Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Marlies bij Shonaquip in Kaapstad

Home - Profile - Archives - Friends

Braai - deel 2

Posted on 16/11/2011 at 08:58 - 9 Comments - Post Comment - Link

Jullie zullen het niet geloven, maar ik heb gisterenavond m'n braai gehad! Lorraine heeft er een georganiseerd (foto van de 'men at work' op Facebook). Nu is een braai niets anders dan wat wij barbecue noemen, maar het hoort natuurlijk heel erg bij Zuid-Afrika, dus ik ben heel blij. Was toch een soort van mijn laatste avond namelijk.

 

Vanmorgen de laatste keer dat ik een boterham onder toeziend oog van 4 honden smeerde. Nu was, behalve Shona, iedereen al weg van het terrein, dus ik kwam de gates niet uit. Dus mijn boterham op de bank in de tuin (zien jullie ook alle verhalen van de afgelopen weken samenkomen?) opgegeten, nog steeds onder streng toezicht. Toen ik mijn laatste hap aankondigde en deze in mijn mond deed, liepen ze daadwerkelijk alle 4 meteen weg .

 

En vandaag dan de laatste dag op kantoor. Voelt toch best raar. Ik heb natuurlijk ontzettend veel zin om terug naar Nederland, Theun, Casper en mijn lieve vrienden en familie te gaan, maar ik heb hier wel een hele bijzondere tijd gehad, die ik niet snel zal vergeten.

 

Tijdens mijn afwezigheid heeft Theun ontzettend hard in huis geklust. Het 'hok' boven is een walk-in-closet geworden, de keuken heeft eindelijk zijn houten vloer en al mijn magneten zijn van de koelkast af (die ook eindelijk een keer ontdooid is). Mooi klusje voor mij als ik weer thuis ben. Magneten schoonmaken, met pijn in mijn hart degene die stuk zijn weggooien en een mooie nieuwe collage, inclusief 4 nieuwe uit Kaapstad, maken. Ik ben heel benieuwd (belangstellend) naar de nieuwe look van de Augurken!

 

Ik hoop dat jullie hebben kunnen meegenieten van mijn belevenissen, ervaringen en avonturen in Kaapstad. Voor mij was het schrijven van mijn blog in ieder geval een heerlijke manier om de (werk)dag te beginnen, mijn gedachten te ordenen en mijn focus vast te houden. Tot gauw allemaal!

 

Xxx,

Lie(f)s

 


Braai..

Posted on 15/11/2011 at 08:56 - 1 Comments - Post Comment - Link

.. en andere dingen om voor terug te komen. Wel braai, braai cancelled, braai gaat gewoon door, braai ging toch niet door. Kortom: het ziet er naar uit dat ik zonder het meemaken van een braai op Schiphol land overmorgen.

 

Nog zo een: walvissen, niet gezien en vormen dus per direct een tweede goede reden om terug te komen. En dan heb ik het verder maar niet over Stellenbosch, Franshoek, Cape Point, Robbeneiland en een safari. Ik was hier dan ook niet als toerist, dat scheelt. Heb voldoende indruk gekregen om te zien dat dit werkelijk een prachtig land is waar ik graag naar terugkom (als toerist).

 

Tussen 2 haken: ik heb wel bavianen langs de weg gezien afgelopen weekend. Ach, dat is hier zo gewoon dat ik het vergeten was te vertellen .

 

Terugkomen kan op zijn vroegst in 2014 (druk, druk, druk). Voor 2012 staan Thailand (met mijn lief) en Frankrijk (mams en Jan worden 65 en ze zijn 25 jaar getrouwd!) op de agenda. In 2013 wordt het Java met daddy en andere familie en aanhang, zodat hij ons kan laten zien waar hij heeft gewoond, op school gezeten enz. Met andere woorden waar hij zijn jeugd heeft doorgebracht.

 

Wat heb ik het dan eigenlijk rijk en wat een fantastische plannen en vooruitzichten!

Marlies

 

P.S. Hoe vet is dat?

Het bekendste product van Shonaquip is de Madiba-buggy. Madiba is een bij- en/of koosnaam voor Mandela. Die mag dus niet zomaar gebruikt worden. Shona heeft daar dan ook een officiële aanvraag voor moeten doen (en gekregen!).


Wine tasting

Posted on 14/11/2011 at 07:37 - 0 Comments - Post Comment - Link

Redelijk rustig weekend gehad deze keer. Prachtige wandeling op zaterdag met Shona, haar oudste dochter Kim en de honden van Kim. In de bergen met uitzicht op de oceaan (foto op Facebook), werkelijk schitterend.

 

Zaterdagavond kwam Wilson bij me binnen. Hij had een aantal meldingen bovenin het scherm van zijn mobiel staan en dat vond ie storend (heel herkenbaar:-), of ik die wilde verwijderen. In mijn zoektocht naar de diverse functies kwam ik erachter dat ik te maken had met een Ericsson, nog nooit mee 'gewerkt'. Maar ik leverde de mobiel zonder die meldingen en met geluid weer bij Wilson af. Op een of andere manier had ie m op 'mute' gezet.

 

Zondagochtend vroeg op, want ik zou om half 11 opgehaald worden door Lorraine en Ian voor de toer langs de wijnboerderijen. Wederom foto's op Facebook. Was echt ontzettend gezellig, lekker en leuk. Heb bij de 2e (Klein Constantia) een soort wijnrek, maar dan voor 1 fles (ja Robbiedoes, voor jou ook één:-) en mijn vierde magneet gekocht. Kon gelukkig met VISA afrekenen, dus cash 'probleem' was ook meteen opgelost. Na een heerlijke lunch, oesters en springbok carpaccio en nog wat wijn als een balletje in mijn bed gerold en een hele lange nacht gemaakt. Klaar voor mijn laatste paar dagen!

 

Marlies

 

P.S. Hoe vet is dat?

Ik ben door CNV Zelfstandigen (3x raden door wie:-) gevraagd of ik voor kerst een blog wil schrijven over ZZP en ontwikkelingssamenwerking!


Het afronden is begonnen

Posted on 12/11/2011 at 11:04 - 5 Comments - Post Comment - Link

Gisteren het grootste gedeelte van de dag besteed aan het maken van een 'diary'. Alles dat ik heb gedaan, uitgezocht en bedacht in een document met een logische volgorde. Volgens mij heb ik na mijn studie nooit zo'n groot (lees: lang) document geproduceerd. Hoewel... doet er ook niet toe. Is leuk om te doen, want het geeft een heel duidelijk, chronologisch overzicht van waar ik mee bezig ben geweest de afgelopen twee weken.

 

Nog druk bezig kwam Steven de kamer binnenlopen. Of ik nog lang bezig was, want ze waren aan het afsluiten. Het was per slot van rekening vrijdag, dus iets eerder weg van kantoor (tegen 5 uur) is dan 'toegestaan'. Valt me trouwens mee om ineens 5 dagen in plaats van 4 te werken. Ik had verwacht dat me dat zwaar zou vallen, gewend als ik inmiddels ben aan die extra vrije dag per week.

 

Eenmaal op de bank in de tuin komt Wilson naar me toe. Ik had hem al een paar dagen niet gezien (de reden is me nog steeds onduidelijk), maar hij bedankte me voor mijn hulp bij het gebruiken van zijn mobiele telefoon. Hij heeft het nu helemaal door. En het zijn precies die kleine dingen die ik als dierbaarste herinneringen mee terug neem. Mary die 1 point airtime gaat kopen om mijn vriendschapsverzoek te accepteren. Nobuntu die het heel erg waardeert dat ik zo eerlijk was over dat vreselijke nummer op de radio. Dat soort dingen dus.

 

Nog steeds op de bank komt Shona naar me toe of ik zin heb in een wandeling op het strand 'to get some exercise'. Tuurlijk, lekker wat honger creëren. Over een half uur gingen we vertrekken. En jullie raden het natuurlijk al, na een half uur komt Shona weer naar buiten (ik zit nog steeds op die bank ja:-) 'change of plans'. Ach, dat ben ik wel gewend. Gebeurt in Nederland ook bijna elk weekend. Kortom: heerlijk sushi gegeten met Shona en haar dochters Kim en Robyn.

 

Wat er vandaag precies op het menu staat weet ik niet, ik merk het wel. Morgen in ieder geval een tour langs een aantal wijnboerderijen in de omgeving met Lorraine en haar vriend Ian. Shona haakt later aan, want zij moet eerst iemand van het vliegveld oppikken en naar zijn hotel brengen. Zin in!

 

Marlies


Community

Posted on 11/11/2011 at 08:32 - 0 Comments - Post Comment - Link

Wederom een zeer indrukwekkende middag gisteren. We vertrokken uiteindelijk tegen een uur of 12 (gepland was 11.15, ohoh Nederlandse punctualiteit): Nina, Nobuntu en een student Engineering (moeilijke naam, weet ik niet meer). Onderweg toelichting op waar we precies naar toe gingen: Filia school in suburb Goodwood. Soort van discussie over een werkelijk te slecht nummer op de radio (zie post van Nobuntu van gisteren op FB:-), waarna meteen van zender werd gewisseld. Of ik mocht filmen: 'nee, liever niet. Foto's ala.' En uitleg over wat Shonaquip precies doet op deze school, met andere woorden wat een seating clinic inhoudt.

 

De kinderen worden stuk voor stuk naar binnen gebracht en op een soort van kussen gelegd om vervolgens oefeningen te doen. Ook wordt bekeken of de rolstoel nog in orde is en ter plekke aangepast en/of gerepareerd door de therapeuten c.q. de handy man Sean. Nina had een lange discussie met iemand die geluidstesten doet met de kinderen over een apparaat dat niet goed werkt. Aangezien de discussie ook technische componenten bevatte kon ik het niet helemaal volgen, maar ik kreeg wel sterk de indruk dat het gesprek veel langer duurde dan nodig was.

 

Op weg naar de 2e plek, Nonwabo daycare centre in Mufuleni, heb ik daar in al mijn directheid ook naar gevraagd: 'lag het aan mij of ging dat gesprek echt de hele tijd over hetzelfde?'. Ik wil niet zeggen dat ik een beerput opende, maar zat er wel dichtbij. Probleem met die apparaten blijkt er al 2 jaar te zijn en wil op een of andere manier maar niet opgelost worden. Oeps.

 

Bij het daycare centre zou ik dus die 'community' gaan zien. Uiteraard had ik me daar weer van alles bij voorgesteld wat, ook weer uiteraard, totaal anders bleek te zijn. Het daycare centre is opgezet door een echtpaar. Ze begonnen twee jaar geleden met 2 kinderen, inmiddels zijn dat er 12. Zij verzorgt de kinderen overdag, hij zorgt voor het vervoer (waarvoor hij daadwerkelijk eerder van zijn werk weg moet 's middags!). Shonaquip heeft Jeep (ja, van de auto's) aan hun gekoppeld voor funding en nu komt het: op 10 december is een vervroegd kerstfeest gepland, waarbij van alles en nog wat uit de kast wordt getrokken: pers, personeel van Jeep, 15 jeeps, catering. Het idee is dan dat de community (de mensen) waarin het daycare centre staat, ziet wat je extra kunt doen voor de community waarin ze leven en zo het gemeenschapsgevoel en de acceptatie van fysiek gehandicapten binnen die gemeenschap te vergroten. Pure bewustwording dus. Heel gaaf!

 

Marlies

 

P.S. Hoe vet is dat?

Er is een kans dat Shona de studente van afgelopen woensdag (Jackie) gaat vragen om een paar maanden bij Shonaquip te komen werken om verder te gaan met waar ik mee begonnen ben.

 


Flexibel

Posted on 10/11/2011 at 09:19 - 2 Comments - Post Comment - Link

Ik kon een beetje uitslapen vanmorgen, want ik ging om half 9 met Guillaume van de ontwerpstudio meerijden naar een 'clinic'. Daar was gisteren al enige verwarring over ontstaan, waren er nou 1 of 2? En naar welke kon ik dan het beste gaan? Aan het einde van de dag bleken de 2 clinics dezelfde te zijn en ik kon kiezen tussen een lift om 8 uur of half 9. Lijkt me duidelijk.

 

Maar, vanmorgen bleken het er toch twee te zijn. Overleg, afstemmen, keuzes... puntje bij paaltje, ik rijd om 11.15 mee met Nina en kan dan zowel een 'seating clinic' als een 'community' bijwonen. Wat dat laatste precies inhoudt weet ik nog niet, dat gaan we later vandaag meemaken en jullie daarna. 'You have to be flexible if you work at Shonaquip' concludeerde Guillaume toen ik bij hem uit de auto stapte.

 

Vanuit Guillaume's auto terug naar mijn tuinhuis, want ik moest mijn laptop ophalen. En daar was de eekhoorn weer. Aangezien ik laptop-loos was besloot ik dat ik dit keer wel een foto kon maken. Die upload ik later op Facebook. Moet mijn batterij nu zo vol mogelijk houden. Sowieso nog even checken of de foto überhaupt wel gelukt is.

 

Ik heb in ieder geval heel erg veel zin in de rest van de dag. Ik ga ongetwijfeld weer geweldige dingen zien!

 

Marlies

 

P.S. Hoe vet is dat?

Shona had gisteren een laatste afspraak met een studente (Jackie) die ze als mentor begeleid heeft gedurende haar laatste studiejaar. Shona nam ons mee naar een restaurant om te vieren dat ze afgestudeerd is. Jackie had een fles bubbels meegenomen om het te vieren, die ging mee naar het restaurant. Enorm hartelijke ontvangst in het restaurant en meteen 3 bubbelglazen op tafel voor de meegenomen fles.

 


Holland-dag

Posted on 9/11/2011 at 14:13 - 5 Comments - Post Comment - Link

Na een enerverende dag gisteren, waarin ik mijn eerste krottenwijk heb bezocht, is het vandaag 'business as usual'. Aan de slag met de website dus. Aantal quick wins behalen en uitzoeken wat waar en hoe geregeld, verbeterd en aangepast moet worden.

 

Maar ook: contact met Holland-dag. 's Ochtends telefonisch met SharePeople en 's middags via de Skype met ShareBusiness. De 'gebruikelijke' dinsdag leende zich daar gisteren duidelijk niet voor. Ik moet zeggen dat dat wel prettig is, om gewoon weer even in je eigen taal te kunnen spreken, hoewel ik ook merk dat ik in het Nederlands aan het zoeken ben naar woorden, net zoals ik dat geregeld in het Engels ben...

 

Ik heb vandaag mijn laatste snoepgoed uitgedeeld, laatste doos bonus-stroopwafels en Haagse Hopjes (met dank aan Alwin voor de tip). Op zich geen bijzonder feit natuurlijk behalve als je er bij stilstaat dat er zo ontzettend genoten wordt van elkaars producten. Ik kreeg gisterenavond namelijk verse ananas als dessert. Hoe lekker is dat! En dan staat maandag voor het eggie de braai op de agenda. Al het personeel bij Shona thuis. Zal als een soort afscheidsfeestje voelen denk ik.

 

Marlies

 

P.S. Hoe vet is dat?

On the Up is een organisatie die sociale ondernemers in Afrika lokaliseert en daar blogs over schrijft. Uiteraard staat Shonaquip daar tussen! De url van de website bracht me in eerste instantie wel op het verkeerde been: www.ontheup.org.uk


Du Noon

Posted on 8/11/2011 at 14:00 - 1 Comments - Post Comment - Link

Ik had geen idee waar ik naar toe ging toen ik vanmorgen in de auto stapte bij Lorraine. Ik ging naar een bijeenkomst die iets te maken had met het aanvragen van een subsidie (de man die het mij had verteld kan ik slecht verstaan doordat hij een vreemd accent heeft en nogal binnensmonds praat). Ik kleedde mij vanmorgen dus zo netjes mogelijk en heb zelfs voor het eerst op een werkdag make-up op gedaan.

 

Ik belandde in een krottenwijk (Du Noon), bij een dagopvangcentrum voor fysiek gehandicapte kinderen. Was ik even blij dat het simpelweg te koud is voor mijn zomerse 'high heels' en rokjes. In Thailand heb ik wel krottenwijken gezien, maar ben er nooit in geweest. Ik kan het dus niet echt vergelijken, maar dit zag er toch als een redelijk georganiseerde bende uit. Vierkante 'huizen'blokken met wegen ertussen en zelfs allerlei winkels. Vooral veel barbers, dat viel me op.

 

Er waren twee verschillende groepen, verdeeld naar de zwaarte van de handicap(s). We hadden een fysio uit Oeganda (er zaten 4 mensen in de auto en geen een kwam uit Zuid-Afrika!) bij ons en zij ging aan de slag met de zwaar gehandicapte kinderen. Spieren bewegen en per kind advies geven over training, wel/niet zitten, spierverslappers, noem het maar op. Ze had een ander advies voor elk kind. Prachtig om te zien. Dit is waar Shonaquip het voor doet, haar bestaansrecht: het delen van kennis met ouders, verzorgers en begeleiders om het leven van deze kinderen beter te maken. Maar ook hartverscheurend natuurlijk. Wij hebben het in Nederland zo ontzettend goed. Daar lopen zeker geen muizen over vloer in opvangcentra.

 

Mijn indrukken verwerkend, mijn honger, behoefte aan toiletbezoek en nicotine onderdrukkend, kreeg ik op de weg terug een klein cadeau: we passeerden de bus van AJAX Cape Town. Laat nou net een uur daarvoor mijn batterij besloten hebben leeg te zijn. Maar mijn persoonlijke batterij is volledig geladen na dit bezoek!

 

Marlies

 

P.S. Hoe vet is dat?

De vier mensen in de auto komen uit: Oeganda, Zimbabwe, Schotland en Nederland. Kaapstad is werkelijk een mengelmoes van nationaliteiten.


Klinkt als

Posted on 7/11/2011 at 11:04 - 0 Comments - Post Comment - Link

Bezig met het schrijven van mijn advies over het gebruik van social media ga ik op zoek naar cijfers en andere informatie, zoals penetratie en demografie van de verschillende social media. Ik vind een artikel dat Google automatisch voor me vertaalt. Na de eerste helft van de eerste zin ben ik de weg al kwijt: 'Het is niet eenvoudig om de goddelijke hoe veel Zuid-Afrikanen veel voorkomende specifieke sociale sites (....)'. Waar gaat dit in godesnaam (of goddelijke) over? Ik besluit dat het beter is de originele versie te lezen: 'It is not easy to divine how many South Africans frequent specific social sites (...)'.

 

Aha! Typisch geval van het aanraken van je oorlel als je hints speelt. Klinkt als... doet me denken aan een fax (jaja) die ik ooit schreef aan een leverancier uit Engeland. Ik moest mijn excuses ergens voor aanbieden en dat werd: 'please except my apologies.' Gelukkig liet ik de fax nog even lezen aan een collega voordat ik de fax daadwerkelijk verstuurde en waren mijn 'alles behalve verontschuldigingen' echte verontschuldigingen geworden.

 

Trouwens best interessant die cijfers. YouTube heeft zelfs een aparte pagina voor Zuid-Afrika gemaakt, het eerste lokale domein in Afrika. Over LinkedIn kan ik nog weinig vinden, maar Google presenteert me vast wel weer een briljant artikel over dit onderwerp!

 

Marlies

 

P.S. Hoe vet is dat?

Afgelopen zaterdag was het 5 november - ofwel Guy Fawkes day. Reden voor vuurwerk. En: ik kon me het rijmpje nog steeds herinneren, met dank aan mams! Please to remember, the 5th of November, gunpowder, treason and plot. We know no reason why gunpowder treason should ever be forgot.


Planning

Posted on 6/11/2011 at 17:45 - 0 Comments - Post Comment - Link

Het lijkt wel een eeuw geleden dat ik geblogd heb. En ik heb maar 1 dag overgeslagen . Mijn leven hier lijkt overigens best veel op mijn leven in NL. Er wordt van alles gepland en alles loopt anders. Ook dat zal een aantal van jullie herkennen (hè schat?). Dat wil zeggen dat Shona's trip naar de supermarkt met haar moeder dusdanig uitliep, dat de wheelchair race in ieder geval werd geskipt. De combinatie Stellenbosch en Brass Bell wijzigde in een tocht langs de kust (adembenemend) en de walvissen vervangen door een struisvogel en pinguïns.

 

The Brass Bell zag er heel anders uit dan ik me had voorgesteld (verrassend:-). Lange houten banken en tafels, soort van picknicktafels, en eigenlijk redelijk afstands allemaal. Maar wel erg leuk, aan het water, lekker bier en prima eten.

 

De plek waar we daarna naar toe gingen was veel mooier. Ook aan de kust, maar met gezellige zithoeken, lounge-achtige banken, goed onderhouden. Met op een gegeven moment een band, iedereen dansen. Erg leuk.

 

Vandaag ontzettend uitgeslapen en in eerste instantie beland op een of andere open garden party. Eerste dat ik niet leuk vond. Maar daarna met de 'extended family' (Kim, Shona's oudste dochter, met haar man Nick, Nick's moeder en de vriend van Nick's moeder, Nick's zus en haar dochter) naar Noordhoek voor een snack om die er weer af te lopen op het strand (check foto op FB). Wat me eraan doet denken: ik heb eindelijk mijn ezelsbrug voor het verschil tussen niece/nephew en cousin gevonden. Niece en nephew beginnen allebei met een N = no = die heb ik niet. Moet Rob en Sjaak eraan helpen herinneren dat dat zo blijft, anders ben ik mijn ezelsbrug weer kwijt .

 

Vanavond mijn eerste braai, maar gezien het feit hoe de rest van het weekend is verlopen, zou het zomaar kunnen dat ik iets totaal anders eet.

 

Marlies

 

P.S. Hoe vet is dat?

Mary wilde graag getagd worden in de foto van haar met de honden. Ze is speciaal voor mijn vriendschapsverzoek '1 point of airtime' gaan kopen, zodat de tag gerealiseerd kon worden.


Mary

Posted on 4/11/2011 at 08:22 - 4 Comments - Post Comment - Link

Na een flink enerverende dag gisteren, waarin ik mezelf weer wat beter leerde kennen, belandde ik aan het eind van de dag op de bank in de tuin naast Mary. Mary verzorgt Shona's dochter van maandag tot en met vrijdag (24/7, ze slaapt bij haar op de kamer) en doet daarnaast wat dingen in het huishouden.

 

Mary komt uit Malawi en is naar Zuid-Afrika gekomen om een beter leven te hebben. Daarvoor heeft ze een flinke opoffering moeten doen, want haar familie en kinderen wonen nog in Malawi. En alleen maar om erachter te komen dat het leven niet echt veel beter geworden is, omdat ze dus haar kinderen en familie mist en hier helemaal alleen is. Maar, ze houdt vol in de wetenschap dat doordat zij hier is ervoor zorgt dat haar familie in Malawi het wat beter heeft en haar jongste zoon naar school kan.

 

Mary en ik hebben ook samen gelachen. Over warm- en koud-beleving (26 graden in de winter in Malawi en de mensen vinden het koud:-). Over verschillende talen in verschillende landen: 'God had a plan with this' zei ze, 'thank God he gave us English'.

 

Weer een indruk rijker vertrekken Shona, haar jongste dochter Robin en ik naar een Thais restaurant, waar ook sushi op de kaart staat. HONGER en LEKKER! Al met al lag ik er gisterenavond way past bedtime in (23.00 uur) om vervolgens te dromen over websites en het halen van deadlines:-) Volgens mij ben ik klaar voor deze werkdag!

 

Marlies

 

P.S. Hoe vet is dat?

Shona is gisteren geïnterviewd door een hyperenthousiaste Amerikaanse 'senior lecturer' van de universiteit van Kaapstad, omdat ze Shona('s bedrijf) tot een case study gaan maken voor studenten op de Graduate School of Business.


Ah, stroopwafels, they're my favourite!

Posted on 3/11/2011 at 08:10 - 1 Comments - Post Comment - Link

Hoe moeilijk kan een uur tijdverschil zijn? Op een of andere manier heel moeilijk, want hoe kan het dat er een uur tijdverschil was toen ik aankwam en dat dat er nu nog steeds is. En dan heb ik toch de neiging dingen te willen begrijpen die ik helemaal niet moet willen begrijpen. Dat zal sommigen van jullie vast bekend voorkomen:-) Het heeft overigens niet tot grote catastrofes geleid... reden te meer eigenlijk om het niet te hoeven begrijpen. Fijn, zo'n blog, want ik laat mezelf realiseren dat ik een 'probleem' minder heb!

 

Gisterenavond nam Shona me mee naar een restaurant aan de kust. Heftige zoute lucht toen ik de auto uitstapte... zo zout heb ik het nog nooit geroken. Niet speciaal lekker, maar ook zeker niet vies en bovendien, binnen een paar minuten ruik je het al niet meer. Gewenning. Grappig hoe snel dat gaat, want ondanks het wennen hier voor mezelf iets langer heeft geduurd dan een paar minuten, kan ik toch wel zeggen dat ik inmiddels redelijk geland ben. Natuurlijk nog niet helemaal (vraag me af of dat überhaupt lukt in 2,5 week), maar ik heb mijn draai wel gevonden. Vanmorgen dan ook besloten dat het vandaag wel tijd werd om mijn collega's te trakteren op stroopwafels. Ik had drie dozen (toevallig in de bonus en in een gezellig Delftsblauw karton) gekocht voor mijn vertrek, maar ben nu bang dat dat te weinig is geweest. Gelukkig heb ik Werther's echte en Haagse hopjes op de reservebank. Benieuwd of die net zo enthousiast worden ontvangen als de stroopwafels.

 

Langzaamaan beginnen er ook plannen voor het weekend te ontstaan. Zaterdag is er een wheelchair race waar een aantal van Shonaquip's medewerkers aan deelneemt. Daarna gaan we naar de Brass Bell, een café/restaurant aan de zuidkust (Kalk bay). Een tip van een van de KLM'ers waarmee ik de voorbereidingsdag bij SharePeople heb gevolgd. Als het even meezit, ga ik dan ook walvissen zien. Nummer 1 op mijn toeristenlijst. Heel veel zin in. Daardoor wel een grote kans dat ik zaterdag volledig laptop-loos doorbreng, lees: geen weblog schrijf. Maar morgen en zondag natuurlijk wel:-)

 

Marlies

 

P.S. Hoe vet is dat?

Shona had gisteren om 9 uur een Skype-afspraak met een groep van 7 MBA-studenten in Londen over een bewustwordingscampagne met betrekking tot gehandicapten. Een van de dingen waar ze over denken is een soort footprint (vgl. CO2-footprint) waarmee je punten kunt verdienen op allerlei gebieden (zoals toegankelijkheid voor rolstoelen).

 

 


Can you open the gate for me please?

Posted on 2/11/2011 at 08:37 - 3 Comments - Post Comment - Link

Alweer mijn 3e werkdag. Ondanks dat ik er wederom op tijd in lag gisterenavond heb ik me vanochtend enigszins verslapen (7.00 uur). Toch besloten mijn inmiddels gevonden ochtendritueel te handhaven. Een mens, ofwel ik, heeft zo zijn vaste handelingen op bepaalde tijden van de dag nodig.

 

Gisteren aan het einde van de dag uitgebreid met Shona gesproken over alles dat ik inmiddels had gehoord en besloten dat mijn primaire focus gaat liggen op het schrijven van een functieprofiel voor iemand die communicatiezaken moet gaan oppakken binnen Shonaquip en de website. Daarna ook nog even naar de supermarkt (Pick 'n Pay) en een tweede stekker te leen gekregen van Shona. Erg prettig, want met maar 1 stekker en een lege mobiel kun je dus niet erg veel.

Goed, na mijn ochtendritueel binnen de 'gates' de eerste keer de vraag (eerst op zoek naar iemand die de gate voor me kon openen), zodat ik naar het werk kon gaan. Ook daar aanbellen, om de gate geopend te krijgen. Eenmaal binnen zag ik dat de stekker die Shona me heeft geleend prima is voor mijn tandenborstel, oplader, enz., maar dat de stekker van mijn laptop daar niet in past. Dus weer terug om de andere stekker te halen. Na diverse deurbellen diverse malen te hebben ingedrukt ging de gate open. Afijn, jullie zien het voor je. Gevalletje frequently asked questions.

 

Ik ben gisteren ook in de fabriek geweest en dat was zeer indrukwekkend in die zin dat daar diverse rolstoelgebruikers werken aan hun eigen product. Gaaf om te zien, omdat het de cirkel rond maakt. Over sustainable gesproken...

 

Marlies

 

P.S. In het kader van 'hoe vet is dat?' Gisteren mijn netwerk op Facebook gevraagd Shonaquip aan 25 fans te helpen: binnen een paar uur gerealiseerd! 15 van mijn vrienden hebben me daarbij geholpen, waarvoor ik ze hier nogmaals bedank :-)


Hoe vet is dat?

Posted on 1/11/2011 at 08:23 - 1 Comments - Post Comment - Link

Vreemd, gisterenavond kwam ik op geen enkele manier mijn blog binnen. Heb welgeteld vier pogingen gedaan en zelfs geprobeerd een weblog-account aan te maken op een andere site... allemaal mislukte ondernemingen. Gelukkig zitten de meeste mensen die mijn verhalen volgen (tenminste, dat denk ik dan ) ook op Facebook, dus gisteren daar een post geplaatst. Ik ga vandaag dan ook niet hetzelfde schrijven als gisteren (sorry zoonlief en mams).

 

Op het bureau waar ik aan zit ligt een boek met de titel 'Remarkable South Africans'. Ik had het gisteren al zien liggen, maar geen tijd genomen daarin te bladeren. Aangezien er een soort van post-it in zit geplakt was ik toch wel heel nieuwsgierig en heb het boek vanmorgen opengeslagen op die plek. En ja hoor, Shona staat er gewoon in. Volgens mij gaat mijn reis, opdracht, business case, ervaring, of hoe je het ook wilt noemen onder de paraplu van 'hoe vet is dat?' vallen.

 

Ook op mijn bureau, een whiteboard met daarop een overzicht van awards waarvoor Shonaquip zich heeft ingeschreven. Bij een van de partijen (SAB Innovation Award) was dus gisterenavond de bekendmaking van de nummers 1 tot en met 6. Shonaquip is 2e geworden en dat levert 500.000 rand (ongeveer 50.000 euro) op. Gelach, blijde gezichten en rinkelende bellen all over the place. Moet ik de titel herhalen?

 

Ik ga vandaag naar de fabriek en naar de ontwerpstudio en natuurlijk weer met een aantal mensen praten. Focus aanbrengen in mijn opdracht. Verder Skypen met mijn collega's van ShareBusiness en als het even meezit ook met Ilse bij SharePeople. Wel fijn dat skypen hier op kantoor wel kan. Jammer dat het (nog) niet buiten werktijd lukt, maar gelukkig zijn er vele wegen, middelen en kanalen om te communiceren

 

Marlies


Wow

Posted on 30/10/2011 at 08:03 - 3 Comments - Post Comment - Link

Ik ben nog niet eens 24 uur in Kaapstad en heb al enorm veel indrukken te verwerken:-) Wat absoluut het meeste indruk maakt is de manier waarop de mensen hier met elkaar omgaan en vooral voor elkaar zorgen. Dat gaat allemaal zo natuurlijk, en ook in natura. Heel anders dan in onze cultuur en samenleving. Nadat Shona me gisteren had opgepikt van het vliegveld en ik mijn spullen in mijn tuinhuis (tuinhuisje is totaal niet van toepassing) had gezet belandden we aan de keukentafel met een kop thee en Shona vertelde me over buurman Wilson die onder andere voor haar kippen (23!) zorgt in ruil voor een kamer om in te wonen. Hoe vet is dat? Hetzelfde geldt voor Mary-Ann, die naast haar werk voor Shonaquip ook een gedeelte van de zorg voor Shona's gehandicapte dochter Shelly op zich neemt en ook in een van de flats op het terrein van Shona woont. Kortom: heel, heel, heel bijzonder allemaal.

 

Toen ik gisteren aankwam was het al donker en heb ik weinig van de omgeving kunnen zien, maar vandaag heeft Shona me meegenomen naar Cape Town en The Waterfront. Een toer met de auto door de bergen (inclusief de Tafelberg natuurlijk), suburbs, de kust. Ik keek mijn ogen uit. Deed me deels aan Thailand denken, de natuur in de buurt van Phuket. Kaapstad daarentegen had ik bedacht dat dat zou lijken op Bangkok, afgezien van de ligging uiteraard, maar dat slaat helemaal nergens op. Het is hier zoveel wijdser. Grappig, ik moet nu denken aan een van de vele gesprekken die ik inmiddels met Shona heb gehad en dat ging over het in woorden vertalen van je visualisaties. Of in dit geval je visuele waarnemingen, lukt dus totaal niet.

 

Daddy belde net via de Skype. Ik hoorde en zag hem wel, hij geen van beide. Dat laatste klopt, want ik heb geen webcam in mijn laptop, maar dat hij mij niet hoorde is wel even vervelend. Morgen hulp vragen van een technisch iemand hier.

 

Wat saillante details over mijn whereabouts:

  • 5 honden, waarvan 2 de ouders vormen, 2 de kids en een extra. Moeders heb ik nog niet gezien, De twee kids heten Gilbert en Sullivan, naar Gilbert O'Sullivan, omdat ze vanaf de geboorte niet elkaars beste vrienden zijn, Nothing rhymed zeg maar:-)
  • Oh, the spiders here aren't dangerous (hellup!)
  • Kantoor is om de hoek van waar ik verblijf. Gebruikelijke tijd om te starten is 7 uur.

En tot nu toe een van de belangrijkste zaken die we besproken hebben, hoe zorgen we voor continuïteit na mijn vertrek. Hoe zorgen we ervoor dat onze kennis duurzaam wordt... een van DE vragen van deze reis.

 

Morgen meer!

Marlies

 

 


Het kan gaan beginnen!

Posted on 28/10/2011 at 07:23 - 0 Comments - Post Comment - Link

Mijn grote avontuur kan gaan beginnen! Gisteren uitermate nuttig besteed aan de inhoudelijke voorbereiding van mijn business case. Vandaag dus alle tijd en ruimte gehad voor de praktische voorbereiding. Zoals het aanmaken van deze weblog Ik heb er vreselijk veel zin in en hoop dat jullie met me mee gaan genieten door middel van deze blog!

 

Kus,

Lie(f)s

 

P.S. Ik vlieg morgenochtend en arriveer morgenavond dus in Kaapstad. Zondag op zeker een eerste verslag (maar misschien morgenavond al)


Hosting door HQ ICT Systeembeheer