'Steek je hand uit! ' Vaak wordt dit naar een kind geroepen dat al fietsend een weg in wil slaan, maar vergeet zijn hand uit te steken. Het wordt gebruikt om een kind te corrigeren en te beschermen voor het gevaar dat dreigt als hij niet zijn hand uitsteekt! Op dat moment heb je een hele goede reden om deze woorden te roepen.

Maar het is niet de reden waarom ik ze hier gebruik. Ik bedoel het namelijk niet op een corrigerende en waarschuwende manier. Ik zie het als een oproep voor leerkrachten. Als leerkracht heb je namelijk ook de taak om je hand uit te steken. Dagelijks sta je in contact met een groep kinderen. Elk kind heeft zijn eigen verhaal. Heeft zijn eigen talenten. Heeft zijn eigen problemen. Heeft zijn eigen angsten. Als leerkracht heb je de taak om dat kind 'bij de hand te nemen'. Je neemt het kind bij de hand om het een stapje verder in zijn ontwikkeling te brengen. Een stapje verder in zijn cognitieve ontwikkeling. Kinderen gaan namelijk naar school om op cognitief gebied iets te leren. Als leerkracht kan jij een kind die kennis aanreiken en ondersteunen in het zelf vergaren van die kennis. Maar ook op sociaal-emotioneel gebied kan jij enorm veel betekenen voor een kind. Kinderen moeten leren om samen te werken, om te communiceren, om over gevoelens te praten en ga zo maar door. Een kind moet zo veel leren! Als jij dan je hand uitsteekt en het kind de mogelijkheid geeft om die hand aan te pakken, kan je een kind een stapje verder brengen. Een stapje verder richting het volwassen worden. Richting het zelfstandig worden.

Maar let op. Ik zeg niet dat jij dat alleen doet. Ouders steken dagelijks hun handen uit en helpen hun kinderen telkens weer een stapje verder. Als het goed is..... Hoe mooi is het als je dan als school en ouders samenwerkt om het kind een stapje verder te brengen. Ouders kennen hun kinderen namelijk het beste. En met hun kennis kan jij beter aansluiten bij het kind. Jouw uitgestoken hand wordt dan nog krachtiger. Steek je hand dus uit! Een kind heeft dat zo hard nodig!

Voor voetballiefhebbers is dit vast een welbekende uitspraak. Hij is namelijk afkomstig van de voetballegende Johan Cruijf. Ik moet eerlijk toegeven dat hij voor mij onbekend was. Mijn interesse voor voetbal wordt vaak pas gewekt als er een EK of WK in aantocht is. Je kunt je dus voorstellen dat mijn voetbalekennis beperkt is. Toch heb ik iets met deze uitspraak. Al is het dan om een hele andere reden....

Consequent zijn. Kinderen corrigeren. Twee aspecten van het lesgeven waar ik echt moeite mee had. de grootste reden daarvoor was dat ik 'de lieve juf' wilde zijn. Wanneer ik een kind corrigeerde, was ik vaak 'bang' dat hij me nu niet meer zo leuk zou vinden. En ik wilde toch echt wel heel graag een leuk juf zijn. Een juf waar de kinderen gek mee zijn. Al snel leerde ik dat het echter niet zo werkte. Het kwam de sfeer in de groep niet ten goede als ik niet consequent was. Dus moest ik toch echt een omschakeling gaan maken. Ik moest zorgen dat ik ook consequent zou worden.

Ik kan eerlijk toegeven dat ik dit in het begin wel lastig vond. Ik kan me veel momenten voor de geest halen waarop ik in dubio stond: corrigeren of door de vingers zien? En als ik dan gecorrigeerd had, voelde ik me vaak weer schuldig. Hoe kon ik het nou weer goedmaken? Was ik echt niet te streng geweest? Als ik dit aangaf, werd mij vaak uitgelegd hoe belangrijk het is om consequent te zijn. Ik luisterde naar wat ze zeiden en geloofde ook echt dat het waar was. Maar op de een of andere manier landde het nog niet. Ik was wel consequent, maar niet van harte!

En toen kwam ik op het SBO terecht. Ik werd door de kinderen uitgeprobeerd en merkte hoe belangrijk het was dat ik deed wat ik zei. Ik merkte dat consequent zijn echt nodig was. Deze ervaring zorgde ervoor dat er langzaam iets in mij ging veranderen. Het schuldgevoel dat ik had wanneer ik corrigeerde, werd een stuk minder. Toch was ik er nog niet. Ik kon nog steeds niet zeggen dat ik het me eigen had gemaakt.

Mijn LIO, de laatste fase van mijn studie. Het consequent handelen had ik als doel gesteld. Ik wilde er hard mee aan de slag gaan. En door te ervaren, reflecteren en te communiceren met mijn mentoren kwam ik tot het punt waar ik zo graag wilde komen: IK HAD HET DOOR! Ik voelde me niet meer schuldig. Ik had niet meer het idee dat ze me niet meer lief vonden als ik corrigeerde! Ik zag in hoe belangrijk het is voor de kinderen om duidelijk de grenzen aan te geven. Pas als je consequent bent en de kinderen duidelijk grenzen aangeeft, voelen ze zich veilig bij jou in de groep. Ik heb het me eigen gemaakt. Het gaat goed!

Het is dus altijd goed om dit citaat voor je te houden als het lijkt dat je iets maar niet onder de knie kunt krijgen. Je moet het eerst doorhebben. En soms kost dat even tijd.

Maar als je het doorhebt, dan zul je het ook echt zien!

Soms vind ik het gewoon heerlijk om eventjes rond te kijken op sites van andere juffen en meesters. Gewoon omdat het leuk is. Of omdat ik op dat moment echt even inspiratie nodig heb voor een leuke les. Ik denk dat dit iets is wat elke Pabo-student of fulltime leerkracht wel herkent! Bepaalde sites schieten op zo'n moment gelijk door mijn hoofd. Dat zijn namelijk sites waar ik eerder al leuke ideetjes heb opgedaan of leuke spelletjes vandaan heb kunnen halen. En aangezien een weblog de ultieme plek is om kennis te delen, wil ik nu graag een paar favoriete sites van mij met jullie delen! Wie weet heb je er wat aan!

http://www.jufjanneke.nl/index.htm  -  een site waar kleuterjuffen van alles kunnen vinden!

 http://www.spelletjesplein.nl/sitemanager.asp?pid=18&plein=352  - allerlei leerzame spelletjes!

http://www.proefjes.nl/ - de leukste proefjes om in je klas uit te voeren!

http://www.digischool.nl/po/community12/?page=custom&file=thema.html - een bron van informatie!

http://www.meestermichael.nl/ - voor alle bouwlagen is hier wat te vinden!

Ik zou zeggen: neem eens een kijkje op de sites en ervaar zelf of je er iets aan hebt!  Er zal voor mij vast nog wel eens vaker een surfmomentje komen, dus wie weet staan er binnenkort meer sites bij!

Een visie ergens op hebben. Dat klinkt altijd zo makkelijk. Want hoe moeilijk is het om te zeggen wat je ergens van vindt? Maar toch komt er wel meer bij kijken. Om echt tot een goede visie te komen is het toch wel belangrijk dat je allerlei voor en tegens afweegt en er ook over nadenkt wat jij nu echt zelf belangrijk vindt. Iets wat ik geprobeerd heb bij het schrijven van mijn visie op godsdienstonderwijs. Beter gezegd: mijn Visie op godsdienstonderwijs.

Misschien denk je nu wel: hoe kan het dat je in het vierde jaar van de Pabo nog steeds moet nadenken over je visie op godsdienstonderwijs? Onderhand heb je toch wel genoeg ervaring opgedaan om je mening erover te kunnen vormen? En in zekere zin snap ik dat ook wel. Maar ik heb ervaren dat het wel wat ingewikkelder ligt dan dat. Ik heb inderdaad tijdens mijn stages allerlei ervaringen opgedaan wat betreft de vorgeving van het christelijke onderwijs. Toen heb ik dingen ontdekt die me enorm aanspraken, maar ook zaken die me een beetje tegenstonden. Zo begon ik al wel een beetje een visie te vormen. Daarnaast heb ik me in de loop van de jaren ook moeten verdiepen in allerlei literatuur rondom godsdienstonderwijs. Daardoor werd ik ook aan het denken gezet. En mondeling kan ik over het algemeen best zeggen wat ik belangrijk vind. Maar op zo'n moment sta je er niet altijd echt bij stil of hetgeen je zegt ook helemaal overeen komt met je visie. Soms ben je zo druk in gesprek dat het praten sneller gaat dan het denken. In dit visiestuk werd van mij verwacht dat ik het echt opschreef. Tijdens het schrijven maak je nogmaals een denkproces door. Je zoekt naar woorden om het echt zo te formuleren dat het past bij jou. Ik schreef, herschreef en las het nog een keer extra goed na. Ik wilde dat het echt zou kloppen met wat ik voel en denk over godsdienstonderwijs!

En terwijl ik dit schrijf, ligt mijn visiestuk veilig en wel bij mij in de kast. Ik heb hem namelijk helemaal af. Misschien ben je wel benieuwd wat ik nou exact opgeschreven heb. En hoewel ik mijn visie graag wil delen, is het denk ik goed als ik me tot een paar zinnen beperk. Het verslag zelf is te groot om hier te publiceren. Wel kan ik, als ik erop terugkijk, 3 kernwoorden uit het stuk halen. Respect, Liefde en vooral Jezus staan centraal! Ik vind het belangrijk dat kinderen te horen krijgen dat Jezus enorm veel van hen houdt. Door Zijn Offer is het voor ons mogelijk om na ons leven bij God in de Hemel te komen. Hij heeft voor onze zonden aan het kruis geleden en dat mogen wij nooit vergeten. Daarbij hoop ik dat kinderen leren om respectvol en liefdevol met een ander om te gaan. Dat ze weten dat verschillen niet afgekeurd, maar gerespecteerd moeten worden. Jezus is daarbij ons voorbeeld. Hij leerde ons dat we met liefde en respect met onze naaste (vriend of vijand) om moeten gaan!

Het liedje 'Meer en meer' verwoordt het erg mooi. Het zou toch mooi zijn als elk kind dit nazingt? Luister zelf maar eens!

http://www.youtube.com/watch?v=qaYgT6vIYvc

Lesgeven kan niet zonder het kind te tonen dat je hem waardeert om wie hij is!