Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Mark's Internetdagboek

• 12/9/2011 - Altijd alleen...

Ik moet er een beetje om lachen...

ik voer sinds deze middag een discussie met mijn vrienden over het weekend van 'onze wandeling'. We gaan al een aantal jaar met vijf mannen een weekend in het jaar op stap. Waren het 'vroegah' weekenden die in het teken stonden van buitensporig drugsgebruik, de laatste jaren doen we het rustger. We gaan wandelen.

Dat is natuurlijk altijd een heel gedoe. Iedereen is druk en zo, en claimt zijn eigen ruimte en stem in het geheel... De afgelopen 2 jaar gingen we altijd zo rond 15 november weg. Nu zouden we rond de 19e weg moeten, echter: ik lig dwars. Ik heb zo rond het derde weekend van november al zaken gepland. De 19e is voor mij niet het tweede weekend van november, dus  ik stel dat ik daar niet op gerekend heb, ik ga dus simpelweg of een andere datum, of niet.

 

Waarom moet ik dan om lachen?

 

Toen ik net in Amsterdam kwam wonen, had ik in mijn boekenkasten en paar boekjes die ik vaak las: het gng over sterrenbeelden: over mij werd iets geschreven als (ik heb het weg gegooid. Het is niet anders):  'de de Kreeft is ondanks zijn of haar kwetsbaarheid een hoofdteken en bepaalt dus zelf wat het doet'. Dit is zo waar!

 

Ik bepaal mijn eigen koers. Je gaat mee of niet: I don't care. Ik ben altijd alleen in mijn beslissingen, en daar hou ik van.  

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 27/8/2011 - Facebook-vrije zone.

Sinds decennia heb ik weer een seizoenkaart voor het voetbal. Voor het sta-gedeelte bij de fanatieke aanhang van mijn club. Dat is wennen: ik ben helemaal in mijn eentje, en voel een enorme afstand met de rest van de tribune. Ik ben immers in 1988 naar A. getrokken om er nooit meer weg te gaan. Alle niet –familiaire contacten met ‘daar’ zijn verwaterd omdat ik echt hou van de grote stad en die ‘small-town-mentaliteit’ van ‘doe maar normaal’ niet trek. Te veel sociale controle, te veel spruitjeslucht. Mijn ‘vlucht’ naar de grote stad was echt een vlucht: weg van daar! Ook vind ik dat het voetbal te veel ‘evenement’ is geworden. In de tijd dat ik ‘vroegah’ ging, was het allemaal vrijblijvender, minder geregisseerd. Ten slotte is de fanatieke voetbalsupporter gewoon 'niet mijn soort mens'. Zonder op de persoon te spelen natuurlijk. Ik heb het idee dat ik me onderweg van thuis naar het stadion, in de trein ‘vermom’ als clubsupporter. Dat vermommen doe ik ook letterlijk door mijn clubkleuren aan te trekken.  

Maar toch vind ik het fijn om juist bij de fanatieke aanhang te staan. Waarom? Het heeft iets met intensiteit te maken. Ik heb voetbal een paar jaar geleden ‘herondekt’ en heb toen thuis vanaf de bank een aantal seizoenen meebeleefd. Thuis kijken is echter niet te vergelijken met in het stadion aanwezig zijn.  Voetbal is een fantastisch spelletje dat je met al die camera’s van nu in HD mooi kunt beleven, het mist echter de geur van broodjes worst en het mist ook al die andere zaken die  het ‘gaan naar een wedstrijd’ zo’n belevenis maken.

Ruim een uur voor de wedstrijd begint, ga ik alvast een biertje halen in een van de cafe’s in de binnenstad, waar al meer supporters zijn, om dan met de, bij het station gehuurde,  fiets richting het stadion te gaan. Ik parkeer de fiets in de buurt van het stadion tegen de gevel van een bedrijf (altijd hetzelfde plekje!), en ga dan het laatste stuk te voet. Het aansluiten in de keuvelende stoet van gelijkgezinde mensen die zich als een rood-wit gekleurd lint door het landschap kronkelt richting  het stadion is een bijna religieuze ervaring. Ik voel dan al de wedstrijdspanning in mijn maag. Vooral in de winter als het koud is en bij avondwedstrijden. (Vroeger, toen ik nog vanuit huis naar het oude stadion liep, liep ik door een park heen. Je kon dan halverwege al het licht van de lichtmasten als een gele gloed boven de bomen heen zien. De terugweg was altijd een hele belevenis, want in het stikdonkere park was het soms echt bijna op de tast je weg zoeken). Je bereikt het stadion niet zomaar. Ook nu draai je met de wandelende en fietsende stoet eerst om het verlichte stadion heen als een gelovige om de kathedraal. Allemaal voorbereiding. Dan pas mag je naar binnen.

Eenmaal binnen zoek ik een plek op (tegenwoordig heb je allemaal en stoelnummer, maar ook vroeger, toen je nog stond, had je altijd je vaste plek. Wij stonden altijd helemaal bovenin, met drie of vier man op een rijtje) en dan begint het…   

 

De fanatieke zijde, ook wel het sfeervak genaamd, bestaat voornamelijk uit pubers, een enkele verdwaalde oudere, en een deel ‘oude garde’ die zich erg met de club verbonden voelt. Veel clubkleuren, veel clubtattoos. De fanatieke clubsupporter voelt zichzelf onderdeel van de club, en vindt dat de club dat ook moet respecteren. Het is ‘zijn’ of ‘haar’ club, en je kunt een clubsupporter niet meer beledigen dan te stellen dat de club zich niet voor hem of haar interesseert anders dan in de verschijningsvorm van consumerend sfeervee.

Gedurende de wedstrijd ben je als als fanatieke clubsupporter niet enkel bezig met gespannen de wedstrijd te volgen, je moedigt ook je club aan met liedjes en geklap. Die wijze van met zaken bezig zijn, daar hou ik van. Ik kom regelmatig bij andersoortig vermaak, zoals concerten, en daar kan ik me wild ergeren aan de mensen uit het publiek die het tijdens het concert nodig vinden om het concert vast te leggen op hun smartphone die ze dan boven hun hoofd houden, mij daarmee hinderend, of die zelfs tijdens het concert uitgebreid gaan facebooken of twitteren. Blijf dan thuis!

De tribune van de fanatieke aanhang is gedurende de wedstrijd een facebook-arme zone. Mensen zijn bezig met de wedstrijd en hun vocale bijdrage daarbij.  Daar hou ik van. Ik ben onderdeel van het koor in de voetbalkerk en de wedstrijd is de dienst. I worship.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 25/8/2011 - Ik ben FAN van thuiswerken!

Door de wijds geopende balkondeur komen de geluiden en geuren van de binnentuin mijn slaapkamer binnen.  Het is lekker weer buiten en iemand staat enthousiast de buitenboel te schuren.  Ik hoor en zie de ietwat verdroogde palmboom die op het balkon van mijn buurman staat, zachtjes hen en weer wiegen in de zomerbries. Eindelijk. Ik ben thuis aan het werk en voel me intens gelukkig omdat ik me erg op mijn gemak voel in mijn off-white fleace met bedrijfslogo, mijn zwarte, voddige joggingbroek met vlekken er op en mijn bordeauxrode pantoffelsokken aan... Ik hoor mijn nieuwe wasmachine die drie dragers vanmorgen half-rennend de trap op tilden, zachtjes zijn eerste programma draaien. Zonder was er in. Ik heb de heren elk 5 euro gegeven, want mensen die wasmachines tillen, daar heb ik respect voor.

Ik werk vandaag thuis, heb vanmorgen allereerst de mails weggewerkt die ik nog moest doen, heb een paar rapportages becommentarieerd en beantwoord de inkomende post. Ik heb alles onder controle en wacht tot dat het 12 uur geweest is, de deadline voor het wegwerken van de binnengekomen documenten in een andere mailbox. Tussen de bedrijven door typ ik dit stukje en hou me bezig met een aantal dingen die ik nog moet doen… Het fijne van thuiswerken vind ik dat je je enkel hoeft bezig te houden met dingen die er toe doen: je wordt niet afgeleid door collega’s, hoeft niet schichtig om je heen te kijken ‘of iemand ziet dat je even op www.nu.nl de toestand in de wereld checkt’ en hebt al-met al de tijd om volkomen ontspannen te werken…

Ik schuif het donkerrode gordijn dat normaal gesproken mijn balkondeur bedekt, een stuk dicht want ik heb last van het zonlicht dat van achter mijn beeldscherm het nodige contrast wegneemt...

Ik ben FAN van thuiswerken!

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 2/8/2011 - Ik ga het nooit leren...

'Wat doe je nou? Dit vind ik eigenlijk beledigend!'
Alweer!
Ik stop met het in de gigbag stoppen van mijn elektrische gitaar en snoer en draai me om.
B. zit op de met roet, stof en kattenharen bezaaide leren tweezitsbank, gitaar in zijn hand en een half vol glas van de van zijn Oost Europese buurman gekregen zelfgestookte pruimenjenever (uit eigen tuin!) voor hem op de tafel.
Het is zaterdagavond, tegen tien uur (of is het al weer elf uur?), en ik ben het zat.
Ik was op uitnodiging van B., de vriend/kennis (ik weet nooit hoe ik hem moet indelen) die anti-kraak of toch gehuurd in een boerderij in Noord Oost Groningen woont, ingegaan, en was vol goede moed op weg gegaan.
Helaas liep alles anders. Het tientje aan wiet dat ik op zijn verzoek voor hem mee had genomen, was bij een raid op de trein door de spoorwegpolitie ingenomen, eigenlijk wilde ik gewoon thuis zijn, en dat gitaargedoe dat ga ik nooit leren. Ik ben het dus zat en geef op. Ik ga het nooit leren. What WAS I thinking!
Maar aan de andere kant zit ik hier nu eenmaal, en ik kan nergens heen. Ik kan dus niet zomaar opgeven. Ondanks het feit dat de behuizing morsig en armoedig is, heb ik zijn eten gegeten en zijn bier gedronken (van de pruimenjenever dronk ik zuinig twee slokjes: ik zit niet thuis en ben altijd ietwat voorzichtig buitenshuis...). Ik kan hem dus niet weer beledigen, want hij vindt het echt leuk dat ik er ben (en ik ook, maar ik ga dat gitaarspelen nooit leren!), en vanmiddag toen we zaten te praten en mijn telefoon voor de derde of vierde keer ging en ik het gesprek dus onderbrak, had hij me er al op gewezen: ik ben onbeleefd.
Ik staak dus mijn pogingen om mijn schande te ontkennen, plug de gitaar weer in, en ga verbeten de strijd aan met mijn onvermogen...

Een uur later geef ik de strijd op. Het Beatles-nummer dat we speelden, kan ik toch redelijk volgen, maar de Stones die hij er na inzet, zijn te moeilijk en het verschil tussen 40 jaar spelen en een jaar les en 2 jaar bezit is te groot. Ik stop.
Hij geeft me nog een papiertje met het geheim... De 'keys'... Ik voel me vereerd en neem het mee naar huis en ga oefenen...

E = E-A-B
G = G-C-D...

En dat een uur lang achter elkaar, op 1 ritme, met de metronoom aan en de koptelefoon op. Het is nu dinsdag, ruim 2 dagen verder, en ik oefen braaf. De 'E' lukt makkelijk, dus 'Twist and Shout' kan ik spelen, nu ben ik met die G bezig... Het is lastig overpakken van de G naar de C, maar het moet er in slijten...

Ik ben soms zo blij dat ik mensen ken die me stimuleren om niet op te geven! Dank je wel!
 
 
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 30/7/2011 - Babbelende Opzij-clichs...

'Ja, ik zit aan de Prozac!'

Ik pak mijn boek met twee handen vast... Waar was ik ook al weer?

'En daar schaam ik me helemaal niet voor, hoor!'

Zo!

De locatie is het overvolle terras van Brouwerij 't IJ en ik ben op vrijdagmiddag na een deprimerend bezoekje aan het DOC-team waar wij als familie 'de toestand' van mijn moeder hebben besproken en waar mijn schoonzus me op het parkeerterrein bij het afscheid nemen even tussen-neus-en lippen-door vertelde dat het bedrijf waar mijn broer werkte, failliet is, en dat hij, 56 en zonder diploma's, nu dus werkeloos is (hoe moet je met 2 puberkinderen en een tophypotheek dat OOIT gaan redden? Damn!) en ik besloot even een biertje te gaan halen.

Omdat de brouwerij door een overvloed aan tweeverdienende import-Amsterdammers uit de nieuw gebouwde koopappartementen aan de IJ-oevers en de Funen (de voormalige opslag voor weggesleepte foutparkeerders) opeens 'hot' is geworden de laatste jaren, barst het ding uit zijn voegen. Op het terras aan de zijkant, en aan de straatkant aan de (voormalige) voorkant van het oude badhuis ook, zag ik trouwens, zijn lange, houten tafels verschenen, en als het even kan qua buiten zitten, is het terras overvol met 30 plussend bakfietsenvolk. Ik schuif aan naast drie 'eind veertig' vriendinnen die daar het gesprek aan het voeren waren waar ik op meelifte...

 

Ik ben afgelopen week 46 geworden.

46.

Dat betekent wel wat voor me. Ik bedoel: ik heb mezelf nog lange tijd kunnen voorhouden dat er feitelijk geen verschil is tussen iemand van 30 en iemand van 40, buiten de toegenomen omvang mogelijkerwijs, en de toegenomen hoeveelheid grijze haren, maar daar ben ik de laatste tijd van terug gekomen. 46 is voor mij het begin van een nieuwe fase. Een fase die voor mij bijvoorbeeld zichtbaar wordt in mijn kledingkast... Ik zit hier nu achter mijn computer in mijn Joy Division t-shirt, maar als ik een 'social event' heb, trek ik mijn vers-gekochte Gant-polo of mijn Ralph Lauren -polo aan die ik speciaal gekocht er voor... Omdat ik op dat soort events als 46-jarige, nu al bijna weer 11 jaar gescheiden, alleenstaande man, niet meer aan kan komen kakken met een 'I hate school!' t-shirt. 'Rock and fun shirts' bij mannen boven de 45 zijn een tikkeltje sad en dus kansloos. Vind ik. Dus conformeer ik me maar, en 'vermom' ik me als bovenmodaal verdienende, goed opgeleide 'have'. Dat geeft me rust.

Ik heb wel zin in deze nieuwe fase. Kijk er zelfs naar uit. Dat is 46 voor me. Toekomst. Ik heb verder geen idee wat die fase dan wel zou moeten zijn en hoe ik die verder zou moeten gaan invullen, maar dat hij er aan zit te komen, staat voor mij buiten kijf. Ik kijk er positief tegen aan.

Anders dan de drie vriendinnen. De Prozac-dame was een kwartier lang de ellende die haar werk voor haar was, aan het bespreken, en haar vriendin, die net weer vrijgezel was, bekende dat ze op 2 slaappillen per nacht zat... Wow, wat een babbelende Opzij-clichës... Ouder wordende vrouwen zijn soms een grote hoop gestolde treurnis. Maar ik MOEST luisteren! Mijn boek schoot niet op en ik moest lachen toen 1 van de vriendinnen bekende dat ze een 'jong' vriendje had, van 41.

Een van de dames merkte op dat ik stiekem zat mee te luisteren en zei daar glimlachend iets over. Ik vertelde dat ik het grappig vond dat ze iemand van 41 'jong' noemde, en vertelde over mijn nieuwe fase, over dat ik vond dat 46 toch echt al 'middelbaar' begon te worden. Dat vonden zij niet: 'je leeftijd schuift eigenlijk op' vond de derde. Ik sputterde nog tegen: 'ja, maar een man van 50 in een AC/DC-shirt, dat kan toch niet meer?'

'Dat zit allemaal in je hoofd' vond ze.

Ja, dat klopt. En zo lang ik daar geen pillen bij nodig heb, vind ik dat eigenlijk best zo, en ik besloot de dames alleen te laten. De Prozac-dame pruttelde nog wat na: 'Ga je nu al?'

Ja, ik ging.

Ik ging naar huis om daar moederziel alleen gelukkig te zijn. Zonder Prozac en zonder Valium.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 29/7/2011 - Vanmorgen reed ik naar mijn werk...

Vanmorgen reed ik naar mijn werk. Het is een fijne rit. Nu het bedrijf waar ik nog steeds werk, is verhuisd van Amsterdam Zuidoost naar Amsterdam Sloterdijk, heeft het 'naar je werk gaan' voor mij hele nieuwe dimensies aangenomen. Ik rijd namelijk langs de IJ-kant van de stad van Oost naar West en omgekeerd. Zoveel te zien! Elke keer voel ik me vereerd dat ik deel mag uitmaken van datgene wat deze stad uitmaakt. Ik ben onderdeel van Amsterdam!

Vanmorgen reed ik, te laat - ik stond al te laat op want ik droomde iets dat ik me niet meer kan herinneren, maar het was iets dat me wel bezighield. Ik herinner me schaamte, woede en agressie. Allemaal reacties op het afgelopen weekend - langs het scheepvaartmuseum toen ik de bel al hoorde van de brug die open ging. Er waren een stuk of vijf boten die, langzaam en hoekig, via de smalle Nieuwe Herengracht van het IJ naar de Amstel voeren. Een stukje dat al 400 jaar elke dag hetzelfde beeld laat zien, al is het niet meer zo dat dit houten zeilschepen uit de West zijn die bij het entrepot hun kostbare inhoud moeten klaren en er belasting over moeten afdragen alvorens ze hun spullen in de pakhuizen aan datzelfde entrepotdok mogen opslaan. Mooi. Ik kan daar van genieten. Mijn werk is zo hysterisch, zo... vluchtig. En dan is een ritje langs de 'echte wereld' geruststellend. Ik bedacht dat veel van de zo kenmerkende torens aan de IJ-kant van Amsterdam allemaal een zakelijke achtergrond hebben gehad... Zowel de Montelbaanstoren als de Schreierstoren en de Nieuwmarkt, de Munt en ook de verdwenen haringpakkerstoren (op de hoek van het Singel en de nu Prins Hendrikkade)... Ook nu zijn de meeste 'torens' zakelijk van aard aan de IJ-oevers...

Een stukje verderop, in het Westerpark, reed ik voorbij een ninja. Het was een in het zwart geklede man met een zwarte bandana om, die aan het joggen was. Nu is het Westerpark 's morgens 1 grote, continue file van joggers, dus dat was niet zo raar, en ook zijn outfit verbaasde me niet, maar wel het feit dat hij op blote voeten liep. Ik reed hem voorbij, stopte en reed een stukje , al pratend, met hem op. Ik ben wel benieuwd: waarom loopt hij op blote voeten? Hoe werkt dat? Bevalt het? Al met al maakte ik niet de snelste tijd 'evah' in het naar mijn werk gaan...

Een anderhalve maand geleden was ik op een 'heidag' van mijn afdeling. Ik moest daar wat roepen over 'wie ik ben', 'Wat mijn waarden en normen zijn' en wat ik het bedrijf ga bieden'. Ik vind dat zo'n bullshit! Ik werk enkel om mijn vrije tijd te kunnen betalen, voel me absoluut niet betrokken bij dat werk en zal er geen traan om laten als het bedrijf waar ik nu al 13 jaar werk, ten gronde zou gaan. Maar ja, het betaalt wel mijn rekeningen. Ik heb dus een soort one-man show opgevoerd van 10 minuten, het was even komisch als onzinnig -maar-toch-gemeend, en even waardeloos als eerlijk. Ik was tevreden. Waar kun je de hele zaal beledigen en ook nog betaald krijgen? Maar het is zo'n bullshit! Nee dan de reis er heen en weer terug!

Vandaag reed ik dat Entrepotdok af over de Nijlpaardenbrug (zweepslagen voor de bedenker van die naam!). Pakhuis na pakhuis - nu trendy en zelfingenomen - en bedacht me hoe het daar geroken moet hebben, tweehonderd jaar geleden... Naar kolen, nootmusjaat en kardemon, naar mest en wijn...  Het is mooi om door de stad te fietsen.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 31/1/2010 - Het is allemaal zo... constant!

Ik zit achter mijn computer die nu in mijn woonkamer staat (een vergeefse actie om mijn zoons internet capriolen te besturen) en luister naar Dusty Springfield. Terwijl ik dit optyp, denk ik: 'heb ik dit niet al eerder zo neergezet?' En juist dat is, vind ik een mooie samenvatting van het leven dat ik nu leid... Het is allemaal nogal voorspelbaar: ik ben bezig met de dingen die al een paar maanden spelen. Er is weinig interessants of spannends aan de gang. Dat wil niet zeggen dat ik me verveel: integendeel! Het is echter wel zo dat ik de dingen waar ik nu mee bezig ben, al tot in den treure beschreven heb... Mijn moeder die dementeert, mijn familie, mijn vrienden en kennissen... Het is allemaal zo... Constant!

 

Wellicht is het meest spannende op het ogenblik dat ik mijn kelderberging om wil bouwen tot oefenruimte, maar ook dat is geneuzel. God wat deprimerend allemaal! En dan bedoel ik niet het geneuzel, want als je het goed beschouwd bestaat verreweg het grootste deel van de tijd die we op aarde doorbrengen, uit geneuzel, maar het feit dat ik niet de energie of de fantasie heb om me vast te houden aan de leuke dingen die het leven de moeite waard maken...  Terwijl die er wel zijn! Zoals bijvoorbeeld de wandeling die ik vanmorgen gemaakt heb...

 

M. had me gevraagd om hem te helpen bij een tijdelijke verhuizing naar de overkant van de straat... Tijdelijk omdat het voor de duur was dat hun huis verbouwd wordt. Ik heb geen flauw idee waarom ze willen verbouwen eigenlijk, want hun huisje, hoewel niet groot, is groot zat voor hen beiden en hun 2 meiden, maar ja, waarschijnlijk willen ze gewoon het idee hebben dat ze ergens heen gaan, en is bij gebrek aan 'nieuwe toekomst,' een verbouwing een goede vervanging... 'Ok' het huis kan een 'fresh up' gebruiken, maar om daarvoor het hele huis te verbouwen... Maar goed, dat is niet aan mij. De wandeling dus...

 

Het is een wandeling van ruim een uur. Of eigenlijk anderhalf. Van Amsterdam Oost via de Oosterparkstraat en de Ceintuurbaan en de Van Baerlestraat helemaal naar West en dan nog verder. Ik vind het een mooie wandeling. Omdat je Amsterdam in al haar verscheidenheid tegenkomt... Wat is het toch een rommelige stad! En wat kan ik gelukkig zijn als ik er doorsjok! Na drie kwartier bereikte ik de brug waar de Ceintuurbaan overgaat in de Van Baerlestraat. Daar ben ik maar even op de 3 gestapt, want ik was al te laat... Maar ja, ik had David Bowie met Ziggy Stardust opstaan en dat klonk zo lekker!

 

O ja: Vrijdag had ik een borrel van een forum waar ik jaren post. Ik kwam wat later aan in de louche kroeg in de Indische Buurt waar we dit keer hadden afgesproken. Men had het al gezellig: ik kreeg een aantal knuffels en iemand kwam naar me toe met de mededeling dat hij coke had gescoord van een van de zes stamgasten die blijkbaar ook de lokale poederdoos was, 'en of ik ook wilde?' Ik wilde niet. Maar het was wel gezellig. Tot het moment dat een van de forummensen iets te luid schreeuwde dat hij mensen ging neersteken. Toen was het mooi geweest en hebben we met de mensen die nog overbleven de rekening betaald. We stonden met drie te kijken hoe de persoon in kwestie naar zijn huis sjokte. De verkeerde kant op, maar niemand ging hem dat vertellen. Zinloos. Succes er mee. Ik ben nog even met de organisatrice naar haar stamcafe gegaan. Een wellicht nog meer buiten mijn speelveld liggende tent was het: vol met rood velours en dikke vrouwen met veel panterprint en vaak asblond haar. Na een kwartiertje had ik dat ook gehad. Ik ging slapen. Het was mooi geweest...

 

Ik beleef dus niet veel. Gaap!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 25/1/2010 - Langzaam maar zeker verdwijnt de werkelijkheid om haar heen

Ik druk op de bel die tot mijn opluchting luid is en maak na 3 seconden, met haar sleutel die aan mijn bos zit, de deur open.

Ze staat in haar kamer achter haar rollator en kijkt me verbaasd aan.

- 'Daaaaaaag!' roep ik luid in verband met haar doofheid.

Ze schuifelt naar me toe. Muizenstapjes. Onzeker terwijl ze toch achter haar rollator loopt. Ik kijk snel om de hoek van de badkamerdeur. Mooi. De huismeester heeft de stoel in haar douche aan de muur geschroeft. Nu kan ze in elk geval douchen.

Ik doe de deur weer dicht en loop de kamer in om haar een zoen op haar hoofd te geven. Ik moet bukken en word weer geconfronteerd met haar teerheid. Hoewel mijn moeder niet mager is, is ze de afgelopen 2 jaar echt erg oud geworden. Ze kan steeds minder zelfstandig en wordt door haar ziekte (Vasculaire dementie) steeds afhankelijker. Van mijn broer die 2 flats naast haar woont, en van mij. Omdat ik abstracte en moeilijke en verantwoordelijke dingen voor haar doe. Moet doen. Ze is zo breekbaar. Haar ooit licht rossige haar is spierwit geworden, ze heeft grote grijze haren op haar kin die ze er maar niet zelf af kan halen, en ze struikelt steeds meer over haar zinnen. De werkelijkheid wordt steeds moeilijker voor haar.

- 'Ik wou eigenlijk koffie drinken beneden, maar ik kan nergens de sleutels vinden. Ik ben ze kwijt. Raar.'

Ik kijk snel om me heen en zie ze liggen in de boekenkast rechts naast de deur naar de kamer.

- 'Hier zijn ze!' roep ik.

- 'O? Daar zijn ze! Och, Ik kon ze niet vinden! Nu is je broer er in zijn eentje heen! Heb jij zijn nummer? Dan zal ik hem even bellen!'

Ik selecteer zijn nummer op mijn mobiel, druk op het groene knopje en geef de telefoon aan haar. Ze krijgt hem aan de lijn. Hij blijkt niet te zijn geweest. Mooi. Ze wordt rustiger. Ik ga zitten op een van de drie eetkamerstoelen aan het kleine uitschuiftafeltje dat ik voor haar gekocht heb voor in haar nieuwe flat (de oude was VEEL te groot!) en pak mijn rugzak uit. Ik leg de papieren op tafel. Ze komt er ook bij zitten...

- 'Ik ben niks lekker! Zo misselijk al de hele dag!

Ik zeg: 'Dat is vervelend!'

- Ja zegt ze. Ik ben de hele tijd niet lekker. Als ik uit bed kom, heb ik zo'n pijn in mijn rug, ik vind er niks aan. Eigenlijk wil ik wel dood.'

- 'Relax, dat gebeurt vanzelf, maar nu nog even niet!' roep ik haar toe. Ze kijkt me aan. Zie ik een glimlach om haar mond?

- 'Hier heb ik een paar papieren voor u om te tekenen...'

- Wat? Ik verSTA JE NIET"

- 'Hier heb ik... Laat maar. WAAR IS UW HOORAPPARAAT?'

Ik loop naar haar slaapkamer, die zich via een half-open verbinding aan de rechterkant naast haar woonkamer bevindt en vind haar hoorapparaat op haat secretaire.

Ze doet hem in. Zo is het beter.

Ik laat haar een aantal papieren tekenen die nodig zijn voor het doorgeven van haar verhuizing van haar grote flat naar haar seniorenflatje. Na een paar minuten begint ze over een vest dat in de gang hangt:

- 'Daar hangt een vest en dat is niet van mij. Die is vast van dat mens hier verderop. Die heeft ze laten hangen. Ze is niet goed wijs dat mens. Ja, ik ook niet, maar zij helemaal niet...'

Ik moet lachen.

- 'Dat vest is van zus! Die heeft ze laten hangen vorige week met de verhuizing!'

- 'O, dus die is niet van dat mens?'

- 'Nee, die is van Zus!'

- 'O'

Als we een tijdke laten door wat oude papieren van mijn vader struinen, begint ze over 'mijn moeder die een meid had en vraagt of die nou ook gaat erven... Ik zeg: - Ja, maar U bent toch mijn moeder?' Ze kijkt me leeg aan. - Ja, maar jouw moeder, die...'

- 'Waar HEEFT u het over? U bent mijn moeder!'

Ze zwijgt...

Het valt allemaal niet mee voor haar. Langzaam maar zeker verdwijnt de werkelijkheid om haar heen en wordt haar wereld steeds kleiner, de mist om haar heen steeds dikker.  Niet altijd, want dan ineens is ze weer helemaal helder, maar steeds vaker verdwaalt ze in haar eigen hoofd. Ze haalt steeds de namen van haar kinderen doorelkaar en doet kritiekloos wat ik haar vertel. Misschien vind ik dat het lastigste: dat ze zo timide wordt... Mijn ooit zo felle en altijd strijdbare moeder lost op. Van binnen uit. Door haar verkalkte aderen in haar hersenen die steeds grotere gebieden afsluiten van bloed. Ze sterft langzaam. Soms gaat het snel, soms lijkt het stil te staan, maar dat is schijn. Ze lost op.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 19/1/2010 - Het is 2010

Het is 2010. Laat. En ik luister naar Echoes. Waarom? Het is druk. Druk in mijn kalme leventje. Met oud en nieuw was ik in Berlijn. Toen dacht ik al: eigenlijk moet ik gewoon verhuizen. Weg van al het gedoe. Nu weet ik het: ik zeg dat alleen maar omdat het zo onmogelijk is. Ik ben zo gebonden, gebonden aan wat om me heen is... Maar soms kan ik ontnappen. Meestal laat.

Overhead the albatross hangs motionless upon the air
And deep beneath the rolling waves in labyrinths of coral caves
The echo of a distant tide
Comes willowing across the sand
And everything is green and submarine
And no one showed us to the land
And no one knows the where's or why's
But something stirs and something tries
And starts to climb towards the light

Strangers passing in the street
By chance two separate glances meet
And I am you and what I see is me
And do I take you by the hand
And lead you through the land
And help me understand the best I can
And no one calls us to move on
And no one forces down our eyes
And no one speaks
And no one tries
And no one flies around the sun

Cloudless every day you fall
Upon my waking eyes
Inviting and inciting me to rise
And through the window in the wall
Comes streaming in on sunlight wings
A million bright ambassadors of morning
And no one sings me lullabies
And no one makes me close my eyes
So I throw the windows wide
And call to you across the sky.

Ik ben te druk met familiezaken om me op andere manieren uit te drukken dan via deze sleetse manieren. Sorry. Morgen ga ik naar mjn moeder. De echo van een vroeger leven. En maandag, maandag heb ik een begrafenis. Van een neef. 1 van 3 broers van wie nog anderhalf over is. Zo gaat het.

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 3/1/2010 - ...en de beste wensen voor 2010

Op de zijmuur van een blok in de Schönhauserallee staat een tekst met grote zwarte letters en drie uitroeptekens:

 'Die Stadt ist Ausverkauft!!!'. '

Zo is het maar net' denk ik grimmig. En welkom in Berlijn.

Het is voorlopig de laatste keer. Onafhankelijk van elkaar hebben we gesteld dat we voorlopig Berlijn voor het laatst bezocht hebben. 'We' zijn mijn ex-collega P en ik. 'Of er naar toe verhuizen of wegblijven', zo stellen we. En zo is het ook. We zijn een beetje 'uitgetoerist', zien de makkelijke dingen voor de derde keer of vaker en hebben te weinig tijd om de stad anders te beleven dan de toerist in het algemeen kan en zal doen.

Toch trekt de stad me. Ze is nog steeds een tikkeltje anti-autoritair en een pietsje radicaal, zonder direct gevaarlijk of dreigend te zijn. Het is meer dat de stad te groot is en te arm om kritiek op de wijze waarop onze maatschappij haar burgers ziet en vormt als consumptievee te smoren in subsidies en 'leuk' zoals we dat hier doen.

Ik vraag me af wat er in Nederland gaat gebeuren als over 40 jaar de aardgasbel op blijkt te zijn... Zal de sociale wattendeken waar we ons in gewikkeld hebben om ons te beschermen tegen de boze buitenwereld helemaal weg vallen?

We zullen zien.

En de beste wensen voor 2010.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 20/12/2009 - Wat denken jullie zelf?

Ik staar naar mijn computer. Het is laat. Wat wilde ik ook alweer vertellen? Ik weet het niet meer. Ik ben de laatste tijd zo druk met prive-dingen dat ik niet meer toe kom aan het op een rijtje zetten van dingen. Ik zit weer in een rollercoaster van dingen die stuk voor stuk grappig of zelfs soms interessant zijn, maar op de keper beschouwd, allemaal afleiding zijn. Alleen: 'afleiding waarvan?' Ik heb geen idee.

Het wordt weer kerst. Ik HAAT kerst. Verplichte gezelligheid. Bah! Opgelegde emotie. Ik vind dat zo iets... nikserig!  Trouwens: ik vind de hele maand december eigenlijk nogal hijgerig: met dat sinterklaas gedoe en dan kerst en oud-en-nieuw... Allemaal opgeklopte lucht bedoeld om me te sturen. Me te laten consumeren. Ik consumeer dus ik ben. Niet dus.

In 'de Groene' (wat een goed blad is dat toch!) stond een mooi stuk over de 'disneyficatie van Nederland'. Een stuk uit mijn hart gegrepen. Ik heb het er al vaker over gehad hoezeer ik me verbaas over de 'verpretparking' van Nederland en de Nederlanders. Alles moet 'leuk' en 'fun' zijn. En geregeld. Over elke vorm van vermaak is nagedacht, over alles wat ik wil doen hebben groepen mensen nagedacht over hoe ze mijn 'ding' maximaal kunnen 'uitnutten' en in 'efficiente logistieke banen kunnen begeleiden'. Gereguleerd uit je dak gaan. Eigenlijk is het consumentisme een nieuw fascisme: compleet met het verheerlijken van de glorie van een nooit bestaand verleden, verheerlijking van 'het consumeren' en 'de GELUKKIGE hedonist' als onbereikbaar ideaal. En we vinden het HEERLIJK!

Des te grappiger is de mate van ontwrichting in Nederland als het een keer tegen zit: een beetje herfst of winter en het gonst gelijk van de weeralarmen en de noodmaatregelen: de NS halveert bij de eerste vorst gelijk het treinverkeer en bij meer dan 5 cm sneeuw komt 'gansch het raderwerk tot stilstand'. Waarom? Niet omdat het weer zo beroerd is. Niet omdat het weer zoveel erger is dan vroeger. Maar omdat onze hele samenleving uitgaat van een 'best of' scenario. Omdat we elke tegenslag verwerken als 'externe bedreiging. Niet onze schuld. Zodat we 'gedupeerd' zijn. Het is niet onze schuld dat de positieve scenario's niet gehaald zijn. Het waren externe factoren!

De sneeuw van vandaag en gisteren leidt tot totale paniek in Nederland: gisteren reed maar de helft van het aantal treinen en vandaag en morgen wellicht nog minder. Door het weer? Hier mijn theorie: Nee, door hun belofte aan de politiek om 88% op tijd te rijden. Waar targets aan verbonden zijn Die nu gevaar lopen. En dus wordt er maar alarm geslagen. Zodat de targets geen gevaar lopen 'want ja overmacht!'. En zo modderen we voort. Er zijn morgen geen treinen waarschijnlijk, dus wordt het de fiets. Ik twijfel: zal ik wat eerder vertrekken zodat ik op tijd op mijn werk ben of zal ik net zo laat als altijd vertrekken en dan de schuld geven aan het weer? Wat denken jullie zelf?

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 6/12/2009 - Hehehe! Ik ben trots op hem!

Als ik mijn slaapkamer binnen kom, zit hij (of liever gezegd: hangt hij, of nee, het is meer gedrapeerd zijn...) op de stoel voor de computer. In mijn Telfort-fleece en met mijn strandbroek aan. Zijn weekend outfit. Zijn lange puberbenen heeft hij gestrekt op mijn bed, zijn sokken op mijn hoofdkussen. Lekker fris. Hij kijkt me half aan, een half oog blijft gericht op het beeldscherm, waar hij net MSN weg klikt. Er klinkt Hiphop uit de speakers. Of R&B? Ik weet het niet meer. Herrie.

Ik probeer het nog een keer...

'Kom op, doe niet zo kinderachtig... Ik help je wel...'


'NEE! IK DOE HET NIET! IK MAAK GEEN FAKKING GEDICHT!'


'Dan niet. Flauw hoor!'


Ik loop bozig terug naar de kamer. Bozig, machteloos en stiekem een beetje trots. Hij laat zich niet vermurwen. Is koppig en voor de duvel niet bang. Goed hoor!


Het was een drukke zaterdag. Mijn moeder, die toch merkbaar achteruit gaat, heeft de sleutels ontvangen van haar nieuwe appartement in de seniorenflat. Ik ben er dinsdag heen geweest voor de sleuteloverdracht, en heb snel tapijt geregeld en vitrages en raambedekking. Donderdag kwamen ze de boel inmeten, en zaterdag heb ik e.e.a. kunnen afronden. Het wordt mooi. Met beige tapijt overal, en een roestbruine mat in de gang ingelijmd in het tapijt. De vitrages en de lamellen zijn champagne-kleurig, de 17e komen ze het leggen. Dat is mooi want dan kan ik de 19e kasten halen en in elkaar zetten en dan kan ze er daarna in. Ik heb haar ook even bezocht op de dagopvang... Sinterklaas was geweest, en nu gingen ze aan de borrel. Mijn moeder zag er redelijk gelukkig uit. Dat is een pak van mijn hart. Damn, ik ben weer teveel met anderen bezig!

Ondertussen is mijn zoon wel alleen. Dat is minder want nu weet ik niet of hij de aandacht aan zijn huiswerk geeft die ik E. beloofd heb. Nu ja, ik hoop maar dat hij dat doet, want als hij het niet doet, is er niets dat ik kan doen..


Hij is volop aan het puberen mijn zoon. Zijn cijfers zijn gekelderd, hij is weerspannig en nukkig, als je iets vraagt, komt er op zijn best alleen een one-liner uit... Ook thuis is het niet best. Mijn ex verhaalt van bijna avondlijke ruzies over gedrag en huiswerk, en ik heb vorige week dinsdagavond toen ik door hem gebeld werd, een kwartier moeten luisteren naar geklaag over mijn ex (meneer zat een straf uit op zijn slaapkamer) en de dag daarna heb ik een kwartier lang het geklaag van mijn ex aangehoord over mijn zoon... Tja, mijn ex is fel en dominant en zit mijn zoon bovenop zijn huid, en ook hij is niet makkelijk en gaat de confrontatie vol aan. Ja, dat is de puberteit.


De volgende dag bel ik hem en vraag hoe het was... Het was leuk geweest en hij was blij met zijn cadeaus. Heeft hij uiteindelijk nog gedichten gemaakt? Tuurlijk niet! Nee is nee! Hij had zaterdag nog gezegd: 'Ze heeft het veel te laat gezegd. Als ze het eerder gezegd had, had ik het wel gedaan, maar nu niet!'


Hehehe! Ik ben trots op hem!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 19/11/2009 - Prioriteiten

Het is donderdagavond, iets voor half 9. Ik ben net terug uit A. Buiten het raam van het appartement van mijn moeder hangt het 'te koop' bord. Eindelijk! Ik had een vrije middag genomen om met de makelaar te praten om zaken te regelen en het resultaat is gelijk zichtbaar.

Om vijf uur ging ik bij mijn moeder weg – het was veel te veel voor haar, ze was zichtbaar ontdaan en in de war – om een hapje te eten in de stad en daarna door te gaan naar het lokale stadhuis voor wat administratieve zaken.. Ik trek dat niet meer. Het is mijn moeder en ik zie haar elke keer iets meer aftakelen.

Het eten was heerlijk: vooraf Serranoham op olijfbrood en als hoofdgerecht stoofpot van hazepeper met bietjes en puree, en daar een goed glas wijn bij. Onder het eten kreeg ik een sms van B.: hij was kapot en wilde vrijdag eigenlijk thuisblijven en niet mee naar 'London Calling' in Paradiso.


Ik kan hem niet eens ongelijk geven.


We zijn afgelopen weekend gaan wandelen in Luxemburg. 'We' zijn mijn vijf vrienden en ik. We maken jaarlijks een wandeltocht van een weekend. Intensief en erg gezellig. Ook nu was het zwaar maar absoluut voor herhaling vatbaar... Onderweg heb ik het met B. al gehad over 'prioriteiten' en hij vertelde al dat hij zo tevreden was met de prioriteiten die hij nu had: gezin en carriere. Toen wist ik eigenlijk al dat hij af zou zeggen. Omdat zijn beide prioriteiten zo serieus zijn dat ze geen geen ruimte meer laten voor frivoliteiten.


Dat is dan mooi.


Het vervelende er van is dat ik nu met het probleem van 'een kaartje teveel' zit. Ik HAAT dat! Niet om het geld, want B. heeft genoeg voor me betaald in het verleden, maar om het aapje dat op op mijn schouder zit en om het feit dat die dooie maanden geleden 'ja' heeft gezegd en nu de geur van zijn pantoffels lekkerder vindt dan mijn uitnodiging (en ik heb hem speciaal uitgenodigd omdat er een band komt die dezelfde stofzuigermuziek maakt als waar we 20 jaar geleden naar luisterden (of althans: ik... Wellicht baal ik gewoon dat hij mijn trip niet deelt)


Damn!


Ik sms R. Of hij geen zin heeft.


In de trein terug check ik mijn telefoon. Niks.


Damn! Nogmaals!


OP het CS bel ik hem terwijl ik wacht op mijn trein naar Muiderpoort.

Hij neemt op...

- Hela!

- Hoi.

- Zeg eh... Hoe is het... Ik heb je ge-smsm't...

- Ja, die heb ik gehad... Ik eh... ga niet mee.

- Ja, waarom sms je dat dan niet! (geirriteerder dan dat de bedoeling was...)

- Ja, ik was in overleg thuis. Sorry. Wat klink je geirriteerd!

- Sorry, ik zit met dat kaartje en wil er van af!

- Ja, dat begrijp ik.

- Nou ok... Later!

- Ja, later!


GRRRRR!


Ik bel een van de andere mensen op die mee zouden gaan en bied het kaartje aan zijn dochter aan. Gratis natuurlijk. Hopen dat zij mee wil.


Ik moet dit soort dingen ook niet meer doen. Het delen van passies met mensen voor wie jouw passie helemaal geen prioriteit meer is. We zijn te druk met onszelf om ruimte te hebben voor frivoliteiten die buiten onze hoofdprioriteiten liggen. Dat heet volwassen zijn.

Volwassen zijn. Is dat niet het stadium dat ligt voor het grote vergeten waar mijn moeder aan lijdt?


Mijn moeder zei het nog vanavond. Ik sprak haar nadat de makelaar weg was en ik naar de andere kant van de stad gefietst was voor een formulier en naar het winkelcentrum voor wat cash:

ze zei:

- Ik ben zo bang.

- Bang waarvoor?

- Bang voor alles.

- Ja, dat is wel veel. Leg eens uit!

- Ja, voor de toestand in de wereld en voor mezelf.

- Voor jezelf?

- Ja, voor mijn grote vergeten. Voor dat ik van alles vergeet.


Ik keek haar aan en glimlachte terwijl ik haar hand pakte.

- Vergeten is toch niet zo erg? Maak je niet zo druk! Je kunt hier niks aan doen dus relax! We zorgen echt wel voor je!


Ze keek me aan en glimlachte.

- Echt?

- Echt.


Maak je niet zo druk! Denk aan je prioriteiten. De rest is kleur. Invulling ter versiering.

 

Ik luister naar de CD 'Hospice' van The Antlers: bitter-zoete etherische pop met teksten over pijn, verdriet, en over dood gaan in ziekenhuisbedden... ZEER Verontrustend maar Mooi. Dat is belangrijker. Genieten van 'Nu'. Van mooie dingen. Voordat het grote vergeten begint.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 9/11/2009 - Morgen misschien.

Het is maandagavond en net na tienen. Ik heb vanavond naar het twintigste jubileum van de val van de muur gekeken Waar was ik toen? Op de Rozengracht. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar vond het wel spannend.

Een paar jaar er na zou ik voor het eerst naar Berlijn gaan. Voor een afstudeerfeest van van de zus van B. Een reis waar ik me weinig van herinner. En daar wil ik het bij laten.

Mijn huis is een rommeltje en dat stoort me, maar ik heb geen zin om er wat aan te doen, dus moet ik er mee leven. Op mijn bed naast de computer ligt mijn tweede dekbed dat ik in het weekend gebruik als Y. er is en ik op het opblaasbed slaap. Eigenlijk moet ik het opruimen, maar ik kwak het zo naast mijn bed bovenop de strips die Y. nooit opruimt. Herkenbaar. Zo herkenbaar. Aan de bovenkant van mijn kale hemelbed hangt een t-shirt van Y die ik er gisteren ontdekt heb. Zal ik het opruimen? Naa, laat maar. In de woonkamer staat een kapotte bureaustoel die weg moet. Wellicht donderdag. Dan gooi ik ook die verhuisdoos met cd-roms en zo naar beneden, de berging in. In de keuken wacht de vaat van vandaag. Ook geen zin in.Op mijn zwart-leren bank ligt een Groene. Nog niet in begonnen. Wellicht morgen. Maar niet dus. Morgen heb ik om half negen gitaarles. Woensdag? Ook niet. Donderdag dan! Moet. Want vrijdag komt Y. weer voor even. Want zaterdag vertrek ik naar Luxemburg voor een weekend wandelen. We zullen zien. Wellicht.

Wat een besognes allemaal! Het valt niet mee in 2009!

Ik ga zo pitten. Eerst ff Boudewijn de Groot luisteren. Of nee, laat maar.Morgen msschien.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 8/11/2009 - En dat vind ik wel zo lekker rustig.

Het is zondagmorgen, 9.26 op de wekker. Ik zit in mijn slaapkamer achter de computer. Deels vrijwillig en deels 'verplicht' want mijn zoon heeft de XBOX 360 aan in de woonkamer en zit op mijn lekkere draaistoel allerlei mensen te vermoorden in Liberty City.

Ik heb even tijd voor een kort stukje. 'Even', want ik ga om 11 uur lopen in het Amsterdamse Bos met een collega. Ik heb me laten verleiden tot het lopen van de halve marathon van Egmond, en dan kom je er niet met 1x per week trainen.

Voor me ligt een kaartje van een loopgroep. Ik zie een groepje 30 plussende dames door het park rennen. Hmmmmm, wellicht iets voor mij?  Een reactie op mijn vorige blog stelde: 'De sturm und drang kan toch niet eeuwig duren. Wordt het niet tijd voor een vriendin?' Ik kan daar alleen maar op antwoorden. 'Ik zou niet weten waarom niet! Wellicht wordt het tijd 'voor een vriendin' maar voorlopig niet.'

Soms verlang ik wel naar een vrouw aan mijn zijde, maar dat verlangen is enkel sexueel en dus tijdelijk. Ik heb geen dringende behoefte aan het delen van (een deel van) mijn vrije tijd met een ander. Ik heb er de ruimte niet voor. Zowel niet 'in mijn hoofd' als qua tijd en geld (want een relatie kost nou eenmaal geld). Ben lekker met mezelf bezig. Ik 'ontwikkel' mezelf. Ik heb nu 2 gitaren waar ik wat op oefen, heb mijn sport en mijn 'dingetjes'. Afgelopen dinsdag na de gitaarles ging ik even naar Eik en Linde. De man achter de bar vond het bijzonder dat ik op mijn 44e nog was begonnen met het leren van zoiets als 'het spelen op een gitaar'. Hij zei: 'Dat zijn grenzen die je toch moet breken. Ik zie geen mensen van jouw leeftijd meer iets nieuws leren.' Dat bedoel ik.  

Wellicht is het na de halve van Egmond een idee om me aan te sluiten bij dat loopclubje voor wat sociaal contact maar voorlopig ben ik veel te tevreden met mijn eigen leventje om iets anders op te bouwen. Ik zie het geregelde leventje dat mijn vrienden nu leiden, ik hoop dat ze er gelukkig in zijn, maar ik verlang er niet naar. Ik ben de enige die bepaalt hoe mijn leven er uit ziet. Ik hoef enkel aan mijzelf rekenschap te geven voor wat ik wel of niet doe, en er is niemand die iets van me verwacht anders dan ikzelf. En dat vind ik wel zo lekker rustig. 

Ik ga mijn grote zoon knuffelen en dan douchen en omkleden.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 26/10/2009 - Waar ging het mis?

Waar is het mis gegaan?

Is het mis gegaan?

Dit is wat er in mijn hoofd resoneert na een gezellige maandagavond met R. Gezellig? Ja, dat was het. We hadden afgesproken in Bedier, dat was handiger in verband met het feit dat hij met de auto was, en het eten was lekker.

Dat was het dus niet.

Wat dan wel?

Wat was er mis?

We hadden tijdens het eten een steeds heftiger discussie over politiek. Zoals zo vaak. We ergerden ons. Ik mij aan zijn burgertruttige zelfvoldaanheid, hij waarschijnlijk aan die van mij. Zelfvoldaanheid dan.


Ik reed terug naar huis. Onvoldaan. We trekken ons steeds vaker terug in onze zelf gecreëerde waarheid. Als slakken in hun huis. We worden clichématig. Voorspelbaar. Saai. Ik erger me aan het gebrek aan zelfreflectie bij mijn vrienden en aan de wijze waarop ze de gemakkelijke keuzes die ze maken in het leven, goed praten en aan het feit dat ze steeds minder te melden hebben.


Tegelijkertijd erger ik me aan mezelf. Ik bedoel: als er iemand een cliche is, dan ben ik het wel. Ik word steeds meer een wandelende misantroop met mijn hekel aan mensen en mijn walging. En juist ikzelf ben een toonbeeld van iemand die gemakkelijke keuzes maakt en zich door het maken van die keuzes aan de scherpe kanten van het leven probeert te onttrekken.


Ik sms'de R:


'Grappig: we beginnen steeds clichematiger te worden. Als figuren in een Tom Poes verhaal. Waar ging het mis?'


Hij antwoordde: het doet me denken aan de grumpy old men bij de muppets. Leuke discussie op zijn tijd maar het mot niet gekker worden!'


Ik: 'Hehe, dat zjn wij. De clichemannetjes'.


R: 'Maar we zijn toch vrienden?'


Zeker. Dat we zijn.

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 7/10/2009 - Ben ik blijven hangen ergens?

'Ben ik blijven hangen ergens?'


Deze vraag popt bij me op terwijl ik lekker achter de computer zit en Joy Division vanuit de woonkamer luid haar sombere tonen mijn rechteroor in beukt...

Ben ik ergens blijven hangen? Ik bedoel: maatschappelijk gezien zie ik mensen die me voorbij snellen. Doe ik iets fout?


Waarom?


Maandag is mijn mooie tafel eindelijk gekomen. De tafel die ik afgelopen lente besteld heb bij een oude kennis van me... Die kennis was wat kaler maar verder niet veel veranderd... Hij kwam aanzetten in een busje van de zaak, met de tafel als enige meubel er in. We hebben hem samen naar boven gebracht zoals we dat zo vaak hebben gedaan. Hij wilde graag Amsterdam in. Want daar kwam hij nooit. Logisch. Werk-werk-werk.


Hij zei: 'Laten we het busje terugrijden naar de zaak, dan neem ik mijn prive-auto en dan gaan we de stad in."


OK.


We reden terug naar de zaak en parkeerden de auto op een regen-verlaten parkeerplek op de door godv volkomen vergeten meubelboulevard. De enige auto die er stond was een zilverkleurige Porsche. Ik grapte: 'dat is zeker jouw auto.”.

“Ja” zei hij.


Huh?


In de zaak waren zijn vader en moeder. Ik had ze bijna 20 jaar niet gezien. Zijn moeder – gekrompen, verschrompeld haast – Zei: Hmmm, 20 jaar en 20 kilo zwaarder!”


Ik zei: “ja, dat klopt wel.“


Ze zei: “Ach, dan heb je wat om vast te houden! Je was altijd zo mager toen!“


We dronken een kop koffie en gingen naar buiten, naar de Porsche. Ik vroeg nog aan zijn vader: “zeg, dat is een geintje toch?”Hij zei: “Nee, die is van hem!“


Wow.

We stapten er in en reden naar Amsterdam.

Ik vroeg het hem onderweg: hij had dus die Porsche en een Jaguar thuis voor de familie, een mooi huis en en de goodies... Hij zei: “het interesseert me geen drol. Dit is allemaal tweedehands en zwaar  onderhandeld, en dit is wat ik heb. Ik ga nooit op vakantie en doe niks”

Ik keek hem zijdelings aan en begreep het... Deze jongen deed wat hij moest doen: ik herinner me hem 20 jaar geleden. Een jongen met 3 jaar LTS maar met een honger voor handel. Hij kon niet anders. Ik vertelde hem dat ik daar bewondering voor had...

 

We gingen naar Amsterdam. Ik leidde hem rond in de stad... De Wallen. Aangekomen bij een growshop vroeg hij: “zeg, dit roken ze dus?”ik zei: “nee, dit laat je groeien!” Even verder: “Maar wat is nou Marihuana?” Tsja... Verder langs de wallen... “Ik kan me niet voorstellen dat ze echt live sexshows hebben hier binnen!” Ja, ik ga je echt niet mee naar binnen nemen! Jezus!


We gingen eten en ik heb hem naar zijn Porsche terug begeleid. Ik hoop dat hij veilig teruggekeerd is in zijn veilige wereld... Ik hoop dat iedereen gelukkig is in zijn of haar eigen veilige wereld.

En ik?

Ben ik blijven hangen? Wellicht.

Maar ik ben zo blij met daar waar ik zit!

Ik zit achter mijn computer en luister naar Joy Division. En naar The Horrors.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 13/9/2009 - Het wordt herfst!

Het is zondagavond. Ik heb na het eten de vaatwasser aangezet, een pot water opgezet voo5r thee en heb zachtjes mijn net gedownloade Carly Simon opstaan. Ik bedacht: 'het wordt herfst! Hoera!

Ik hou van de herfst en van de winter. Al die naar buiten gerichtheid van de zomer vind ik eigenlijk maar niks. Nederland is in de zomer warm en raar. Mensen gaan ook echt raar doen: in hun zucht naar geld verdienen en recreatie ter verdrijving van hun angst voor verveling en het grote niks dat achter al hun welvaart schuilt,  zie je op de meest onhandige plekken terrassen verschijnen waar lawaaierige mensen rare drankjes gaan drinken, zoals rose en witbier, en rare, veel te blote of veel te kleurige kleren gaan dragen.
 
Nee, dan de herfst! Als lekkere regenbuien de straten schoon spoelen en een fikse storm de lucht klaart, zul je mij met een blij hoofd goed ingepakt over straat zien fietsen, op weg naar huis waar de verwarming net aan is geslagen en mijn warme sloffen al op staan te wachten. Dan voel ik me zo een Nederlander!
 
Heerlijk!
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 31/8/2009 - Hoe gelukkig kan een mens zijn?

Het is maandagavond.
 
Ik zit op mijn zwart-leren bank met enkel een spot aan, verder niks. De overgordijnen zijn open.

Ik lees Maarten Biesheuvel en drink rode wijn. Hoe gelukkig kan een mens zijn?

Het weekend was lekker. Rustig.
Zaterdag ben ik de stad in geweest om een cadeau te kopen voor een vriendin van me die de dag er op haar verjaardag zou vieren. Ik heb voor haar een kookboek gekocht. Het vierde exemplaar dit jaar en niet het laatste. Het is een kookboek over curries. Curries zijn volgens mij het lekkerste wat het buitenland kan bieden.
In India, waar ik een jaar geleden was, heb ik veel curries gegeten. Verrukkelijk! Verder heb ik daar veel verlangd naar thuis.
Ik ben naar India afgereisd omdat ik het idee had dat ik anders nooit op vakantie zou gaan. Ik vind vakantie namelijk helemaal niet leuk. Als ik op vakantie ben, denk ik alleen maar aan het verschil met thuis, en aan hoe lekker het zou zijn om niet meer op vakantie te zijn, maar thuis. Waar ik de dingen begrijp. En als ik dan weer thuis ben, denk ik weer aan daar. Aan hoe bijzonder en mooi het daar was. Zo zit ik in elkaar. Daarom lees ik Biesheuvel op maandag. Met een glas rode wijn bij me. Omdat hij vertelt over reizen in zijn kamer. En omdat hij eerlijk is over het feit dat hij dan het meest gelukkig is.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 27/8/2009 - Het zaadje is gepland.

Het zaadje is gepland.
 
Dat is de conclusie van vandaag. Meer durf ik niet te zeggen.
 
Bij het bezoek aan de eerste kamer draaide ze zich al om. 'Ik heb genoeg gezien!' Ik was er al bang voor. Ze had het ook al gezegd. 'Ik wil geen kamer met een bed in de kamer'. En dat is precies wat er aangeboden wordt in het verzorgingshuis waar we zijn gaan kijken.
 
We hadden om half drie afgesproken. Mijn moeder en ik. We zouden gaan kijken in het verzorgingstehuis in de buurt. Mijn moeder, 85, weet zelf ook wel dat het binnen niet al te lange tijd tijd wordt. Ze valt in haar woning, vergeet dingen, en heeft een tijdje geleden zelfs haar flat per ongeluk bijna in de brand gestoken omdat ze vergeten had dat ze eten op had staan. Ze moet dagelijks geprikt worden vanwege haar diabetes en eet te weinig. Kortom: het wordt tijd.
 
Maar toch: ik kijk rond in het centrum en schrik ervan. Van de definitiefheid. Dit is de laatste halte. O, je wordt er goed verzorgd, maar je bent geen persoon meer. Je bent een patient. De standaardzorg die je krijgt gaat ten koste van je privacy. Op de kamertjes van 4 bij 5 is ruimte voor een kast, een tv, 2 stoelen, een tafeltje en een bed. Meer niet. Niet voor rommeltjes. De dingen waar mijn moeder zo gek op is. Doe-dingen. We nemen een kijkje in de 'afdelings-activiteitenruimte' waar niks gebeurt. Wegbezuinigd. Het grijpt me naar de strot. Ik probeer niks te laten merken.
Ik kijk naar mijn moeder. Praat tegen haar. Probeer haar gerust te stellen, want ik zie de paniek in haar ogen. Ook zij beseft dat dit een eindstation is. Dat het bergafwaarts gaat. Dat je hier eindigt in je eigen vuil of als een kwijlend hoopje vel met een kleurboek naast je en een Winny the Pooh-bal.
 
Maar er zijn ook voordelen: je krijgt er je eten, hebt de regelmaat die je mist thuis en de sociale activiteiten die je ook nodig hebt. Na een uur hebben we het gehad. We moeten nog een uur wachten op de OV-taxi en dan kunnen we weg. Ik ga Thais halen voor ons, doe haar administratie en ga ik terug naar huis.

Er waren ooit stammen waarbij het de gewoonte was dat mensen zichzelf op hun 59e van het leven beroofden. Het was mooi geweest. Weg er mee. Dat vind ik wat overdreven. Maar toch: er zijn zoveel manieren om mooi een bewust en waardig einde aan je leven te maken! Waarom dralen? Ik wil geen kwijlende bejaarde worden. Er zijn zat mooie manier om het tijdelijke voor het eeuwige te verwisselen!

Sweet dreams are made of these!
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Dit is mijn poging om via het schrijven mijn gedachtes te ordenen en tot rust te brengen. Ik schrijf dus puur voor mezelf, maar meelezen en reageren is altijd leuk!

«  August 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me
My Blog's RSS
Vaders hyve!
Berry's Blog

Friends

Blondie2
Page 1 of 15
Last Page | Next Page
Hosting door HQ ICT Systeembeheer