Sinds decennia heb ik weer een seizoenkaart voor het voetbal. Voor het sta-gedeelte bij de fanatieke aanhang van mijn club. Dat is wennen: ik ben helemaal in mijn eentje, en voel een enorme afstand met de rest van de tribune. Ik ben immers in 1988 naar A. getrokken om er nooit meer weg te gaan. Alle niet –familiaire contacten met ‘daar’ zijn verwaterd omdat ik echt hou van de grote stad en die ‘small-town-mentaliteit’ van ‘doe maar normaal’ niet trek. Te veel sociale controle, te veel spruitjeslucht. Mijn ‘vlucht’ naar de grote stad was echt een vlucht: weg van daar! Ook vind ik dat het voetbal te veel ‘evenement’ is geworden. In de tijd dat ik ‘vroegah’ ging, was het allemaal vrijblijvender, minder geregisseerd. Ten slotte is de fanatieke voetbalsupporter gewoon 'niet mijn soort mens'. Zonder op de persoon te spelen natuurlijk. Ik heb het idee dat ik me onderweg van thuis naar het stadion, in de trein ‘vermom’ als clubsupporter. Dat vermommen doe ik ook letterlijk door mijn clubkleuren aan te trekken.  

Maar toch vind ik het fijn om juist bij de fanatieke aanhang te staan. Waarom? Het heeft iets met intensiteit te maken. Ik heb voetbal een paar jaar geleden ‘herondekt’ en heb toen thuis vanaf de bank een aantal seizoenen meebeleefd. Thuis kijken is echter niet te vergelijken met in het stadion aanwezig zijn.  Voetbal is een fantastisch spelletje dat je met al die camera’s van nu in HD mooi kunt beleven, het mist echter de geur van broodjes worst en het mist ook al die andere zaken die  het ‘gaan naar een wedstrijd’ zo’n belevenis maken.

Ruim een uur voor de wedstrijd begint, ga ik alvast een biertje halen in een van de cafe’s in de binnenstad, waar al meer supporters zijn, om dan met de, bij het station gehuurde,  fiets richting het stadion te gaan. Ik parkeer de fiets in de buurt van het stadion tegen de gevel van een bedrijf (altijd hetzelfde plekje!), en ga dan het laatste stuk te voet. Het aansluiten in de keuvelende stoet van gelijkgezinde mensen die zich als een rood-wit gekleurd lint door het landschap kronkelt richting  het stadion is een bijna religieuze ervaring. Ik voel dan al de wedstrijdspanning in mijn maag. Vooral in de winter als het koud is en bij avondwedstrijden. (Vroeger, toen ik nog vanuit huis naar het oude stadion liep, liep ik door een park heen. Je kon dan halverwege al het licht van de lichtmasten als een gele gloed boven de bomen heen zien. De terugweg was altijd een hele belevenis, want in het stikdonkere park was het soms echt bijna op de tast je weg zoeken). Je bereikt het stadion niet zomaar. Ook nu draai je met de wandelende en fietsende stoet eerst om het verlichte stadion heen als een gelovige om de kathedraal. Allemaal voorbereiding. Dan pas mag je naar binnen.

Eenmaal binnen zoek ik een plek op (tegenwoordig heb je allemaal en stoelnummer, maar ook vroeger, toen je nog stond, had je altijd je vaste plek. Wij stonden altijd helemaal bovenin, met drie of vier man op een rijtje) en dan begint het…   

De fanatieke zijde, ook wel het sfeervak genaamd, bestaat voornamelijk uit pubers, een enkele verdwaalde oudere, en een deel ‘oude garde’ die zich erg met de club verbonden voelt. Veel clubkleuren, veel clubtattoos. De fanatieke clubsupporter voelt zichzelf onderdeel van de club, en vindt dat de club dat ook moet respecteren. Het is ‘zijn’ of ‘haar’ club, en je kunt een clubsupporter niet meer beledigen dan te stellen dat de club zich niet voor hem of haar interesseert anders dan in de verschijningsvorm van consumerend sfeervee.

Gedurende de wedstrijd ben je als als fanatieke clubsupporter niet enkel bezig met gespannen de wedstrijd te volgen, je moedigt ook je club aan met liedjes en geklap. Die wijze van met zaken bezig zijn, daar hou ik van. Ik kom regelmatig bij andersoortig vermaak, zoals concerten, en daar kan ik me wild ergeren aan de mensen uit het publiek die het tijdens het concert nodig vinden om het concert vast te leggen op hun smartphone die ze dan boven hun hoofd houden, mij daarmee hinderend, of die zelfs tijdens het concert uitgebreid gaan facebooken of twitteren. Blijf dan thuis!

De tribune van de fanatieke aanhang is gedurende de wedstrijd een facebook-arme zone. Mensen zijn bezig met de wedstrijd en hun vocale bijdrage daarbij.  Daar hou ik van. Ik ben onderdeel van het koor in de voetbalkerk en de wedstrijd is de dienst. I worship.