'Ja, ik zit aan de Prozac!'

Ik pak mijn boek met twee handen vast... Waar was ik ook al weer?

'En daar schaam ik me helemaal niet voor, hoor!'

Zo!

De locatie is het overvolle terras van Brouwerij 't IJ en ik ben op vrijdagmiddag na een deprimerend bezoekje aan het DOC-team waar wij als familie 'de toestand' van mijn moeder hebben besproken en waar mijn schoonzus me op het parkeerterrein bij het afscheid nemen even tussen-neus-en lippen-door vertelde dat het bedrijf waar mijn broer werkte, failliet is, en dat hij, 56 en zonder diploma's, nu dus werkeloos is (hoe moet je met 2 puberkinderen en een tophypotheek dat OOIT gaan redden? Damn!) en ik besloot even een biertje te gaan halen.

Omdat de brouwerij door een overvloed aan tweeverdienende import-Amsterdammers uit de nieuw gebouwde koopappartementen aan de IJ-oevers en de Funen (de voormalige opslag voor weggesleepte foutparkeerders) opeens 'hot' is geworden de laatste jaren, barst het ding uit zijn voegen. Op het terras aan de zijkant, en aan de straatkant aan de (voormalige) voorkant van het oude badhuis ook, zag ik trouwens, zijn lange, houten tafels verschenen, en als het even kan qua buiten zitten, is het terras overvol met 30 plussend bakfietsenvolk. Ik schuif aan naast drie 'eind veertig' vriendinnen die daar het gesprek aan het voeren waren waar ik op meelifte...

Ik ben afgelopen week 46 geworden.

46.

Dat betekent wel wat voor me. Ik bedoel: ik heb mezelf nog lange tijd kunnen voorhouden dat er feitelijk geen verschil is tussen iemand van 30 en iemand van 40, buiten de toegenomen omvang mogelijkerwijs, en de toegenomen hoeveelheid grijze haren, maar daar ben ik de laatste tijd van terug gekomen. 46 is voor mij het begin van een nieuwe fase. Een fase die voor mij bijvoorbeeld zichtbaar wordt in mijn kledingkast... Ik zit hier nu achter mijn computer in mijn Joy Division t-shirt, maar als ik een 'social event' heb, trek ik mijn vers-gekochte Gant-polo of mijn Ralph Lauren -polo aan die ik speciaal gekocht er voor... Omdat ik op dat soort events als 46-jarige, nu al bijna weer 11 jaar gescheiden, alleenstaande man, niet meer aan kan komen kakken met een 'I hate school!' t-shirt. 'Rock and fun shirts' bij mannen boven de 45 zijn een tikkeltje sad en dus kansloos. Vind ik. Dus conformeer ik me maar, en 'vermom' ik me als bovenmodaal verdienende, goed opgeleide 'have'. Dat geeft me rust.

Ik heb wel zin in deze nieuwe fase. Kijk er zelfs naar uit. Dat is 46 voor me. Toekomst. Ik heb verder geen idee wat die fase dan wel zou moeten zijn en hoe ik die verder zou moeten gaan invullen, maar dat hij er aan zit te komen, staat voor mij buiten kijf. Ik kijk er positief tegen aan.

Anders dan de drie vriendinnen. De Prozac-dame was een kwartier lang de ellende die haar werk voor haar was, aan het bespreken, en haar vriendin, die net weer vrijgezel was, bekende dat ze op 2 slaappillen per nacht zat... Wow, wat een babbelende Opzij-clichës... Ouder wordende vrouwen zijn soms een grote hoop gestolde treurnis. Maar ik MOEST luisteren! Mijn boek schoot niet op en ik moest lachen toen 1 van de vriendinnen bekende dat ze een 'jong' vriendje had, van 41.

Een van de dames merkte op dat ik stiekem zat mee te luisteren en zei daar glimlachend iets over. Ik vertelde dat ik het grappig vond dat ze iemand van 41 'jong' noemde, en vertelde over mijn nieuwe fase, over dat ik vond dat 46 toch echt al 'middelbaar' begon te worden. Dat vonden zij niet: 'je leeftijd schuift eigenlijk op' vond de derde. Ik sputterde nog tegen: 'ja, maar een man van 50 in een AC/DC-shirt, dat kan toch niet meer?'

'Dat zit allemaal in je hoofd' vond ze.

Ja, dat klopt. En zo lang ik daar geen pillen bij nodig heb, vind ik dat eigenlijk best zo, en ik besloot de dames alleen te laten. De Prozac-dame pruttelde nog wat na: 'Ga je nu al?'

Ja, ik ging.

Ik ging naar huis om daar moederziel alleen gelukkig te zijn. Zonder Prozac en zonder Valium.