Het is zondagmorgen, 9.26 op de wekker. Ik zit in mijn slaapkamer achter de computer. Deels vrijwillig en deels 'verplicht' want mijn zoon heeft de XBOX 360 aan in de woonkamer en zit op mijn lekkere draaistoel allerlei mensen te vermoorden in Liberty City.

Ik heb even tijd voor een kort stukje. 'Even', want ik ga om 11 uur lopen in het Amsterdamse Bos met een collega. Ik heb me laten verleiden tot het lopen van de halve marathon van Egmond, en dan kom je er niet met 1x per week trainen.

Voor me ligt een kaartje van een loopgroep. Ik zie een groepje 30 plussende dames door het park rennen. Hmmmmm, wellicht iets voor mij?  Een reactie op mijn vorige blog stelde: 'De sturm und drang kan toch niet eeuwig duren. Wordt het niet tijd voor een vriendin?' Ik kan daar alleen maar op antwoorden. 'Ik zou niet weten waarom niet! Wellicht wordt het tijd 'voor een vriendin' maar voorlopig niet.'

Soms verlang ik wel naar een vrouw aan mijn zijde, maar dat verlangen is enkel sexueel en dus tijdelijk. Ik heb geen dringende behoefte aan het delen van (een deel van) mijn vrije tijd met een ander. Ik heb er de ruimte niet voor. Zowel niet 'in mijn hoofd' als qua tijd en geld (want een relatie kost nou eenmaal geld). Ben lekker met mezelf bezig. Ik 'ontwikkel' mezelf. Ik heb nu 2 gitaren waar ik wat op oefen, heb mijn sport en mijn 'dingetjes'. Afgelopen dinsdag na de gitaarles ging ik even naar Eik en Linde. De man achter de bar vond het bijzonder dat ik op mijn 44e nog was begonnen met het leren van zoiets als 'het spelen op een gitaar'. Hij zei: 'Dat zijn grenzen die je toch moet breken. Ik zie geen mensen van jouw leeftijd meer iets nieuws leren.' Dat bedoel ik.  

Wellicht is het na de halve van Egmond een idee om me aan te sluiten bij dat loopclubje voor wat sociaal contact maar voorlopig ben ik veel te tevreden met mijn eigen leventje om iets anders op te bouwen. Ik zie het geregelde leventje dat mijn vrienden nu leiden, ik hoop dat ze er gelukkig in zijn, maar ik verlang er niet naar. Ik ben de enige die bepaalt hoe mijn leven er uit ziet. Ik hoef enkel aan mijzelf rekenschap te geven voor wat ik wel of niet doe, en er is niemand die iets van me verwacht anders dan ikzelf. En dat vind ik wel zo lekker rustig. 

Ik ga mijn grote zoon knuffelen en dan douchen en omkleden.