Mark's Internetdagboek
• 27/8/2009 - Het zaadje is gepland.
Het zaadje is gepland.
Dat is de conclusie van vandaag. Meer durf ik niet te zeggen.
Bij het bezoek aan de eerste kamer draaide ze zich al om. 'Ik heb genoeg gezien!' Ik was er al bang voor. Ze had het ook al gezegd. 'Ik wil geen kamer met een bed in de kamer'. En dat is precies wat er aangeboden wordt in het verzorgingshuis waar we zijn gaan kijken.
We hadden om half drie afgesproken. Mijn moeder en ik. We zouden gaan kijken in het verzorgingstehuis in de buurt. Mijn moeder, 85, weet zelf ook wel dat het binnen niet al te lange tijd tijd wordt. Ze valt in haar woning, vergeet dingen, en heeft een tijdje geleden zelfs haar flat per ongeluk bijna in de brand gestoken omdat ze vergeten had dat ze eten op had staan. Ze moet dagelijks geprikt worden vanwege haar diabetes en eet te weinig. Kortom: het wordt tijd.
Maar toch: ik kijk rond in het centrum en schrik ervan. Van de definitiefheid. Dit is de laatste halte. O, je wordt er goed verzorgd, maar je bent geen persoon meer. Je bent een patient. De standaardzorg die je krijgt gaat ten koste van je privacy. Op de kamertjes van 4 bij 5 is ruimte voor een kast, een tv, 2 stoelen, een tafeltje en een bed. Meer niet. Niet voor rommeltjes. De dingen waar mijn moeder zo gek op is. Doe-dingen. We nemen een kijkje in de 'afdelings-activiteitenruimte' waar niks gebeurt. Wegbezuinigd. Het grijpt me naar de strot. Ik probeer niks te laten merken.
Ik kijk naar mijn moeder. Praat tegen haar. Probeer haar gerust te stellen, want ik zie de paniek in haar ogen. Ook zij beseft dat dit een eindstation is. Dat het bergafwaarts gaat. Dat je hier eindigt in je eigen vuil of als een kwijlend hoopje vel met een kleurboek naast je en een Winny the Pooh-bal.
Maar er zijn ook voordelen: je krijgt er je eten, hebt de regelmaat die je mist thuis en de sociale activiteiten die je ook nodig hebt. Na een uur hebben we het gehad. We moeten nog een uur wachten op de OV-taxi en dan kunnen we weg. Ik ga Thais halen voor ons, doe haar administratie en ga ik terug naar huis.
Er waren ooit stammen waarbij het de gewoonte was dat mensen zichzelf op hun 59e van het leven beroofden. Het was mooi geweest. Weg er mee. Dat vind ik wat overdreven. Maar toch: er zijn zoveel manieren om mooi een bewust en waardig einde aan je leven te maken! Waarom dralen? Ik wil geen kwijlende bejaarde worden. Er zijn zat mooie manier om het tijdelijke voor het eeuwige te verwisselen!
Sweet dreams are made of these! |
Post A Comment! :: Send to a Friend!
|
|
|
|
|
