Ik zit achter mijn computer die nu in mijn woonkamer staat (een vergeefse actie om mijn zoons internet capriolen te besturen) en luister naar Dusty Springfield. Terwijl ik dit optyp, denk ik: 'heb ik dit niet al eerder zo neergezet?' En juist dat is, vind ik een mooie samenvatting van het leven dat ik nu leid... Het is allemaal nogal voorspelbaar: ik ben bezig met de dingen die al een paar maanden spelen. Er is weinig interessants of spannends aan de gang. Dat wil niet zeggen dat ik me verveel: integendeel! Het is echter wel zo dat ik de dingen waar ik nu mee bezig ben, al tot in den treure beschreven heb... Mijn moeder die dementeert, mijn familie, mijn vrienden en kennissen... Het is allemaal zo... Constant!
Wellicht is het meest spannende op het ogenblik dat ik mijn kelderberging om wil bouwen tot oefenruimte, maar ook dat is geneuzel. God wat deprimerend allemaal! En dan bedoel ik niet het geneuzel, want als je het goed beschouwd bestaat verreweg het grootste deel van de tijd die we op aarde doorbrengen, uit geneuzel, maar het feit dat ik niet de energie of de fantasie heb om me vast te houden aan de leuke dingen die het leven de moeite waard maken... Terwijl die er wel zijn! Zoals bijvoorbeeld de wandeling die ik vanmorgen gemaakt heb...
M. had me gevraagd om hem te helpen bij een tijdelijke verhuizing naar de overkant van de straat... Tijdelijk omdat het voor de duur was dat hun huis verbouwd wordt. Ik heb geen flauw idee waarom ze willen verbouwen eigenlijk, want hun huisje, hoewel niet groot, is groot zat voor hen beiden en hun 2 meiden, maar ja, waarschijnlijk willen ze gewoon het idee hebben dat ze ergens heen gaan, en is bij gebrek aan 'nieuwe toekomst,' een verbouwing een goede vervanging... 'Ok' het huis kan een 'fresh up' gebruiken, maar om daarvoor het hele huis te verbouwen... Maar goed, dat is niet aan mij. De wandeling dus...
Het is een wandeling van ruim een uur. Of eigenlijk anderhalf. Van Amsterdam Oost via de Oosterparkstraat en de Ceintuurbaan en de Van Baerlestraat helemaal naar West en dan nog verder. Ik vind het een mooie wandeling. Omdat je Amsterdam in al haar verscheidenheid tegenkomt... Wat is het toch een rommelige stad! En wat kan ik gelukkig zijn als ik er doorsjok! Na drie kwartier bereikte ik de brug waar de Ceintuurbaan overgaat in de Van Baerlestraat. Daar ben ik maar even op de 3 gestapt, want ik was al te laat... Maar ja, ik had David Bowie met Ziggy Stardust opstaan en dat klonk zo lekker!
O ja: Vrijdag had ik een borrel van een forum waar ik jaren post. Ik kwam wat later aan in de louche kroeg in de Indische Buurt waar we dit keer hadden afgesproken. Men had het al gezellig: ik kreeg een aantal knuffels en iemand kwam naar me toe met de mededeling dat hij coke had gescoord van een van de zes stamgasten die blijkbaar ook de lokale poederdoos was, 'en of ik ook wilde?' Ik wilde niet. Maar het was wel gezellig. Tot het moment dat een van de forummensen iets te luid schreeuwde dat hij mensen ging neersteken. Toen was het mooi geweest en hebben we met de mensen die nog overbleven de rekening betaald. We stonden met drie te kijken hoe de persoon in kwestie naar zijn huis sjokte. De verkeerde kant op, maar niemand ging hem dat vertellen. Zinloos. Succes er mee. Ik ben nog even met de organisatrice naar haar stamcafe gegaan. Een wellicht nog meer buiten mijn speelveld liggende tent was het: vol met rood velours en dikke vrouwen met veel panterprint en vaak asblond haar. Na een kwartiertje had ik dat ook gehad. Ik ging slapen. Het was mooi geweest...
Ik beleef dus niet veel. Gaap! | 