Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Marce goes Mama

8/5/2011 - Van moederdag naar moederaltijd

Marce goes Mama.. Dat is de titel van mijn pagina. Maar wat kost het tijd om je te realiseren (zal het ooit helemaal landen?) dat je van meisje, dochter, vriendin, echtgenote (kost ook al redelijk wat tijd!) ineens moeder wordt! Moeder! Mijn eigen moeder, dat is een moeder. Dat is iemand waar je altijd op terug kunt vallen. Ik herinner me vooral de laatste jaren dat ik thuis woonde; mijn tijd op de middelbare school. Of ik nou een onvoldoende had gehaald voor wiskunde (de zoveelste), of mijn voormalig vriendje mijn liefdesbrief aan de hele school had laten lezen, of dat ik had gespijbeld bij gym en als beloning daarvoor van de conrector 3 uur lang het schoolplein mocht vegen... Als ik thuiskwam was mijn moeder daar. Dan kreeg ik een kop thee en mocht ik vertellen hoe het was geweest op school. Veel verder dan "goed" kwam het overigens vaak niet (en dat was in sommige gevallen maar goed ook). Toch koester ik deze herinneringen. Op vrije middagen gingen we samen naar de stad of, beter nog, het tuincentrum. Bloemetjes kopen. Soms kochten we niets en dan dronken we alleen een cappucchino in het restaurant. En rond kersttijd gingen we voor de gezellige lichtjes en kochten we zilveren vogeltjes voor in de boom... Enfin; wat ik wil zeggen is, dat het begrip "moeder" een statement maakt. Om jezelf "moeder" te kunnen noemen, moet je mijns inziens aan meer voorwaarden voldoen dan alleen aan het feit dat je een kind op de wereld hebt gezet. Moeder-zijn vereist veel meer dan dat. Het is een speciale kwalificatie. Toch geloof ik dat ik het kan. Niet omdat ik zelf zo'n perfect persoon ben. Simpelweg omdat ik zwanger ben geworden, en ik geloof dat niets in het leven gebeurt zonder reden. Dat God weet wat Hij doet en dat Hij altijd in controle is. Daarom geloof ik (en soms is dat niets meer of minder dan een keuze met mijn verstand!) dat ik een goede moeder zal zijn en Stef een goede vader. De titel krijgen we voor niks, maar we zullen alles op alles zetten om de kwalificatie eerlijk te verdienen.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

1/3/2011 - De Kunst van Verzwijgen

Ik herinner me de eerste weken. De eerste maanden, zelfs. Het was ongelofelijk. In de letterlijke zin van het woord. De eerste dagen, het soort dagen waarop ik wakker werd met een smile van oor tot oor en waarin ik alleen maar kon denken 'baby, baby, baby' waren voorbijgegaan en de eerste shock was verwerkt door beide partijen, zowel door mij als door Stef. Het normale leven nam weer zijn aanvang. Toch bleef natuurlijk op de achtergrond het goede nieuws deel van mijn dagelijks bezigheden en was niets meer hetzelfde. Ik merkte in die dagen dat ik een speciaal zintuig ontwikkelde om andere zwangeren te herkennen en wierp hen, vaak ongemerkt, samenzweerderige lachjes toe of hing een bakerpraatje op. Vaak wist ik niet veel interessanters te vragen dan: "En.. Hoe lang moet je nog?" Het grootste deel van mijn familie en vrienden verkeerde nog in totale onwetendheid, en dat vond ik aan de ene kant erg grappig en spannend. Aan de andere kant frustreerde het me. Ik kon geen kant op met mijn verhaal! Ik herinner me een dag op kantoor dat ik, enigszins chagrijnig ivm een stel opgeblazen darmen en de daaruit voortvloeiende winderigheid, en met een rood hoofd van mijn after-dinner-dip, stilletjes achter mijn computer zat. Althans, ik deed een verwoede poging te werken en me niet te richten op wat om me heen gebeurde. Mijn alleraardigste collega J. was zo attent (attent of niet-invoelend?) me tot drie keer toe te vragen of "alles wel goed ging", polste daarna nog een keer of twee of ik niet toevallig "een slechte dag had" om, na de zoveelste mislukte poging, met de staart tussen de benen af te druipen. De volgende dag echter kwam het hoge woord eruit: "Marcella, als je iets dwars zit, geef het dan aan. Dan kan ik er rekening mee houden..." De machteloosheid die je voelt op zulk soort momenten!! Terwijl ik er nu al weer smakelijk om kan lachen, hoor. J was, niet lang na het incident, volledig op de hoogte van mijn staat van dienst en ik kon met een gerust hart stil/chagrijnig/moe/melig zijn op kantoor. Tot groot geluk van de rest van mijn collega's... :)
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer