Marcel's thoughts

Quest into the spirit of Namibia part 2: Land of Colour

For the third time in ten minutes I take a look at my watch. Any moment now will the Air Namibia plane I’m seated in start it descent into Hosea Katuko International Airport. I restlessly look out the window. I see the outline of a lone car driving on a straight dusty road. Seemingly lost in the vastness of the Namibian land. Miles and miles of the same grey/greenish grassland divided into perfectly shaped squares. When the airplane touches down, I suddenly feel a tear growing in the corner of my eye. I can’t help but think of what my friends in Luderitz used to tell me: ‘You cry twice in Namibia. Once when you get there and once when you leave’. After two days relaxing in Windhoek, my parents and I rent a car and set off south for a ten hour drive from the heart of Namibia to the coastal town of Luderitz. During the first seven hours, the view doesn’t change much: grass, hills and the occasional wild animal. When we turn right at Keetmanshoop we enter the Namib desert and everything changes. The Namib desert…‘the land God created in Anger’. Slowly the last colours left, fade into a hard depressing grey. It might be this lack of colour that makes colour so important in Namibia.

Although apartheid was officially abolished in 1990, when Namibia gained its independence from South-Africa, the colour of one’s skin still determines in many ways the lives people live. Generally speaking, the ‘whites’ live in big houses surrounded by high electrical fences of fear. People of mixed race represent the middleclass and the Ovambo, Herero, Damara and Nama people try to survive in the thousands of little shacks in the outskirts of town. People of different colour don’t mix. ‘Whites’ watch rugby and drink brandy and coke in ‘white bars’, ‘blacks’ play football and drink bottled beer in Shabeens.

The moment you get used to the lack of colour, Namibia smacks you around the head with its sunset. In an enchanting array of red, yellow and orange the sun slowly sinks into the Atlantic. Those few minutes between day and night is when Namibia is at its best. On the ground there is no black, there is no white, there is just the darkness of the night. In the sky there is life, there is peace, there is colour. In a country that harbours over a dozen cultures, languages and ethnicities, colour is a way of showing ones identity. Contrasting sharply on the grey rocks, the colourful dresses of the Herero and Nama women show their pride and dignity. Although they are a people with a troubled history of genocide and displacement, the Herero and Nama take pride in who they are. The colour of their dresses is a testimony to that. That same pride can be found in the colours of the Namibian flag. The green representing the fertility of the land. The blue shows of the richness of the ocean while the bright yellow sun stands for the warmth of the country and its people. The dark red stripe reminds the Namibians to never forget the people whose blood was spilt in the fight for independence.

Namibia is a land of colour. Not in its dessert, not in its cities, not always in a nice way. But if you look closer, you’ll find colour in the way people dance, colour in the way people dress, colour in the way the sun kisses the South African coast goodnight. But most important of all, you will find colour in the way Namibians live their lives on a day to day basis. In the way they work. The way they dance, the way they sing, the way they pray. It is this colour that is an important part of the spirit of Namibia.

Quest into the Spirit of Namibia part 1

The spirit of Namibia part 1

Coming back home

I’m sitting near the departure gate at Oliver Thambo International Airport in Johannesburg.

The  Air Namibia plane that is to take me to Windhoek is delayed, so I get comfortable and slowly dose off. I start daydreaming about my time as an English teacher in Luderitz, Namibia, almost four years ago. I think back on my first week in this strange and seemingly forsaken town. How I hated the wind; the heat; the fact that everyone seemed to speak in a different language. I reminisce on my first day at work in the Valombola crèche in the Area 7 township. There were no books, no chairs for the children to sit on, no toilets… 

But here I am, waiting for a plane to take me back to Namibia and it feels like going back home. In the eleven months I spent in The Land of the Brave, I lost my heart to it. People often ask me: ‘What is it, that fascinates you about Namibia?’  With this trip I intend to find an answer to that question.

I am being woken up by the sound of the intercom: ‘Namibian Airways flight number SW703 is now ready for boarding’. I make my way to the gate. My journey into this bizarre but magical land is about to begin. It will be a trip down memory lane, but mostly it will be a quest into the spirit of Namibia.

Geluk in Kibera

Ik sta bij de receptie van mijn hostel in Nairobi, Kenia. Ik ben net aangekomen uit Zambia en over vier dagen vlieg ik terug naar Nederland. Omdat ik maar zo kort kan blijven ga ik hetgene doen wat ik normaal gesproken vermijd: tours. Terwijl ik de map met verschillende dagtrips door aan het bladeren ben, zakt me de moed al snel in de schoenen. Masai Mara, Kilimanjaro, Lake Nakuru en zelfs Nairobi National Park vallen stuk voor stuk buiten mijn budget. Net als ik de hoop heb opgegeven, valt mijn oog op een kleine advertentie achterin de map: Kibera Slum Tours!

De sloppenwijk Kibera in Nairobi heeft een oppervlakte van tweeënhalf vierkante kilometer en huisvest volgens sommige schattingen meer dan twee miljoen mensen. Dit maakt het één van de grootste en armste sloppenwijken van oostelijk Afrika. Om economische ontwikkeling in het gebied te stimuleren zijn verschillende organisaties begonnen slumtours te organiseren. Door rondleidingen met een lokale gids aan te bieden, proberen deze organisaties toeristen inzicht te bieden in het leven in een sloppenwijk.

Rikki is onze gids. Hij woont in Kibera en probeert wat bij te verdienen met zijn rondleidingen. We lopen in een kwartiertje van ons hostel naar de 'ingang' van de sloppenwijk. Daar vertelt Rikki ons dicht bij elkaar te blijven en geen foto’s te maken zonder zijn toestemming. ‘Een aantal lokale strong guys zorgen dat jullie veilig blijven, maar toch…’ Dit verontrust vooral twee Deense meisjes, die elkaar de rest van de middag niet meer loslaten.

Kibera bruist van het leven. Het is zondag en er klinkt vanuit tientallen kleine kapelletje muziek. Op de markt, die midden op de treinrails is gebouwd en in tien seconden volledig in enkele hutjes verdwijnt als er een trein aankomt, wordt hevig onderhandeld. Overal staan groepjes mannen en vrouwen de voorbije week door te nemen, te roddelen over elkaar of ons uit te lachen. Ik ben onder de indruk van het plezier dat er van de gezichten van veel van de mensen afstraalt. Ondanks de menselijke drollen die overal op straat liggen; het illegale elektriciteitsnetwerk dat wekelijks voor branden zorgt; de onbeschrijfelijke stank en de armoede, lijken mensen vandaag te genieten van hun Kibera. Ik geniet een middag met ze mee.

Als ik 's avonds veilig en wel in mijn warme bedje lig, vraag ik me af waarom ik zo gelukkig werd van een plek met zoveel armoede en ellende.

Ik moet denken aan een liedje van Acda en de Munnik.

'Ik ben niet ongelukkig.

Zo is het leven soms bedoeld.

Geluk kan enkel groeien.

Als je ook het droeve voelt.'

En zo is het in Kibera.

Reizen in Afrika

Na vier uur is de minibus die mij naar Lake Kariba in zuidelijk Zambia moet brengen eindelijk vol. Twee uur en zeven man later vetrekken we.Het is inmiddels één uur in de middag en de snotterige kleuter, die een plek heeft gevonden die het midden houdt tussen mijn schoot en dat van zijn moeder, zet het op een krijsen. Hij lijkt vastberaden hier de komende uren niet meer mee op te houden. Ik zucht en stel mijzelf de vraag waarom ik mij dit soort dagen blijf aandoen. Tegelijkertijd weet ik dat ik, zodra ik weer thuis ben, vol melancholiek terug verlang naar Afrika.

Wat is het toch aan dit continent dat zich als een pitbull in me vast heeft gebeten en me nooit meer los zal laten?

Na zeven zweterige uren komen we bij het meer aan. Ik wordt ontvangen door honderden vliegen en tientallen schreeuwende kinderen. ‘Muzungu!! How a you!? How a you!?’ Ik vraag mij af of zij echt willen horen dat ik moe, zweterig en chagrijnig ben. Ik loop naar de crocodile farm die is omgebouwd tot ‘tourist resort’. Pas nadat ik ben ingecheckt, heb gedoucht en wat heb gegeten , neem ik de tijd om eens goed om mij heen te kijken. Op het meer proberen lokale vissers in kleine houten bootjes hun  avondeten bijeen te vangen. De zon zakt snel achter de bergen aan de Zimbabwaanse kant van het meer. Zij lijkt de enige die op deze tijd van de dag haast heeft hier.  Ik bestel een biertje en kijk samen met de barvrouw, Hope genaamd, naar een film met Jean Claude van Damme. Als ik wat biertjes later over het verlaten terrein terug naar mijn slaapzaal loop, hoor ik geritsel in de struiken achter mij. Schuchter komen drie zebra’s uit het donker op mij af. Nadat ze er zeker van zijn geworden dat ik geen gevaar vorm, beginnen ze stil te grazen.

Drie dagen later zit ik weer in hetzelfde overvolle busje. Als we wegrijden rennen de kinderen van het dorp een stuk mee; ‘Muzungu! How a you?! How a you?! ‘ Ik glimlach.

Wat het is aan Afrika dat mij niet los laat? Ik weet het niet, maar het is fantastisch…