Het is 2010. Laat. En ik luister naar Echoes. Waarom? Het is druk. Druk in mijn kalme leventje. Met oud en nieuw was ik in Berlijn. Toen dacht ik al: eigenlijk moet ik gewoon verhuizen. Weg van al het gedoe. Nu weet ik het: ik zeg dat alleen maar omdat het zo onmogelijk is. Ik ben zo gebonden, gebonden aan wat om me heen is... Maar soms kan ik ontnappen. Meestal laat.

Overhead the albatross hangs motionless upon the air
And deep beneath the rolling waves in labyrinths of coral caves
The echo of a distant tide
Comes willowing across the sand
And everything is green and submarine
And no one showed us to the land
And no one knows the where's or why's
But something stirs and something tries
And starts to climb towards the light

Strangers passing in the street
By chance two separate glances meet
And I am you and what I see is me
And do I take you by the hand
And lead you through the land
And help me understand the best I can
And no one calls us to move on
And no one forces down our eyes
And no one speaks
And no one tries
And no one flies around the sun

Cloudless every day you fall
Upon my waking eyes
Inviting and inciting me to rise
And through the window in the wall
Comes streaming in on sunlight wings
A million bright ambassadors of morning
And no one sings me lullabies
And no one makes me close my eyes
So I throw the windows wide
And call to you across the sky.

Ik ben te druk met familiezaken om me op andere manieren uit te drukken dan via deze sleetse manieren. Sorry. Morgen ga ik naar mjn moeder. De echo van een vroeger leven. En maandag, maandag heb ik een begrafenis. Van een neef. 1 van 3 broers van wie nog anderhalf over is. Zo gaat het.