Het is donderdagavond, iets voor half 9. Ik ben net terug uit A. Buiten het raam van het appartement van mijn moeder hangt het 'te koop' bord. Eindelijk! Ik had een vrije middag genomen om met de makelaar te praten om zaken te regelen en het resultaat is gelijk zichtbaar.

Om vijf uur ging ik bij mijn moeder weg – het was veel te veel voor haar, ze was zichtbaar ontdaan en in de war – om een hapje te eten in de stad en daarna door te gaan naar het lokale stadhuis voor wat administratieve zaken.. Ik trek dat niet meer. Het is mijn moeder en ik zie haar elke keer iets meer aftakelen.

Het eten was heerlijk: vooraf Serranoham op olijfbrood en als hoofdgerecht stoofpot van hazepeper met bietjes en puree, en daar een goed glas wijn bij. Onder het eten kreeg ik een sms van B.: hij was kapot en wilde vrijdag eigenlijk thuisblijven en niet mee naar 'London Calling' in Paradiso.

Ik kan hem niet eens ongelijk geven.

We zijn afgelopen weekend gaan wandelen in Luxemburg. 'We' zijn mijn vijf vrienden en ik. We maken jaarlijks een wandeltocht van een weekend. Intensief en erg gezellig. Ook nu was het zwaar maar absoluut voor herhaling vatbaar... Onderweg heb ik het met B. al gehad over 'prioriteiten' en hij vertelde al dat hij zo tevreden was met de prioriteiten die hij nu had: gezin en carriere. Toen wist ik eigenlijk al dat hij af zou zeggen. Omdat zijn beide prioriteiten zo serieus zijn dat ze geen geen ruimte meer laten voor frivoliteiten.

Dat is dan mooi.

Het vervelende er van is dat ik nu met het probleem van 'een kaartje teveel' zit. Ik HAAT dat! Niet om het geld, want B. heeft genoeg voor me betaald in het verleden, maar om het aapje dat op op mijn schouder zit en om het feit dat die dooie maanden geleden 'ja' heeft gezegd en nu de geur van zijn pantoffels lekkerder vindt dan mijn uitnodiging (en ik heb hem speciaal uitgenodigd omdat er een band komt die dezelfde stofzuigermuziek maakt als waar we 20 jaar geleden naar luisterden (of althans: ik... Wellicht baal ik gewoon dat hij mijn trip niet deelt)

Damn!

Ik sms R. Of hij geen zin heeft.

In de trein terug check ik mijn telefoon. Niks.

Damn! Nogmaals!

OP het CS bel ik hem terwijl ik wacht op mijn trein naar Muiderpoort.

Hij neemt op...

- Hela!

- Hoi.

- Zeg eh... Hoe is het... Ik heb je ge-smsm't...

- Ja, die heb ik gehad... Ik eh... ga niet mee.

- Ja, waarom sms je dat dan niet! (geirriteerder dan dat de bedoeling was...)

- Ja, ik was in overleg thuis. Sorry. Wat klink je geirriteerd!

- Sorry, ik zit met dat kaartje en wil er van af!

- Ja, dat begrijp ik.

- Nou ok... Later!

- Ja, later!

GRRRRR!

Ik bel een van de andere mensen op die mee zouden gaan en bied het kaartje aan zijn dochter aan. Gratis natuurlijk. Hopen dat zij mee wil.

Ik moet dit soort dingen ook niet meer doen. Het delen van passies met mensen voor wie jouw passie helemaal geen prioriteit meer is. We zijn te druk met onszelf om ruimte te hebben voor frivoliteiten die buiten onze hoofdprioriteiten liggen. Dat heet volwassen zijn.

Volwassen zijn. Is dat niet het stadium dat ligt voor het grote vergeten waar mijn moeder aan lijdt?

Mijn moeder zei het nog vanavond. Ik sprak haar nadat de makelaar weg was en ik naar de andere kant van de stad gefietst was voor een formulier en naar het winkelcentrum voor wat cash:

ze zei:

- Ik ben zo bang.

- Bang waarvoor?

- Bang voor alles.

- Ja, dat is wel veel. Leg eens uit!

- Ja, voor de toestand in de wereld en voor mezelf.

- Voor jezelf?

- Ja, voor mijn grote vergeten. Voor dat ik van alles vergeet.

Ik keek haar aan en glimlachte terwijl ik haar hand pakte.

- Vergeten is toch niet zo erg? Maak je niet zo druk! Je kunt hier niks aan doen dus relax! We zorgen echt wel voor je!

Ze keek me aan en glimlachte.

- Echt?

- Echt.

Maak je niet zo druk! Denk aan je prioriteiten. De rest is kleur. Invulling ter versiering.

Ik luister naar de CD 'Hospice' van The Antlers: bitter-zoete etherische pop met teksten over pijn, verdriet, en over dood gaan in ziekenhuisbedden... ZEER Verontrustend maar Mooi. Dat is belangrijker. Genieten van 'Nu'. Van mooie dingen. Voordat het grote vergeten begint.