Ik moet er een beetje om lachen...

ik voer sinds deze middag een discussie met mijn vrienden over het weekend van 'onze wandeling'. We gaan al een aantal jaar met vijf mannen een weekend in het jaar op stap. Waren het 'vroegah' weekenden die in het teken stonden van buitensporig drugsgebruik, de laatste jaren doen we het rustger. We gaan wandelen.

Dat is natuurlijk altijd een heel gedoe. Iedereen is druk en zo, en claimt zijn eigen ruimte en stem in het geheel... De afgelopen 2 jaar gingen we altijd zo rond 15 november weg. Nu zouden we rond de 19e weg moeten, echter: ik lig dwars. Ik heb zo rond het derde weekend van november al zaken gepland. De 19e is voor mij niet het tweede weekend van november, dus  ik stel dat ik daar niet op gerekend heb, ik ga dus simpelweg of een andere datum, of niet.

Waarom moet ik dan om lachen?

Toen ik net in Amsterdam kwam wonen, had ik in mijn boekenkasten en paar boekjes die ik vaak las: het gng over sterrenbeelden: over mij werd iets geschreven als (ik heb het weg gegooid. Het is niet anders):  'de de Kreeft is ondanks zijn of haar kwetsbaarheid een hoofdteken en bepaalt dus zelf wat het doet'. Dit is zo waar!

Ik bepaal mijn eigen koers. Je gaat mee of niet: I don't care. Ik ben altijd alleen in mijn beslissingen, en daar hou ik van.