Is het mis gegaan?

Dit is wat er in mijn hoofd resoneert na een gezellige maandagavond met R. Gezellig? Ja, dat was het. We hadden afgesproken in Bedier, dat was handiger in verband met het feit dat hij met de auto was, en het eten was lekker.

Dat was het dus niet.

Wat dan wel?

Wat was er mis?

We hadden tijdens het eten een steeds heftiger discussie over politiek. Zoals zo vaak. We ergerden ons. Ik mij aan zijn burgertruttige zelfvoldaanheid, hij waarschijnlijk aan die van mij. Zelfvoldaanheid dan.

Ik reed terug naar huis. Onvoldaan. We trekken ons steeds vaker terug in onze zelf gecreëerde waarheid. Als slakken in hun huis. We worden clichématig. Voorspelbaar. Saai. Ik erger me aan het gebrek aan zelfreflectie bij mijn vrienden en aan de wijze waarop ze de gemakkelijke keuzes die ze maken in het leven, goed praten en aan het feit dat ze steeds minder te melden hebben.

Tegelijkertijd erger ik me aan mezelf. Ik bedoel: als er iemand een cliche is, dan ben ik het wel. Ik word steeds meer een wandelende misantroop met mijn hekel aan mensen en mijn walging. En juist ikzelf ben een toonbeeld van iemand die gemakkelijke keuzes maakt en zich door het maken van die keuzes aan de scherpe kanten van het leven probeert te onttrekken.

Ik sms'de R:

'Grappig: we beginnen steeds clichematiger te worden. Als figuren in een Tom Poes verhaal. Waar ging het mis?'

Hij antwoordde: het doet me denken aan de grumpy old men bij de muppets. Leuke discussie op zijn tijd maar het mot niet gekker worden!'

Ik: 'Hehe, dat zjn wij. De clichemannetjes'.

R: 'Maar we zijn toch vrienden?'

Zeker. Dat we zijn.