Deze vraag popt bij me op terwijl ik lekker achter de computer zit en Joy Division vanuit de woonkamer luid haar sombere tonen mijn rechteroor in beukt...

Ben ik ergens blijven hangen? Ik bedoel: maatschappelijk gezien zie ik mensen die me voorbij snellen. Doe ik iets fout?

Waarom?

Maandag is mijn mooie tafel eindelijk gekomen. De tafel die ik afgelopen lente besteld heb bij een oude kennis van me... Die kennis was wat kaler maar verder niet veel veranderd... Hij kwam aanzetten in een busje van de zaak, met de tafel als enige meubel er in. We hebben hem samen naar boven gebracht zoals we dat zo vaak hebben gedaan. Hij wilde graag Amsterdam in. Want daar kwam hij nooit. Logisch. Werk-werk-werk.

Hij zei: 'Laten we het busje terugrijden naar de zaak, dan neem ik mijn prive-auto en dan gaan we de stad in."

OK.

We reden terug naar de zaak en parkeerden de auto op een regen-verlaten parkeerplek op de door godv volkomen vergeten meubelboulevard. De enige auto die er stond was een zilverkleurige Porsche. Ik grapte: 'dat is zeker jouw auto.”.

“Ja” zei hij.

Huh?

In de zaak waren zijn vader en moeder. Ik had ze bijna 20 jaar niet gezien. Zijn moeder – gekrompen, verschrompeld haast – Zei: Hmmm, 20 jaar en 20 kilo zwaarder!”

Ik zei: “ja, dat klopt wel.“

Ze zei: “Ach, dan heb je wat om vast te houden! Je was altijd zo mager toen!“

We dronken een kop koffie en gingen naar buiten, naar de Porsche. Ik vroeg nog aan zijn vader: “zeg, dat is een geintje toch?”Hij zei: “Nee, die is van hem!“

Wow.

We stapten er in en reden naar Amsterdam.

Ik vroeg het hem onderweg: hij had dus die Porsche en een Jaguar thuis voor de familie, een mooi huis en en de goodies... Hij zei: “het interesseert me geen drol. Dit is allemaal tweedehands en zwaar  onderhandeld, en dit is wat ik heb. Ik ga nooit op vakantie en doe niks”

Ik keek hem zijdelings aan en begreep het... Deze jongen deed wat hij moest doen: ik herinner me hem 20 jaar geleden. Een jongen met 3 jaar LTS maar met een honger voor handel. Hij kon niet anders. Ik vertelde hem dat ik daar bewondering voor had...

We gingen naar Amsterdam. Ik leidde hem rond in de stad... De Wallen. Aangekomen bij een growshop vroeg hij: “zeg, dit roken ze dus?”ik zei: “nee, dit laat je groeien!” Even verder: “Maar wat is nou Marihuana?” Tsja... Verder langs de wallen... “Ik kan me niet voorstellen dat ze echt live sexshows hebben hier binnen!” Ja, ik ga je echt niet mee naar binnen nemen! Jezus!

We gingen eten en ik heb hem naar zijn Porsche terug begeleid. Ik hoop dat hij veilig teruggekeerd is in zijn veilige wereld... Ik hoop dat iedereen gelukkig is in zijn of haar eigen veilige wereld.

En ik?

Ben ik blijven hangen? Wellicht.

Maar ik ben zo blij met daar waar ik zit!

Ik zit achter mijn computer en luister naar Joy Division. En naar The Horrors.