Mark's Internetdagboek
• 2/8/2011 - Ik ga het nooit leren...
'Wat doe je nou? Dit vind ik eigenlijk beledigend!'
Alweer!
Ik stop met het in de gigbag stoppen van mijn elektrische gitaar en snoer en draai me om.
B. zit op de met roet, stof en kattenharen bezaaide leren tweezitsbank, gitaar in zijn hand en een half vol glas van de van zijn Oost Europese buurman gekregen zelfgestookte pruimenjenever (uit eigen tuin!) voor hem op de tafel.
Het is zaterdagavond, tegen tien uur (of is het al weer elf uur?), en ik ben het zat.
Ik was op uitnodiging van B., de vriend/kennis (ik weet nooit hoe ik hem moet indelen) die anti-kraak of toch gehuurd in een boerderij in Noord Oost Groningen woont, ingegaan, en was vol goede moed op weg gegaan.
Helaas liep alles anders. Het tientje aan wiet dat ik op zijn verzoek voor hem mee had genomen, was bij een raid op de trein door de spoorwegpolitie ingenomen, eigenlijk wilde ik gewoon thuis zijn, en dat gitaargedoe dat ga ik nooit leren. Ik ben het dus zat en geef op. Ik ga het nooit leren. What WAS I thinking!
Maar aan de andere kant zit ik hier nu eenmaal, en ik kan nergens heen. Ik kan dus niet zomaar opgeven. Ondanks het feit dat de behuizing morsig en armoedig is, heb ik zijn eten gegeten en zijn bier gedronken (van de pruimenjenever dronk ik zuinig twee slokjes: ik zit niet thuis en ben altijd ietwat voorzichtig buitenshuis...). Ik kan hem dus niet weer beledigen, want hij vindt het echt leuk dat ik er ben (en ik ook, maar ik ga dat gitaarspelen nooit leren!), en vanmiddag toen we zaten te praten en mijn telefoon voor de derde of vierde keer ging en ik het gesprek dus onderbrak, had hij me er al op gewezen: ik ben onbeleefd.
Ik staak dus mijn pogingen om mijn schande te ontkennen, plug de gitaar weer in, en ga verbeten de strijd aan met mijn onvermogen...
Een uur later geef ik de strijd op. Het Beatles-nummer dat we speelden, kan ik toch redelijk volgen, maar de Stones die hij er na inzet, zijn te moeilijk en het verschil tussen 40 jaar spelen en een jaar les en 2 jaar bezit is te groot. Ik stop.
Hij geeft me nog een papiertje met het geheim... De 'keys'... Ik voel me vereerd en neem het mee naar huis en ga oefenen...
E = E-A-B
G = G-C-D...
En dat een uur lang achter elkaar, op 1 ritme, met de metronoom aan en de koptelefoon op. Het is nu dinsdag, ruim 2 dagen verder, en ik oefen braaf. De 'E' lukt makkelijk, dus 'Twist and Shout' kan ik spelen, nu ben ik met die G bezig... Het is lastig overpakken van de G naar de C, maar het moet er in slijten...
Ik ben soms zo blij dat ik mensen ken die me stimuleren om niet op te geven! Dank je wel!
|
Post A Comment! :: Send to a Friend!
|
|
|
|
|
