Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Jai India: terug naar het moedercontinent.

Thuis

14:32, 23/3/2008 .. 0 comments .. Link

Het is 6.30 uur. Zondag. Rillerig en koortsig zit ik in mijn slaapkamer achter mijn computer, terwijl buiten de sneeuwresten op straat me vertellen dat ik toch echt in Nederland zit. 33 graden verschil! Dat is zelfs voor een gezond lijf als dat van mij een opdoffer... Uitzieken maar... Het is goed om weer thuis te zijn.

 

De terugreis was goed, ik had alleen wat gedonder rond een fles whiskey die ik in het vliegtuig gekocht had, en ben omdat ik een aantal keer mijn tas moest uit- en inpakken mijn fotocamera kwijt geraakt... Damn! Bellen dus maar en hopen dat iemand hem gevonden heeft.  Zonde anders van de camera en van de foto's van de laatste anderhalve week. Nu ja, het is out of my hands. Hopen dus...

 

Ik kan nu gaan terugkijken.Het was een prima vakantie. India blijft een fascinerend land en ik heb bij het vliegveld ook geen 'vaarwel' gezegd, maar 'tot ziens'.

Voor wat betreft mijn persoonlijke doelstellingen kan ik alleen maar zeggen dat ik geslaagd ben. Ik kan me prima redden in mijn eentje en het reizen an sich bevalt me prima. Nu is India ook een land waarin dat prima kan dus dat is mooi. Het geeft mijn zelfvertrouwen wel een boost.

De hoogtepunten van mijn vakantie waren absoluut Hampi en Varanasi, zoals ik dat verwacht had...

 

Wat ga ik missen?

- Mijn scooter: gisteren reed ik op mijn fiets door de stad en moest echt wennen aan het feit dat ik zelf weer moest trappen. Dat ding gaf me zo'n vrijheid!

- De kleuren: India blijft betoverend

- De vrijheid: logisch.

- Het eten

 

Wat ga ik niet missen?

- Het feit dat ik opval: in India wordt je als toerist toch behandeld als 'toerist' en ik vind het ook wel prettig om even 'gewoon' mezelf te kunnen zijn...

- Het klimaat: ik ben slecht bestand tegen de hitte

- de hygiene: het feit dat mijn slaapkamer schoon is en dat ik buiten niet gelijk tussen het ongedierte zit, vind ik erg luxe.

- het feit dat je continu moet opletten of je niet opgelicht wordt.

 

Kortom: het is goed om weer thuis te zijn, afronden maar, de foto's inscannen en voorbereiden op de volgende vakantie! Ik zal volgende week alvast vijf weken vrij in gaan boeken!

 

Einde van deze blog.  

P.s: ik zal nog wel wat foto's inscannen...



Ineens weet ik het!

21:33, 19/3/2008 .. 1 comments .. Link

Hotsend en botsend zoekt de fietsrikshaw zich een weg door de pikdonkere straten van de 'moghul'-wijk van Varanasi waar een half uur geleden alle electriciteit is uitgevallen. De krampen in mijn buik worden erger. Ik schreeuw naar de rikshawrijder:'when will we arrive at this hotel for Indian (in godsnaam dan maar Indiaas!) toilet?' Terwijl ik benauwd om me heen kijk of ik niet ergens naast een muurtje kan gaan hurken (maar nee, we crossen door een -zelfs nu nog- druk winkelgebied), herhaal ik in mijn hoofd datgene wat er al de laatste 10 minuten doorheenjaagt:' shit-shit-SHIT! WAT DOE IK HIER!!!)

 

Eerder die dag: plotseling weet ik het: ik ga zijde kopen! Zoals dat bij mij werkt, is dit iets 'op mijn lijstje van dingen die ik ooit wil doen' en popt dat nu naar voren en moet ik dat gelijk doen ook. Het is tegen vijven en ik duik de Rough Guide in om 'even te gaan kijken'  bij een paar adressen. Ik stop wat geld in mijn portemonnee en ga de stad in.

De fiets-rikshaw die ik tegenkom 'weet mijn adres wel te vinden' (ik heb er mijn twijfels over...) en we gaan op pad. Na 2 minuten staan we in een verkeerschaos zoals die enkel hier plaats kan vinden: van vijf plekken komen tegelijk een paar duizend fietsen, rikshaws, motoren, scooters en voetgangers en die willen tegelijk door elkaar heen allerlei richtingen uit. Gefascineerd volg ik het geschuifel, geduw en de commentaren die bij dit volk horen. Ik ben betoverd: hoe doen ze dit! Zonder enige wanklank?!

Na een minuut of 20 zijn we over het kruispunt en vervolgt de beste man zijn weg... Naar de fietsenmaker, want de linkerband heeft een aneurisma en ik word elke wieldraai bijna gelanceerd. Na vijf minuten kunnen we verder... Maar waarheen?

Na 20 minuten rijden is het duidelijk: het wordt donker en de rikshawrijder heeft geen flauw idee waar ik heen wil. Ik besluit tot een noodgreep: 'just take me to a shop!' We komen aan bij een handelshuis.

Binnen in het zijdehuis word ik naar de kelder gedirigeerd, waar een soort matrassen op de grond liggen met in het midden bankjes.  Ik doe mijn schoenen uit en neem plaats. Naast mij zit een kudde vrouwen die er zo te zien al een tijdje zit: de grond is bedolven onder kleurige lappen zijde... Een man vraagt waar ik naar op zoek ben. Ik mompel iets van ' just looking... ...cover for blanket' Hij komt aanzetten met een hele stapel spreien. 'No-no, that's not what I mean!' Hij komt aanzetten met lopers, shawls en kussens. Ik kap zijn verhalen af en pak een stuk papier uit mijn rugzak, waarop ik hem zo goed en zo kwaad als dat kan, uitleg hoe een dekbedovertrek er uitziet en wat ik wil... 'SILK SHEET!" Nee, dat heeft hij niet. 'O, you mean sleepingbag!'  Ook dat bedoel ik niet. Ik besluit om te vertrekken.

De rikshawrijder weet nog wel een shop. Hij neemt me mee de moslimwijk in, waar de goede zijdewinkels zijn. Ik vertrouw het maar half en ben mezelf maar al te bewust van het feit dat ik twee maandsalarissen aan roupees bij me heb, en hou mijn rugzak stevig vast, zeker als we door het electriciteitsloze deel fietsen.

We komen aan bij een shop. Ik word hartelijk ontvangen en de man laat me wat stalen zien. Prachtig! Hehe! Eindelijk! Ik besluit om 2 dekbedovertrekken met kussens te laten maken en 2 lakens. 9 uur gaan we terug. Dan voel ik een kramp. O nee! Niet nu! Niet hier...

Ik stuur de rikshawrijder het hotel in om te vragen of... Het mag. De portier rent naar een verlaten kamer. Strompelend en half rennend bereik ik de verlaten hotelkamer waar ik naar binnen struikel en met een laatste wanhopige beweging de grendel dicht gooi. MIJN GOD! GERED!

Het nadeel van dit impulsieve soort acties is dat ik later spijt krijg: de volgende ochtend besluit ik 'om het nu goed te doen' en ga ik zaken vergelijken. Ik zie bij een zaak een prachtkwaliteit satijnzijde liggen en besef dat besluit dat de 'zijdeman van gisteren' me genaaid heeft. Snel pak ik de rikshaw om de boel te annuleren.

Daar aangekomen krijg ik thee, we bespreken de zaak nogmaals en hij weet me gerust te stellen... Het is ECHT zijde (hij doet de brandproef en inderdaad: het ruikt als haar!) Maar toch zonde van die andere kwaliteit.

Ehhh, weet je wat? Ik koop dat ook!

Eureka!

En dus koop ik van die prachtige kwaliteit ook 2 lakens, heb ik extra. De lakens zijn toch het fijnste. En nu ben ik danzij mijn impuls morgen weliswaar ongeveer 16000 roupees armer (ongeveer 260 euro) maar heb ik wel 2 prachtige zijden dekbedovertrekken en 4 prachtige zijden lakens rijker! En daar ben ik erg gelukkig mee!

Hoe nu mee te nemen morgen? Dat zien we dan wel weer!



Geweld

07:41, 18/3/2008 .. 0 comments .. Link

Ik zag gisteravond vanuit het hotel hoe beneden op de ghat voor het hotel een man in elkaar getrapt werd door een groep Indiers. Hij scheen gedronken te hebben en een vrouw belaagd te hebben. Dat was dom van hem. Je moet van vrouwen afblijven als die niet aangeraakt willen worden. En van toeristen helemaal. Dat vond de groep ook. Met de energie waaree een groep hyena's zich op een prooi stort, stortte de groep zich op de man. Schoppen, slaan en weer schoppen. De man lag op de grond te huilen. Sommigen liepen er omheen om een goed plekje te zoeken om te trappen. Vooral zijn hoofd was populair... Het hotelpubliek kon het niet waarderen: met 20 een man trappen die op de grond ligt... Maar ja, zo doet men dat hier. Ik vraag me wel hoe dat past in hun filosofie/religie: is geweld niet 'bad karma'?

Het is raar in India dat er niet meer geweld is dan dat er is: het zijn zoveel mensen op elkaar! Elke dag koninginnedag, logisch dat, ALS er geweld plaatsvindt, het groepsgeweld is en dat het geweld heftig is. Er is hier zoveel opgekropte emotie! Ik las in de krant over publieke lynchpartijen, over mensen die, nadat ze, kennelijk drinken, ruzie kregen met een jongetje, hem in elkaar sloegen en hem vervolgens in brand staken... Het geweld moet er uit; is het niet via geoorloofde manieren dan wel via ongeoorloofde manieren. En Indiers hebben iets raars met drank: het is niet voor niks op veel plekken verboden. Indiers kunnen niet tegen drank en veel huiselijke problemen spelen zich af in een sfeer van drankmisbruik. Vooral door mannen.

Ik zit nu echt te wachten tot ik weg kan... Gisteren keek ik of ik nog even ergens heen kan, maar dat wordt zo'n gevlieg, daar heb ik geen zin in... Dus maar een beetje in de stad ronddolen (het marketgebied blijft fascinerend!) en langs de ghats slenteren. Ik heb voldoende souvenirs, daar hoeft niks bij, en voor de rest... ontspan ik lekker met een boek in de schaduw.



's Ochtends na het ontbijt:

08:59, 17/3/2008 .. 0 comments .. Link

's Ochtends na het ontbijt: ik zit op het dakterras en drink van mijn 'black tea'. Ik realiseer me plots dat ik hier nog drieeneenhalve dag zit! Damn! Het begint te kriebelen! Ik wil er uit1 Weer onderweg zijn!. Raar is dat! Dat is zo 'niet zoals ik mezelf ken'! Ik ben een thuisblijver! Lekker veilig!

In het kader van 'beter laat dan nooit' ben ik een paar jaar geleden, toen ik eindelijk het geld er voor had en meer rust in mijn hoofd, gaan nadenken over het fenomeen 'vakantie' en 'reizen'. Daarvoor had ik er zelden tot nooit het geld voor en ook niet de behoefte. ik was veel te veel bezg met overleven en de dagelijkse dingen. Nu heb ik mijn dagelijkse dingen voor elkaar en is het tijd om mijn blik te verruimen. En nu doe ik dit soort dingen. Nu zit ik in het brandpunt van india te wachten op mijn vlucht naar Delhi en naar huis, en ben daar niet rouwig om, want 6 weken is een mooie tijd voor een vakantie, maar toch kriebelt het! Ik wil verder! Naar het westen, naar het oosten! Er is nog zoveel dat ik niet gezien heb!


Ik belde mijn moeder: ze is afgelopen week op meubeljacht geweest met mijn zus en zwager (ze doen zoveel voor haar!) bij een chique meubelverkoper (waar ik zelf ooit ook nog gewerkt heb... grappig!). Mooi is het om te zien dat mijn moeder nu gwoon kiest wat ze mooi vindt i.p.v. te kijken naar 'wat de anderen willen'. Ze heeft nu de financiele en persoonlijke vrijheid daarvoor. Ze zei: ' ik geniet erg van het feit dat ik nu geld heb. Vroeger waren we zo arm dat ik nooit aan mezelf kon denken en nu eindelijk, nu ik 84 ben, begint het tot me door te dringen dat ik kan doen wat ik wil.' Ik heb hetzelfde. Dat geeft een goed gevoel! 

 

Verder:

Met een brede grijns loop ik over de snikhete markt bij de main ghat: zonet dacht ik een shotcut te nemen maar kwam uit in het kippen- en visgedeelte van de markt. Bad choice met deze temperatuur. Ik waad voorzichtig door een ondefinieerbare massa terwijl naast me aan beide kanten enkel moord en doodslag zichtbaar is. Ik sla een hoekje om en staar naar een drillerige massa visingewanden die een jongen trots voor zich heeft liggen. Ik knipper met mijn ogen en besluit terug te keren. Phew!


Vandaag kan ik overal tegen. Ik laat alle aanbiedingen van: toekomstoorspellingen, zijde, rikshaws, hasheesh, massages, boten en wat dies meer zij mijn humeur niet bederven. Sterker: ik word erg vrolijk van het onverwoestbare optimisme van de mensen hier en van de niet te stoppen pogingen om geld te maken... Positieve ondernemingszin! Geeft me energie!




De Ganga

21:19, 16/3/2008 .. 0 comments .. Link

Ochtend aan de Ganges. Mensen baden zich in het heilige water zoals hun ouders en voorouders dat al eeuwen doen, de vissers gooien hun netten uit, het is druk bij de burning ghats, een man speelt fluit terwijl hij langs de trappen dwaalt. Idyllisch he!

Alleen wordt dit alles omrand door de gekte en kakafonie die het 20e eeuwse India kenmerkt.

 

Ik zou willen dat ik een goed beeld kon geven van de tweeslachtigheid die deze stad kenmerkt. Varanasi bellchaamt voor mij alles wat India zo bijzonder maakt. Het is een brandpunt van heden en verleden. India in een microcosmos.

Ik kwam eergisteren aan in de middag. In plaats van met de taxi te gaan, besloot ik mezelf in een lokale bus te wagen. Met moeite wist ik mezelf en mijn tassen in de bus te proppen die naar de stad ging. De mensen in de bus vonden het erg grappig: zo'n blonde toerist die zich niet verstaanbaar kon maken en bij alles zei: 'no problem!'

Uiteindelllijk kwam ik bij het station alwaar ik een fietsrikshaw nam naar de Ganges. Het bleek dat die dag de premier langskwam, dus een groot deel van de mainstreet en het daarachter lliggende doolhof van steegjes en sloppen dat de verbinding vormt tussen de main street en de ghats, waar ook mijn hotel zich bevindt, was afgesloten. Uiteindelijk kwam ik bij het hotel, waar ik me incheckte...

Dan Varanasi: naast de ghats vind ik het winkelgebied tussen de ghats en de mainstreet het interessantst; nog nooit heb ik zoveel activiteit in zulke smalle straatjes gezien! Winkel aan winkel (vaak niet meer dan een slecht verlicht gat in een gevel) probeert men mijn aandacht te vangen en honderden mensen dringen zich gemoedelijk door dit doolhof, regelmatig opzij getoeterd door brommer of fiets (hoe durven ze dat!), of wijkt de massa voor een hond, geit of koe die een steeg uitgekozen heeft om in te lopen of te liggen. Behoedzaam vind ik mijn weg hier. Na elke vijf meter wetend dat ik weer hopeloos verdwaald ben, zorgvuldig om de poep, modder, amorfe uitglijmassa en de beesten heen manouvrerend, mijn ogen gericht op de voor mij onleesbare teksten op de uitspanningen, die vaak een paar fotorolletjes (fotoshop!) of een tafel met computer (reisbureau) beloven. Bizar! En dat in een temperatuur die om 10 uur 's morgens al tegen de dertig graden loopt.

Ik ben nog niet bij de grote burning ghat geweest, wellicht doe ik dat vandaag. Gisteravond heb ik een boottocht gemaakt langs de verlichte ghats. Fascinerend! Vanmorgen zag ik dat al mijn foto's onscherp waren. Helaas!

 

Woensdag reis ik waarschijnlijk terug naar Delhi: het vliegtuig terug zou 2x de prijs van de heenvlucht bedragen... Dat heb ik er niet voor over. Dan maar een nacht in de sleeper. Ik hoor het zo. 

 

Vrijdag terug. Ik kan niet zeggen dat ik het erg vind. Ik kan ook niet zeggen dat ik het hier zat ben. Ik kan wel zeggen dat ik de rust wel zal waarderen. En dan ga ik het bijzondere hier missen. Zoals altijd. 



Bekentenis

16:04, 13/3/2008 .. 0 comments .. Link

Zal ik eens wat bekennen? Ik heb eigenlijk een hekel aan mensen. En dan bedoel ik dat niet als individu maar als sociaal opererende wezens. Het is een zwak punt van me. Ik kan me daar niet voor afschermen. Al van jongs af aan kan ik me medescholieren herinneren die aardig doen zolang ik iets te bieden had en me daarna weer negeerden. Bah! Ik haat ze! Opportunitisch geglij!

In India is het wat dat betreft niet makkelijk: alles draait hier om geld en om baksheesh. Van de man aan wie je de weg vraagt, via de man die de deur voor je open wil houden tot de mensen die ongevraagd je spullen tillen of de roomservoce of de mensen in het restaurant: allemaal willen ze maar 1 ding. Money!

- Do you need a taxi/rikshaw? MONEY!

- Shall I take your bag? MONEY!

- Sorry sir, no change! MONEY!

En het is allemaal van dat kleine rotgeld! Dat je nooit bij je hebt want ik heb voornamelijk honderdjes en vijfhonderdjes bij me, en die kan niemand wisselen! Net als dat de meters in de rikshaws het nooit doen bij toeristen. Allemaal ERGERNIS!

Verder vermaak ik me prima!

Gisteren kwam ik om half 8 aan in Hydrabad. Moe, koud en maar op zoek naar 1 ding: een hete douche! Het hotel dat een medereiziger me had aanbevolen bleek uiterst matig te zijn, maar het water was warm! Dan ontbijt. Na een halve morgen door een wildvreemde stad gezworven te hebben zonder 1 glimlach gezien te hebben, besloot ik dat Hyderabad niet een interessante stad is voor mij. Druk, heet en gestresst. Onvriendelijk. Bad vibes.  Weg hier!

De jongen die verteld had dat er tussen Hyderabad en Varanasi een directe vlucht zat, had gelogen. ^$%#!!! Waarom denk ik niet gewoon na en controleer ik zaken niet voordat ik mijn al geboekte en non-refundable vluchten naar Delhi cancel! Nu kan ik dubbel betalen! Damn! De man bij de hotelreceptie kwam met 2 opties: of vliegen, wat 14.000 rs zou kosten, of met de trein, wat 32 uur zou kosten... Lekkere keuze! Bij navraag bleek de trein trouwens vol te zijn, dus het werd vliegen. Hij zei er bij dat ik het beste direct op het vliegveld kon boeken, want dat scheelde 400 rs. Eindelijk! Een vriendelijk mens! 

Ik nam de rikshaw naar het vliegveld en boekte 2 vluchten: 1 naar Delhi, 1 van Delhi naar Varanasi. Omdat ik shopte bleek de schade mee te vallen... Ik hoefde 'slechts' 4000 rs dubbel te betalen, zo'n 50 euro dus... Pfff. Het feit dat ik de controle weer had over mijn leven, verbeterde mijn humeur trouwens aanzienlijk.

Na heerlijk gelunched te hebben bij een chique hotelrestaurant besloot ik er een 'binnenzitdag' van te maken zoals ik dat thuis ook wel doe. Lekker.

Ik realiseer me weer dat ik om te ontspannen niet op vakantie hoef. Ontspannen is voor mij in een bekende omgeving zitten met vertrouwde dingen om me heen: op het balkon zitten met een lekkere espresso en het NRC terwijl ik door de slaapkamerdeur mijn zoon vals hoor neurien en ik weet dat hij in mijn blauwe vakantiebroek en met mijn sokken aan achter de computer zit te kruimelen met een door mij gesmeerd broodje pindakaas. Dan ben ik gelukkig.  Of als ik met vrienden ben. Of als ik bij de Brouwerij zit met een lekkere Zatte.

Nu zit ik in mijn hotelkamer met een roomservicebiertje tv te kijken. Ook leuk, maar een gevolg van de keuze om hier te zijn. Geen directe keuze..

Vervolg: donderdag. vanmorgen heb ik uitgecheckt, heb beroerd ontbeten en ben op weg gegaan naar de Berla Mandir tempel op de heuvel. De Berla Mandir temple is een recent gebouwde tempel, geheel uitgevoerd in wit marmer, met vanaf het hoogste punt een prachtig uitzocht over de stad... Mooi. Dan weer naar beneden. Als ik beneden ben, kijk ik tevergeefs of ik die man nog zie.

Gisteren zag ik een man op het trottoir. Of 'man', het leek meer op een hoeveelheid botten met huid er omheen. Hij lag op het trottoir in de middaghitte terwijl naast hem het verkeer raasde. Hij lag op zijn buik met zijn benen aan weerzijde van zijn lijf opgevouwen naar buiten toe, met zijn gezicht op een kussen. Hij had een muts op. Ik bleef staan kijken. Hij MOEST dood zijn. Niemand kan zo liggen. Probeer het maar eens: op je buik liggen met je wang op een kussen en dan je 2 benen aan weerszijden van je lijf opvouwen met je voeten naar buiten en dan je armen ook nog langszij op je voeten. Als een kikker. Met je knieen in je oksels bijna. Een rikshawrijder die stopte om me ongevraagd een rit aan te bieden zag me kijken. Ik vroeg: 'is he dead?' Hij maakte het 'slaap' gebaar. Jaja. Vast. Dat gebeurt er dus als je geen fooien of geld krijgt hier. Dan kan het gebeuren dat je, terwijl het middag is en het 32 graden is, op het trottoir opgevouwen ligt met een muts op.

P.s. ik had 'voor de zekerheid' 2 ampullen genomen voor in de bus... Het werkte. Wow!



impressies

12:41, 11/3/2008 .. 1 comments .. Link

...het worden dus bananen vandaag. Nadat ik mezelf heb uitgecheckt bij het hotel en op weg ga naar de tempel die ik vanmorgen zag, vertellen mijn ingewanden anders. Ik bereik op tijd het toilet en ga bananen kopen. De dame van de kar die de bananen verkoopt, raakt met het geld eerst de bananen aan, brengt het dan naar haar voorhoofd. Mooi: ze bedankt de produkten voor het brengen van goede karma...

 

De tour die ik neem is prachtiig. De gids wet veel te vertellen over wat ik zie, ik kan volop vragen stellen en de monumenten zijn indrukwekkend. Er is hier zoveel te zien! Ik hoor weer over de beeltnissen van de goden: Shiva met als transportmidel de buffel, Vishnu met de adelaar (Garuda)...  Ook weet hij me te vertellen dat Vijayanagar (Vijaya = protect and nagar=place) speciaal gebouwd is tegen de Mogul moslims en op haar hoogtepunt een half miljoen inwoners had (!!!)

 

Ik pak de boot naar de overkant en pak een rikshaw naar de Hanuman tempel. (die tempel is gebouwd op de plek waar volgens de overlevering Hanuman geboren zou zijn). De chauffeur probeert me nog wat weed te verkopen maar daar heb ik geen trek in. De trappen naar de tempel zijn killing: 500 in totaal en dat in 30+ graden. Boven aan de trappen is er een prachtig uitzicht en een tempeltje met daarin de vewachte taferelen: ik ga dus weer naar beneden. 

 

Mowgli. Ik zit om 14.00 uur aan een welverdiende koude Kingfisher en bestel wat te eten. Het is ZO warm hier! Ik zet mijn Ipod aan: the Cure weet wat verkoeling te brengen met haar heerlijke somberte. Ik droom van vage avonden in de Korsakoff... Het eten komt, ik bestel nog een biertje. Naast me komt een meisje zitten. Ja hoor: 'please give me a soda-water.' Ik HAAT sodawater drinkers! Het zijn van die droge types die urenlang de beste stekken in beslag nemen en maar 1 consumptie nemen. Sodawater! Bah! Ik besluit het eten aan de vliegen te gunnen. Ik kan niet eten als er continu vliegen in mijn neus en oren kruipen.

 

Aangekomen bij de boot blijkt die eerst leeggehoost te moeten worden. Er stappen 2 iets te dikke witte meisjes uit, gekleed in felgroene rokjes. Ik zit in het gras met Robert Smith's geklaag in mijn oren en moet aan 2 zuurstokken denken. Of twee firecrackers. PLOP! Ik grinnik. Het wordt tijd dat ik weer naar huis ga. Het is mooi geweest. Nog 10 dagen en me dan storten in het nagenieten en me voorbereiden op de volgende reis... Maar eerst: Hydrabad en Varanasi.



Kijk de zon. Hij schijnt!

11:23, 11/3/2008 .. 0 comments .. Link

Na mijn ontbijt, bestaande uit 1 glas thee, 2 glazen verse pineapple juice, een bord heerlijke fruitsalade en een halve omelet (ik had weer teveel besteld! Maar ja, gisteravond niet gegeten he!) voel ik me als een prins. Ik kijk voor me uit, over de rijstvelden naar de rivier met een klein tempeltje er in en de keienhopen aan de overkant van de rivier.

 

Vanmorgen ben ik om 5.30 opgestaan om via een klauterpartij in het donker aan te komen op  een uitkijkplek op een heuvel voor de 'sunrise'. Die zonsopgang was prachtig, alleen toen er een groep russen aankwam ben ik hem gesmeerd. Veel te lawaaierig!

Het wordt vandaag weer een drukke dag. Ik zag  vanaf de uitkijkpost nog een groie tempel die ik gemist heb, daar ga ik dus heen, ik ga naar de Hanuman tempel aan de overkant van de rivier (het verhaal wil dat daar Hanuman, de god met het apengezicht, geboren is. De keien zijn daar neergesmeten in een oorlog tussen Hanuman en anderen. Ok...), wellicht nog naar een plaatsje aldaar, moet nog mijn cv vertalen in het Engels en versturen (werd weer gebeld door een detacheringsbureau, nu voor een baan in Hoofddorp) en om 17.30 uur ga ik de sunset bewonderen. Om 20.00  uur vertrekt de nachtbus naar yderabad, waar ik om 6.30 uur aankom. Pfffffff, weer een nachtje niet slapen dus...



Graven in het verleden.

09:24, 10/3/2008 .. 0 comments .. Link
Ik kijk naar buiten. Licht. Mooi. Ik doe mijn telefoon aan om te kijken hoe laat het is. 6.50 uur. Weer niet uitslapen dus... Tja, dat krijg je er van als je er om half 9 in ligt! Ik zet mijn Ipod aan en droom even weg op ’selling England by the Pound’.  

 

Mijn kamertje is klein en eenvoudig. Geen tv, spiegel of leeslamp, ook geen heet water maar wel een muskietennet dat heel is en past. Mooi.

 

Dan Vajayanagar:

Gisteren 14.30 uur:  Ik sta op de kleine heuvel en kijk om me heen. Het is heet. Erg heet. Ik probeer me voor te stellen hoe het hier uitzag. Welke kleuren er geweest moeten zijn: ik denk scharlaken, oker, veel katoenkleur en blauw. Waarom? Ik weet het niet. Waarschijnlijk van Rubens schilderijen. Het is gokken want nu is er niks.

Rechts van me strekken de twee rijen dubbele kolommen met een dak zich een meter of vijfhonderd naar rechts uit om te eindigen in het niks. Dat is de bazaar waar vroeger edelstenen en andere handelswaar verkocht werd. Recht vor me ook een dubele rij met aan het eind een tempel. Links staat de indrukwekkende Tempel ter ere van een Vishnu incarnatie. Alles verlaten. Leeg. Als dood koraal ontdaan van alle kleur, al het leven. Ik vraag me af waarom hier het leven wel gestopt is en in Hampi niet.

Als ik daar op dezelfde plek zou staan zou ik grofweg het zelfde zien als hier. Rechts van me een straat met aan weerszijden dubbele kolommen waar nu de toeristenwinkeltjes in zitten (toch een raar idee: het internetcafe waar ik nu in schrijf is een met zachtboard afgeschut en met golfplaten bedekt hokje, maar wel met een granieten vloer van minimaal vijfhonderd jaar oud). Voor me zie ik geen tempel, maar wel een bazaar met winkeltjes en guesthouses op het stuk bazaar dat leidt naar de ghats aan de rivier, naar de trappen en het tempeltje in het water, waar net als eeuwen geleden, elke ochtend de mensen zich wassen. Links van me zie ik de grote tempel, met voor bij de ingang de verkoopsters van bananen en snuisterijen, en  waar het een drukte van belang is.

Het grote verschil is dat de ene tempel wel een hart heeft, en de andere niet... Het beeld van de ene tempel is gestolen door de moslimveroveraars, en dat van Shiva niet.

 

Het is en blijft een overweldigend gezicht: al die bouwwerken die nog steeds verhalen van een rijke geschiedenis. Van macht en welvaart. Het druipt van de stenen: van de grote pilaren waar tussen ooit de weegschalen voor het wegen van de edelstenen hingen, van de 3 meter hoge stenen poortdelen die op de grond voor het koninklijk paleis liggen (ooit bediend door olifanten), van de fundamenten van het koninklijk paleis zelf: een piramidevormige verhoging van een meter of 15 hoog, waar ooit het paleis op stond, gebouwd van sandelhout, baksteen en pleisterwerk.

Hoe heeft het hier geroken toen alles in brand stond? Wat is er gebeurd met de onmetelijke rijkdommen die de moslims meenamen bij hun plundering? Ik zal het nooit weten. Wel weet ik dat het slopen van religieuze beelden iets van alle tijden is: verderop staat een uit 1 stuk gehouwen beeld van een incarnatie van ik geloof Vishnu, als god met een leeuwenkop, met vier van zijn armen afgebroken. Zonde...  Ik vraag aan de gids waarom ze dat beeld gesloopt hebben. Hij antwoordt: ’ because it was an other religion’... Zucht...

 http://www.karnataka.com/tourism/hampi/

Ik blijf het moeilijk vinden al die goden: er zijn 3 oergoden, Brahma de schepper, Vishnu de verlosser of de herder, en dan Shiva de vernietiger, en alle drie de goden hebben verschillende incarnaties, al naar gelang de situatie, en ook nog zonen en dochters… Poeh!

Wel wordt de verwantschap met (of is het herkomst van?) andere godsdiensten en mythes duidelijker: de combinatie Krishna = Christus ligt erg voor de hand, al is het maar omdat de letter ‘Ka’ toen geschreven werd als dat wat nu het christelijke kruissymbool is… En ook de mythe van Odyseus lijkt wel erg veel op die van Rama. Beide zwerven ze lang door de wereld en beiden openbaren ze zich aan hun lief door het als enige kunnen hanteren van een reusachtige boog... Mooi. Is daar literatuur over? Ik ben benieuwd! Wellicht iets voor op een druilerige zaterdag.



Grappig...

16:01, 8/3/2008 .. 1 comments .. Link

Als toerist ben je onderdeel van de toeristenindustrie, en in een wereld die steeds kleiner wordt door de moderne technieken en steeds mobielere mens, begint die wereld steeds vlakker te worden.

Ik bedenk dat als ik in restaurant 'Mowgli' zit te wachten op mijn eten (Chicken Massala, op mijn verzoek 'Spicy', met vegetarische Beryani en een 'garlic naan') en van mijn warme Kingfisher biertje nip. Vanmorgen toen ik met het bootje dat mensen van de ene kant van de rivier (waar ik zit. Een collega-toerist had me dit aangeraden) naar de ander kant (waar ik wil zijn want daar is Hampi) over het water voer, zag ik ze weer aankomen: de backpackers in hun ' real India style'  kleren die verder niemand draagt behalve zij (wie heeft ooit bedacht dat broeken met een kruis halverwege de knieen ' echt Indiaas'  waren? Niemand in India draagt ze! En die belletjes om de enkels die Indiase vrouwen heel prakisch dragen op plekken waar slangen zijn, staan alleen maar onnozel op de verkeerde plek), de jonge Israeli's (de kakkerlakken onder de toeristen, samen met de jonge Engelsen) en de andere, meestal jonge, rezigers en de andere brave volgers van boeken zoals ik die ook volg.

De hele kant van de rivier waar ik zit, leeft van ze: de lokale verkoper van geitenstront die me toefluistert: 'wanna smoke?', de talloze internetaanbieders, vaak met computers met een half toetsenbord, de verkopers van water en sigaretten en ook de mensen met guesthouses en restaurants.

Mowgli is een ' mixed kitchen'  restaurant. Dat betekent dat ze pasta aanbieden, Israelisch eten, schnitzel en o ja, ook Indiaas. Ik moet er om lachen: scnitzel in India. Het moet niet gekker worden! En, o ja, tv. Op een groot scherm kunnen de mensen sport kijken. Gelukkig valt na 10 minuten de stroom uit, zodat ik weer het idee heb dat ik in India zit...  Nog even over die lampen: ik heb NERGENS in India die lampen gezien die ik in de toeristenplekken zie, van die kleurige vodjes met die belletjes en spiegeltjes: Indiase klompen en Delfs Blauw!

Morgen ga ik naar een ander guesthouse aan de goede kant van de rivier: Hampi is zo groot, daar heb je een aantal dagen voor nodig, en het bootje vaart enkel overdag zodat ik de  'sunset'  en 'sunrise' niet mee kan maken.

Of loop ik teveel te mopperen? ' Ja', ik ben een cynische klootzak, maar ik bekijk de meeste van mijn medetoeristen en de hele toeristenindustrie met een uiterst kritische blik.

De 14e heb ik een vlucht vanuit Hyderabad via Mumbai naar Delhi geboekt... Ik geloof dat ik die niet ga nemen, ik pak een vlucht rechtstreeks naar Varanasi. Daar wil ik toch heen, dan beter direct!

 



verrassing, verrassing...

15:06, 7/3/2008 .. 0 comments .. Link

Eergisteravond. Het is warm in het ziekenhuis. En druk. Ik kijk om me heen. De verpleegsters hebben ook een sari om en wat mijn collega vanonder zijn tot tulband geknoopte handdoek hoopte bleek niet waar te zijn: geen mooie verpleegsters aan zijn bed.

Hij had de hele dag al koorts maar tegen de avond bereikte de koorts 40.2, en dat, samen met het feit dat hij in 1 maand nu twee keer koorts had, vond hij genoeg reden tot een bezoek aan het ziekenhuis. Hij vreesde van alles, dus ik ging met hem mee. Damn! En dat op mijn laatste avond! De volgende dag zou er om half 8 een taxi klaar staan voor de 20-uur durende reis naar Hampi.

De dokter in het ziekenhuis stelde de goede vragen en trok een voorlopige conclusie: geen malaria of gele koorts, waarschijnlijk een van de vele fijne bacterieen hier die gewillig gebruik maken van een lijf dat niet voldoende weerstand heeft. Uitzieken dus. Ik ging naar de apotheek aan de overkant om de medicijnen te halen en betaalde de rekening.. 261 roepees totaal. Dat valt mee.

Omdat mijn collega koortsig lag te woelen en om 02.00 uur zijn medicijnen moest hebben, sliep ik vrij weinig... Om 7 uur meette hij de koorts weer. 38.9. De koorts was voldoende gezakt voor mij om mijn reis te kunnen vervolgen.

De reis met de bus was mooi. Het was een iets luxere bus dan de Tamil bussen waar ik normaal mee reisde, dus ik had de ruimte... We reden via Tirumvallamalai naar Bangalore. Eind van de middag kwam ik in Bangalore aan. Ik dumpte mijn grote reistas/rugzak in de Cloakroom en ging eten. Het restaurant wat ik had uitgezocht gaf niet de mogelijkheid om mijn telefoon op te laden. Weg dus. Uiteindelijk eindigde ik in een hotelrestaurant waar ze geprijsd maar erg goed eten serveerden, en een man achter de Hammond hadden die 'gezellige' deuntjes speelde, en de 3 flessen Fosters bier smaakten me goed na een weekje droog te hebben gestaan. Naar het station.

Het station van Bangalore gaf hetzelfde beeld als andere Indiase stations: het was er druk en chaotisch, en ik als blonde blanke man ben een attractie. Ik zat midden op het perron te lezen, van alle kanten zeer openlijk aangestaard door mensen, die het er goed van namen: met open mond zaten ze een minuut of langer naar me te kijken. Ongemakkelijk!

De treinreis was redelijk comfortabel. Ik hoefde niet te vechten want had een slaapplek gereserveerd. Van slapen kwam echter niks want in de trein werd ik de hele reis als een zak aardappels heen en weer geslingerd. Dan niet slapen...  Maar wel chai.

Tegen de ochtend arriveerden we in Hespus, de plaats vanwaar ik een rikshaw naar Hampi kon nemen. Ik besloot na onderhandelen de rikshaw te delen met een Amerikaanse yoga-lerares. Goed plan. Onderweg begon de riksawrijder nog te vertellen dat 2 personen meer kostten als 1, maar daar trap ik niet meer in.

Dan Hampi. Hampi is een droom. Het bestaat uit een klein dorpje aan een rivier, temidden van een enorme hoeveelheid ruines. Het is echt onbeschrijvelijk! Ik heb een guesthouwse gevonden waarbij ik in een rond huisje slaap. Met rieten dak. Er kwam wel een man naar me toe die vertelde dat ik na zonsondergang niet meer buiten het dorp mag. Gevaarlijk... Ok...

 

Morgen vertel ik er meer over, nu wil ik ontbijt, scheren en slapen.



Hoera!

12:52, 7/3/2008 .. 0 comments .. Link
Buiten al het vakantiegebabbel is er vanuit de buitenwereld ook echt goed nieuws: Allereerst dat het appartement van mijn overleden broer is gepasseerd en de opbrengst gestort is op zijn rekening, waardoor ik dat hoofdstuk nu kan afsluiten, en verder dat mijn zoon 548 punten heeft gescoord met zijn CITO-toets! Hoera! Ik ben zo trots op hem! Dit heeft hij helemaal ZELF gedaan, en nu gaat hij naar de school waar HIJ heen wilde, en waar de rest van de wereld over twijfelde. Hij mag TROTS zijn op zichzelf! 

De grond...

09:35, 5/3/2008 .. 1 comments .. Link

...is hier roodachtig-geel (er zit veel ijzer in). Gerard (spreek uit: Sjeraaaaar), die hier gepioneerd heeft, vertelde dat toen hij hier kwam, de zee na elke moesson tot 50 meter 'zee-inwaarts' rood zag van de aarde die de zee inspoelde. Nu niet meer. Door een vernunftig systeem van walletjes en dammetjes houdt men de aarde waar men het wil houden... IN Auroville.

Raiko (door mij uiteraard omgedoopt tot Psycho), een 22-jarige Japanse dame die ook bij ons in het guesthouse zit, gaat vandaag naar een healing-sessie. Ze nodigde mij ook uit. Op mijn vraag wat dat dan is, vertelde ze me dat je dan met een groep in een cirkel gaat staan en jezelf 'vrij kunt uiten'. Hmmmm, ik geloof niet dat dat wat voor mij is. Dan maar 'ongeheald'  dor het leven. Mijn collega besteedt veel aandacht aan de dames in het guesthouse. Ik zonder mezelf meer af. (Had ik het anders verwacht? Nee.)

Als ik morgen in de bus zit, heb ik een stoel bij het raam. Dat is prettig, want dan kan ik onbeperkt naar buiten kijken... Ik vind het leuk om de afwisseling in het landschap te zien. Toen ik twee weken geleden naar het zuiden reed, kon je goed de afwisseling zien: van weidegrond naar meer bosachtige rivierafzettingen naar meer steenachtige grond. En ook de vegetatie verandert mee. Op een gegeven moment reed ik onderweg van Kumbakonam naar Madurai door een zandsteengroeve. De kanten van de weg waren kunstmatig ophgehoogd en af-en-toe kon je een blik werpen op de omgeving achter die wallen, waar grote happers stukken zandsteen aan het delven waren. De bus hotste en botste over de slecht geplaveide weg en tegen de wallen groeiden enkel cactussen en een paar vetplanten. Mooi.

In de bus naar Bangalore zal ik ook weer door talrijke stoffig-hete plaatsjes denderen, zodat ik in het voorbijgaan een snelle blik kan werpen op al die winkeltjes met hun felbeschilderde rolluiken (veel ervan zijn met Vodafone beschilderd. Sponsoring?) en de bordjes met de tekten STC; ICD, fax voor een winkel met telefooneermogelijkheden of XEROX voor een winkel met een kopieerapparaat.  Ik ben benieuwd of we ook stoppen bij bepaalde busstations en dat er dan weer mensen naar binnen komen die hun spullen willen verkopen. Hun heerlijke Samosa (spreek uit: samsaa) of Bara (spreek uit: baraa) doen me nu al watertanden.

Van Bangalore naar Hampi slaap ik 2e klasse AC. Volgens mijn collega betekent dat: ramen dicht en koud! We zullen zien. Ook mijn collega wil weg uit Auroville. Hij wilde nu mee met mij naar Hampi, maar er was geen plek meer in de trein. Hij zal dus zijn eigen weg moeten vinden... Wellicht zien we elkaar daar dus. Gezellig maar ik vind het ook prima om alleen te reizen. Het gaat zoals het gaat.

Ik sprak vandaag een gast die net uit Hampi was gekomen. Zij werd daar in een winkeltje niet geholpen omdat de eigenaar dacht dat ze Israelisch was... Ze moest via haar paspoort bewijzen dat ze toch echt Amerikaans was. Zo zonde! Die jonge Israeli's maken het voor zichzelf zo lastig hier! Ze komen vaak net uit het leger en storen zich nergens aan, zijn enkel luidruchtig en asociaal. Ik heb in elk geval alvast een guesthouse aangeraden gekregen...

Ik hab morgen ook nog even de kans om Bangalore te verkennen. Het zal me benieuwen... DE IT-stad van India!  



Bloed en lijden!

09:47, 4/3/2008 .. 0 comments .. Link

We gaan het helemaal anders doen!

 

In plaats van met de bus vanuit Pondy naar Chennai te gaan en dan het vliegtuig te nemen naar Goa en dan met de bus weer andinwaarts te gaan, besluit ik om overmorgen vanuit Pondy met de bus naar Bangalore te gaan en vanuit Bangalore de nachttrein te pakken richting Hampi. Waarom? Omdat ik wil REIZEN in India, en niet mezelf VERPLAATSEN.  Het is een reis van 24 uur, tijd zat dus om lekker te genieten. Beter dan dit ontspannende, maar ordinaire 'vakantie-gedoe'. LIJDEN moeten we! De vorige keer dat ik in India was, vond ik de treinreis een gruwel. Wellicht is het nu beter. We zullen zien. Ik ben er wel blij om dat ik weer vertrek, want al dat organische voer, hoe lekker ook, komt me mijn strot uit. 

 

Vandaag zou het appartement van mijn broer ' passeren'. Ik werd wakker vanmorgen en was mezelf gelijk klaarbewust van dit feit (en van de nieuwe bulten die de wezens in mijn bed me hadden bezorgd. Damn wat jeukt dat!) Het stemde me droevig. Nadat ik mezelf gedouched hed, keek ik de mail: het bleek dat de koper de financiering niet op tijd rond had kunnen krijgen. @$^^%^!! Het passeren vindt nu later in de week plaats. Mijn makelaar stelde voor om een boetebedrag aan gederfde rente in te stellen. En daar ben ik het mee eens. Let him bleed! 



Godsdienstles!

11:36, 3/3/2008 .. 1 comments .. Link

We waren met zijn vijven bij de lezing over Auroville: de twee Duitse letwingers, mijn collega, de Japanse studente die bij mij achterop de scooter meegekomen was, en ik. We zaten aan een tafeltje samen met Dimitri. Dimitri kwam ui St Petersburg en gng onze vragen over Auroville beantwoorden. Maar eerst las hij de woorden van ' the mother'  voor.

  1. Auroville belongs to nobody in particular.
    Auroville belongs to humanity as a whole.
    But to live in Auroville, one must be the willing servitor of the Divine Consciousness.
  2. Auroville will be the place of an unending education,
    of constant progress, and a youth that never ages.
  3. Auroville wants to be the bridge between the past and the future. Taking advantage of all discoveries from without and from within, Auroville will boldly spring towards future realisations.
  4. Auroville will be a site of material and spiritual researches for a living embodiment of an actual
    Human Unity.

Damn! Het wodt godsdienstles!.

We maken het hem lastig met vragen over de praktijk. Hoe verhoudt de theorie van een spirituele toekomst zich in de weerbarstige werkelijkheid? Heeft Auroville ook een donkere kant? Hoe weten de Aurovillians dat hun 'truth'  ook DE truth is? Profiteert Auroville niet simpelweg van haar luxepositie als ideologisch reservaat in een semi-ontwikkelingsland?

Hij ontwijkt vragen, beantwoordt ze half en met tegenvragen. En blijft ons aankijken met zijn altijd gelukzalige glimlach. Nu weet ik het zeker: de spirituele basis van Auroville is keihard sektarisch. Wat ze ook zeggen. Met de woorden van ' The Mother'  en Sri Aurobindo als Guru. Ik ben er klaar mee.

Als respect aan dat wat ze opgebouwd hebben (want het respect zijn ze waard) koop ik de woorden van 'the mother' in boekvorm en koop ook nog een werk over 'integral Yoga', om thuis nog eens te lezzen en dan is het wat mij betreft over. Woensdag is mijn laatste dag hier, de 5e of de 6e Maart vertrek ik weer richting Chennai, om dan een grote sprong naar het westen te maken, naar Panjim, Goa. De vakantie is over, er moet weer gereisd worden.  Alleen. Zonder mooie meiden achterop mijn scooter. Ik laat de Auroville droom achter. En zo hoort dat ook... Dromen zijn dromen... Tijdelijk. Maar mooi! Mooi als Natasja uit de Oeral...

 



Zoek jezelf moeder, vind jezelf...

02:27, 2/3/2008 .. 1 comments .. Link

Ik zal nog wat meer vertellen over Auroville, waar ik nog een drietal dagen mag verblijven...

Het terrein, zo'n 50 vierkante kilometer groot, is 40 jaar geleden opgestart door leden van de Sri Aurobindo Ashram, onder spirituele leiding van ' the mother', de rechterhand van Sri Aurobindo. Het centrum van het gebied wordt gevormd door de 'Matrimandir', een gebouw dat er uitziet als een soort gouden golfbal, en dat dienst doet als meditatieruimte. In die ruimte, een raamloos geheel, bevindt zich een enorme kristallen bol, die het zonlicht dat door een strategisch geplaatste opening valt, bundelt in een enkele straal licht, een fenomeen dat schijnt te helpen bij de meditatie. Auroville is een staat in een staat, en er gelden hele eigen wetten en regels... Ik zie het als een ' new age reservaat'. Je kunt hier tal van workshops doen op het esoterische vlak en er zijn allerlei alternatieve cursussen en lezingen. De mensen die hier wonen, zijn 'self sufficient'. Je treft hier dus veel pensionado's, 'vrije jongens en meisjes' en 'jongeren met een missie' aan.

De dame waar we eergisteren mee gepraat hebben, en die onze buurvrouw bleek te zijn, had dus een aantal boeken aan onze deur gehangen. Een van die boeken, van Swami Rama (...) heb ik voor een deel gelezen.


Wat vind ik nou al-met-al hier van? Zoals eerder gezegd, ik heb niks met dat New Age gedoe, ik vind de mensen die je hier tegenkomt wel erg aardig en vriendelijk, maar datgene wat hen bindt, de voorliefde voor de Oosterse Esoterie, trekt me niet.

Ik zal het uitleggen:

De Oosterse filosofie zoals die hier aangehangen wordt, stelt dat je doel in het leven 'het zoeken en het ontwikkelen van het ultieme zelf' is. Dat er een soort van ultieme en hogere dimensie is die in jezelf zit, en dat je door controle te krijgen over alles dat niet 'zelf'  is, de ' tranquility' en ' bliss'  kunt vinden die je nodig hebt. 

Ik vind dit met enige nuance 'a load of crap'. 'Ja', ik denk dat zelfonderzoek 'goed'  kan zijn voor een mens, en 'Ja', ik denk dat een evenwichtige persoonlijkheid gelukkiger is dan een onevenwichtige, en 'Ja', ik denk dat het uitvoeren van bepaalde oefeningen een vorm van innerlijke rust kunnen brengen, maar de mate waarin de filosofie op 'ikke' gericht is, zelfs stelt dat je enkel naar binnen gericht 'goed'  kunt leven, ergert me mateloos door haar self-centeredness. En dat vind ik een dwaalweg.

Het spel 'World of Warcraft' is een verslavend computerspel. De reden waarom het zo verslavend is, is omdat het spel je als speler enkel maar aanmoedigt om er zoveel mogelijk tijd in te stoppen, het wordt een soort vriend van je,  en dat er een eindeloze hoeveelheid prijsjes te winnen is, maar dat er geen afloop is... Een vriend van me zei: "Het spel heeft een hoge 'Care-bear'  factor. Er zijn enkel attenties te winnen als je maar doorgaat, en geen straf." 

Zo zie ik dit ook. De zoektocht 'naar binnen' is oneindig, en de flosofie stimuleert die zoektocht door te stellen dat 'juistheid' niet in 'naar buiten gerichte' dingen ligt, dus niet in 'acties', maar in 'zelfbeschouwing'. Het stimuleert eigenlijk het navelstaren. Ik geloof daar niet in. Ik geloof niet in 'een hoger doel' in het leven, en zeker niet in 'een hoger zelf' of 'een hoger bewustzijn'. En ik geloof zeker niet dat je 'verlossing' zult vinden als je je afkeert van de wereld.

Wat ik zie is veel 'middle class dromerij' en een soort quasi-religeuze kwakzalverij, bedekt met een laagje psycho-sociale open deuren. Al-met-al genoeg voor een verslavende cocktail voor die mensen die gevoelig zijn voor 'ikke-streling'. Hetzelfde zie je bij mensen die jarenlang in therapie zijn: 'Toe dokter, vertel me nog eens over mezelf?'

Fijn? Ongetwijfeld! Maar zal het helpen? Ik denk van niet. Waarom niet? Omdat je als mens naast een individu ook vooral een sociaal wezen bent, met een naar buiten gerichte, sociale, verantwooordelijkheid, en je niet voornamelijk je aandacht naar binnen kunt richten omdat de buitenwereld daar geen boodschap aan heeft en daar dus geen rekening mee mag en zal houden. Het je naar binnen richten is dus in feite het je onttrekken aan de wereld. Het is vluchtgedrag. Vluchten in een 'lekkere kussens wereld'.

En tenslotte zul je de beloofde verlossing niet in jezelf vinden. Omdat er niks is buiten dat wat je er zelf voorstelt of wilt vinden. En DAT is het grote dwaalspoor. ZOEKEN in jezelf kun je totdat je een ons weegt. Maar VINDEN... DAT is veel moeilijker. Omdat het niet romantisch is, maar praktisch. Het is net als dat veel mensen als ze dingen kwijt zijn het spul zoeken op plekken waar het nooit kan liggen... Omdat er veel meer creativiteit ligt in het bedenken van plekken waar iets KAN zijn, dan uit het kijken naar waar het spul 'ligt'. 'Zoeken' is veel leuker dan 'vinden'.

Nogmaals: niets ten nadele van mijn gastheer, mijn collega, want ik geniet van zijn gastvrijheid en vind het reuze gezellig, maar toch...

P.s. de biografie van Emma Goldman, een Amerikaanse anarchiste uit het begin van de vorige eeuw, is fantastisch!



Zo hoort dat!

06:21, 1/3/2008 .. 1 comments .. Link
Ik scheur met een mooie Russin achter op mijn scooter dwars door Auroville. Ik voel me stoer. Het is vakantie.

Zo zou de tekst eigenlijk moeten eindigen.
Ik zou niet moeten zeggen dat ik als taxi fungeerde voor deze dame die we samen met haar vriendin als liftster hadden opgepikt. Ik zou niet moeten zeggen dat ik me, terwijl die mooie dame achterop zat, vooral 42 voelde. Oud. Kansloos. En dat ik ik tijdens de rit ook zoiets tegen haar schreeuwde... (' I'm to old for this...) Maar het IS vakantie. En ik voelde me ook stoer! Want zo hoort dat. Een mooie meid achterop. Op vakantie.

 

Het was een interessante dag gisteren. We reden naar een uithoek waar ze croissantjes verkochten (en waar mijn collega naar de kapper zou kunnen) en daar ontmoetten we Karina. Ze keek me aan en zei: ' So, we meet again huh?' Ik had geen flauw benul waar ze het over had en mompelde iets terug. Ik dacht dat ze mijn collega bedoelde. We gingen zitten en ik besloot haar bij ons uit te nodigen, aangezien ze mijn collega toch scheen te kennen... Ze ging op de uitnodiging in en we hebben gedrieeen de hele dag zitten praten, ideeen, standpunten uitgewisseld. Interessant. Aan het einde van de dag vroeg ik mijn collega waarvan hij haar kende: hij had geen flauw idee! Ah, dan had ik haar dus gesproken... Hmmmm, ik heb geen flauw idee! ' s avonds vonden we een tas met boeken aan de deur. Cadeautje van Karina.

Leuk. Bijzondere mensen ontmoet je hier.


Vakantie!

08:55, 28/2/2008 .. 1 comments .. Link
Ik vind het hier fijn. Ik besluit niet naar Gokarna af te reizen, maar een week langer hier te blijven...
Auroville bestaat 40 jaar, en dus is het hier nu stampvol, maar dat is over een of twee dagen voorbij en dan kan ik een eigen appartement nemen...
Gisteren heb ik besteed aan het kijken naar een aantal films (ik bedoel: het blijft hiert een spiritueel oord en daar horen films bij) een het doelloos maar o zo lekker over het enorme terrein scheuren met mijn scooter. Het is voor het eerst dat ik op zo'n ding rij en ik ben nog voorzichhtig, maar vind het fantastisch!
En dan Auroville. Tsja, Auroville. Wat zal ik er over zeggen? Voor zij die het kunnen betalen is het een paradijs. Voor mij is het een prima vakantieplek. Het vegetarische eten is fantastisch, eigenlijk is al het eten heerlijk, nog nooit heeft yoghurt me zo lekker gesmaakt als hier met de echt huisgemaakte spullen, en de salades zijn fantastisch! Die hippies zijn zo slecht nog niet!
Verder bleek er toch nog wat werk te zijn in de privesfeer, maar met wat snelle acties en boze mails is alles nu opgelost en kan het genieten beginnen (of verdergaan eigenlijk...). Pure ontspanning!

 
Auroville, genaamd naar Sri Aurobindo, een filosoof die voor het eerst westerse en oosterse filosofie gecombineerd heeft, is door haar bewoners GEHEEL zelf gebouwd. Op de video die ik zag, zag je een geheel kale vlakte, met slechts hier en daar een palmboom. Als je  kijkt wat het nu is, kan ik niet anders dan respect hebben. Vanmorgen was er dus de officiele viering van het 40-jarige bestaan. Het was een soort semi-religieuze dienst, compleet met quasi-meditatieve belklanken en ceremonieel gedoe. Flauwekul dus wat mij betreft, en het geklep van de (50 plussende) bewoners over ' the mother'  ergert me, maar ja, het blijft de meest ' new age'  plek van India.


From Apocalyps to paradise?

13:19, 26/2/2008 .. 1 comments .. Link
' The more they'd try to make it look like home, the more they'd miss it' (Apocalyps Now)

Pondicherry, een uur of 7, half 8 ' s avonds: zwijgend drink ik mijn koude rode wijn en overdenk het diner: De bouillabaisse was ok (later bleek toch niet...) , de quiche was een omelet en de coq au vin smaakte nergens naar...  Ik moet ook niet proberen om in India Europees te eten. Dat lijkt nergens naar.
Een ouder echtpaar nodigt mij uit om bij hen te komen zitten als ik mijn capuccino  heb besteld (do you also have Espresso? Sorry sir, only black coffee...) omdat ze vinden dat ik er verveeld uitzie. Ze zijn wel aardig (voor Amerikanen dan), expats die gepensioneerd zijn, alleen is hij zo ADHD dat hij een vraag stelt en dan terwijl ik antwoord, er alweer doorheen zit te kwekken.

Auroville, een dag later: Niet om het een of ander, maar het is hier prachtig! We (mijn collega en ik) hebben een soort boomhut als vertrek gekregen, waarbij er snel voor een extra bed gezorgd wordt, het eten is inclusief en de service fantastisch! We huren scooters en crossen de hele dag het enorme terrein door. Ik heb niet veel met de spirituele achtergrond, maar de ideologie vind ik charmant. En ik moet constateren dat het veel intelligent ogende mensen aantrekt. Een voordeel. Hmmm, ik vraag of ik hier langer kan blijven... Hellaas, alles vol... Hmmm, ga het toch proberen denk ik... Hier hou ik het wel een weekje uit. Zelfs ondanks het feit dat alles hier alcoholvrij en vegetarisch is. Er is ook geen geld. Je moet centraal een ' bankaccount'  openen, daar geld op storten, dan schrijf je je consumpties daar van af... Leuk!


Vakantieleed

04:52, 24/2/2008 .. 1 comments .. Link
Terwijl ik de telefoon neerleg en ik weet dat de roomservice me een gebakken ei met toast, een pot thee en een glas verse jus d orange komt brengen, bedenk ik tevreden dat het leven niet zo erg is...
 

Een paar uur eerder...
Nu ben ik het zat!  Ik heb voor maar liefst 30 euro per nacht een grote kamer geboekt met airconditioning, blijkt dat ik die ' s nachts niet kan gebruiken omdat de AC niet centraal is maar  per stuk ingebouwd zit in de kamer waardoor hij het geluid maakt van een jet-engine! Er staat gvd toch airCONITIONING! Dit is een elektrische luchtkoeler met vier standen: uit, herrie, meer herrie en erg veel herrie! Grrrrrrrrrr! Nu ja, toch maar aanzetten, want ik kan toch niet slapen van de jeuk. Ik smeer me zo goed en zo kwaad als dat nog kan, in. Tegen mezelf...
 

Ik heb al eerder geschreven dat een van de bijzondere dingen van India is dat je er niet aan kunt ontkomen. India is ' in your face'. Ik zal het met een voorbeeld illustreren. Een nacht geleden sliep ik in een hotel in Thanjavur in een snik- en snikhete kamer vlakbij het station. Ik verging van de jeuk. What the! Nadat ik het licht aangedaan had, inspecteerde ik de schade:  Mijn hele lijf zat vol met jeukbulten: op mijn linkerkbeen zo'n 10, op mijn linkervoet ook, op ijn linkerbil 3, op mijn linkerarm 11, waarvan 5 binnen een straal van 5cm van elkaar, en ook mijn rechtervoet, rechterbeen en mijn rug zaten vol met bulten die stuk voor stuk hevig jeukten. Muskieten? Lijkt me stug! Dan zijn het dus of vlooien, of een of andere beestenfamilie die graag in beddengoed of in matrassen leeft (bijvoorbeeld de bedwants...). Anyway: ook voor dit geldt: het is er, dus als je de fout maakt om geen reisslaapzak te kopen en jezelf in een tweepersoons onderlaken wikkelt in een poging om te kunnen slapen in de hitte en onder een fan, kun je dit krijgen!

Nu naar de tempel van Tanjavur... Ik ben er gisteren ook al geweest, maar vond het zo bijzonder dat k er vandaag weer heen ga.
De tempel is een enorm, ommuurd gebouw (ik schat zo 200 bij 500 meter qua oppervlakte) met vier grote, rijk bewerkte torens in het midden van elke zijde (de hoogste is 46 meter hoog). Binnen die muren bevinden zich weer een aantal kleinere tempels en ruimtes, en er gebeurt van alles in die tempels: er worden souvenirs verkocht, er nemen mensen religieuze baden, de tempelolifant zegent mensen, er wordt onderwezen en er komen 'devotees', pelgrims die de tempel bezoeken omdat zij een belangrijk ereligieuze plek markeert voor de hindoes. Al-met-al een adembenemend schouwspel. India op haar best! Ik ga er nu heen (het is kwart voor 9) en ik blijf er de hele ochtend...
 
Gisteren zag ik ook eindelijk goede souvenirs: grote, rijk bewerkte kleden van een goede kwaliteit katoen of kashmir, ideaal voor over de bank of op tafel. Omdat ik er zelf een hekel aan heb dat ik souvenirs krijg opgedrongen van mensen (en die dan ook mooi of leuk moet vinden) maar wel leuk vind om ze mee te nemen, sms ik maar een paar mensen over maat en kleur... Helaas: Y en zijn moeder geven aan niks te willen en ook andere mensen geven aan de beschrijving niet optimaal te vinden Ik ben even teleurgesteld, maar realiseer me wat ik net al neerzet: het is erg vervelend om souvenirs te krijgen die je niet echt mooi vindt. Het hele souvenir-gedoe zegt meer over de persoon die ze geeft dan over diegenen voor wie hij of zij ze meeneemt. Ik hou me dus maar bij souvenirs voor mezelf of de concrete verzoeken die ik heb...
 

In het hotel heb ik al aangegeven dat ik een kleinere kamer wil (ook met AC) want als de AC ' s nachts toch niet aan kan, wil ik zo weinig mogelijk betalen. Morgen terug naar Pondicherry, naar het hotel met CENTRALE AC, waar je het lekker fris kunt maken in je kamer... Ik heb daar overmorgen afgesproken om ff op bezoek te gaan bij een collega in Auroville, een hippie-vrijstad...


{ Last Page } { Page 1 of 2 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Thuis
Ineens weet ik het!
Geweld
's Ochtends na het ontbijt:
De Ganga

Friends

Blondie2
Hosting door HQ ICT Systeembeheer