Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Australia...no worries mate ;-) Home | Profile | Archives | Friends
Trip door australie 2012

dag 202/11/2012
Dag 20: vandaag staan we redelijk vroeg op (7:00 uur) om de trein van 8:24 vanaf Central station naar Kamoomba in de Blue Mountains te halen. Op dat moment komt de host terug van sporten als ze wil douchen, echter is Margreet haar net voor. We hebben immers niet heel veel tijd, omdat het nog zeker 15 minuten lopen is en we nog kaartjes moeten kopen (wat de dag ervoor helaas nog niet mogelijk was). Snel smeren we onze gisteren gekochte broodjes bij Woolworths en spoeden ons naar het trein station. We lopen eerst nog een klein stukje verkeerd wat ervoor zorgt dat we ons nog meer moeten haasten. Aangekomen op het station kopen we een kaartje, zoeken naar het platform waar de trein vertrekt en stappen uiteindelijk 10 minuten voor tijd in de trein vanaf platform 5. De treinrit duurt uiteindelijk 2 uur, waar we eerst nog wat om ons heenkijken maar de luiken bij margreet al snel sluiten onder het gewiebel van de trein. Uiteindelijk komen we aan in Katoomba, waar een vriendelijke oude man ons de weg wijst, zonder dat we het ooit gevraagd hebben. Voordat we de wandeling van 1.4km naar het Ecco point en de Three Sisters inzetten, genieten we nog eerst van een kopje koffie/thee. Vervolgens wandelen we de heuvels, voordat we bij het Ecco point aankomen. We bewonderen het waanzinnige uitzicht van de Blue mountains en The three sisters. Na informatie ingewonnen te hebben in het tourist information centre maken we de wandeling naar de 3 gezusters, om daarna door het lager gelegen regenwoud (een tocht van 4.5km) te wandelen richting de Katoomba waterfalls en de railway bottom station. De wandeltocht is erg mooi door de dichte bossen. Rond 12:30 stoppen we op een mooie plek voor een picknick. Onze profiant hebben we eerder in een van de bakkerrijtes op de hoofdstraat in Katoomba gekocht (een kleine quiche met spinazi en een met bacon). Na gegeten te hebben vervolgen we onze wandeltocht, om uiteindelijk aan te komen bij het railway station. Dit is een oude mijnwerkerstreinje (meest stijl omhoog gaande treintje ter wereld met 52 graden), wat omgetoverd is tot een toeristische attractie. We nemen de trein naar boven, waarbij je nagenoeg staat in je stoel. We nemen vervolgens de bus terug naar het oude treinstation van Katoomba om terug te gaan naar de stad, alwaar we om 17:30uur arriveren. De lange reistijd heeft ons ruimte gegeven om wat achterstallig onderhoud aan onze reisverslagen weg te werken, wat bij te slapen en naar buiten te kijken. We gaan na aankomst op zoek naar een eettentje in de buurt van onze hostel, aangezien we het vanavond niet laat willen maken. We vinden een leuk mexicaans eettentje alwaar we tacco's en tortillias eten. We moeten immers onze tas nog pakken voor morgen en tevens morgenochtend alweer om 8:00uur uit de veren om richting de Circular quay (haventje in het centrum van Sydney) te lopen. Morgenochtend om 10:00 uur gaan we namelijk nog met een boot op pad om walvissen te spotten, die zich voor de kust van Sydney ophouden. Na de tas gepakt te hebben gaan we slapen. Op naar morgen, alweer de laatste dag van deze fantastische vakantie. We zullen hierbij 's avonds om 21:45 vanuit Sydney via Dubai vliegen alvorens zondag om rond 12:30 in Nederland te landen. Hierbij eindigt ons reisverslag want onze walvis avonturen, zullen we morgen niet meer posten, maar vertellen we jullie liever face-to-face ipv via een blogg. Knuffels van Margreet en Robert.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 192/11/2012
Dag 19: na een goede nacht geslapen te hebben begint een nieuw fenomeen wie mag er eerst douchen. Margreet wint :-), als ze vraagt of ze kan gaan douchen. De host kijkt alleen minder blij. We pakken vervolgens onze spullen om 9:30uur om te gaan ontbijten. In de regelslijst van Sophie onze host, heeft ze ook een ontbijttip genoteerd. We besluiten deze nader te onderzoeken omdat deze een gezond omvat van muesli. Na wat zoeken vinden we uiteindelijk een enorm leuk tentje genaamd "Farmer Jo". Dit is een muesli bedrijfje wat de laatste jaren enorm groeiende is, waar de Schots/Australische eigenaar mensen nog steeds een kopje koffie en een goed ontbijt serveerd. We genieten allebei van een bak met muesli en drinken ondertussen een kop thee of koffie terwijl we met de eigenaar kletsen. Na het goede ontbijt vervolgen we onze weg naar het Central train station van Sydney. Morgen willen we namelijk op advies van onze italiaanse reisgenoten in Uluru met de trein naar de Blue mountains ongeveer 150km noordwesterlijk van Sydney. Na de treintijden genoteerd te hebben kopen we een metrokaartje voor Bondi beach. Het bekende strand van Sydney. Om daar te komen moeten we ook nog 5-10 minuten met de bus. Na aangekomen te zijn, wandelen we over het strand en kijken naar de golfsurfers. Het water is nog behoorlijk koud, merken we als de eerste golfen breken en het water over onze voeten glijdt. We besluiten wat te gaan eten bij een van de terasjes op de boulevard, het weer betrekt. Na lekker gezeten te hebben lopen we terug naar de bushalte om terug te keren naar de stad. Na weer aangekomen te zijn op het centraal station, wandelen we de stad weer in, alwaar we naar de Royal botanic gardens lopen. Dit is naast een mooi park, tevens de plek waarvan je op het meest noordelijke puntje een mooie foto kan maken van zowel the Opera house als the Harbour bridge. Inmiddels zijn we behoorlijk vermoeid geraakt van al het wandelen, maar moeten nog de activiteit van overmorgen regelen "whalewatching" (walvis-spotten). Hiervoor hebben we internet nodig, omdat je via de website 20% korting krijgt. In het park vlak bij the Operahouse is gratis WIFI, waar we onze activiteit regelen. Inmiddels stevig vermoeid van al het wandelen lopen we terug richting onze hostel.Daar eten we een heerlijke hamburger bij Healthy burgers, die gezonde burgers maakt. Na gegeten te hebben halen we nog snel wat broodjes en jam en wat versnaperingen voor de treinreis van morgen. Zwaar vermoeid belanden we in bed, waar onze oogluiken binnen 5 minuten dicht gaan.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 182/11/2012
Dag 18: of eigenlijk een doorlopende dag 17, aangezien we niet geslapen hebben. Aangekomen in Sydney, onze bagage en oversized bagage (lees digeridoo) terugontvangen te hebben loopt Margreet, na de goede ervaringen in Darwin, wederom naar de shuttlebus. We kopen een kaartje en begeven ons naar het vertrekpunt. We hebben om 8:30 afgesproken met de verhuurster van ons appartement in Sydney om daar intrek in te nemen voor 3 nachten. Echter de shuttlebus vertrekt maar niet. Er wordt wat zenuwachtig heen en weer gebeld, wat raar gereageerd op ons adres, als uiteindelijk een van de chauffeurs ons meeneemt. Zijn baas had toestemming gegeven ons weg te brengen. We zijn blij dat we mee mogen omdat we op tijd (om 8.30uur) op ons adres moeten verschijnen waar onze host sophia ons op zou wachten. Eenmaal onderweg heeft de chauffeur ontzettende haast en dropt ons ergens aan het begin van de lange Oxford street. Balen, want nu moeten we nog 15 minuten met onze volledige bagage lopen naar het adres. Meerdere malen vragen we aan voorbijgangers de weg en gelukkig zijn de mensen erg behulp en spraakzaam (vragen waar we vandaan komen etc). Eenmaal aangekomen op de lokatie, komt de host Sophia aangefietst. Ze begeleidt ons naar naar boven naar het appartement. Dan zijn we lichtelijk (zacht uitgedrukt) verbaast als blijkt dat zij daar zelf ook blijkt te wonen, erger nog dat we een slaapkamer hebben voorzien van een bed. Op het bed ligt vervolgens een lijst met huisregels van twee A-4tjes lang. Enigzins verbaast en in shock :-), nemen we intrek voor de komende 3 nachten. Oudjes, we waarderen jullie nu nog meer dat de huisregels thuis niet zo streng waren..hahhaha. Maar goed, door het slaapgebrek besluiten we eerst maar even 2 uurtjes te gaan slapen. Na wakker te zijn geworden en gedouched te hebben, stellen we het plan op om het vandaag rustig aan te doen. We gaan wel het huis uit, want de host blijkt ook nog eens veelvuldig thuis te werken. Normaal besproken maak je in zo'n geval een praatje om het ijs te breken, maar dit mag hier niet werken, aangezien ze niet heel gastvrij noch spraakzaam is. We besluiten het oude deel van Sydney te gaan bekijken genaamd "the Rocks". We lopen daar wat rond en kijken eveneens waar we moeten zijn voor onze avondactiviteit "the bridgeclimb", of ter wel over de Sydney harbour bridge klimmen/lopen. Na de lokatie gevonden te hebben lopen we langs een oud cafeetje met mooie taarten in de vitrine, alwaar we onszelf trakteren op een flink stuk heerlijke taart (margreet chocolade, tiramisu taart en robert worteltjes cremetaart) met koffie en thee. Met de endorfine van de chocoladetaart vergeet margreet snel het huisvestingsdrama. De tijd vorderd na nog wat verder rondgelopen te hebben in de stad, als we onszelf langzaam richting de bridgeclimblokatie begeven. De spanning bij margreet neemt zichtbaar toe, temeer omdat ze een lichte vorm van hoogtevrees heeft. We melden ons aan bij de receptie totdat we om 17:10uur naar binnen worden geroepen. Daar worden de laatste verklaringen ingevuld en wordt een blaastest afgenomen. We lopen vervolgens naar een andere kamer waar we een overall krijgen aangemeten. Het is een enorm geoliede machine, die compleet in het teken staat van veiligheid en eveneens een soepele doorstroom. Na omgekleed en volledig gestript te zijn van alle vormen van losse spullen/artikelen, lopen we richting de volgende ruimte. Hier krijgen we een veiligheidsharnas, koptelefoon, zakdoek, petje etc omgehangen, waarna we nog een testrun doen op een simulatietrap die we ook straks op de brug zullen vinden. We lopen nu naar buiten waar we direct "aangelijnt" worden. Ondertussen verteld onze climbmaster George ons over de geschiedenis van de brug. Zo is de brug gebouwd eind twintiger jaren en is de bouw gestart met met de twee pilaren aan beide kanten. Deze zijn zo sterk dat ze in totaal 12 eifeltorens kunnen dragen. We lopen nu via het onderdek (onder het weggedeelte) langzaam omhoog. Bij de volgend trap gaan we omhoog en als we ons hoofd omhoog steken suizen de auto's en tram langs ons hoofd om ons heen. We klimmen verder omhoog richting de bogen van de brug. George verteld ondertussen via de intercom verder over de bouw van de brug die is uitgevoerd door een Engels bedrijf ipv een Australisch omdat die silicon steel kon leveren (voor die tijd een uniek en flexibel soort staal) in plaats van het standaard carbon steel. Tevens vertelt hij dat er bijvoorbeeld 6 miljoen popnagels zijn gebruikt en dat er bij de bouw in totaal 16 mensen zijn omgekomen. In die tijd was er geen veiligheidsharnas, zoals wij die dragen, maar liepen de arbeiders gewoon op grote hoogte tussen de stalen balken door waarbij elke fout dodelijke gevolgen kon hebben. Over hoogte gesproken, we naderen inmiddels het hoogste punt van de brug (134 meter), alwaar George ons nog diverse malen fotografeert. Hij verteld verder dat slechts 3 mensen zijn omgekomen door een val van de brug en de overige mensen bij het delven en metselen van de blauwe granieten blokken en bij de produktie van het staal. Aan de andere kant van de brug werden de granieten blokken aangeleverd (die elk uniek en genummerd zijn en via een tekening in elkaar werden gezet). Bovenop de brug zien we de 7 rijbanen en de twee treinbanen van bovenaf. De hoeveelheid rijbanen was uniek, omdat er in die tijd maar 5 auto's reden in Sydney. Echter had het constructiebedrijf een vooruitziende blik dat de auto de toekomst zou worden. Vandaag de dag rijden er 180.000 auto's per dag over de brug. Zelfs Margreet heeft ondanks haar hoogtevrees een grote grijns op haar gezicht. Wat een fantastische en unieke ervaring is dit om over de bogen van de brug naar het hoogste punt te lopen!! Het uitzicht is fantastisch, zeker omdat het nu schemerig begint te worden en we ook de zonsondergang kunnen aanschouwen. Na nog wat foto's op de brug dalen we langzaam weer af, met in ons oor een constante stroom aan informatie door George. Na in totaal 3 uur komen we weer terug bij het vertrekpunt, alwaar de geoliede machine opnieuw begint te werken. Alle uitrustingstukken worden afgenomen, waarna we ons weer kunnen omkleden in reguliere kleding en de opgeslagen rugzak uit de kluisjes kunnen halen. Daarna worden we geleidt langs de foto's die tijdens de trip door George gemaakt zijn. Hoewel het hele concept enorm commercieel en gelikt is, blijft de ervaring uniek, net als het uitzicht en het aangezicht van een veranderde stad van dag, naar schemering, naar donker. Het was een van de vele hoogtepunten van deze reis. Na deze ervaring, waarbij Margreet maar blijft roepen hoe wijs het was (lees nog even het begin waarbij ze heel zenuwachtig op het bankje zat te wachten voordat we naar binnen werden geroepen), lopen we terug naar ons "hostel :-)" en zoeken nog snel iets te eten. We belanden uiteindelijk op Liverpoolstreet bij een pizzabakker, waar we wat drinken en wat eten. Tevreden lopen we terug om om 22:00uur te gaan slapen. Uiteindelijk is de dag, naarmate het vorderde alleen maar (veel) beter geworden.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 172/11/2012
Dag 17: vandaag de laatste dag in Darwin en eindelijk tijd om een beetje uit te slapen en rustig aan te doen. We worden dan ook pas om 8:30 wakker (dat noemen we nog eens uitslapen :-), om te douchen en onze tas in te pakken, voordat we om 10:00uur uitchecken. De Value Inn werkt samen met de Meluluka backbackers hostel ernaast zodat we onze bagage daar weer voor de dag kunnen droppen en er niet de hele dag mee te hoefen zeulen. We vertrekken die avond namelijk pa om 21:30 richting de airport, met de op de heenreis aangeschafte airport shuttlebus tickets. Het doel van deze dag is om te relaxen en op zoek te gaan naar een digeridoo. Eerder bij de Kakadu toers hebben we aan Jeff gevraagd waarop je moet letten bij de aankoop van zo'n ding. Temeer omdat er veel "neppers" (fabrieksmatig geproduceerde modellen) zijn. We zijn nog niet koud ons motel uitgelopen of we worden al aangesproken door een lokal die digeridoo's verkoopt. We twijfelen, omdat ze ondanks dat ze geen tekeningen bevatten, wel mooi en bovenal goedkoop zijn. We bedanken en lopen verder. We kijken eerst bij de standaard souvenierswinkels op Mitchelstreet en daarna op Steward street. Een van de winkels op Mitchel heeft veel mooie en authentieke stukken, echter zien we er geen mooie digeridoo's bijzitten. Op Steward zien we wel een mooie, die kostbaar is.We besluiten daarom naar het tourist informatiecentrum te lopen. Die wijst ons op nog meer winkels die we vervolgens allemaal aflopen. We twijfelen over de prijs van de winkel op Stewardstreet en zijn niet overtuigd, temeer omdat deze winkels (net als de soevenierswinkels) geen certificaat van authenticiteit kunnen overhandigen. Om te checken of dit altijd nodig is gaan we terug naar de winkel op Mitchelstreet om na te gaan of deze winkel wel een certificaat kan overhandigen. Wat blijkt, ze kunnen dat. We kijken nog een keer bij de aangeboden digeridoo's en we zien er uiteindelijk wel een die we in eerste instantie over het hoofd hebben gezien. We besluiten deze te kopen. Bij het afrekenen worden we verrast want de prijs is ook nog eens 1/3 goedkoper dan aangegeven. Content met de aankoop lopen we naar de Subways om een broodje tonijn te halen, waarna we deze heerlijk onder een boom in het gras bij Darwin Harbour opeten. Vervolgens hebben we nog een rondje haven gelopen, nog een lekker drankje gedronken om vervolgens onze digeridoo te gaan ophalen. Vervolgens hebben we al lopend door de stad, in een kunstwinkel ook nog 2 kleine aboriginal schilderijtjes gekocht. Inmiddels is het al 17:00 uur geworden als we besluiten even in het park te gaan zitten om onze avonturen van de afgelopen 3 dagen te gaan schrijven en deze daarna bij de Mc Donalds (met gratis WIFI) te gaan posten. Het recapituleren van al de avonturen en impressies van die 3 dagen valt gewoon niet mee en geregeld moeten we dan ook teruggrijpen naar onze foto's. Na uitgetypt te zijn lopen we naar de Mc Donalds waar de internetverbinding niet blijkt te werken. Balend besluiten we wat te gaan eten op Mitchelstreet bij Monsoons. De tijd vorderd gestaag, want het is inmiddels al 20:50 uur als we onze tas ophalen bij Melaluka, die we daar voor de dag gedropt hebben. We wachen vervolgens nog een half uurtje als we met de shuttlebus richting de luchthaven van darwin rijden. Ook hier moeten we nog even wachten wat ons de gelegenheid geeft nog een tweede dag met avonturen te typen voor onze blogg. Ingechecked blijkt dat ze ook nog eens internet hebben waardoor we nu 2 dagen kunnen posten. Snel typen we dag 3 en net voordat de boardingcall klinkt posten we de laatste dag. Klaar voor een pittige 4:30uur durende nachtvlucht. We proberen te slapen maar het is lastig de slaap te vatten als je rechtop in een vliegtuigstoel zit. Enigszins gebroken landen we om 6:30 lokale tijd in Sydney voor de laatste 4 dagen.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 1630/10/2012
Dag 16: na wederom een lange of anders gezegt een korte en zweterige nacht te hebben gehad gaat de wekker om 5:00uur af. Met de zaklamp in de hand al prutsend de spullen bijeen rapen om ons naar het washok te begeven. Na ons gewassen te hebben, pakken we snel onze tas in, overeenkomstig het bijeen rapen van de spullen. Snel ontbijten we in de hoofdtent. Om 6:00uur vertrekt de truck voor een lange dag. We vertrekkn richting Arnhemland, alwaar we op de grens hiervan naar de twin twin falls en later naar jim jim falls zullen rijden. Aboritionals benoemen de namen dubbel als er meerdere van aanwezig zijn, dus jim is een lokale boom waarvan er dus meerdere aanwezig zijn. Op de eerste stoplokatie, na een uurtje rijden, maken we een korte plas pauze. We rijden vervolgens over een ruig 4 wheel drive weg ( lees, vol rotsen en diepe kuilen) richting de twin twin falls. Helemaal door elkaar geschut komen we aan. We lopen eerst een stukje, alvorens in een bootje te stappen en door een fantastisch mooie valei te varen. Dit is de bergketen die de grens met Arnhemland is en onderdeel is van Unesco, vanwege het feit dat het een van de oudste bergketen ter wereld is. De bovenste lagen worden gedateerd op 1miljard jaar oud, tot 20miljard jaar voor de onderste lagen. Na een korte maar zeer mooie boottocht lopen we via een pontonbrug verder langs de rotsen, alwaar we grote spinnen, kikkers zien. Ook wijst Jeff nog op greenback mieren. Hij vraagt we ze ook wil proeven als hij er een tussen zijn tanden stopt. Robert probeert er een. Ze smaken naar limoen, met een smaak die lekker lang in je mond blijft hangen. We vervolgen onze klauterweg over rotsen waarna we uiteindelijk aankomen bij twin twin falls. Er zouden twee watervallen moeten zijn, maar op dit moment nog net voor het regenseizoen kan je niet spreken van watervallen maar van meer van waterdruppels die langzaam omlaag vallen. Het is in ieder geval een prachtige en adembenemende omgeving. We schieten wat foto's alvorens we terug"wandelen". Teruggekomen in de bus rijden we via een ander 4wheel drive pad richting Jim Jim falls. We steken met de truck een rivier over en rijden wederom door diepe kuilen. Na een rit, waarbij de python in de efteling voor watjes is, van 45 minuten komen we aan bij Jim Jim. Jim staat voor een lokale plant (soort fycus op een stok), waarvan er erg veel aanwezig zijn. We moeten voldoende drinkwater meenemen voor een wandeling van 45minuten. Wat ons te wachten staat is met geen pen te beschrijven. Een fantastische klautertocht over grote rotsen volgt, met aan de rechterkant stromend water. We klimmen (letterlijk) over de eeuwenouden rotspartijen waarna we aankomen bij veruit de allermooiste zwemlokatie die we ooit gezien hebben. Voor ons en aan de zijkant rijzen rotspartijen 170 meter hoog en daarvoor is blauw water zichtbaar, zo helder als glas waarin de vissen zwemmen. In het regenseizoen is hier een grote waterval die zeer krachtig is. Nu is het geheel droog, waardoor we tot tot de rots kunnen zwemmen (onder de waterval in het regenseizoen). Het uitzicht is adembenemend. Als je naar boven kijkt zie je een soort van dam van enorme hoogte. Aan de rots zien we nog een geelkopslang zitten die waarschijnlijk van boven naar beneden is gevallen en niet meer omhoog kan. We zwemmen terug wat nog zeker een paar 100 meter is en schieten nog wat laatste kiekjes. Inmiddels is het rond 12:30 en lopen/klauteren we terug richting de bus in de inmiddels zinderende hitte. Aangekomen en vemoeid rijden we in 45 minuten terug naar de eerste stopplaats van de dag. Daar nuttigen we onze laatste lunch op deze tour. We moeten nog 4 uur terug rijden naar Darwin. Jeff geeft aan dat de snelste weg naar Darwin via een nieg geplafeite weg is en aldus hobbelen we nog 4 uur lang terug naar Darwin. Moe van de reis komen we aan in Darwin. Daar halen we onze opgeslagen rugzakken om eindelijk weer in de bewoonde wereld te genieten van en douche (zonder slangen) en te slapen met aircondioning. Na opgefrist te zijn, eten we nog snel een lekkere salade om vroeg te gaan slapen. Het waren 3 mooie maar vermoeide dagen. We zullen in ieder geval heerlijk slapen....
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 1530/10/2012
Dag 15: na een zware nacht, warmte en regen, ontwaken we om 6:00uur, om te vertrekken om 7:00 van de campsite. De richting vandaag Kakadu national park nadat we gisteren Lichtfield national park achter ons gelaten hebben. We stoppen na een uur rijden kort bij het ingangsbord van het park voor een fotostop, alvorens we na een uur stoppen bij de Mamukala wetlands. Dit is een uitkijkpunt voor o.a. vogels op wetlands. We hebben verteld aan Jeff nog steeds geen walibi of wangaroon gezien te hebben en hij kijkt extra goed voor ons. Bij aankomst blijkt er een walibi te zitten maar tegen de tijd als wij aankomen is hij net vertrokken. Jeff legt uit hoe de 4 seizoenen (6 volgens de aboritionals) werken. Op dit moment zitten we in het pre monsoen seizoen. We vervolgen onze weg naar Ubir, wat de plaats is waar een aantal eeuwenoude aboritional rotstekening te bezichtigen zijn. Het maken van de tekeningen was voor de aboritionals een heilige aangelegenheid, maar de tekening op zich had geen waarde daarna. Deze tekeningen werden gebruikt om verhalen te vertellen of dingen te onderwijzen. Het is daarom dat op veel tekeningen vissen (incl. anotomie) te zien zijn, naast kangaroos. Na uitleg gehad te hebben door Jeff over de tekeningen en de schepping van de aarde volgens de aboritional cultuur (ook wel dreamtime genoemd), lopen we verder door het park. We beklimmen de eeuwenoude rotsen waar bekende films zoals crocodile dundee opgenomen zijn en bekijken het adembenemende uitzicht, alvorens we langzaam terug lopen. Inmiddels is de temperatuur al opgelopen tot rond de 40 graden (80-100% luchtvochtigheid). Op de parkeerplaats bij Ubirr lunchen we met broodjes/wraps met tonijn. Na weer alles in de truck geladen te hebben rijden we in in 2 uur naar een volgende locatie Maguk. We maken en stevige wandeling door de bush, over rotsen en klimmen geleidelijk omhoog. Ondertussen verteld Jeff gepassioneerd over bushfood. Zo vind hij onderweg bush-appels, die hij plukt en we later ook proeven (en inderdaad smaken als een zurige appel) en over bush passion fruit etc. Onderweg wordt de weg minder begaanbaar en klimmen we over de rotsen naar boven, alwaar op een verlate lokatie een pool aanwezig is die warm water heeft. Na heerlijk afgekoeld te zijn en lekker relaxed te hebben keren weover hetzelfde pad in 45 minuten weer terug naar de truck. Op de weg richting ons kamp in Kakadu, ontstaat er hilariteit als Jeff een buffel ziet. Zoals in de film crocodile dundee, loopt hij op de buffel af met als doel door hem met een handbeweging in slaap te sussen. Zoals natuurlijk te verwachten, lukt het hem niet, waarna de buffel op hem af komt lopen. Om de grap compleet te maken maakt hij nog een laatste paar handbewegingen, welke eveneens niet werken, de lachers op zijn hand hebbende. Achterin de bus (dames), klinken teksten als "Jeff we love you", wat de grap compleet maakt. Vervolgens rijden we in volle vaart verder richting Yellow waters om daar de zonsondergang mee te maken. Aangekomen zijn we precies op tijd voor de zonsondergang. Deze valt echter tegen vanwege de bewolking. Er wordt nog een groepsfoto geschoten (waarvan een met gekke bekken, die Jeff aangrijpt om te moonen (achterwerk te laten zien)). Terug lopende komen twee mensen op ons afrennen wat de twee italianen uit de vorige tour blijken te zijn. Na nog even kort gebabbeld te hebben vertrekt de bus naar de Yellow waters campsite. Na het eten uitgeladen te hebben en diverse groente gesneden te hebben (inclusief in de vinger van robert) maakt Jeff het eten verder af. Wij betreden onze tent, dit maal voorzien van matrassen :-). Na gegeten te hebben kip currie met groente en rijst), gaan we snel ons douchen. Dit maal zonder de aanwezigheid van reptielen :-). We gaan daarna vroeg naar bed omdat we de volgende dag om 5:00uur op moeten staan. De warmte in det tent bereikt het kookpunt en we besluiten dan ook om boven de lakenzak te slape, iets wat een mug, zo blijkt de volgende dag, ook vast een goede keuze vond. Op voor wederom een lange nacht...
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 1430/10/2012
Dag 14: vandaag weer eens vroeg uit de veren (je ziet een trend ontstaan in deze vakantie :-) om 6:30 uur opgehaald te worden bij de Value inn motel. Deze is bijna naast Adventure tour gelegen. De eerste indruk is dat deze tours heel erg professioneel aandoet als we allerlei formulieren moeten invullen (met name disclaimers) voordat we vertrekken. Iedereen is al ingestapt in de truck, als Jeff onze gids ons welkom heeft. De groep is 13-tallig en bestaat zowel uit, australische, duitse, engelse, franse, noorse, duitse en nederlanse nationaliteiten. We rijden 2 uur over de Steward highway richting Lichtfield national park tot onze eerste onze stop. We vervolgen onze weg waarna we een stop maken bij termieten heuvels. Daar leren we meer over deze fascinerende diertjes. Zo bouwen ze heuvels die vuurvast en waterdicht zijn, die wel 50 jaar oud zijn en enige meters hoog kunnen worden. Een soort bouwt zijn heuvels erg smal van noord naar zuid om zodoende zo min mogelijk last te hebben van de zon als deze op deze op het heetste van de dag temperaturen van boven de 40 graden raken. We rijden vervolgens terug naar onze stopplaats voor de lunch van broodjes hotdog en om ons te verkleden voor het in onze zwem outfit voor het middag programma. We rijden door naar de Florence falls waar we een wandeling maken en onze eerste duik maken van de middag. We lopen gezamelijk verder en worden door Jeff gewezen op o.a. spinnen en komen op een kruispunt aan waar ons de keuze wordt geboden van wandelen of met de truck ons te herplaatsen naar de tweede lokatie. We besluiten te gaan wandelen, hetgeen in tegenstelling tot Jeffs voorspelling van 5 minuten, ons 30-40 minuten kost. We komen uiteindelijk aan bij de volgende pools, alwaar we genieten van een verkoelende duik. Margreet wil graag dat er een foto wordt gemaakt als robert een "bommetje" maakt, maar moet dit uiteindelijk bekopen door ook zelf een plons te maken. Na vervolgens te zijn opgedroogd, zijn we door gereden naar een binnen meertje (genaamd "billabong"), alwaar we diverse dieren hebben kunnen aanschouwen (zoals een visarend en blauw vogeltje) onder de enthousiaste verhalen van Jeff. Vervolgens zijn we doorgereden naar de crocodile wetlands billabong, wat een enorm grote billabong is met de grootste populatie zout en zoetwaterkrokodillen ter wereld. Hier zien we naast krokodillen ook diverse vogels en planten (o.a. kingfisher, waterlelies). Na dit schouwspel rijden we door naar onze overnachtingsplaats "the Barkhut", alwaar we verblijven in tenten. We lopen direct door naar de Cheese dikky hill om te kijken naar de (zoveelste) zonsondergang van deze vakantie :-). Direct hierna nog even plassen in de washokken. Aangekomen horen we gegil vanuit het vrouwenwashok. Wat blijkt is dat er een slang zich hier heeft gesettled. Bij het douchen van een van de vrouwen is hij tijdens het inzepen tevoorschijn gekomen. Diverse lokals hebben de slang vervolgens gevangen. Achteraf blijkt de slang niet giftig en ongevaarlijk, maar goed de toon is gezet. Vervolgens helpen we bij het voorbereiden van de barbecue (kangaroo, coleslaw). Na het eten lekker slapen en niet meer douchen. Margreet gaat mee naar het mannenwashok alwaar we gebroedelijk onze tanden poetsen. De temperatuur in de tent is niet te harden, alwaar we ons boven de lakenzak nestelen om alsnog in slaap te vallen. Het valt echter niet mee deze nacht. Midden in de nacht moet margeet echter naar het toilet en lopen we dus samen naar het douchhok, met een iets hogere hartslag dan normaal :-). Veilig terug gekomen slapen we lekker verder.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 1326/10/2012
Dag 13: vandaag kunnen we eindelijk iets uitslapen na de afgelopen dagen steeds voor dag en dauw gewekt te zijn. Om 8:00 uur gaat dan ook pas de wekker. Gisterenavond hebben we nog een uurtje besteed aan het schrijven van de verhalen voor onze blogg, die we 's ochtends afmaken.Elk van ons typt een stukje als de ander aan het douchen is. Het ontbijt bij Annies is verkrijgbaar tot 9:00uur, dus we moeten nog even opschieten met het pakken van de tas om daarna nog een paar boterhammen te smeren. Ons transferbusje zal ons om 10:05 oppikken bij Annies. Nog snel loggen we in op het WIFI netwerk en posten onze avonturen van de afgelopen dagen. Het transferbusje rijdt via allerlei hostels richting de airport. We kijken vandaag, net als gisterenavond in Annies, naar alle backpackers en weten dat dit niet meer ons ding is. We worden oud en hebben gewoon wat meer luxe nodig :-). Aangekomen op de luchthaven checken we in en drinken nog een kop thee en koffie en delen een croissantje. De luchthaven is ultiem klein en de gate is dan ook direct aan de centrale hal. We mogen al snel boarden en lopen vervolgens naar het vliegtuig van Quantaslink toe, die ons naar Darwin zal brengen. We komen om 12:00 uur in Darwin aan, alwaar we na het terug ontvangen van onze bagage richting de taxi's lopen. Margreet ziet echter een airport shuttle servic die ons voor minder dan de helft vlak bij het motel zal afzetten. We besluiten hiervan gebruik te maken. Na een ritje van 15 minuten komen we aan in Darwin. Ons last minute geboekte motel "Value inn", blijkt midden in de stad te liggen, op een steenworp afstand van het strand. Na intrek genomen te hebben in het motel realiseren we ons dat we te weinig schone kleren hebben voor de komende 3 dagen (Kakadu toer). We wassen actief ons ondergoed en sokken. Vervolgens gaan we los met broeken en handoeken, die ronduit stinken van de afgelopen dagen. Na alles uitgehangen te hebben, lopen we richting adventure tours voor wat laatste vragen, waarna we verder wat rondlopen, om vervolgens op een terras wat vocht bij te drinken. Het is namelijk erg vochtig warm in Darwin en de zon schijnt er goed. Het is een relaxte stad vol met eetgelegenheden en barretjes, waar veel lokale (met name veel medewerkers uit de mijnbouw) mensen na het werk tezamen met de backpackers een biertje drinken op het terras. Na rondgelopen te hebben door het park en nog even naar het strand gelopen te hebben, doen we nog even wat laatste inkopen in de supermarkt voor de aankomende dagen. Daarna eten we nog even een ijsje (margreet witte chocolade en robert baileys), alvorens we kort teruglopen naar het motel. Margreet slaat druk aan het fohnen in het hotel om de nog steeds vochtige kleding verder droog te maken, zelfs zolang dat zelfs de fohn ermee stopt door oververhitting. Na de tas gepakt te hebben lopen we uit het motel de hoofdstraat op een een klein hapje te gaan eten. Klaar om vroeg te gaan slapen, want morgen worden we om 6:30uur opgehaald voor ons volgende avontuur...3 dagen Kakadu national park. Waarschijnlijk kunnen we de komende 3 dagen geen avonturen posten, maar houdt onze blog in de gaten.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 1226/10/2012
Dag 12: vandaag de laatste dag van de 3 daagse Annies place tour. We moeten wederom vroeg uit de veren om ditmaal de zonsopgang te aanschouwen bij Kings canyon. Om 4:00 gaat het licht aan op ons kampterrein en worden we, zoals standaard, door Jason onze tourguide gewekt met de woorden "wake up chickens, wake up little bunnies". Na onze ogen met moeite geopend te hebben na een zware nacht rond het kampvuur in de swagg op de harde ondergrond begint wederom het dagelijkse opstaan ritueel. Allereerst de swagg oprollen, wat de eerste keer niet lukt omdat je dat !#@$ (censuur) ding strak moet oprollen en vervolgens bij de "hoofdtent" neerleggen. Daarna snel met de toilettas naar het washok om met een plons water in het gezicht en een beetje "italiaans douchen" (met de deo spuiten), toch nog een beetje fris te ruiken. Nog even snel een ontbijtje nuttigen om vervolgens stipt om 5:00 uur met onze bus te vertrekken richting Kings canyon. Onderweg begint het licht te regenen wat we kunnen waarnemen aan de ruitenwissers van de bus die aangaan. Aangekomen op de parkeerplaats nog even snel naar het toilet, wat tevens de laatste mogelijkheid is. We starten met een 6,5 km lange wandeling door de canyon. Kings canyon was vroeger een zeebodem, welke in de loop van miljoenen jaren is gezakt. Vervolgens is er door middel van sediment/zand over duizenden jaren druk komen te staan op de ondergrond waardoor steen is ontstaan. Dit zandsteen is echter zeer poreus en Vormt zich door erosie en brokkeld daarom ook nog langzaam af. De rode gloed van de stenen wordt gevormd door ijzererst, wat Jason mooi laat zien aan de hand van een kapotte steen (wit van binnen en rood van buiten). Het begin van de tour begint meteen goed met een stevige klim. Onderweg stoppen we geregeld voor een fotostop en uitleg. We lopen langs de canyon omhoog. De vele vergezichten zijn prachtig. We lopen vervolgens naar de "garden of eden" wat een dal is in de canyon met een waterpoel en vele palm en andersoortige bomen. Jason verteld ons het verhaal dat vroeger aboriginals die zich niet gedragen hadden gestraft werden met een druppel wit sap van een plant in hun ogen, waardoor ze drie dagen hun zicht verloren, en zelf moesten overleven in de zinderende hitte. Vandaag is het helaas een stuk regenachtiger, wat redelijk uniek is, en kouder. Na 3,5 uur komen we terug bij de bus. We rijden in 30 min terug naar het kamp om te gaan "lunchen", rond 10:30 uur. De lunch bestaat uit eieren, bacon, gehakt van de avond ervoor die uit de koelkast komt, naast het brood, tortilla's en de overige broodbelegsoorten. Na gegeten te hebben wordt de bus ingeladen voor de terugreis naar Alice spings, wat nog ruim 400 km is. De busreis is lang en vele halen hun slaaptekort in. Ook margreet doet een klein dutje. We stoppen onderweg nog een paar maal. Om de tijd te doden wordt de groep ingedeeld in 2 van 5 en wordt er door de tourguide een trivia quiz gestart, wat bestaat uit 20 vragen. Daarnaast wordt er meegezongen met YMCA (inclusief bijbehorende bewegingen...oeps...:-) en nummer zoals "eye of a tiger" en zelfs "99 luftbalons". Uiteindelijk komen we om 16:15 aan bij Annies place waar we onze tas uit het hok halen en intrek nemen in onze kamer. Het is wederom behoorlijk druk bij Annies. Na een snelle douche lopen we terug naar de receptie om nog een afscheidsdrankje te nuttigen met onze doorreizende italiaanse groepsgenoten Ricardo en Morena. Om 19:00 eten we bij Annies de laatste maaltijd van de tour en gaan we vroeg slapen. Vermoeid van de afgelopen 3 erg leuke en indrukwekkende dagen. Morgen naar Darwin.....
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 1126/10/2012
Dag 11: al vroeg (4:00uur) worden we gewekt door Jason met teksten als "good morning little bunnies, wakie wakie). We zijn behoorlijk brak na deze onrustige eerste nacht in een swagg. Na de ogen moeizaam geopend te hebben, rollen we de swagg op en brengen de slaapzak naar de bus. Nog even snel een plens water in het gezicht, flink wat deo en de tandjes gepoetst te hebben lopen we terug. Daar maken we een ontbijtje met wat boterhammen en nutella voor margeet en pindakaas en jam voor robert, ondanks de vele opties die aanwezig zijn. Alle spullen worden vervolgens in de aanhangwagen geladen waarna we om 5:00 uur stipt vertrekken naar de "Olga's". Na 10 minuten onderweg te zijn, zien we een rode gloed in de verte. De gedachtes die achteraf naief gaan zijn:" komt de zon nu al op, we mogen wel doorrijden als we de zonsopgang in de Olga's willen halen". Het blijkt anders dan gedacht want voor ons in de verte zien we vlammen over een groot gebied. Een bus komt ons terug tegemoet rijden. Jason zegt dat het er niet goed uit ziet en dat het te gevaarlijk is. We keren terug. Ondertussen belt hij met de rangers om de weg af te laten sluiten. Hij waarschuwt deze touringbussen en campers dat het te gevaarlijk is. Een enkeling rijdt alsnog gewoon door. We rijden naar hetzelfde punt waar we gisteren naar de zonsondergang hebben gekeken. Het is 6.05 uur en normaliter zou de zon moeten opkomen maar we zien alleen een donkere lucht en de rock is bijna een schim geworden. Volgens Jason komt het door het vuur en de wind wakkert het nog verder aan. We wachten of we nog iets te zien krijgen en de meligheid slaat als evolg hiervan toe. De engelse doet een dansje om de zon gunstig te stemmen en het is hilarisch. Ons wachten wordt beloond en de zon breekt toch door. Het uitzicht is wederom fantastisch. Vervolgens rijden we naar Alice springs mall waar Jason op het centrale plein met ons bespreekt wat de opties zijn. Inmiddels is de weg die ons naar de olga's zou moeten leiden helemaal afgesloten en het ziet ernaar uit dat dit de hele dag gaat duren. We gaan naar het informatiecentrum om te kijken of we nog wat anders kunnen doen die ochtend. Eerst drinken we een koffie en een theetje op het plein. Er worden die ochtend wat culturele activiteiten georganiseerd wat o.a. bestaat uit speerwerpen en aboriginal verhalen. Als eerste gaan we speerwerpen. Margreet heeft de smaak goed te pakken en maakt een paar mooie worpen. Na een 30minuten lopen we richting de kring waar de aboriginal verhalen verteld zullen worden. Het duurt even maar uiteindelijk komt een lokale aborigal (een van de winkel managers, die de man die weg is gebleven snel moet vervangen). Er volgen wat moeilijk te verstane verhalen en we praten wat met andere toeristen die ook gestrand zijn voor de dag. Rond 12:00 rijden we naar de lunchlokatie voor een broodje ei, worstjes, bacon en tatters (rosti pannenkoekjes). Na de lunch zijn we richting Kings Canyon gereden. Onderweg, na 2 uur rijden, zijn we gestopt om kort een zoutvlakte te bekijken. Na wederom 2 uur rijden komen we aan in Kings creek, waar we de nacht zullen verblijven. Inmiddels is het gestart met regenen en wachten we in een centrals tent en kletsen we met name met de italianen, jason en de engelse. Nadat het weer opklaart maken we ons op voof het avond eten. Allereerst wordt de aanhanger weer uitgeladen waarna we een vuurtje maken met het onderweg verzamelde kreupelhout. Het kampvuur brand, de bareque staat aan voor een torteilla maaltijd. We eten rond 19:00uur rond het kampvuur terwijl Jason wat aboriginonal verhalen verteld. Na het eten kletsen we wat na, waarna iedereen zich wederom opmaakt voor een nacht in de swagg onderde sterrenhemel. Rond 20:30 gaat het licht uit.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 1026/10/2012
Dag 10: het is vandaag weer vroeg opstaan omdat de ulurumtour vandaag al om vroeg begint. Om 4:45 staat daarom de wekker al gesteld, waarna we ons aankleden en de volgepropte kleine rugzakje meenemen. Gisterenavond hebben we deze nog gepakt, met al de bijbehorende twijfels wat mee te nemen (zal het 'avonds koud zijn, is het heel warm overdag etc?). Nog snel even een onbijtje maken in het kookgedeelte van de hostel, waar alle benodigdheden aanwezig zijn. We melden ons bij de ingang waar een klein busje (voor maximaal 20 personen) van Mulgas tours klaarstaat. De tourguide wordt door de receptie van Annies omschreven als de kabouter. Jason heet ons welkom in zijn bus en begint de reis met een aantal grappen. Na een uurtje onderweg te zijn wordt een voorstelrondje door hem gestart, met daarin de belangrijkste levensvragen te beantwoorden; je naam, land van herkomst, mooiste plek in australie en je favouriete eten. De groep bestaat uit een engelse, een italiaans stelletje, een australier, 2 dutchies (wij), een taiwanese, 2 duitse en een zwitserse. De reis vordert voorspoedig als we bij de eerste lokatie stoppen bij een kamelenfarm, waar als je wilt op een kameel kan rijden. We besluiten daarentegen iets terug te lopen van de ingang waar we een roadtrain (vrachtwagen met tenminste 3 opleggers) hebben zien staan. Margreet wil graag op de foto met deze truck. We maken een paar foto's van verschillende kanten. Op dat moment vraagt de trucker of margreet het leuk vindt om een foto te maken waarbij ze achter het stuur zit. Dit laat ze zich geen twee keer zeggen en bestijgt de truck. Stoer kijkt ze als de foto's gemaakt worden. Ze stelt nog wat vragen over het, zo blijkt later vieze interieur en klimt eruit. We kletsen nog wat met de chauffeur en lopen terug naar de camelfarm. Na een uur stoppen we wederom en kopen daar wat te eten (twix voor margreet en een vieze bananencake) en drinken. De reis vordert en we stoppen daarna nog 1 keer. Uiteindelijk bereiken we de campsite bij Uluru (Ayers rock), alwaar we lunchen met lekkere breadrolls. We voelen meteen hoe enorme heet het is als je langdurig buiten de geaircondischende bus verblijft. Met een temperatuur van 39 graden adviseert Jason ons om minimaal 6 liter water per dag te drinken. Het water kunnen we in de bus tappen/hervullen vanuit een grote ton, met de meegenomen pettflessen gedurende de trip. Na de lunch rijden we in 30 minuten naar Uluru (alias "the rock") waar we stoppen bij een uitkijkpunt. Vervolgens rijden we door naar het Uluru cultureel centrum, waar we een klein beetje leren van de complexe en nog altijd beperkt toegankelijke aboritional cultuur. We lopen ook nog kort door de souveniershops waar de prijzen ons weer hard naar buiten doen laten lopen. Vervolgens stappen we weer in de bus, waarna we een rondje met de bus rond de enorme rots rijden (5km breed en 300 meter hoog). Wat direct opvalt is dat de rots er van verschillende kanten anderz uitziet en door de lichtinval ook anders kleurt. Zo vertelt onze gids over de karakteristieke gaten in de rots met identieke namen die je doen denken aan hersenenn (the brain), lippen (the lips). We stappen vervolgens uit de bus en maken een korte wandeling naar mutitjulu cave, waar we rots tekeningen zien. Wat ons direct opvalt zijn de enorme hoeveelheden vliegen, die tot irritatants aan toe op je lijf en je gezicht blijven zitten. Op c rug van margreet alleen al worden meer dan 20 vliegen geteld.Ondertussen verteld Jason ons over de aboritional verhalen bij de diverse punten, die altijd een wijze levensles hebben (niet stelen, niet liegen, je netje gedragen, respect hebben etc.). Zo gaat er een verhaal over een jager die de kill (een slang) van een andere jager stiekem meeneemt en dit niet aan de jagers verteld. Om het niet te laten opvallen begraaft hij de slang (kill) tijdelijk. Uiteindelijk wordt hij gestraft voor deze daad, als de jagers veranderen in slangen en hem achtervolgen tot aan de rots. Zij werpen vervolens speren naar hem en roken hem als dit niet lukt uit. Uiteindelijk valt hij en sterft, hetgeen de gaten in de rots en de zwarte streep op de rots moet verklaren van zijn val naar beneden. We bezoeken daarna de waterput (waterhole), wat de enige watervoorziening was die de mensen hier hadden, waarna we terug gaan naar de bus. De rots is fasinerend mooi, met name door zijn mooie tekeningen die ontstaan zijn door wind en weer, ohh ja en speren van slangen natuurlijk. We kunnen vervolgens kiezen voor eem wandeling bij de rots van 1 t/m 8 km. Met dit weer is een hele lange wandeling niet aan te raden en kiezen daarom voor de 1km wandeling. Dat de aboritional cultuur complex is blijkt wel uit uit wat je wel en niet mag fotograferen. Van veraf niet maar dichtbij weer wel etc. Na terugkomst in de bus wacht ons een sinaasappel, waarna we terug rijden naar de campsits. Hier kunnen we een klein uurtje zwemmen of relaxen. We besluiten te gaan zwemmen. Echter het water is enorm koud en is het "zwemplezier" van hele korte duur (lees: < 3 minuten). We drogen ons snel af en vullen ons zouttekort aan met de noodzakelijke :-) pinda's en wat chips. Om 17:10 staat de bus weer te wachten om ons mee te nemen naar het uitkijkspunt voor de zonsondergang. Aangekomen op de locatie, die onze gids beschrijft als "een circus" van toeristen en dit ook graag versterkt door de filmmuziek van indiana jones door de microfoon te neurieŽn, staan we klaar voor de zonsondergang en het maken van de welbekende plaatjes van de rode rots. Niks is minder waar, het is licht bewolkt en van een rode rots is geen sprake. Wel is aan de andere kant een zeer mooie zonsondergang zichtbaar waarbij de kleur van de neergaande zon veranderd in de kleur paars. Jason heeft gezorgt voor wat knabbels en drinken wat we nuttigen, omdat we nog steeds zout gekort komen :-). Daarna rijden we terug naar het kamp om het eten te gaan klaarmaken. Op het barbecue menu staat deze avond: camelenburgers, kangaroo biefstuk en kangaroo worstjes. Na de voorbereidingen, zoals uitladen van de provianten en de barbecue en het snijden van de groenten, salade en uien! wordt er nog even snel gedouched voor het eten. Temeer omdat ons wordt laten weten dat we morgen om 4:00uur gewerkt zullen worden om naar de "Olga's" te rijden en we daarvoor geen tijd meer hebben om te douchen. De douches en toiletten zien er erg netjes en schoon uit. Teruggekomen zijn de worstjes,de hamburgers, de pasta salade en het groenvoer klaar en wordt er prima gegeten. Iedereen is moe van alle indrukken van de dag en de wetenschap dat we de volgende ochtend heel vroeg gewekt zullen worden. We zullen vanacht in zogenoemde swaggs slapen onder de sterrenhemel. Dit zijn slaapzakken met opstaande randen, waarin een dun matrasje ligt. Tevens hebben we een slaapzak gehuurd (voor de eventueel verwachte koude) en onze lakenzak meegenomen. Aangezien het nog altijd enorm warm is buiten besluiten we de lakenzak te gebruiken om in te liggen en de slaapzak als hoofdkussen te gebruiken. Om 20:00 uur ligt iedereen op een open veld in zijn swagg te slapen. Tenminste, slapen is wellicht een te groot woord. We blijken ons niet goed gepositioneerd te hebben, want het licht van de toiletten blijkt feller dan gedacht en de ondergrond heeft bobbels wat "therapeutisch" werkt
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 922/10/2012
Dag 9: vandaag wederom vroeg uit de veren, 6.50 uur, om naar het vliegveld van Adelaide te gaan. Volgens googlemaps is het ongeveer 20 minuutjes rijden, naar de airport. Eerst gaan we nog tanken alvorens we onze kermit de kikker auto inleveren op de airport bij Europecar. We staan op het punt om onze auto netjes achter te laten en te checken of we alles eruit hebben gehaald, maar op dat moment staat er al een mannetje onze auto te inspecteren op schade. Erg irritant maar gelukkig zijn we snel klaar. Op de luchthaven moeten we vervolgens zelf naast de tickets ook onze bagage zelf labelen en inchecken. Voor Margreet een nieuwe ervaring en kan ook deze weer van haar lijstje afvinken. Voor de zekerheid zijn wij 2 uur van te voren vertrokken, maar uiteindelijk verloopt alles voorspoedig. Op vlieghaven hebben ze gratis internet en kunnen we nog een aantal dingen regelen en opzoeken. Om 10.45 uur stappen we op tijd het vliegtuig in om na 2 uurtjes in Alice springs uit te stappen. Alice springs heeft een kleine luchthaven, waarbij we nog ouderwets van het trapje af moeten. Meteen voel je de warme woestijnlucht en je moet als gevolg daarvan even omschakelen. Nog geen 24 uur geleden lagen we nog in het koude water om dolfijnen te spotten en nu zijn we in het warme Alice springs waar je met 39 graden een eitje op de straat kan bakken. We pakken vervolgens een taxi en de chauffeur kent "Annie's place" wat onze slaapplaats voor vanavond is. We worden welkom geheten door een relaxte aussie die ons uitlegt wat de uluru tour voor de komende 3 dagen inhoudt. We droppen onze rugzakken en na een klein wasje gedaan te hebben, gaan we op pad om proviant in te slaan voor de komende dagen bij Woolworths. Na terugkomst hebben we wat zout bijgevuld wat gelukkig ook met chips en pinda's kan :-).Vervolgens bezoeken we de Royal Flying Doctors museum om een indruk te krijgen hoe deze organisatie werkt. We krijgen allereerst een 15 minuten durend filmpje te zien, waarna we door het kleine museumpje lopen waar je vervolgens souvenirs kunt kopen. Alle opbrengsten gaat naar deze organisatie. Grappig, dat we meteen moeten denken aan die serie flying doctors uit de jaren 80. Moe maar voldaan keren we terug naar het hostel. We relaxen op de binnenplaats van Annie's place. Op het centrale plein zitten diverse nationaliteiten gemoedelijk bijeen en heerst er een relaxte sfeer. Sommige mensen eten maken hun eigen prakkie terwijl anderen relaxen bij het zwembad of gebruik maken van het gratis internetten om een bericht te bloggen, zoals wij. We eten een gegrilden groente salade met kip, pakken onze tas en gaan op tijd slapen want morgen ontbijten we om 5.00 uur en om 6.00 uur vertrekken naar uluru.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 821/10/2012
Dag 8: Vandaag erg vroeg uit de veren (6:00uur) om met dolfijnen te gaan zwemmen. Dit is in tegenstelling tot sommige lokaties in de wereld, niet in een basin met tamme dolfijnen. Na 20 min gereden te hebben komen we aan in de Marina bay haven. Na de auto geparkeerd te hebben staan de mensen van de organisatie "Temptation" ons al op te wachten. We vertrekken met een katamaran richting zee. Ondertussen krijgen we een wetsuit uitgereikt om aan te trekken en pakken we een duikmasker en snorkel uit een grote bak, terwijl de schipper ons instructies geeft over wat vooral niet te doen. Op een moment worden de eerste dolfijnen (bottle nose dolfijn; alias flipper) gespot. De schipper roept "swimmers get ready" waarna "in the water" volgt. Er liggen twee lijnen aan de linker en rechterkant van de boot waaraan de zwemmers zich moeten vasthouden. Aangezien het wilde dolfijnen zijn, is het onzeker of ze dichterbij komen. De eerste ronden heeft de groep aan de andere lijn geluk, als een dolfijn in de buurt langszwemt. Daarna volgt het teken "swimmer out of the water" waarna we ons via de ladder weer aan boord klauteren, wachtend op het volgende teken om weer in het water te gaan. Dat volgt snel, nu hebben we meer geluk al de dolfijnen op enige afstand aan onze kant voorbij zwemmen. Het water is gruwelijk koud, zeker als het via je rug de wetsuit insijpeld. Terug in de boot is het ook afzien, maar gelukkig is er een slang met douchekop waarmee je warm water in je pak kan spuiten om de ijspegels van je borstkast af te spoelen. Margreet sproeit het ook lekker over haar koude voeten, waardoor de watervoorraad snel op is :-). We gaan zo nog een keer het water in, maar helaas komen de dolfijnen niet heel dichtbij. De natuur is onvoorspelbaar en laat zich helaas niet leiden. Terug in de haven, vraagt robert het Engelse paar aan wie we de camera gegeven hebben om foto's vanaf het dek te maken, de camera terug. Hierop staan nog een paar leuke actiefoto's. In de haven drinken we nog snel een warme koffie/thee om weer een beetje op te warmen. Met de verwarming op standje 10 in de auto, rijden we terug naar het hotel. De tour was een leuke ervaring, al hadden we er iets meer van verwacht. In het hotel hebben we eerst lang en zeer warm gedouched om weer mens te worden alvorens weer de stad in te gaan. In de middag maken we een lange wandeling door de stad, eten een ijsje (margreet: macademian/caramel, robert: amandel), lopen door een van de parken waar we gisteren op de central market gekochte aardbeien opeten, om vervolgens via de botanische tuinen van Adelaide (waar we nog een drankje drinken) terug naar het hotel lopen. Na wat opgefrist te hebben lopen we in de avond naar de hoofdstraat alwaar we sizzling peking beef (margreet) en sizzling mongolian beef eten bij Chopstick. Adelaide verlaten we morgen met een gevoel van een leuke stad vol jonge mensen, eettentjes en een bruisend nachtleven, die vooral een erg relaxte indruk heeft achtergelaten. Op naar Alice springs, waar we net gelezen hebben dat het echt de "outback" is en dus het telefoonsignaal beperkt zal zijn.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 720/10/2012
Dag 7: vandaag een rustig dagje gepland, en de originele planning voor de dag van morgen omgedraaid, na de drukke afgelopen dagen. Eerst hebben we een ontbijtje genuttigd (scrambled eggs met toast) op de hoofdstraat in Adelaide die een straat achter ons hotel gelegen is. Vervolgens in onze zoektocht naar free wifi even bij de mc donalds gaan zitten om wat dingen nog te regelen voor de komende dagen (zoals hotel confirmaties, trips boeken en hotelaccomodaties regelen voor darwin). Omdat een initieel bedacht bezoek aan kangaroo island ons na het lezen van locale brochures en de lonely plannet, ons bij nader inzien toch niet zo'n leuk en zeer kostbaar idee lijkt gaan we op zoek naar andere mogelijkheden in (de buurt van) Adelaide. Margreet vindt in een lokale brochure de optie om te zwemmen met dolfijnen. Na de internetpagina bekeken te hebben, maken we online een reservering voor morgen (zondag). Na alles geregeld te hebben besluiten we naar Central market te lopen. Dit is een gezellige grote overdekte marktlokatie waar veel locals hun boodschappen komen halen. Daarnaast kan je op diverse lokaties ook wat eten, hetgeen we dan ook doen. Na afloop maken we een uitgebreide wandeling door de gezellige studentenstad terug naar het hotel. Na even lekker relaxed te hebben gaan we opnieuw de stad in om wat te gaan eten in the winebar (een lekkere makkelijke pizza). Na terugkomst in het hotel gaan we maar vroeg slapen, want morgenochtend worden we al om 7:30uur in de haven verwacht. Dolfijnen blijken namelijk helaas geen uitslapers te zijn. Op naar morgen...
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 620/10/2012
Dag 6: vandaag zijn we om 9:45 vertrokken uit het "bruisende" portland om naar adelaide te rijden. Na anderhalf uur rijden we door de wijnstreek langs de limestone coast met diverse klein gehuchtjes. Aan de borden langs de weg zien we dat ook de grote wijnhuizen (zoals Lindemans) hier vele oppervlakten vol wijnranken bezitten. Na twee uur rijden komen we in de buurt van onze tussenstop de Nacoorte grotten. Deze grotten staan op de werelderfgoedlijst en zijn bekend om de hier gevonden fossielen in het zandsteen en om haar druipsteengrotten. Als we aankomen blijkt de eerstvolgende tour pas over anderhalf uur te starten. We besluiten te wachten en ondertussen van onze zelfgemaakte lunch (de dag ervoor aangeschafte broodjes inclusief chocopasta en pindakaas) te genieten. De zon schijnt bovendien heerlijk, wat de temperatuur tot een aangename 26 graden doet stijgen. Om 1:30 gaan we naar het startpunt van de tour, waar blijkt dat de tour pas over 30 minuten begint...we zijn namelijk ongemerkt een tijdszone van + 30min gepasseerd. Uiteindelijk start de tour door de mooie druipsteengrotten, met stalagtieten van wel 500.000 jaar oud. Na de tour vervolgen we onze weg naar Adelaide. Na een uurtje rijden zien we een bord van de Padthaway wijnhuis langs de weg met de tekst "open" en we besluiten de toerit op te rijden. Aangekomen worden we hartelijk ontvangen door de eigenaresse die maar wat graag de geschiedenis wil vertellen, uiteraard onder het genot van een glas bubbeltjes wijn uit haar wijngaard. Na de tweede proef ronde (wees gerust het zijn slechts bodempjes wijn) besluiten we een fles eliza, vernoemd naar de vrouw van de oprichter, te kopen en onze weg weer te vervolgen naar Adelaide. Nog 2 1/ 2 uur rijden we verder, waarbij we onderweg via internet (ja, de moderne techniek staat voor niks) een hotel boeken in het midden van de stad. Aangekomen, parkeren we de auto en gaan toch enigzins vermoeid van de lange dag op zoek naar een restaurant in de erg gezellige en levendig stad Adelaide. Na heerlijk thais gegeten te hebben lopen we nog een rondje door de hoofdstraat vol met jongelui die opgedirkt zijn om een avondje te gaan stappen. Wij slaan over en gaan vermoeid terug naar het hotel voor een hopelijk heerlijke nachtrust.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 519/10/2012
Dag 5 vroeg zijn we gaan slapen maar helaas een slechte nacht gehad in ons beach appartement, omdat het matras gewoon te hard was. Avond ervoor al boodschappen gedaan voor onderweg en voor het ontbijt voor vandaag. Veel motels hebben een klein keukentje met een waterkoker met de mogelijkheid om koffie en thee te zetten, broodrooster en borden met bestek. Kortom we hebben de laatste paar dagen zelf een lekker ontbijtje in elkaar kunnen flansen. Rond 9.00 uur gaan we ons weg vervolgen op de great ocean road vanaf apolo bay. De constant veranderende landschappen, van regenwoud naar de huivels in duitsland, nederlandse koeien op vlakke velden en terug naar de steile kustlijn maken dit niet voor niks de uitverkozen "beste kustweg ter wereld". Na een uurtje kiezen we de afslag naar de vuurtoren Cotaway lighthouse. We hopen dat we vandaag koala' s zien en voordat we dit hebben uitgesproken ziet margreet (alias de koalaspotter) de 1e koala in de boom zitten. Helaas zit de koala te ver van de weg om goede foto's te maken. We vervolgen onze weg om een aantal meter verderop tientallen koala's tesamen in de bomen te zien. De meesten slapen lekker verder en maken zich niet druk dat er veel auto's zijn gestopt en mensen mooie kiekjes van hen schieten. Sommige van hen zitten lekker aan blaadjes te eten en maken zich zeker niet al te druk. Daarna rijden we door richting the cape otway ligthtstation die onderdeel is van het great otway national park. Vanuit de vuurtoren die stamt uit 1848 heb je een overweldigend uitzicht op the southern ocean. Deze vuurtoren is inmiddels niet meer in gebruik maar vervangen door moderne communicatie/navigatie middelen. Na een tijdje rond gewandeld te hebben gaan we weer op weg. Het is zeker goed opletten, want de weg zit vol met behoorlijke gaten. Daarnaast blijft het wennen om links van de weg te rijden. Ondanks dat het voor Margreet de eerste keer is dat ze links rijdt, doet ze het geweldig. Teruggekomen op de hoofdweg vervolgen we onze route richting Princetown (12 apostelen) op de great ocean road. Onderweg naar de twaalf apostelen, verteld robert dat we een beetje vaart moeten maken, margreet kijkt verbaast en vraagt waarom dan, snel wordt er een smoes verzonnen dat de wandeltoer om 12:30uur van start gaat. Aangekomen op de parkeerplaats loopt robert de andere kant op van de twaalf apostelen richting de helicopterlandplaats. "We gaan hiermee over de twaalf apostelen vliegen" roept robert, waarna margreet tot het moment van in de heli stappen alleen maar "nee....dat meen je niet" uitkraamt, naast een smile van oor tot oor op haar gezicht. Na de safety briefing, lopen we richting de helicopter, worden op de foto gezet, vastgesnoerd en voorzien van een koptelefoon. We vertrekken voor een 15 minuten tour. De vele uitzichten en de helicoptervlucht zelf maken deze trip tot fantastische ervaring. Na uitgestapt te zijn lopen we naar het uitkijkpunt van de twaalf apostelen, om deze nu vanaf de grond en dichtbij te bewonderen. Wat een prachtige vergezichten zijn hier te zien, een gevoel wat ons de rest van onze tour niet meer zal loslaten. Van uitkijkpunt naar uitkijkpunt rijden we langzaam de great ocean road af. Af en toe een stuk(je) wandelend, komen we langs namen zoals: the arches, the razor, london bridge etc. Stuk voor stuk weer verschillend zijn en bij elke nieuw aangezicht onze mond weer openvalt van verbazing. Wat fantastisch om te zien hoe de woeste golven tegen de rotsen aanslaat en de vorm van de rotsen in de loop der tijd weer doen veranderen. Na het laatste aangezicht genaamd bay or marters en getankt te hebben rijden we nu richting portland. We laten nu de laatste kilometers van deze, inderdaad mooiste kustweg in de wereld achter ons. Het enige wat we nog tegen elkaar kunnen zeggen is:"wat een fantastische dag is dit". Het is nog 2 uur rijden als we in Portland aankomen en in het Best western motel intrek nemen. Na, in het slapende stadje gegeten en boodschappen gedaan te hebben, gaan we terug naar het motel. Deze blijkt internet te hebben waar we onze avonturen eindelijk kunen posten. Op naar morgen....
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 419/10/2012
Dag 4: vandaag heerlijk uitgerust wakker geworden en een broodje met nutella gegeten met koffie/thee. We gaan nog even wandelen door melbourne om een indruk van de stad te krijgen. In lonely planet lezen we dat we victoria market niet mogen missen en lopen er heen. Onderweg zien we een steegje met fantastische graffiti. Eenmaal aangekomen zien we een hele lege hal. Blijkt dat alleen op dinsdag en donderdag er markt is. Daarna even iets gedronken en checken rond 11 uur uit het hotel en gaan weer op pad richting auto. Het duurt even voordat we melbourne uit zijn en gelukkig komen we op de ocean road. Dit is best een hele prestatie want we hebben geen navigatie alleen maar een kaart. We rijden over de snelweg via geelong naar het startpunt van the great ocean route.Via torguay rijden we langs de kustlijn. Onderweg heb je overal stopplaatsen om van het prachtige uitzicht te genieten en foto's te maken. Ook nog een klim gemaakt naar een waterval. Rond een uurtje of 4 komen we aan in apollo bay. Het is een klein dorpje waar het bijna uitgestorven is. Bij het informatie center vragen we waar we een betaalbare motel kunnen vinden. Uiteindelijk bij waterfront hotel terecht gekomen. Echt een leuke gezellige blauwe kamer met een klein keukentje. Omdat we buiten het seizoen zitten moeten we op tijd gaan eten want 7 uur gaan alle keukens sluiten. Er zijn geen leuke restaurants en nemen genoegen met fish & chips. Na het eten gaan we terug naar het hotel en bereiden ons voor op morgen
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 319/10/2012
Na een gebroken nachtrust waarbij we al om 4:30 klaarwakker waren, zijn we om 6:00 opgestaan om door een shuttlebus om 7:00 uur naar de airport gebracht te worden voor de vlucht naar Melbourne. Enige verwarring ontstaat er direct omdat op de ticket de internationale vertrekhal vermeld staat, ondanks de nationale vlucht. De chauffeur van de shuttlebus roept alleen maar "strange...very strange" als we toch vragen voor de internationale vertrekhal. Enig ongemakkelijk gevoel bekruipt ons wel als bljjkt dat we eerst de lokale (domestic) vetrekhal aandoen en de internationale vertrekhal ver weg van deze blijkt te liggen. Uiteindelijk blijkt het wel juist als we op de borden lezen dat onze vlucht via Melbourne naar Bangkok vliegt. Het is zo'n dag waarbij we, zo blijkt achteraf beter in ons bed hadden kunnen blijven liggen. Op de airport vinden we een paar monitoren met gratis internet waar we net voor de vlucht gaat, nog snel een routebeschrijving naar ons hotel op een stuk papier schrijven. Na een vlucht met Jetstar, die te omschrijven is met "koud" of "artische temperaturen" landen we keurig op schema anderhalf uur later op Melbourne airport. Na snel onze bagage opgehaald te hebben, gaan we naar Europecar om onze auto op te halen. Wat blijkt is dat de bestelde auto niet aanwezig is en het afkopen van elk risico (wens van margreet) nog een kostbare zaak is. Uiteindelijk krijgen we een kleinere auto en wordt het verschil gedeeltelijk verrekend met het kleinere (nul) risico. Onze nieuwe vriend voor de komende dagen luistert naar de naam "kermit" of "gifgroen" wat vernoemd is naar zijn kleur. Nu op weg naar Melbourne. Na een half uurtje gereden te hebben komen we, met onze opgeschreven routebeschreven (wat achteraf een heel slim idee was van margreet) in de stad aan, wat nu blijkt een eenrichtingsverkeerdoolhof blijkt te zijn. Na de de binnenstad met de auto verkend (lees na een uur gezocht en verkeerd gereden) te hebben vinden we ons Mercure hotel midden in de stad. Na ingechecked en onze tassen uitgeladen te hebben moeten we alleen onze auto nog even parkeren in het QV4. Wat volgens de verstrekte routebeschrijving volgens de receptie 5 minuten moet duren neemt nog eens minimaal 30 min in beslag :-). Meteen maar even boodschappen gedaan bij Woolworth om vervolgens terug naar het hotel te gaan om even op te frissen. Hierna lopen we de stad in op zoek naar de federation square en de skyline. Na beide gevonden te hebben en ondertussen voor de regen geschuild te hebben (en tegelijkertijd in een hippe tent een drankje te hebben genuttigd) zijn we via Chinatown, waar we na even wat gegeten hebben (zoete kip, dimsum etc.) terg zijn gelopen naar het hotel voor hopelijk een betere nacht...
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 319/10/2012
Na een gebroken nachtrust waarbij we al om 4:30 klaarwakker waren, zijn we om 6:00 opgestaan om door een shuttlebus om 7:00 uur naar de airport gebracht te worden voor de vlucht naar Melbourne. Enige verwarring ontstaat er direct omdat op de ticket de internationale vertrekhal vermeld staat, ondanks de nationale vlucht. De chauffeur van de shuttlebus roept alleen maar "strange...very strange" als we toch vragen voor de internationale vertrekhal. Enig ongemakkelijk gevoel bekruipt ons wel als bljjkt dat we eerst de lokale (domestic) vetrekhal aandoen en de internationale vertrekhal ver weg van deze blijkt te liggen. Uiteindelijk blijkt het wel juist als we op de borden lezen dat onze vlucht via Melbourne naar Bangkok vliegt. Het is zo'n dag waarbij we, zo blijkt achteraf beter in ons bed hadden kunnen blijven liggen. Op de airport vinden we een paar monitoren met gratis internet waar we net voor de vlucht gaat, nog snel een routebeschrijving naar ons hotel op een stuk papier schrijven. Na een vlucht met Jetstar, die te omschrijven is met "koud" of "artische temperaturen" landen we keurig op schema anderhalf uur later op Melbourne airport. Na snel onze bagage opgehaald te hebben, gaan we naar Europecar om onze auto op te halen. Wat blijkt is dat de bestelde auto niet aanwezig is en het afkopen van elk risico (wens van margreet) nog een kostbare zaak is. Uiteindelijk krijgen we een kleinere auto en wordt het verschil gedeeltelijk verrekend met het kleinere (nul) risico. Onze nieuwe vriend voor de komende dagen luistert naar de naam "kermit" of "gifgroen" wat vernoemd is naar zijn kleur. Nu op weg naar Melbourne. Na een half uurtje gereden te hebben komen we, met onze opgeschreven routebeschreven (wat achteraf een heel slim idee was van margreet) in de stad aan, wat nu blijkt een eenrichtingsverkeerdoolhof blijkt te zijn. Na de de binnenstad met de auto verkend (lees na een uur gezocht en verkeerd gereden) te hebben vinden we ons Mercure hotel midden in de stad. Na ingechecked en onze tassen uitgeladen te hebben moeten we alleen onze auto nog even parkeren in het QV4. Wat volgens de verstrekte routebeschrijving volgens de receptie 5 minuten moet duren neemt nog eens minimaal 30 min in beslag :-). Meteen maar even boodschappen gedaan bij Woolworth om vervolgens terug naar het hotel te gaan om even op te frissen. Hierna lopen we de stad in op zoek naar de federation square en de skyline. Na beide gevonden te hebben en ondertussen voor de regen geschuild te hebben (en tegelijkertijd in een hippe tent een drankje te hebben genuttigd) zijn we via Chinatown, waar we na even wat gegeten hebben (zoete kip, dimsum etc.) terg zijn gelopen naar het hotel voor hopelijk een betere nacht...
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

dag 218/10/2012
Dag 2. Na heerlijk uitgeslapen te hebben tot een uur of 9:30, gaan we uit de veren, op zoek naar een ontbijtlokatie, die we snel vinden. Vlak in de buurt van het hotel vinden we een lokatie waar we in de zon een ontbijtje van scrammbled eggs en toast nutigen. Vervolgens volgen we pittstreet (een van de hoofdstraten in Sydney) verder naar beneden. We proberen ondertussen nog wat te pinnen, iets wat gisteren op de airport maar moeizaam lukte. Margreet lukt het niet om te pinnen, de ing kaart weigerd (iets wat een rode draad voor ons beide wordt op deze vakantie:-). Uiteindelijk komen we aan bij de haven, waar de twee stadsgezichten opdoemen...de sydneyn opera house en de harbor bridge. De eerste fotokaartjes worden volgeschoten. Na rondgelopen te hebben gaan we via pier 3 met de ferry naar Manly (die ons voorlangs de opera house langs vaart), alwaar we besluiten te gaan lunchen aan het water. Na deze lekkere lunch (salade nicoise met verse tonijn), lopen we over het brede strand en kijken naar de surfers. Vervolgens lopen we via het compacte centrum terug naar de haven alwaar we net nog de ferry halen. De zon schijnt heerlijk (25graden). Na een tochtje van 20minuten komen we weer aan in de haven van Sydney waar we een lekker ijsje eten (margreet: witte chocolace, robert: groene appel). We lopen terug naar het hotel om op te frissen en even te relaxen. Die avond lopen we naar Darling harbor om te gaan eten, maar vinden geen zaak voor een kleine hap. Teruglopende naar ons hotel komen we door chinatown en vinden een leuk en zeer druk tentje voor een kleine hap (wat verse noodles). Vermoeid lopen we terug naar het hotel met veel nieuwe impressies van deze fantastische stad. Op naar hopelijk een lekker nachtrust....
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Page 1 of 2
Last Page | Next Page
Hosting door HQ ICT Systeembeheer