Ik heb vrijdag een gesprek gehad met de ‘case-manager’ van mijn moeder. Ik weet niet of elke 65-plusser tegenwoordig een eigen ‘case-manager’ heeft, maar mijn moeder nu wel. Ik belde haar op omdat zij bij mijn moeder langs geweest was en mij wilde spreken. Dan maar zelf bellen, dacht ik, want dan ben ik ‘in control’. De casemanager vertelde me dat zij een familiegesprek wilde organiseren ‘om te kijken hoe we als familie omgaan met het ziektebeeld van mijn moeder’.

'Ziektebeeld? Welk ziektebeeld?'

Het bleef even stil aan de andere kant.

Dan: ‘Weet u? Mag ik constateren dat uw familie langs elkaar werkt?’ 

‘Dat mag u. Daar zijn we heel goed in namelijk’.

De dame aan de andere kant moest lachen.  

‘Maar wat heeft ze dan?’

‘Ik zal even het dossier er bij pakken’.

Na een paar minuten had ze het dossier er bij en begon voor te lezen. In grote lijnen kwam het er op neer dat ze mijn moeder hebben onderzocht om te kijken of ze leed aan Altzheimer, dat de uitkomst was dat ze daar dus niet aan leed, maar dat de voorlopige diagnose wel was dat ze lijdt aan ‘vasculaire dementie’, wat neerkomt op dat delen van haar hersenen aan het afsterven zijn doordat kleine adertjes verstopt raken.

‘Wat?’

Nu was het mijn beurt om stil te zijn.

‘Wat dit betekent, meneer, is dat de vergeetachtigheid en de wisselende buien van uw moeder horen bij een ziektebeeld. Een ziekte die bij veel ouderen voorkomt, een ziekte die nooit zal overgaan en die steeds erger wordt. Alleen bij uw moeder gaat het verloop tot nu toe langzaam.’

Juist.

Damn!

We hebben nog wat gepraat en toen ik ophing was ik geschrokken maar niet verbaasd. Ik besef dat steeds meer oudere mensen hier last van zullen krijgen. Alleen al omdat ze nergens anders aan overlijden. En mijn moeder heeft alle risicofactoren: ze is hartpatiënt, heeft diabetes…

Wat nu?

Mijn moeder wil al wel naar een verzorgingstehuis. Ze is 85 en vereenzaamt in haar eigen flat. Daar heb ik mazzel mee. Ik pleeg snel een paar telefoontjes. Ze kan komende donderdag al langskomen om er te kijken. Dat moet dus maar. Ik neem vrij en we gaan er samen heen. Hiermee passeer ik dus mijn schoonzus die tot nu toe als aanspreekpunt fungeerde, maar mijn moeder vertrouwt mij meer dan haar.

Jeetje! Houdt het gedoe met de familie dan nooit op?

Vandaag had ik haar weer aan de lijn. Ze huilde. Was al de hele morgen aan het huilen. Had pijn in haar rug en in haar knieën en was verdrietig om de dood van haar zoon, mijn broer… Dat was ook onderdeel van haar ziektebeeld had ik gehoord. Snel wisselende stemmingen…  Ik troostte haar en hing even later op.

Soms is het niet prettig om oud te worden! Echt niet!

We kwamen bij elkaar: mijn twee beste vrienden en ik. Het bleek een avond vol afzeikhumor, net niet gezegde waarheden en uiteindelijk: het elkaar bestoken vanuit bekende stellingen...

Wat heb ik er van geleerd?

Dat ik me erger aan hun zelfvoldaanheid?

Dat ik daardoor mezelf laat kennen als net zo zelfvoldaan?

Ik heb nog altijd het idee dat ik 'de wereld' beter ken dan mijn 2 vrienden die zich naar mijn maatstaven zoveel beter handhaven in die wereld.'Ik' kortom: bestook hun olieverf-wereld vanuit mijn ideologische stellingen met ideologische waterverf-bommen. En ik geloof er in. Ik geloof dat 'de goede bedoelingen' die wij als westerse wereld hebben, enkel gedreven worden door Imperialistische kapitalistische ideeën. En dat dat enkel roofzuchtig is. En niet 'goed'.

Maar ja, dat ben ik...

Kortom: ik vond het geen interessante avond. Teleurstellend. Met teveel geblaat over het werk en te weinig diepgang. Jammer.

Het is nu 23,29 uur, nog net 20 juli 2009 dus. Het is vandaag precies 40 jaar geleden dat de maanlanding plaatsvond, precies veertig jaar geleden dat ik mijn vierde verjaardag had. Ik was jarig dus vandaag. Nu vind ik dat niet iets om veel aandacht aan te bsteden, dus ik hoopte het te verbergn. Helaas bleken mijn collega dat niet. Er hingen in de liften en op mijn etage allemaal A4 papieren met 'gefeliciteerd met je 50e verjaardag!'.

Kantoorhumor.

Ik heb het dus toch gevierd. Moeten vieren. Op kantoor middels obligate vlaaien en voor mezelf met een avondje 'verjaardag vieren'. Dat wil zeggen: 'pannenkoeken en film'. Een collega ging mee pannenkoeken eten. Ik weet niet waarom, wellicht uit opportunisme, wellicht omdat hij dacht dat ik het niet leuk zou vinden om alleen uit eten te gaan, wellicht om een andere reden, maar goed: we gingen dus gezamenlijk eten en daarna ging ik weer alleen verder. Even een pint Guinness bij Mulligans' en dan naar Harry Potter. Zo moet een verjaardag gaan...

In de bioscoop zat ik achter een drietal meisjes/vrouwen die in een druk gesprek waren. Of althans: 1 vertelde, de andere 2 reageerden. Nu ben ik gek op observeren en luisteren, dus ik genoot. Het ene meisje, een prachtig meisje van, ik dacht begin 20, vertelde over hoe ze haar vader niet meer zag... Haar moeder was dood en haar vader, die in Laren woonde, had een nieuwe partner. Ze vertelde over hoe het niet klikte tussen haar en die nieuwe vrouw, over dat ze niet gezellig was en alleen maar studeerde, en dat ze best begreep dat haar vader niet alleen wilde zijn, maar dat die vrouw veel te jong voor hem was, hem enkel gebruikte voor status en geld en dat het toch geen blijverdje zou zijn, en alles alleen omdat haar vader niet alleen wilde zijn.

Zo. Daar ga je met je verhalen over 'liefde'. Als ik zoiets zou zegen, zou men zeggen dat ik teleurgesteld en zuur ben. Van haar kan dat niet gezegd worden. Zij geloofde gewoon niet in sprookjes. Eat your heart out, Harry Potter!

Het is best lekker weer als ik aankom met de ARRIVA-trein op het station van Nieuweschans. 'Ik' dat wil zeggen ikzelf, mijn fiets en mijn gitaar. Het station, of beter gezegd, de 2 rijen perrons zijn niet eens zo verlaten als ik dacht: een bejaarde dame rolt over de tegels van het perron en ook B. staat er te wachten. B. die me al een paar keer vroeg om langs te komen. Hij heeft na het avontuur met zijn depressies en zijn mislukte zelfmoordpogingen nu een rustpunt gevonden. 'Als oppasser op een boerderij waar iemand een 'bed and breakfast hotel in wilde beginnen, maar wat door de crisis mislukt is" zo vertelde hij me via de mail...

Nieuweschans is.... rustig. Zo rustig als een dorpje (stadje?) in Noord-Oost Gronigen kan zijn. Het ligt tegen de Duitse grens aan... De enige industrie en bron van werk is de strokartonfabriek. 'Gaat dicht', weet B. te vertellen.  Dat was de toekomst dus...

Het stadje bestaat eigenlijk uit een paar straten met wat huizen. We gaan even wat drinken. Ik vraag hoe het met hem gaat en wat het nou precies is waar hij zit...

 'Nou'' ,  zegt hij, dat hele gedoe over die bed and breakfast... Daar geloof ik niet zo meer in.'

'Hoezo?' vraag ik.

'Nou, net voordat ik er kwam, heeft de politie een inval gedaan en ze hebben er een wietplantage onntmantelt. Nu is er niemand meer echt in geinteresseerd...'

'OK'...

Na een tijdje gaan we boodschappen doen en daarna naar de boerderij. De boerderij blijkt iets buiten Nieuweschans te liggen.  Het is een... belevenis...

De boerderij ziet er uit als een Amsterdams kraakpand begin jaren '80: volkomen uitgewoond en een behoorlijke chaos: kapotte deuren, tochtgaten overal en een grote kolerezooi. De buitenmuren bollen naar buiten omdat het dak gevaarlijk inzakt en het geheel ademt verwaarlozing. Het enige dat van een zekere trots spreekt, is de verzameling gitaren in de woonkamer die voornamelijk bestaat uit een rommelige verzameling kapotte banken. 2 akoestische gitaren, 2 mandolines en een elektrische gitaar. Ik word naar mijn kamer gewezen, achter een deur die voor de helft kapot is. Ik ga zitten op het bed dat er staat  tussen de reclamefolders en een stapel verhuisdozen en zak er prompt doorheen. Ik roep: 'ik slaap wel op de grond. Ik zak door het bed!'

'OK'.

's avond babbelen we wat en ik ga vroeg slapen. Wat DOE ik hier in godsnaam? Het bizarre is dat ik uit de verhalen van B. een heel actueel beeld krijg van zijn idee van het stadje: een plek vol met rommelaars, halve en hele smokkelaars en criminelen die proberen om in het stervende stadje (want dat is het: er staat veel te koop en er staan ook boerderijen te vervallen langs de weg met donkere gaten waar ooit de ramen zaten) te overleven... De Italiaan die een dorp verder een restaurant leek te runnen, is door een Marokkaanse bende van zijn wietopslag beroofd. Lekker dus... 's nachts als ik op mijn matras op de grond lig en luister naar het gebrek aan geluid, denk ik er nog over na: het is raar hoe nog nu het platteland enkel bestaat omdat de stad er is... 'Toen' waren het koeien, melk en graan, nu is het wiet en amfetamine...

De volgende dag, het regent en ik ben onze gesprekken over blues en de gitaar een beetje zat, fietsen we een stukje door het Groningse landschap... Ik vind het niet zo deprimerend plat als Friesland, maar de tegenstellingen tussen arm en rijk zijn veel groter... Ook de her en der verlaten en half overwoekerde boerderijen vallen op. Ik vind het een raar landschap en ben blij als ik 's avonds weer in de trein terug zit... Een paar ervaringen rijker, en ook met het 'C-akkoord' op zak... Mooi!

Ik heb vanavond weer eens een poging gewaagd om ouderwets te zwijmelen bij een film.

'Gepoogd', omdat ik me toch niet los kon maken van het gekunstelde acteerwerk van de - jonge en onmiskenbaaar beeldschone - actrices die de vrouwelijke hoofdpersonen in hun jongere jaren moesten verbeelden, en gezwijmeld omdat, ik geef het hier toe, ik een absolute sucker ben voor goede romantiek.

Ik geef toe, ik heb een paar tranen geplengd.

Zucht.

Ik weet het, romantiek is een leugen, maar ik heb het al eens eerder gezegd, ik ben en blijf een vreselijke romanticus. Ik houd van leugens: zolang ze goed verteld worden en meeslepend genoeg zijn. En 'de liefde', 1 van de grote leugens van de afgelopen 200 jaar, is daar 1 van...

'What happened?'

Ja, dat is een goeie. Zijn romantici niet die naieve geesten die zichzelf te kwetsbaar opstellen en daardoor geen reserve hebben? Ja, wellicht...

Maar ik ben nu bijna 44, waarschijnlijk over de helft van mijn leven, en vind het eigenlijk wel goed om geen reserves te hebben... Reserves zijn ongebruikte eenheden. en als ik ergens de schurft aan heb, is het aan ongebruikte dingen...

Laten we het hebben over 'toeval'.

Vandaag ben ik weer gaan joggen. Het ging niet goed, het was waarschijnlijk ook niet slim, want het was veel te warm, maar ja, zo lopen die dingen. Ik had mijn spullen meegenomen, en had aan het einde van de dag helemaal geen zin meer om te lopen, dus ik had me al verzoend met het 'niet lopen'.

Alleen had ik mijn telefoon vergeten op mijn bureau.

Ik ging terug, haalde het ding op, stond weer in de gang bij de liften, met een collega, en bedacht op het moment dat de liftbel ging: :"als deze naar -1 gaat (waar de sportschool is. En waar de kleedkamers zijn) moet ik dus lopen. Het is niet anders.". 

Laissez les elevateurs (de 2 liften aan de ene kant gaan tot -1, de andere 2 tot 0) decide!

-1 dus...

Ik zuchtte en  drukte op -1 en zei tegen die collega:'Tja, we gaan dus lopen'.

Hij keek me aan.

-'waarom?'

Ik zei: 'ja, deze lift gaat naar -1. En ik liet het van de lift afhangen.'

-'Laat jij het van de lift afhangen of je gaat lopen?'

'Ja. Waarom niet?'

Toeval dus.

Ja, waarom eigenlijk. Omdat ik geloof in grote ideeen. Dingen die buiten mijn controle liggen. Romantiek.

Ik keek naar mezelf in de spiegel zaterdagnacht toen ik thuiskwam. Mijn ogen zijn rusteloze donkere poelen in een bruinverbrand gezicht, ook mijn armen zijn bruin, voor de rest is mijn lijf wit. Duidelijk is te zien dat het verval heeft toegeslagen. De tijden van 'toen ik nog strak en appetijtelijk was' zijn duidelijk achter me, maar vertel me iets nieuws. Ik ben 43! Bij het Awakenings festival zat ik te babbelen met wat medebezoekers. Ik vertelde dat ik 'al' sinds '89 op dit soort feesten kom. 'O' zei het meisje twee plekken verderop. 'Dat was mijn geboortejaar!'  

Verder was het 'ok'. We waren weer eens compleet, en we kunnen dit nog steeds: een dag volledig los gaan en ons zorgeloos en vrij voelen. De hersteltijd is natuurlijk veel langer, en we zijn niet ver van de tijd af (of zijn we er al?) dat het geheel een tikkeltje treurig wordt, maar we vermaken ons kostelijk. Mijn vaste voornemen om geheel clean de dag door te komen werd van te voren al 'met hoongelach' beantwoord, en M zei op de fiets al: 'OK, je hebt je punt duidelijk gemaakt, straks ga je toch nemen, dan heb je weer rust.'En zo is het maar net! Ik kan me weer zo druk maken om 'wat ik allemaal ga doen en niet doen en ondernemen',  maar uiteindelijk is het allemaal waterverf en doe ik precies waar ik zin in heb en waar de dag om vraagt. Damn, ik haat het als anderen mij beter door hebben dan ikzelf! 

En nu? Nu zit ik in de beroemde nadagen: ben kapot, een tikkeltje somber en wil eigenlijk gewoon drie dagen tot een week thuisblijven... Tja, je kunt niet straffeloos feesten meer! Face it!

Eigenlijk wilde ik zaterdagnacht al een stukje schrijven,  maar het zou niks zijn geworden. Ik heb toch een zekere afstand nodig, en als je 's nachts al twee uur in je bed ligt en niet kunt slapen omdat je niet kunt stoppen met bewegen en het luisteren naar je hartslag en het suizen van je eigen bloed in je hoofd, is er weinig tijd voor afstand: dan zit je in de rollercoaster en moet je de rit uitrijden...

Het was goed zo... Dat is zo fijn aan mijn vriendenclub. Ik kan er mijzelf zijn. Mijn eigen waterverf-zelf...

En verder? Verder twijfel ik nog steeds aan alles. Aan mijzelf, aan de wereld en aan alles dat zich daarop bevindt, maar niet aan dit. Dit was goed. Awakenings. Top!

Vanmorgen, omdat ik er zin in had en 'het toch te pas kwam', ben ik weer gaan lopen vanuit de Dapperbuurt naar het Centraal Station en 's middags weer terug. Ik heb die wandeling hier al eens eerder beschreven, het is een loopje van een half uur, maar de reden dat ik er weer over schrijf, is het gevoel van geluk! Elke keer als ik de Hoogte Kadijk af of op loop, of als ik langs de PH kade loop, ben ik zo gelukkig!  Ik zal het uitleggen...

Amsterdam heeft een aanal gezichten: het is 'Sodom en Gomorra' voor de verlekkerde toerist, met sex, drugs in overvloed, het is 'gewoon een grote stad', met saaie na-oorlogse wijken en problemen die daar bij horen, en het is een stad met geschiedenis.. En van dat laatste krijg je, als je vanaf het CS richting Oost loopt, zoveel mee.

Ik noem de statige panden bij de PH kade, met het gebouw van 'de Holland - West Afrika lijn', de herenhuizen met hun metershoge ramen en de pakhuizen, via de Waterloopleinbuurt met de gruwelijke geschiedenis van de Jodenbuurt, via de Hoogte Kadijk met haar verdwenen industrie en toebehoren en de nog bestaande werf, tot aan de Dapperbuurt met de tekenen van de immer voortdurende stadsvernieuwing... Eigenlijk is de wandeling vanaf het CS en dan linksaf langs de Schreierstoren (waar ik ooit eens de zolder heb schoongemaakt op een bloedhete zomerdag... phew!) en de Montelbaantoren, langs de IJ-tunnel en dan via de Hoogte Kadijk, een wandeling door de roerige geschiedenis van de stad. Een geschiedenis die daar nog zichtbaar is omdat het nog niet helemaal verkocht is aan de hoogst biedende en het toerisme.

Ik had Buffalo Springfield op mijn Ipod en de tocht was er een van puur geluk. Dubbel geluk eigenlijk... Dubbel omdat ik lekkere muziek op had en omdat ik zo'n mooie wandeling mocht maken. Ik voel me dan zo bevoorrecht dat ik hier mag wonen!

Op de terugweg ben ik gestopt bij cafe de Druyf op het Kadijksplein, voor 2 'Zeeschuymers', lekkere biertjes. Grappig daar was twee oudere stelletjes van wie een man begon te vertellen over hoe het daar (voor de doorbraak vor de IJ-tunnel) een en al kleine straatjes was,  en je je dat nu niet meer voor kunt stellen... Bizar.

Thuisgekomen wachtte mijn thuisgeluk... Mijn gitaar!

Mijn zoon vindt muziekles altijd de meest stomme les. Toch is hij wel met muziek bezig gegaan, en met succes. Ik reageerde altijd koel op zijn gemopper: ' luister: als jij een instrument had willen bespelen, had dat gemogen, je hebt er nooit naar gevraagd, dus niet piepen!' Die opmerking heeft nu 'ge-backfired' op mij. Waarom heb ik nooit een instrument pogen te spelen? Omdat 'ons soort mensen geen muziekles volgt!'

Bull!

Ik heb dus besloten om gitaar te gaan leren spelen. Niks ingewikkelds, als ik Neil Young kan volgen of het prachtige  'sad memory' kan meespelen (link: http://www.youtube.com/watch?v=PmGDSgajcec&feature=related) , ben ik blij.

Nu staar ik het instrument aan, en het instrument staat er maar te staan. Ik ben 250 euro armer (als lefty ben je altijd duurder uit tenslotte) en ik sta nu voor de taak om les te nemen. Het zij zo. Als ik thuis kom na mijn werk, heb iik vrije tijd tot ik ga slapen, tijd genoeg om een half uur te spelen. Elke dag. Hoera! Ik ben gelukkig!

Het is dan toch weer gebeurd. Ik had gedacht dat ik het niet meer zou meemaken, ik bedoel: ik ben 43, heb van ales al meegemaakt en ik geloof niet dat iets mij nog kan shockeren, maar toch, het is gebeurd. Ik kreeg kortsluiting.

Kent u dat? Dat iemand zoiets zegt dat je niks meer te melden hebt en alleen maar naar huis wilt om na te zoeken of je het nou goed begrepen hebt en dat je het niet meer snapt? Dat bedoel ik met 'kortsluiting'. Nou, zoiets overkwam mij vanavond.

We waren in het 'Grolsh-muziek cafe', een uitspanning bij de Villa Arena, bedoed om de 'evenemens' en de kantoorpik op gezette tijden zo efficient mogelijk van zijn geld te ontdoen. 'We' waren een aantal collega's en ik. We waren er om een paar collega's te voorzien van een afscheidsborrel. Het was gezellig: er waren ook een aantal oud-collega's uitgenodigd die huns weegs waren gegaan. Gezellig en goed voor je netwerk.

Ik liep er wat rond en hoorde een oud-collega praten over zijn nieuwe bedrijf... Hij hield zich bezig met 'iets van telecom'. "Ja" zei hij, "ik richt me vooral op Afrika. Leuk man!" Dat leek me ook. Hij zei: "ik probeer momenteel ontwikkelingsgeld los te krijgen om te gebruiken voor een glasvezelproject in Zambia."

WAT?

Ik zei: "niet om het een of ander, maar Zambia is toch heel arm? Waarom moet je daar glasvezel aanleggen?"

Hij keek me aan. "Dat is toch heel erg booming man! Glasvezel in zambia en Tanzania! Weet je niet hoe goed dat voor die mensen is! Kunnen ze e-doctoring doen! Daar zijn ze heel blij mee daar!"

Ik keek hem aan.

'Ja, dat is lachen man! Ik praat daar met ministers en - hoe heten ze ook al weer- o ja, staatssecretarissen!"

Ik draaide me om, zette mijn biertje neer en vertrok, na de vertrekkende collega's vaarwel gezegd te hebben, naar huis. Ik moest het opzoeken. Moest het weten.

Thuisgekomen googlede ik op 'Zambia' en 'Tanzania' en in samenvatting vond ik dit: beide zijn het STRAATarme economieen (Tanzania heeft gemiddeld 140 dollar per maand als inkomen, in Zambia lijdt 21% van de bevolking aan AIDS).

Waarom moet daar ontwikkelingsgeld heen voor glasvezel? Ik word GEK! Of is de wereld het?

Het is rustig in Amsterdam Oost. Het is rustig in de Dapperbuurt. De gordijnen zijn dicht bij mij thuis. Het is donker. Lekker. Ik woon en leef even in de schaduw. In de luwte. Me voorbereidend op de dingen die eventueel komen gaan...

In de schaduw ben ik bezig met de dagelijkse dingen: met mijn zoon die mrgen een voorstelling heeft en die me daarvoor niet uitgenodigd heeft (de lapschwanz!), met mijn moeder die per ongeluk brand gesticht heeft in haar eigen huis en die 'toch maar' naar een aanleunwoning wil.. Met mijn broer die niet rond kan komen van zijn uitkering, van dat soort zaken...

Ik heb 2 weken geleden een operatie ondergaan. Een poliklinische dagbehandeling. Het herstel gaat goed, ik moet morgen voor controle.   Ik ben blij dat ik het gedaan heb, voel me prima nu.

De Eerste week na de operatie ben ik thuis gebleven. Moest herstellen. Ik heb de week doorgebracht met veel tv kijken (series die ik gedownload had) en in mijn huis rommelen. Een soort gedwongen vakantie. Ik was tot de conclusie gekomen dat ik mijn moeders administratie beter doe dan die van mezelf. Dat ergerde me, dus heb ik dat maar weer opgepakt. tevens ben ik bezig geweest met het regelen van de kunstkoopregeling van het schilderij dat ik gekocht heb... Jawel, het is zover... Ik heb KUNST gekocht. een schilderijtje van Dadara, vers uit de overzichtstentoonstelling in de Jordaan. Ik kijk al een jaar of 7 aan tegen een paar posters van hem die ik heb laten inlijsten, maar durfde nooit het 'echte' werk te kopen. Tot nu toe dan...

Ik vond het raar: ik was met een collega van me, die 'in' is in de 'kunstscene' en die wist dat ik van zijn werk hou, uit nieuwsgierigheid naar zijn tentoonstelling gegaan, en eenmaal binnen wist ik het: IK WIL WAT HEBBEN!

Zo gezegd, zo gedaan...

Ik blijf het een raar iets vinden: kunst kopen is iets voor volwassen mensen. Niet  voor mij... Maar toch wel?

Ook raar: ik zat vorige week op het dakterras van het bedrijf waar ik werk, en zag een collega van me praten met een aantrekkelijke blondine. Normaal gesproken zou ik enkel 'smachten in stilte',  maar nu heb ik die collega gemaild...

- 'Zeg, wie is die aantrekkelijke blondine met wie jij zat te praten?'

--' Wat een leuk compliment! Dat zal ze leuk vinden om te horen!'

*Fuck! ze vertelt het haar!*

- 'Ach ja, het is een TERECHT compliment!'

Ze bleek getrouwd, dat was minder, maar mijn 'naar buiten gerichtheid' verrastte me...

Hehe! Het wordt zomer!

Terwijl ik mij kapot erger aan de wijze waarop mijn zoon als een slappe vaatdoek over de stoel hangt en mij het bloed onder mijn nagels vandaan haalt door wel te eisen dat ik hem overhoor, maar op al mijn vragen over zijn huiswerk enkel 'Duh', 'dat vragen ze niet' te antwoorden, of me enkel smalend toe te lachen, moet ik toch weer denken aan het cadeau van vrijdag.

Ik vond het een fijn cadeau. Het is altijd bijzonder als een vrouw je haar lichaam schenkt (ik blijf het dus een geschenk vinden, hoezeer ik ook besef dat er altijd REDENEN zijn waarom mensen dingen doen, en dat ze vast haar eigen redenen had om te blijven...) en ik genoot ervan. Van haar aanwezigheid en wat dat met me deed. Aan de andere kant was het ook confronterend: Hoe fijn het ook was, ik was me telkens bewust van mijn zoon die in de slaapkamer lag te slapen en aan het feit dat ik op de eerste plaats ‘vader’ ben en pas daarna ‘mens’.

Ik heb al eerder geschreven dat ik twijfel of ik wel plek heb voor ‘een ander’ in mijn leven, nou, zaterdagochtend werd ik me daar weer van bewust. En dan niet zozeer van die twijfel, maar meer van het ontkennende antwoord. Als mijn zoon bij me is, is elke andere persoon in mijn huis een gezamenlijke gast of anders een indringer. Dit was dus een mooie testcase: ‘Ja’ ik heb ruimte voor een andere volwassene in mijn appartement, maar niet als mijn zoon er is. Daarvoor is de etage te klein en is mijn leventje als mijn zoon er is, teveel met zijn activiteiten verweven.

Het een hoeft het ander niet in de weg te staan, integendeel. We praatten er ook over ’s nachts, over dat ik geen andere vrouwen zag. Ze zei: “daar moet je niet mee stoppen. Nu kan het nog, je bent nog betrekkelijk jong met 43. Desnoods betaal je er maar voor.” Tja, betaalde liefde heb ik nooit wat in gezien, veel te zakelijk, maar wellicht heeft ze een punt. Ik moet zaken dan maar om mijn zoon heen plannen.

Door de muur vanuit de slaapkamer waar mijn zoon achter de computer zit,hoor ik de R&B van 'Big Willy' of hoe die inwisselbare formule-artiesten ook heten. Allemaal veel vorm en geen inhoud…  Ik zit aan de eetkamertafel bij de opengeslagen deuren en luister naar de geluiden uit de tuin. Het is zo tijd om voetbal te kijken. Het is zondag. Een mooie dag. Ik ben simpelweg gelukkig.

Grappig dat dit het gevolg is: ik zit met een licht gevoel in mijn hoofd achter mijn computer. Moe maar voldaan zullen we maar zeggen...Deze dame kwam ongepland maar precies op het goede moment langs! Precies een jaar nadat ik mijn broer heb laten cremeren, een jaar precies na de rouwdienst, weet ik dat ik nog een man ben, weet ik dat ik nog IN het leven sta in plaats van ernaast! Hoera ik LEEF!

Nu heb ik niet zoveel met het bewijzen van mijn mannelijkheid, en zeker niet op het zeg maar erotische vlak, want elke vent kan dit, maar het was een onverwacht en zeer welkom cadeautje op het juiste moment! Dank! Het grappige is dat het allemaal zo ongedwongen was. Ze kwam langs, we praatten wat en dronken een glas wijn en voor ik het wist lag ze in mijn armen en lagen we later in mijn onhandige opblaasbed, ik wat giechelig omdat we stil moesten zijn voor mijn zoon en ook een beetje onwennig 'omdat het al zo lang geleden is'...  En nu? Nu niks. Ze is weer naar huis en ik voel me prima. Geen last van gedoe of verliefdheid: we hadden hier gewoon zin in en recht op!

'Hoe moet je in vredesnaam je weg vinden in een wereld waarin niks is zoals het is?'

Deze vraag kwelt me al de hele nacht.

Ik ben het posthuum uitgegeven boek 'Binnen de huid' van J J Voskuil aan het lezen en heb het bijna uit. Ik vind het iets te lang, maar toch prachtig. Het boek gaat over een deel van de vriendenkring uit 'Bij Nader Inzien', Voskuils debuutroman. De hoofdpersoon in het boek, Voskuils alter ego Maarten Koning, worstelt in 'Binnen de huid' met zichzelf, zijn vrouw, zijn 'vrienden', zijn 'waarheden' en de tegenstrijdige gedachtes en gevoelens die hij heeft over de vrouw van zijn ooit beste vriend Paul waar hij erg verliefd op wordt ondanks dat hij een weerzin heeft tegen haar.

Het boek speelt zich af net na het eindexamen van de hoofdpersoon Koning in de jaren '50 van de vorige eeuw. Kenmerkend is dat de hoofdpersoon en zijn omgeving de wereld hebben onderverdeeld in heel rigide 'goed' en 'fout' en dat ze vinden dat je als persoon  enkel 'goed' kunt zijn als je duidelijke, 'verheven' standpunten hebt over wat je vindt en hoe je gedraagt, en dat je 'onmaatschappelijk' moet leven, dus niet een goede baan of carriere mag hebben, want 'de maatschappij' en 'meedoen met die maatschappij' is voor de schoften. Koning ziet deze waarheden een voor een als sneeuw voor de zon verdwijnen. Eerst bij zijn vrienden, wat aanleiding geeft tot avonden vol discussie, en tenslotte stiekem ook bij zichzelf. Hij worstelt met zijn eigen gedrag tegenover de vrouw van Paul, Rosalie, met wie hij een soort van halve affare begint, en moet bij zichzelf bekennen dat zijn eigen rechtlijnigheid enkel uit angst geboren is en dat er geen waarheden bestaan. 'Absolute' waarden als trouw, vriendschap en liefde zijn enkel gelegenheidscoalties gebleken vol van holle woorden en makkelijke eugens, en zijn absolute waarheden blijken enkel academische exercities te zijn. Deze conclusies deprimeren hem.

Ik vind dit boek erg dichtbij komen. Ook ik merk bij mezelf dat allerlei waarheden waarmee ik mijn buitenwereld vorm geef, zo zacht zijn als asfalt in de zomer. Ik merk het aan het feit dat ik niet meer weet waar ik op moet stemmen bijvoorbeeld... Ik los het op door de meeste leugens te vermijden, maar ook wat dat betreft wantrouw ik mijn eigen theorie en mijn eigen vertrekpunten: is het wel zo dat ik dingen vermijd om niet geconfronteerd te worden met de onwaarheid van alles? Ben ik niet gewoon bang om te verliezen? Wat heb ik te verliezen eigenlijk? En wat dan verder? De waarheid van nu is dan de onwaarheid van morgen. Why bother? Dit laatste beangstigt me en deprimeert me.

Omdat ik merk dat ik verander en 'waarheden' dus niet waar blijken te zijn, moet ik dus mijn waarheden dan aanpassen? Nee, want dat vind ik onverdraaglijk. Ben ik toen zo dom geweest? Waarom blijf ik niet gewoon dat geloven wat ik toen geloofde?  

Kortom: mijn 'heldere' waarheiden blijken van waterverf te zijn, en mijn oplossingen evenzeer. Verwarring alom. Zwemmen in de mist. Damn!

Hoe verder? Hoofd boven water houden maar en blijven drijven... En dan maar op zoek naar een nieuwe leugen om in te geloven.   

En van niemand meer vuiligheid neem. En dat ik doe waar ik zin in heb en en dat dat geen gevolgen heeft die niet handig zijn.

Soms. Soms droom ik er wel eens over. Over dat ik sterk ben.

En geen mensen meer nodig heb. Mensen met eigen agenda's en verwachtingen en gedoe.

Soms droom ik er wel eens over dat ik, net als Voskuil die ik nu lees, genadeloos alle mensen om me heen kan neerzetten in hun zelfvoldaanheid en in hun naakte walgelijkheid. De zelfvoldaanheid die ik absoluut aantref om heen. Bij de oppervlakkige gesprekken die ik wel voer:

- 'Hoe gaat het?

-''Prima! Ja, ook met de kinderen en mijn baan en alles...'

Ik Haat dat!

Het zijn van die niks-gesprekken waarbij de dubbele agenda's vaak zichtbaar maar dichtgeslagen op tafel liggen. Waarom praten we met elkaar? Omdat we geen zin hebben om thuis te zijn? SODEMIETER OP! Vertel wat of blijf thuis! Ik wil dan eigenlijk weer linea recta naar huis. Omdat het verspilde tijd is. Elkaar vlooien. Zinloos.En ik doe net zo hard mee als de partij waarmee ik praat.  Net als bij de andere walgelijke dingen die ik meemaak: de nutteloosheid van mijn werk. De betekenisloosheid van mijn eigen bestaan. De zinloosheid van alles. Ik zie het maar doe mee.

Maar dan: ik ben niet onafhankelijk. Of sterk. En ik heb weliswaar geen mensen nodig, maar ik heb ook niet de arrogantie van Voskuil dat ik mijn eigen persoon als maatstaf neem. Of soms wel, maar ik ben me altijd bewust van mijn eigen positie. Mijn positie in het spel dat maatschappelijk verkeren is. En dan zie ik zelfvoldaanheid en clichegedrag om me heen, maar ik ben zelf ook speler en heb dus een eigen positie. En word dus ook bespeeld. Alleen in mijn dromen niet. Daar word ik niet bespeeld. Daarom zijn het ook dromen. Omdat ze zijn wat ze zijn. Dromen.

Het is zondagavond kwart over 9. Ik heb mijn appartement enkel verlaten om wat te eten te halen, voor de rest heb ik eigenlijk niks zinnigs uitgespookt. TV gekeken en verder niks. Kampioenschap van AZ bekeken op regio-tv. Aan de ene kant heb ik het idee dat ik er nog steeds bij betrokken ben, bij Alkmaar en die regio, maar feitelijk interesseert het me niet. In mijn rechteroor vraagt Tim Buckley om aandacht, maar mijn hoofd zit toch in de US van A met haar openbaringen rondom de martelingen...

Gisteravond ben ik naar het Loosje gegaan. B. was daar met zijn soort halve familielid die tevens in zijn buurt woont. Ik vind hem vreselijk saai en erger me ook aan hem: hij is zo zelfvoldaan! Of maak ik dat er van? Ik heb geen zin meer in dit soort halve avondjes met mensen die me niet echt interesseren en heb zelf ook bijster weinig te melden. Al met al teleurstellend: Nadat de nieuwe vriendin van die jongen op kwam draven ben ik het helemaal zat en ga. Thuisgekomen lees ik nog wel in de nieuwe Voskuil en val na een kwartier in slaap.

Het ziet er naar uit dat mijn baan me binnenkort voor keuzes gaat stellen: wat ga ik doen? Heb ik het lef om me boventallig te laten verklaren? Waarschijnlijk niet... De angst voor mislukken is nog steeds even groot. Diezelfde angst die me tegenhoudt om opnieuw mezelf in een relatie te storten. Of is het het zien van de weinig inspirerende relaties om me heen? Wie denk ik eigenlijk wel dat ik ben dat ik zo makkelijk oordeel over anderen? Nu ja, ik ging nooit voor de populairiteitsprijs.

In mijn hoofd spoken losse gedachtes en flarden van zinnen rond die wachten op betekenis of het wegbergen in een van de lades in mijn hoofd voor later gebruik, maar die vooralsnog als lege plastic zakken die op een winderige herfst na-middag door de net verlaten Dapperstraat waaien, los van hun oorspronkelijke betekenis, enkel als ding-an-sch bestaan.

In de Groene van afgelopen week ben ik bezig in een aantal artikelen over Jeremy Bentham en John Stuart Mill, twee belangrijke liberale filosofen uit de 18e/19e eeuw. Alhoewel ik van huize uit geen Liberaal ben, fascineren hun ideeen over 'het streven van de mens naar persoonlijk geluk' en hun stelling dat  de voornaamste taak van 'de staat' er uit bestaat om het voor zoveel mogelijk mensen mogelijk te maken dat zij naar zoveel mogelijk geluk streven. En zo zie je rechtreeks verbanden tussen hun ideeen en onze Westerse economische modellen. Tevens stelt men vragen over de grenzen van die vrijheid, want zonder grenzen is die vrijheid enkel doelloosheid.

En die grenzen brengen me op gisteravond. Gisteravond was ik naar een benefietavond van Korsakoff, een tent die vrioeger een begrip was in amsterdam, maar die nu bijna failliet is. Ik verbind dat met 'grenzen',  want toen ik terug naar huis reed, bedacht ik dat deze tent eigenlijk de grenzen van zijn eigen bestaansrecht overschreden heeft. De tijden zijn veranderd, 'Alternatief' Amsterdam is veranderd, Korsakoff nauwelijks. Hetzelfde geldt trouwens voor Maloe Melo. Tenten die zich baseren op roem van gisteren maar bijna comateus zijn geworden. Stop er mee. Move on! Tegelijkertijd realiseer ik me dat de werkelijke 'faam' niet de tent zelf is, maar de herinneringen die je er aan hebt en de verhalen die je er over kunt vertellen. Ovidius zei het al, lang geleden: 'Sonus est, qui vivit in illa'. We zijn zo belangrijk als de verhalen die later over ons verteld worden... En dat is geruststellend. Vind ik tenminste.  

Ik zit nog nadampend van een warme ochtenddouche achter mijn computer even uit te zweten terwijl The Black Angels vanuit de woonkamer met hun neo-psychidelische klanken het achtergrondgeluid vormen. Zodirect naar de woonboulevard. Het is tweede paasdag!

Gisteravond werd ik uit mijn film gestoord door aanzwellend straatrumoer: een ontruiming in mijn straat op eerste paasdag wees me er op dat ik nog steeds in amsterdam woon. Het betrof gerenoveerde appartementen die voor veel te veel geld te koop staan (en dus leeg staan) en die te vroeg gekraakt zijn en dus ontruimd werden. Ik ging even poolshoogte nemen maar droop al snel weer af. Zo'n ontruiming is toch meer een symbolisch iets voor mij. Ik ben een totale buitenstaander en heb er niks mee te maken (al voelde ik me als 'buurtbewoner' toch in een iets andere rol dan 'vroegah'  toen ik ook wel ging kijken, maar enkel door de sensatie gedreven werd). Ach ja, dat kraken: het heeft de zeitgeist tegen en is een spelletje tussen gegoede middenklasse kinderen, feestkrakers uit het buitenland en de hermandad. Het is wel jammer dat de mensen die echt behoefte hebben aan woonruimte maar niet assertief of asociaal genoeg zijn om zelf initiatieven te nemen, maar zelden hun woonruimte krijgen. Maar ook hier geldt dat de hoeveelheid energie die je er op goede wijze instopt, altijd terugbetaald wordt. 

Ik ben wel benieuwd wie er bij de woningbouwvereniging voor verantwoordelijk is geweest dat ze de panden hebben gerenoveerd (ze stonden op instorten en moesten  grondig gerenoveerd worden, compleet met nieuwe funderingen). Iedere gek kan zien dat de prijs die ze er voor willen hebben, ze staan te koop voor prijzen tussen de 265000,- en de 280.000,- voor etages van iets meer dan 60 m2, veel en veel te veel geld is! Hebberighed maakt waarschijnlijk dat je de wereld door een roze bril bekijkt...

Dus nu op naar de woonboulevard: ik heb in mijn keuken een tweetal roltafeltjes staan, en ben op zoek naar bakken voor onder die roltafels, waar ik flesjes met kruiden e.d. in kwijt kan. E.e.a. als tussenoplossing totdat ik er over een paar jaar een extra werkblad ga laten plaatsen, compleet met lades en kastjes...

Verder nog iets? O ja, zaterdag was ik naar een verjaardag in Aalsmeer. Gebabbel. En dat rijmt op 'gekabbel', een woord waarmee ik mijn tevreden toestand van de laatste tijd aanduid. Het kabbelt voort. En aan de ene kant is dat lekker, maar aan de andere kant ook weer niet. En zo sluimert het gevoel van onbehagen. Zelfs onder mijn toestand van overvloed. Maar ook hier geldt dat de energie die je in je toestand stopt, voor een groot deel ook de toestand bepaalt. En het is goed om altijd je positie te weten.