder het me af te vragen, weet wat voor geluid het was.

 

Keerzijde hiervan is de verwarring bij mij een paar dagen later. Wandelend naar mijn werk zag ik in de verte een bestelwagentje achteruitrijden. Op hetzelfde moment fietste een collega langs en gebruikte zijn fietsbel om mijn aandacht te trekken. Ik zag de collega nog niet omdat mijn aandacht gevestigd was op het bestelwagentje. Toen mijn collega belde dacht ik meteen dat de bestelwagen een alarmsignaal gaf bij het achteruitrijden wat natuurlijk niet het geval kan zijn bij zo'n auto. Toen pas zag ik mijn collega en begreep ik de oorzaak van de verwarring. Ik had het beeld van een achteruitrijdende bestelauto (zonder alarmsignaal) en tegelijkertijd hoorde ik een fietsbel. Ik verwarde dat met een achteruitrijdende vrachtauto. Ach het kan gebeuren en het is wel een grappige situatie. Trouwens, als je me ooit in een verwarde toestand tegenkomt kijk dan om te beginnen eerst naar achteruitrijdende vrachtauto's......

 

Kassa's horen rinkelen kan ik nu ook. Zelfs zonder CI! Jaja, die hoortrainingen zijn toch echt wel de beste die ik kan krijgen. Wat is het geval? Ik had laatste een prijsje gewonnen in de Dayzers-loterij. Helaas geen superprijs maar de kassa "hoorde" ik wel! De volgende keer moet de kassa maar eens een flink stuk luider rinkelen, dan kan ik ook eens stil (!) gaan leven !

 

 


Posted: 22:06, Wednesday, May 16, 2007 in CI
Comments (1) | Add Comment | Link

Week 31: rondje buitenland, 6-maandentest, nieuw programma

Meer dan een maand is inmiddels voorbijgegaan maar ik was zeker niet weg uit Nederland voor een "rondje buitenland", zoals de titel misschien deed suggereren. Aan dat "rondje buitenland" zit een klein verhaaltje vast waar ik zo op terugkom.

 

De laatste maand heb ik me ertoe aangezet eens te gaan bellen zonder de KPN-teksttelefoonservice in te schakelen. Voor degenen die deze service niet kennen: de KPN levert een dienst waarbij een operator het gesprokene van de horende beller intypt, de tekst komt bij de dove/slechthorende beller op het scherm van de speciale teksttelefoon. Ik heb het rechtstreeks bellen eerst geprobeerd met co-therapeute Nienke: met de vaste telefoon of mobiel naar mijn mobiel en andersom. Met wisselend succes trouwens. Het geluid was vaak te slecht. Een andere keer was ik bij mijn zus Anja en daar belden we elkaar via de huistelefoon. Dat ging hartstikke goed. Het verstaan ging niet altijd vloeiend maar ik kwam wel uit met wat ik door de telefoon hoorde. Fantastisch was dat. En natuurlijk zei mijn zus of ik de boodschap kon doorgeven aan haar man om voor de koffie te zorgen .  Je ziet het, de familie benut gelijk de extra mogelijkheden die mijn CI biedt! Altijd gedacht dat ik baat zou hebben bij de CI maar een ander weet er ook wel raad mee .

 

Maar goed, het uitproberen heeft me genoeg vertrouwen gebracht om een keer mijn ouders direct te bellen in plaats van via de KPN-teksttelefoonservice. Mijn moeder kwam aan de lijn, ze was wel verrast maar vond het geweldig dat we direct met elkaar konden bellen. Vooral geen uitgebreide verhalen of van de hak op de tak springend, maar volgens het principe KISS: Keep It Short and Simple. Uiteraard moest ze af en toe herhalen wat ik niet kon verstaan. Je beseft dat het wel een bijzonder moment is: je belt voor het eerst in je leven rechtstreeks met je moeder. Eigenlijk was dat niet de eerste poging. Ooit stond ik als scholier op het station in Apeldoorn en besloot ik naar huis te bellen om door te geven dat ik wat later kwam. Ik dacht dat als ik het eigen nummer belde en een stem aan de andere kant hoor, dat ik dan de boodschap kon doorgeven. De stem aan de andere kant verstaan was natuurlijk zo goed als onmogelijk zonder liplezen. Zo gedacht, zo gedaan! Toen ik thuis kwam bleek echter niemand van mijn telefoontje af te weten . Ik moet een ander aan de telefoon hebben gehad, wie weet iemand uit mijn geboorteplaats Heerde. Alle Heerdenaren worden hierbij verzocht uit te kijken naar een persoon die een jaar of 30 op mij zit te wachten en door te geven dat ik niet kom!

 

Om terug te komen op het "rondje buitenland". Ik vond het bellen zo goed  gaan dat ik besloot mijn zus Anja die met haar man en mijn ouders op vakantie waren in Oostenrijk, te bellen. Ik hield rekening met omgevingslawaai ter plaatse maar daar was geen sprake van, het gesprek ging gewoon goed. Daarna belde ik mijn andere zus op, ze woont in Engeland. Ook dat ging heel erg goed, ze stond er versteld van. Het is nu een week later maar ze zal vast nog steeds op dezelfde plaats staan: versteld..... Het was leuk om mijn beide zussen te bellen maar de keerzijde bleek later: een rondje buitenland bellen is niet goedkoop . Het zal vast komen door de hoge tarieven en niet door het feit dat ik met mijn zussen belde....  . Keerzijde of niet, het was mooi hun te kunnen bellen!

 

Op 28 februari heb ik de zes-maandentest gehad in het LUMC. Het waren verschillende testen, de eerste test was luisteren naar woordjes van een lettergreep bij normaal spraakvolume (65 dB). Drie maanden eerder had ik 57% van de klanken goed verstaan. Op dat moment was dat voor mij een flinke vooruitgang. Voor de laatste test was mijn doel 65%. Ik weet dat zo'n test een momentopname blijft waar niet al te veel waarde aan gehecht moet worden. Een slechte dag en je score kan zomaar 10 of 20% lager uitkomen. Maar goed, zo'n test geeft een aardig beeld van het resultaat van de revalidatie. Het resultaat van de eerste test was boven verwachting: ik scoorde 71%! Een verrassend resultaat waar ik heel blij mee ben!

 

Die 71% is mijn redding geweest, want Nienke, buurvrouw en co-therapeute, had al gezegd: "We gaan voor de 70%! " Oei, een perfectioniste als co-therapeute, link hoor!  Gelukkig voor mij, ja vooral voor mij, hoefte Nienke, die schooljuf is op een lagere school, mij geen tik met de liniaal te geven vanwege slechte resultaten. Ben ik even blij!

 

Goed resultaat of niet: ik heb gevraagd aan het team in Leiden of het programma op de CI aangepast kan worden want ik vond dat ik te veel last had van sommige geluiden. Normaal gebruik ik twee programma's: eentje voor spraakverstaan en een ander voor lawaaiige omgevingen omdat mijn ogen reageren op sommige harde/schelle geluiden. Het eerste programma is goed voor spraakverstaan maar  mijn ogen worden er nog door beinvloed. Immers, behalve horen met de CI moet ik ook liplezen om optimaal spraak te kunnen verstaan en dan zijn onwillekeurige oogbewegingen wel erg storend!  Vooral voor het werk vind ik een optimale afstelling van de CI belangrijk om de verbale communicatie zo soepel mogelijk te laten verlopen.

 

Aldus zat ik een paar weken later tegenover audioloog Jeroen Briaire. Hij heeft de twee programma's bekeken en in overleg hebben we die programma's laten staan en een derde programma geladen op de CI. Dat programma verschilt niet veel van het eerste programma voor het spraakverstaan maar ik moest dat eens proberen. Het blijft wel een beetje schipperen tussen een optimale afstelling voor het spraakverstaan en het voorkomen van ongewenste oogbewegingen. We zijn nu 5 dagen verder, maar ik heb het idee dat het beter gaat met dat programma. Het eerste programma heb ik al die tijd niet eens aangezet!

 

Af en toe ervaar ik momenten door de CI dat ik denk: "Hoe is dat mogelijk?"  Zoals afgelopen vrijdag waarbij ik vergat de lichten van de auto uit te doen. Ik hoorde de auto piepen op het moment dat ik uitstapte. Als vanzelfsprekend wist ik dat het de lichten waren. Het mooiste vond ik die vanzelfsprekendheid van het koppelen van dat geluid aan de autolichten, die had ik niet eerder ervaren. Vandaag had ik ook zo'n moment. Ik was aan het werk en een collega tegenover mij was in gesprek met een ander collega. Ondanks dat ik met mijn werk bezig was en niet aktief luisterde, hoorde ik het woord "Oudejaarsloterij"  vallen. Grappig, je bent met andere dingen bezig en er dringt een woord tot mij door die ik versta. Wel bijzonder vind ik. Ik vraag me af wat mijn nieuwe horen nog meer in petto heeft voor mij, maar ik besef ook dat ik nooit hetzelfde kan horen als een goedhorende.

 

Tegenover dat soort momenten was er een moment waarbij ik besefte dat mijn geopereerde oor echt voor 100% doof is geraakt door de operatie. De aanwezige gehoorresten waren, voorzover er nog wat restjes waren, door de operatie verdwenen. Dat was vooraf bekend maar de CI maskeert dat extra gehoorverlies in ruime mate. Dat ik merkte dat dat oor echt doof was ervaarde ik bij de start van de Twintig van Alphen. Ik stond in het startveld om aan de 5-km loop te beginnen (ja veel getraind had ik ook weer niet ) en had uit voorzorg de CI afgedaan. Terwijl ik stond te wachten klonk er uit enorme speakers langs het startveld muziek. Ik hoorde de keiharde muziek (althans de lage tonen) heel goed via mijn niet-geopereerde oor, wat ik ook verwacht had. Via het andere oor hoorde ik absoluut NIETS!  Dan dringt wel het besef door dat ik een stukje van mezelf ben kwijtgeraakt maar ook dat er heel veel tegenover staat dank zij de CI.


Posted: 23:16, Thursday, March 22, 2007 in CI
Comments (8) | Add Comment | Link

<- Last Page | Next Page ->

Hosting door HQ ICT Systeembeheer